ตอนที่ 70 คืนชีพจากความตาย

จางจิ่งถงเองก็ตวัดสายตาขุ่นเคืองจ้องหลินเสี่ยวหลินเขม็งเช่นกัน

กลุ่มคนที่หามคนไข้มาพอได้ยินเข้าก็ไม่ยอม ชี้หน้ากู้โยวแล้วโพล่งขึ้นมา "นั่นสิ เธอเป็นแค่เด็กในร้านจะมาสอดปากอะไร หมอจาง คุณพูดมาสิ บอกมาว่าเมื่อไหร่เขาจะหาย ถ้าเกิดเขาไม่หายจะทำยังไง!"

จางจื้อหยางตวัดสายตาดุใส่หลินเสี่ยวหลินอย่างแรง ก่อนจะรีบปั้นรอยยิ้มขอโทษขอโพยคนกลุ่มนั้น "เด็กในร้านของผมพูดไม่ผิดหรอกครับ ภายในสิบนาทีหายแน่นอน ถ้าไม่หาย ผมจะคืนเงินค่ารักษาให้สองเท่า แล้วยังจะรับผิดชอบรักษาโรคของเขาให้หายขาดด้วย!"

"เหอะ คุณเกือบจะรักษาคนจนตายอยู่รอมร่อ พวกฉันยังจะเชื่อคุณลงได้ยังไง!" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น

คำพูดนี้เหมือนกับโยนระเบิดลงกลางฝูงชน คนที่อยู่ในร้านต่างเริ่มกระซิบกระซาบกันเซ็งแซ่

"ไอ้หยา ถ้ารักษาคนตายขึ้นมาจริง ๆ นี่ต้องติดคุกเลยนะเนี่ย!"

"ก็ใช่น่ะสิ นึกไม่ถึงเลยว่าหมอเก่ง ๆ อย่างหมอจางจะมีวันที่พลาดพลั้งเหมือนกัน!"

"จะโวยวายอะไรกัน คนตายแล้วหรือไง พวกบ้านนอกอย่างพวกแกจะไปรู้อะไร ไม่อยากตรวจก็ไสหัวออกไปให้หมด!"

หลินเสี่ยวหลินคนไร้สมองไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงยังกล้าพ่นคำพูดแบบนี้ออกมาอีก

คำพูดนี้เท่ากับเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชนอย่างแท้จริง

คนที่รอตรวจอยู่ในห้องโมโหขึ้นมาทันที "อ้าว พูดแบบนี้หมายความว่าไง ชีวิตคนบ้านนอกไม่ใช่ชีวิตคนหรือไง ถ้ารักษาคนตายพวกแกก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเหมือนกัน!"

"ใช่ แกเป็นหัวหลักหัวตอมาจากไหนถึงได้มาแผดเสียงโหวกเหวกอยู่ตรงนี้!" ฝูงชนที่เดือดดาลหันปากกระบอกปืนพุ่งเป้าไปที่หลินเสี่ยวหลินทันที

"ฉันเหรอ ฉันเป็นคู่หมั้นของหมอจางย่ะ!" หลินเสี่ยวหลินเชิดหน้าพูดอย่างไม่มียางอาย

"ถุย นึกว่าหมอจางจะเป็นหมอที่ดีซะอีก ฉันว่านะ คนที่แต่งงานกับผู้หญิงพรรค์นี้ได้ก็คงไม่ใช่คนดีเด่อะไรหรอก ที่ผ่านมาคงแกล้งทำตัวเป็นคนดีตบตามากกว่ามั้ง"

เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของผู้คนเริ่มเดือดพล่านขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อเสียงของจางจื้อหยางกำลังจะพังป่นปี้ กู้โยวก็ร้อนใจขึ้นมา เธอขบริมฝีปากแน่นแล้วตะโกนขึ้นสุดเสียง

"ทุกคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันค่ะ!"

ฝูงชนเงียบกริบลงในพริบตา หลินเสี่ยวหลินเห็นว่ากู้โยวกล้าเอ่ยปากขึ้นมาอีก จึงคิดจะสวนกลับทันควัน ทว่าพอเหลือบตาขึ้นก็เห็นจางจื้อหยางกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าโกรธจัด

"ทุกคนอย่าเพิ่งใจร้อน ฟังฉันพูดสักคำก่อนนะคะ ถ้าคิดว่าที่ฉันพูดมีเหตุผล ทุกคนก็อยู่รอดูผลลัพธ์กันก่อน แต่ถ้าเห็นว่าไม่มีเหตุผล ในอำเภอนี้ก็ไม่ได้มีร้านขายยาแค่ร้านเดียว พวกเราก็จะไม่รบกวนเวลาของทุกคนค่ะ"

คนที่เพิ่งทะเลาะกับหลินเสี่ยวหลินเมื่อครู่ พอเห็นกู้โยวพูดจามีเหตุผลรู้กาลเทศะเช่นนี้ โทสะก็มอดลงไปกว่าครึ่ง ยิ่งมองเห็นว่ากู้โยวก็เป็นสาวบ้านนอกเหมือนกับพวกเขา แถมหน้าตาก็สะสวยหมดจด ในใจก็ยิ่งเกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาหลายส่วน

"ได้ พวกฉันจะฟังเธอลองพูดดู"

"ถูก พวกฉันจะฟังเธอพูด"

"ร้านขายยาของหมอจางเปิดมาสองปีกว่าแล้ว ทุกคนเคยได้ยินว่าหมอจางรักษาใครจนพิการหรือเสียชีวิตบ้างไหมคะ"

คนเหล่านั้นต่างพากันส่ายหน้า

"ทุกคนมารักษาที่นี่ ก็เพราะเชื่อมั่นในชื่อเสียงอันดีของหมอจาง ในเมื่อทุกคนตั้งใจมาเพราะชื่อเสียง ก็ขอให้ทุกคนเชื่อใจหมอจางอีกสักครั้งเถอะค่ะ ในเมื่อหมอจางพูดแล้วว่าโรคของเขาจะหายภายในสิบนาที แค่สิบนาทีเท่านั้น ทุกคนจะรอดูผลลัพธ์สักหน่อยจะเป็นไรไป พวกเราทะเลาะกันมานานขนาดนี้ อีกประเดี๋ยวก็ครบสิบนาทีแล้ว ไม่นานก็จะได้รู้ดำรู้แดง ถึงตอนนั้นทุกคนค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สายไม่ใช่เหรอคะ!"

"มันก็มีเหตุผลตามนั้นจริง ๆ งั้นพวกเราก็รออีกสักประเดี๋ยวเถอะ"

"ฉันคิดว่าหมอจางต้องมั่นใจถึงได้พูดแบบนั้น หมอรักษาคนมันไม่ง่ายหรอก ทุกคนต้องเห็นอกเห็นใจกันให้มากหน่อย!"

เพียงไม่กี่ประโยคของกู้โยวก็ปลอบประโลมคนในเหตุการณ์ให้สงบลงได้ เรื่องนี้ทำเอาหลินเสี่ยวหลินโมโหจนแทบอกแตก เธอเดินกระทืบเท้าไปยืนอยู่อีกด้าน ยิ่งมองสาวบ้านนอกคนนี้ก็ยิ่งมีน้ำโห คนในห้องนี้คงตาบอดกันไปหมดแล้ว ถึงได้ยอมเชื่อฟังคำพูดของนังเด็กบ้านนอกคนนี้

จางจิ่งถงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ลอบมองกู้โยวอย่างเงียบ ๆ พลางพยักหน้าน้อย ๆ เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่รู้กาลเทศะ คำพูดคำจาก็มีเหตุมีผล ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้กลับไม่ลนลาน ถือว่าหาได้ยากจริง ๆ

จางจื้อหยางมองกู้โยวด้วยสายตาซาบซึ้งใจ ทว่าสายตานี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของหลินเสี่ยวหลินกลับกลายเป็นอีกความหมายหนึ่งโดยสิ้นเชิง เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นังเด็กบ้านนอกคนนี้ พูดอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้อยู่ในร้านนี้ได้อีกต่อไปแล้ว พอกลับไปเธอจะต้องบอกป้าหาน ให้ป้าหานไล่นังเด็กคนนี้ออกไปให้พ้น

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนในร้านต่างจับจ้องไปยังคนที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น ถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่มัวแต่วุ่นวายทะเลาะกัน ไฉนจู่ๆ คนผู้นี้ถึงได้เงียบเสียงลงไปเสียแล้ว!

"อุ๊ยตาย คนนี้ตายไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย!"

หัวใจของกู้โยวกับจางจื้อหยางที่เพิ่งคลายลงพลันกระตุกวูบขึ้นมาอีกครา

เห็นเพียงคนผู้นั้นนอนตัวเหยียดตรงอยู่บนเปลหาม ไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย

หลินเสี่ยวหลินคว้าโอกาสทองนี้ไว้ ซอยเท้าก้าวพรวดเข้ามาเหวี่ยงแขนสุดแรงตบเข้าที่ใบหน้าของกู้โยวฉาดใหญ่

"ฉันบอกแล้วใช่ไหม แกมันก็แค่ลูกจ้าง ไม่ยอมทำหน้าที่ลูกจ้างให้มันดีๆ เสนอหน้ามาทำเป็นเก่งอะไรแถวนี้!"

กู้โยวเอามือกุมใบหน้าที่เจ็บแปลบ กัดฟันผลักหลินเสี่ยวหลินจนเซถลา แล้วหันขวับไปตรวจดูอาการของคนผู้นั้นทันที

จางจื้อหยางจับชีพจรคนผู้นั้นไปก่อนก้าวหนึ่งแล้ว ทว่านึกไม่ถึงว่าหลินเสี่ยวหลินจะถึงขั้นลงไม้ลงมือตบกู้โยว โทสะในใจจึงปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงทันที

"หลินเสี่ยวหลิน ขอโทษกู้โยวเดี๋ยวนี้!"

จางจื้อหยางตวาดลั่น แม้แต่คนรอบข้างยังสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวอันรุนแรง

"ฉัน... ฉันมีเหตุผลอะไรต้องไปขอโทษมันด้วย ชัดๆ อยู่ว่ามันถ่วงเวลาไม่ให้คุณรักษาคนไข้ ถ้าคนคนนี้ได้รับการตรวจรักษาทันเวลา มีหรือจะตายแบบนี้!" หลินเสี่ยวหลินยังคงพูดจาเข้าข้างตัวเอง

กู้โยวไม่มีกะจิตกะใจจะมาทะเลาะกับเธอ รีบนั่งยองๆ ลงไปแตะชีพจรที่ข้อมือของคนผู้นั้น เพียงสัมผัสเดียว หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของกู้โยวก็ตกลงสู่ตำแหน่งเดิม

"หลินเสี่ยวหลิน ผมแนะนำให้คุณรีบขอโทษกู้โยวเสียจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะขายหน้าตัวเองเปล่าๆ!" น้ำเสียงของจางจื้อหยางเย็นเยียบจนน่ากลัว

"คิดจะให้ฉันขอโทษนังบ้านนอกคนนี้เหรอ ฝันไปเถอะ มันเป็นตัวอะไรกันเชียว!" หลินเสี่ยวหลินโกรธจนยื่นปากกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง

"ได้ คุณไม่ขอโทษใช่ไหม ถ้าไม่ขอโทษก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" จางจื้อหยางยกมือชี้ไปที่ประตูทันที

"คุณ! เชอะ! ไปก็ไป ใครกลัวกันล่ะ!" หลินเสี่ยวหลินโกรธจนสะบัดกระเป๋าถือใบเล็กในมืออย่างแรง หมุนตัวเดินดุ่มๆ ไปทางประตู

"หลินเสี่ยวหลิน จำไว้ให้ดีนะ ถ้าวันนี้คุณไม่ขอโทษ ชาตินี้ก็อย่าได้ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้านตระกูลจางของเราอีกเลย!" จางจื้อหยางรู้ว่าจางจิ่งถงอยู่ที่นี่ด้วย จึงจงใจพูดคำนี้ออกมาอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

"โอ๊ย!"

ทันใดนั้น เสียงครางแผ่วเบาก็ดังเข้าหูของทุกคนในที่นั้น หลินเสี่ยวหลินหันขวับกลับไปมอง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี คนที่นอนนิ่งเป็นศพอยู่บนเปลหามเมื่อครู่ บัดนี้กลับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง

"แม่เจ้าโว้ย ศพคืนชีพ!"

หลินเสี่ยวหลินตกใจจนวิ่งเตลิดเปิดเปิงหนีออกไปทางประตู จางจื้อหยางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาในลำคอ

"กู้โยว วันหลังถ้าคนคนนี้กล้าโผล่มาที่ร้านอีก ไล่ตะเพิดออกไปได้เลย!"

"เถ้าแก่คะ แบบนี้...ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไรมั้งคะ"

"ในเมื่อเธอเรียกฉันว่าเถ้าแก่ ฉันสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็ต้องทำตามนั้น!"

จางจื้อหยางพลันยิ้มอย่างพึงพอใจ ก็นึกว่าเธอเรียกฉันว่าเถ้าแก่แล้วนี่ งั้นฉันก็จะใช้ฐานะเถ้าแก่นี่แหละมาปราบความดื้อรั้นของเธอเสียหน่อย

"นี่... นี่เขากลับมาฟื้นคืนชีพได้ยังไงกันเนี่ย"

คนในห้องต่างก็พากันงุนงงไปหมด

"ใครบอกว่าเขาตายกันล่ะครับ เมื่อกี้เขาแค่ปวดจนหมดแรงหลับไปเฉยๆ ต่างหาก!" จางจื้อหยางพูดพลางช่วยพยุงคนผู้นั้นลุกขึ้น

สีหน้าของคนผู้นั้นดูดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำสองเส้นที่ใต้ตาก็กระจายหายไปแล้ว จางจื้อหยางแอบทึ่งในใจ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า

"เป็นอย่างไรบ้าง ยังปวดท้องอยู่ไหมครับ"