ตอนที่ 68 แก้เทียบยา

กู้โยวพูดจบก็สาวเท้าเร็ว ๆ ตรงไปยังตู้ยาด้านหลัง แล้วตะโกนถามจางจื้อหยาง "เถ้าแก่คะ จีกู่เฉ่าหมดแล้ว ลานหลังบ้านยังมีเก็บไว้ตรงไหนอีกไหมคะ"

เมื่อเช้าจางจื้อหยางเพิ่งเห็นกู้โยวเติมยาเข้าตู้ยาใหญ่อยู่หยก ๆ เหตุใดเวลานี้ถึงบอกว่าหมดเสียแล้ว

จางจื้อหยางมีนิสัยสุขุมรอบคอบเป็นทุนเดิม จึงลุกขึ้นแล้วเดินไปทางลานหลังบ้านทันที พอเข้าไปถึงก็เห็นกู้โยวถือเทียบยารอเขาอยู่จริง ๆ

"ทำไมหรือ เทียบยามีปัญหาตรงไหน" จางจื้อหยางปรายตามองอย่างสงสัย

"เถ้าแก่คะ ฉันเพิ่งเรียนวิชาแพทย์มาได้ไม่นาน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีปัญหาไหม แต่ฉันเห็นใต้ตาของคนไข้คนนั้นมีเส้นเลือดฝอยสีแดงอยู่สองเส้น ฉันเคยอ่านเจอในตำราแพทย์เล่มหนึ่ง บันทึกไว้ว่าถ้าเส้นเลือดฝอยที่ก้นตาวิ่งตรงเข้าหารูม่านตา น่าจะเป็นปัญหาที่ถุงน้ำดีค่ะ!"

จางจื้อหยางไม่เคยได้ยินคำกล่าวเช่นนี้มาก่อน ชั่วขณะนั้นจึงยังไม่อาจฟันธงได้ "เธอมั่นใจเหรอ"

กู้โยวได้ยินดังนั้นก็ชักจะลังเลขึ้นมาบ้าง

"โฮสต์ การวินิจฉัยของคุณถูกต้องแล้ว มั่นใจแล้วพูดออกไปเลยค่ะ!" หลิงจือแอบให้กำลังใจขึ้นมาทันควัน

กู้โยวฮึดสู้ขึ้นมาทันใด เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แถมเมื่อกี้ตอนคนไข้คนนั้นอ้าปากพูด มีกลิ่นเหมือนไข่เน่าโชยออกมาด้วย ในตำราบอกไว้ว่าถ้ามีกลิ่นนี้ในช่องปาก เป็นไปได้สูงมากว่าในถุงน้ำดีจะมีนิ่วค่ะ"

สิ่งที่กู้โยวพูดมาทั้งหมดนี้ จางจื้อหยางไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิด แต่เมื่อเห็นเธอยืนยันอย่างหนักแน่นมั่นอกมั่นใจ อีกทั้งยังรู้ว่ากู้โยวชอบอ่านตำราแพทย์เป็นทุนเดิม ทั้งเคยเรียนวิชาแพทย์ในหมู่บ้านมาก่อน จึงอาจเป็นไปได้ว่าเธอเคยเห็นข้อความเช่นนี้จากตำราแพทย์พื้นบ้านเล่มใดเล่มหนึ่ง

จางจื้อหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้นตามที่ตำราของเธอว่า เทียบยานี้ควรจะจัดอย่างไร"

กู้โยวได้ยินก็รีบกลับเข้าไปในห้อง หยิบพู่กันตวัดเขียนเทียบยาตาม "บันทึกการรักษา" อย่างรวดเร็ว แล้วยื่นส่งให้จางจื้อหยาง

พอจางจื้อหยางเห็นเทียบยานี้ก็แอบร้องอุทานในใจด้วยความทึ่ง หากเปลี่ยนเป็นเขา คงจัดเทียบยาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ไม่ได้แน่ จึงตัดสินใจในทันที "เอาละ จัดยาตามเทียบนี้ของเธอได้เลย"

ไม่นึกว่าจางจื้อหยางจะยอมรับความคิดเห็นของเธอในทันที กู้โยวแอบดีใจจนเนื้อเต้น รีบโค้งคำนับจางจื้อหยางไปสองที "ขอบคุณค่ะเถ้าแก่ ขอบคุณมากนะคะเถ้าแก่!"

"จะขอบคุณทำไมกัน ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจเธอ นี่เธอช่วยรักษาชื่อเสียงให้ฉันแท้ ๆ มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องมาขอบคุณฉันเล่า!"

กู้โยวหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอคว้าจีกู่เฉ่ากำใหญ่ในลานบ้านแล้ววิ่งรี่ออกไป

เมื่อได้รับการยอมรับจากจางจื้อหยาง ความมั่นใจของกู้โยวก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ยามจัดยาให้คนไข้แต่ละคน เธอก็จะกวาดตามองเทียบยาไปด้วย และต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเทียบยาอื่น ๆ ที่จางจื้อหยางสั่งนั้นเฉียบขาดไร้ที่ติ

พอถึงคราวจัดยาให้ชายชราผู้นั้น กู้โยวก็แอบซ่อน "ยาเม็ดวิเศษรูมาติซึม" ส่วนหนึ่งในสามส่วนสุดท้ายลงไปในสมุนไพร ตอนนี้มือของชายชราสามารถเหยียดตรงได้เกือบหมดแล้ว ข้อนิ้วก็ฟื้นฟูกลับมาจนเกือบเป็นปกติ กู้โยวเห็นแล้วก็รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก

ยุ่งวุ่นวายจนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงวัน จางจื้อหยางจึงอาศัยช่วงเวลากินข้าวเอ่ยถามขึ้นมา

"กู้โยว ตำราแพทย์พวกนั้นเธอไปอ่านมาจากไหนหรือ พอจะให้ฉันยืมอ่านบ้างได้ไหม"

กู้โยวตกใจวูบขึ้นมาในอก "บันทึกการรักษา" เป็นตำราในระบบ มีเพียงเธอคนเดียวที่มองเห็น ต่อให้เธออยากเอาให้จางจื้อหยางดู ก็เอาออกมาไม่ได้อยู่ดี

เมื่อเห็นกู้โยวมีสีหน้าลำบากใจ จางจื้อหยางจึงรีบพูดต่อ "เธอไปอ่านมาจากอาจารย์คนก่อนในหมู่บ้านใช่ไหมล่ะ"

กู้โยวอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด เหตุผลง่าย ๆ แค่นี้ทำไมเธอถึงนึกไม่ออก จึงรีบพยักหน้ารับ "ใช่ค่ะ ตอนนั้นฉันอ่านจากที่นั่นแหละ ฉันกำลังกังวลอยู่เลยว่าจะหามาให้คุณดูได้อย่างไร"

จางจื้อหยางยิ้ม "ไม่รีบหรอก เมื่อไหร่ที่เธอกลับหมู่บ้าน ค่อยคิดหาทางเอามาให้ฉันดูก็ได้ ฉันไม่ดูฟรี ๆ หรอก เลี้ยงข้าวเธอสักมื้อเป็นไง"

"กินข้าวหรือคะ ตอนนี้คุณก็เลี้ยงข้าวฉันอยู่ทุกวันแล้วนี่ จะเลี้ยงอะไรอีกเล่า"

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของกู้โยว จางจื้อหยางก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา

"ยัยเซ่อเอ๊ย ฉันหมายถึงเลี้ยงข้าวเธอที่ร้านอาหารต่างหาก!"

กู้โยวรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเคยได้ยินคนพูดกันว่าอาหารในร้านแพงจะตาย ฉันไม่ไปหรอกค่ะ!"

"จะไม่ไปไหนหรือ เถ้าแก่สั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ มีที่ไหนมาบอกว่าไม่ไป!" เสียงของหลินเสี่ยวหลินดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างของเธอมายืนอยู่ตรงหน้ากู้โยว สายตาที่มองมายังกู้โยวเปี่ยมไปด้วยความเป็นศัตรูอย่างลึกซึ้ง

จางจื้อหยางพอเห็นหลินเสี่ยวหลินก็ส่ายหน้า ผู้หญิงคนนี้หน้าหนาได้โล่จริงๆ เมื่อวานขายหน้าขนาดนั้น วันนี้ยังกล้ามาทำระริกระรี้อยู่ตรงหน้าเขาอีก

"ยังเป็นเสี่ยวหลินที่รู้ความ กู้โยวเธอได้ยินไหม ฉันเป็นเถ้าแก่ ฉันสั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ ฉันชวนเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหาร เธอมีเหตุผลอะไรจะไม่ไป!"

หลินเสี่ยวหลินมีสีหน้าตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดียด กลายเป็นการยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองแท้ๆ หากเธอมีความสามารถพอจะกลืนน้ำลายตัวเองได้ เธอแทบอยากจะกลืนคำพูดที่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่กลับเข้าไปทั้งดุ้น

ทว่าคำพูดเอ่ยออกไปแล้ว ตอนนี้จะกลืนคำก็เท่ากับตบหน้าตัวเอง หลินเสี่ยวหลินทำได้เพียงบิดเนื้อบิดตัวกระทืบเท้าอย่างออดอ้อนแล้วเบียดเข้าไปหาจางจื้อหยาง

"พี่จื้อหยาง โทษพี่เลย เมื่อวานทำเอาเค้าดื่มเยอะไปหน่อย คุณลุงคุณป้าไม่ได้โกรธใช่ไหมคะ!"

เสียงเรียก 'พี่จื้อหยาง' คำนี้หนาวยะเยือกยิ่งกว่าลมแล้งปลายฤดูใบไม้ร่วงเสียอีก ทำเอาจางจื้อหยางขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง หลีกเลี่ยงการจู่โจมของหลินเสี่ยวหลินได้ทันท่วงที

"อ้อ ถ้างั้นเธอจะโทษฉัน ต่อไปก็อย่าไปกินข้าวที่บ้านฉันสิ ไม่เป็นไรฉันไม่ถือสาหรอก!"

"พี่นี่ล่ะก็! ไม่รู้จักเอาใจเค้าเลยสักนิด!" หลินเสี่ยวหลินกระทืบเท้าอีกรอบ ก่อนจะเอาตัวเข้าไปแนบชิดจางจื้อหยางอย่างไม่รู้จักอาย

จางจื้อหยางรังเกียจหลินเสี่ยวหลินคนนี้จนถึงขีดสุด เห็นเธอหน้าหนาพยายามจะเอาตัวมาแนบชิดเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จึงยกมือชี้ออกไปนอกประตู "เฮ้ย เธอดูสิ คนตรงนั้นใช่แม่เธอหรือเปล่า!"

หลินเสี่ยวหลินเพิ่งจะหันขวับไป จางจื้อหยางก็ผลุบแวบหายเข้าไปในลานหลังร้านทันที ความเร็วนั้นทำเอากู้โยวถึงกับยืนอึ้งไปเลย

หลินเสี่ยวหลินรู้ตัวทันทีว่าถูกจางจื้อหยางปั่นหัวเข้าให้แล้ว ด้วยความโมโหจึงเบะริมฝีปากสีแดงสดจนยื่น พลันหันไปเห็นกู้โยวที่กำลังมองมาพอดี ก็ตวัดสายตาค้อนขวับใส่กู้โยวทันควัน

"มองอะไรยะ! นังบ้านนอกไม่เจียมกะลาหัว ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้าง!"

จากบทเรียนคราวของซ่งเซียงจือ กู้โยวเข้าใจดีว่าไม่มีเรื่องย่อมดีกว่ามีเรื่อง จึงรีบเอ่ยขอโทษขอโพยสองสามคำ แล้วก้มหน้าเดินมุ่งหน้าไปทางลานหลังร้าน

เพิ่งจะเดินถึงหน้าประตู หลินเสี่ยวหลินก็พลันได้สติขึ้นมา จางจื้อหยางเพิ่งวิ่งเข้าไปในลานหลังร้าน หากกู้โยวเข้าไปอีก ทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกันอีกน่ะสิ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ใครสั่งให้เธอไป ยังไม่รีบไปทำงานอีก!"

พูดจบ หลินเสี่ยวหลินก็ฮึดฮัดผลักกู้โยวให้พ้นจากหน้าตู้ยา แล้วสะบัดตัวเดินเข้าไปในลานหลังร้าน

จางจื้อหยางอยู่ในลานหลังร้านได้ยินหลินเสี่ยวหลินรังแกกู้โยวก็โกรธจนกัดฟันกรอด แต่เขาก็ขยาดความหน้าด้านไร้ยางอายระดับไม่กลัวฟ้ากลัวดินของหลินเสี่ยวหลิน กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะออกไปดีหรือไม่ ก็เห็นหลินเสี่ยวหลินพุ่งพรวดเข้ามาพอดี

"พี่จื้อหยาง พี่แกล้งเดินมาที่ลานหลังร้านเพราะอยากอยู่ตามลำพังกับเค้าสักพักใช่ไหมล่ะคะ" หลินเสี่ยวหลินเอ่ยพลางก้มหน้าเอียงอาย สองมือบิดสายกระเป๋าถือใบเล็กในมือไปมาไม่หยุด

ท่าทางดัดจริตเสแสร้งแบบนี้ จางจื้อหยางเห็นแล้วคลื่นไส้จนทนไม่ไหว จึงผลักหลินเสี่ยวหลินไปด้านข้างอย่างแรง "เธอคิดมากไปแล้วมั้ง ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น!"

ในใจของจางจื้อหยางคุกรุ่นด้วยความหงุดหงิดเหลือแสน คนที่เขาชอบก็เอาแต่หลบหน้า ส่วนคนที่ไม่ชอบกลับคอยจะวิ่งเข้ามาเกาะแกะ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!