ตอนที่ 69 ไร้สมอง

พอถึงช่วงบ่าย คนไข้ก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำอีกระลอก จางจื้อหยางนั่งตรวจโรคให้คนไข้อย่างตั้งใจอยู่หลังโต๊ะตรวจ หลินเสี่ยวหลินช่างหน้าหนาเหลือเกิน เธอยกม้านั่งมาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงข้าง ๆ อีกจนได้

จางจื้อหยางหาจังหวะเหลือบมองหลินเสี่ยวหลินอยู่หลายหน ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ต้องรีบไล่ผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ออกไปให้พ้นโดยเร็วที่สุด

ขณะนั้นเอง รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าร้านขายยาตระกูลจาง พอเปิดประตูรถ คนที่ก้าวลงมาก็คือจางจิ่งถงนั่นเอง เมื่อวานเขาได้ยินว่าที่ร้านของลูกชายมีเด็กฝึกงานคนหนึ่งที่ท่องจำ "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ได้ทั้งเล่ม เขาก็ทนรอไม่ไหว วันนี้พองานเสร็จจึงรีบร้อนมาพบต้นกล้าชั้นดีในวงการแพทย์คนนี้ทันที

เมื่อเห็นคนไข้ยืนเข้าแถวกันแน่นขนัดในร้าน จางจิ่งถงก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ ในที่สุดลูกชายสองคนก็มีคนหนึ่งที่สืบทอดวิชาของตระกูลจางได้เสียที แม้ว่าลูกชายคนโตจะไม่เอาถ่าน ดื้อดึงไม่ยอมเดินบนเส้นทางสายการแพทย์ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม แต่โชคดีที่จางจื้อหยางลูกชายคนเล็กค่อนข้างว่าง่ายมาตั้งแต่เด็ก

ถึงแม้จะโดนบังคับให้เดินบนเส้นทางนี้เช่นกัน แต่ตอนนี้ก็เริ่มมีแววรุ่งเรืองขึ้นมาบ้างแล้ว เพียงแค่นี้จางจิ่งถงก็รู้สึกพอใจมาก

เขาโบกมือให้คนขับรถที่อยู่ด้านหลัง แล้วเดินเข้าไปในร้านขายยาเพียงลำพัง พอเข้าไปก็เห็นหลินเสี่ยวหลินนั่งว่างไปมาอยู่ข้าง ๆ ในทันที

สีหน้าของจางจิ่งถงพลันขรึมลงทันใด ต่อให้เป็นผู้หญิงที่กำลังคบหาดูใจกัน การวิ่งเข้าออกร้านของคนอื่นทุกวันแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีงามอะไรเลย

ในทางกลับกัน จางจิ่งถงกลับยิ่งมองก็ยิ่งถูกชะตากับเด็กสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดยาให้คนไข้ทางด้านข้าง คิดว่านี่คงเป็นเด็กฝึกงานที่ลูกชายบอกว่าท่อง "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ได้ทั้งเล่มคนนั้นแน่ ๆ

จางจิ่งถงยืนอยู่ตรงประตูเงียบ ๆ พลางพินิจดูกู้โยวอย่างละเอียดรอบหนึ่ง เด็กสาวคนนี้แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แต่สายตากลับดูกระจ่างใสนัก ความเร็วในการจัดยานั้นถือเป็นเลิศจริง ๆ หากวันข้างหน้าลูกชายมีผู้ช่วยเคียงข้างที่ฉลาดเฉลียวเช่นนี้ เขาก็คงเบาใจได้เสียที

ทันใดนั้น เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากนอกประตู ตามด้วยเสียงกระแทกประตูดังโครมใหญ่ ชายสี่คนหามเปลพยาบาลบุกพรวดพราดเข้ามา

เสียงร้องครวญครางอย่างทรมานดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องทันที ผู้คนต่างพากันหลบไปอยู่สองข้างทางอย่างรู้หน้าที่ คนทั้งสี่ที่เหงื่อท่วมหัววางเปลพยาบาลลงตรงกลางร้านพอดี

ร้านก็แคบอยู่แล้ว คราวนี้พอคนแยกย้ายกันหลบไปสองฝั่ง หลินเสี่ยวหลินจึงจำต้องลุกขึ้นยืน พอยืนขึ้นก็เห็นว่าข้างกายมีจางจิ่งถงยืนอยู่ ทำเอาเธอตกใจจนรีบทักทายขึ้นว่า "สวัสดีค่ะคุณลุง!"

จางจิ่งถงทำหน้าตึงพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย แล้วเบนสายตาไปยังคนที่อยู่บนเปลพยาบาลทันที

ชายคนนั้นหน้าตาซีดเหลือง สองมือกุมท้องข้างขวาบิดตัวไปมาด้วยความทรมาน บนหน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโป้งราวกับเมล็ดถั่วเหลือง

จางจื้อหยางรีบวิ่งเข้ามาดู พอเห็นเข้าก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ชายคนนี้คือคนแรกที่มาร้านเมื่อช่วงเช้านี่เอง ผ่านไปแค่ช่วงพักเที่ยง ทำไมถึงได้ถูกหามกลับมาอีกแล้ว

"เขา... เขาเป็นอะไรไปครับ"

ชายสี่คนที่หามเปลเหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว คนหนึ่งยกมือปาดเหงื่อแล้วพูดขึ้นว่า "พวกฉันก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ ตอนเช้าเขากลับไปกินยาที่คุณหมอจ่ายให้ พอตกบ่ายก็เป็นแบบนี้ เอาแต่ร้องว่าปวดท้อง พวกฉันเห็นว่าเขาทนปวดไม่ไหวจริง ๆ เลยรีบหาเปลหามมาส่งนี่แหละ"

กู้โยวก็จำคนผู้นี้ได้เช่นกัน ในใจพลันตกตะลึง หรือว่าเทียบยาที่เธอจ่ายไปจะมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ

"โฮสต์อย่าเพิ่งตกใจ เทียบยาไม่มีปัญหาแน่นอน นี่น่าจะเป็นอาการปกติของการขับนิ่วต่างหาก!" เสียงเล็ก ๆ ของหลิงจือดังขึ้นในสมองของกู้โยวทันที

พอได้ยินคำพูดนี้ของหลิงจือ กู้โยวก็สงบใจลงได้ทันใด

"โฮสต์ ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปดูเส้นเลือดฝอยสองเส้นในตาของเขาดูสิ ตอนนี้มันต้องหนากว่าตอนเช้าที่มาเกินหนึ่งเท่าแน่ ๆ แล้วกลิ่นในปากของคนคนนี้ก็ต้องเปลี่ยนไปแล้วด้วย"

กู้โยวเงยหน้าขึ้นสบตากับจางจื้อหยาง จางจื้อหยางก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน เวลานี้หากเธอพุ่งพรวดเข้าไปท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไรนัก

จางจื้อหยางถอนหายใจยาว พยายามทำใจให้สงบลง แล้วก้าวเร็ว ๆ สองสามก้าวไปที่ข้างเปลพยาบาล ทว่าพอเงยหน้าขึ้น เขากลับพบว่าพ่อของตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทำเอาความตื่นตระหนกแล่นพล่านขึ้นมาอีกระลอกทันที

สีหน้าของพ่อดูออกชัดเจนว่าไม่คิดจะยื่นมือเข้ามายุ่ง ชัดแจ้งว่าอยากจะทดสอบฝีมือจากการฝึกปฏิบัติจริงตลอดสองปีที่ผ่านมาของเขา ทว่าผู้ป่วยตรงหน้านี้พูดไม่ได้เต็มปากว่าตนเองเป็นคนวินิจฉัย ชั่วขณะนั้นเขาจึงรู้สึกมึนงงสับสนอยู่บ้าง

กู้โยวเห็นจางจื้อหยางเดินเข้าไปแล้ว เธอก็รีบก้าวตามไปทันที แล้วนั่งยองลงตรงข้ามกับจางจื้อหยาง พอจางจื้อหยางเห็นกู้โยว เขาก็วางนิ้วลงบนจุดชีพจรของผู้ป่วยทันใด

เมื่อเทียบกับช่วงเช้า ชีพจรของผู้ป่วยในยามนี้เต้นเร็วกว่าเล็กน้อย น่าจะเกิดจากความเจ็บปวด พอตรวจดูให้ละเอียดอีกที ชีพจรนี้กลับสงบและมั่นคงกว่าเมื่อช่วงเช้าอย่างเห็นได้ชัด นี่มันเป็นชีพจรของอาการป่วยที่ทุเลาลงชัด ๆ แต่ทำไมคนไข้ถึงยังเจ็บปวดทรมานขนาดนี้กันเล่า

"เปลือกตา... พลิกเปลือกตาของเขาดูค่ะ..." กู้โยวพยายามกดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

จางจื้อหยางพลันได้สติขึ้นมาทันที เมื่อเช้านี้กู้โยววินิจฉัยโรคได้ก็เพราะเส้นเลือดสองเส้นใต้ตาของคนคนนี้ ตอนนี้ก็ต้องดูเส้นเลือดนั่นเพื่อตัดสินอาการอีกแน่ ๆ

จางจื้อหยางรีบยื่นมือออกไปพลิกเปลือกตาของชายผู้นั้นขึ้นทันที แล้วก็เป็นจริงดังคาด เส้นเลือดสีแดงใต้ตาของเขานั้นเป็นเหมือนที่หลิงจือบอกไว้ไม่มีผิด มันหนาขึ้นกว่าตอนที่มาเมื่อช่วงเช้าถึงหนึ่งเท่า ทว่าสีเหลืองบนตาขาวของคนคนนี้กลับจางหายไปเกือบครึ่งแล้ว

เมื่อเห็นดังนี้ จางจื้อหยางก็ยิ่งมั่นใจว่าเทียบยาที่กู้โยวสั่งไว้ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงขับสีเหลืองบนตาขาวให้จางลงเร็วขนาดนี้ไม่ได้

กลิ่นจากปากของชายผู้นี้ พอตกู้โยวลงนั่งยอง ๆ ก็ได้กลิ่นแล้ว มันเปลี่ยนจากกลิ่นไข่เน่ากลายเป็นกลิ่นอุจจาระคละคลุ้ง อาการเหล่านี้เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่านี่คือปรากฏการณ์ขับนิ่ว

กู้โยวรีบขยับเข้าไปใกล้จางจื้อหยาง ก้มศีรษะลงพลางกดเสียงต่ำเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรค่ะ นี่เป็นอาการของการขับนิ่ว"

พอกล่าวเช่นนี้ จางจื้อหยางก็พลันตาสว่างแจ้งขึ้นมาทันที หากเป็นการขับนิ่ว เช่นนั้นอาการปวดท้องรุนแรงก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับคนที่หามเปลพยาบาลสองสามคนนั้นว่า

"ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกครับ เขามีนิ่วในท่อน้ำดี พอกินยาเข้าไป ตอนนี้กำลังขับนิ่วออกมาก็ย่อมต้องเจวดเป็นธรรมดา พอนิ่วหลุดออกมาแล้วก็จะดีขึ้นเองครับ"

"แต่เห็นเขาเป็นแบบนี้มันทรมานแทบจะตายอยู่แล้วนะ! นิ่วยังไม่ทันหลุด คนจะไม่ปวดจนตายไปก่อนเหรอ!"

พอมีเสียงกังขาผุดขึ้นมา เสียงหนึ่งก็ลุกลามจนคุมไม่อยู่ คนไข้บางคนในร้านเริ่มส่งเสียงซุบซิบกันเซ็งแซ่

"โธ่เอ๋ย ท่าทางจะถึงตายเอานะเนี่ย"

"ไม่ใช่ว่าจ่ายยาผิดหรอกนะ"

กู้โยวได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา ทว่าในบันทึกการรักษา เธอเคยอ่านเจอมาว่า อาการขับนิ่วแบบนี้อย่างมากที่สุดจะไม่เกินหนึ่งชั่วโมง

"เขาเริ่มปวดท้องมานานแค่ไหนแล้วคะจนถึงตอนนี้" กู้โยวถามขึ้น

"เอ่อ อย่างน้อยก็น่าจะเกือบชั่วโมงแล้วมั้ง!"

กู้โยวได้ยินดังนั้นในใจก็พลันยินดี "วางใจเถอะค่ะ คุณหมอจางไม่มีทางตรวจพลาดแน่นอน ไม่เกินสิบนาทีเขาต้องดีขึ้นแน่ ถ้าไม่หายพวกคุณมาเอาเรื่องฉันได้เลย!"

หลินเสี่ยวหลินที่อยู่อีกด้านตกใจแทบแย่ พอเห็นกู้โยวคุยโตโอ้อวดโดยไม่รอให้จางจื้อหยางพูด ในใจก็ยิ่งเดือดดาล พลันพุ่งพรวดออกมาจากฝูงชนทันที

"เธอเป็นแค่ลูกจ้างกระจอก ๆ มีสิทธิ์อะไรมาพูด จะหายได้ไหม จะหายเมื่อไหร่ก็ต้องฟังพี่จื้อหยางพูดสิ"

ตอนนั้นกู้โยวอยากจะตบหน้าหลินเสี่ยวหลินสมองกลวงคนนี้สักฉาดจริง ๆ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ แม่นี่ออกจากบ้านมาโดยลืมพกสมองมาด้วยหรือไง โผล่ออกมาป่วนหาอะไรกัน!