ตอนที่ 71 รวมตัวที่ร้านขายยา

ชายคนนั้นใช้สองมือลูบคลำไปทั่วท้องของตัวเอง สัมผัสความรู้สึกอย่างละเอียด

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของกู้โยวเช่นกัน

"ติ๊ง ทำการรักษาสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 1,000 แต้ม"

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ร้องขึ้นมาด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ

"อ้าว ไม่เจ็บเลยสักนิด ฉัน... ฉันเหมือนจะหายแล้ว! ฉันหายดีแล้ว!"

"โอ้โห..."

ผู้คนในห้องต่างพากันส่งเสียงฮือฮาออกมาด้วยความตกตะลึง แม้แต่จางจิ่งถงที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอดก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจ แม้ในใจเขาจะรู้ดีว่าอาการของคนผู้นี้ไม่ถึงตาย แต่การหายสนิทได้ในชั่วพริบตาเพียงเท่านี้ก็ยังทำให้เขาตกใจไม่น้อยอยู่ดี

"ขอบคุณหมอจางจริง ๆ ครับ ยาเทียบเดียวก็รักษาอาการของฉันจนหายได้ ช่างสมกับเป็นหมอเทวดาจริง ๆ หมอเทวดาแท้ ๆ เลย!"

จางจื้อหยางตบไหล่ชายคนนั้น "ในเมื่อหายดีแล้วก็รีบกลับไปเถอะ ที่นี่คนไข้เยอะ ฉันคงไม่ออกไปส่งนะ!"

ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะพาคนที่หามเขามาเดินจากไป จางจื้อหยางเดิมทีตั้งใจจะเอ่ยปากชมกู้โยวสักสองสามคำ แต่พอหันไปมองก็เห็นกู้โยวไม่รู้ว่าไปง่วนอยู่ที่ตู้ยาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว

พอจางจื้อหยางเหลือบไปเห็นจางจิ่งถงกำลังยืนมองกู้โยวที่จัดยาให้คนไข้อยู่ จึงรีบเดินเข้าไปหา

"พ่อครับ เป็นไงบ้าง เด็กในร้านผมคนนี้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ!"

จางจิ่งถงมองจางจื้อหยางแล้วพยักหน้า "ไม่เลว ดีมากเลยล่ะ ฉันจะรออยู่แถวนี้ก่อน แกไปยุ่งเรื่องของแกเถอะ"

จางจื้อหยางหันกลับไปมองคนไข้ที่รออยู่ในร้าน จึงรีบเดินออกไปแขวนป้ายหยุดตรวจที่หน้าประตู

การตรวจคนไข้สิบกว่าคนในห้องผ่านไปสองชั่วโมงกว่าโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งในห้องเหลือเพียงจางจิ่งถงอยู่แค่คนเดียว

จางจื้อหยางเพิ่งจะอ้าปากจะเรียกพ่อ ก็เห็นกู้โยวเดินเข้าไปหาก่อนแล้ว

"คุณลุงคะ เหลือคุณลุงแค่คนเดียวแล้ว เชิญไปนั่งที่โต๊ะตรวจทางโน้นเถอะค่ะ!"

จางจิ่งถงยิ้มพลางลุกขึ้นยืน "เมื่อกี้เห็นเธอพอจะมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง เอาเป็นว่าวันนี้ให้เธอลองตรวจให้ฉันหน่อยเป็นไง"

"หนูเหรอคะ หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ หนูเป็นแค่เด็กในร้านนี้ ถ้าจะตรวจโรคคุณลุงต้องให้หมอจางตรวจค่ะ!" กู้โยวโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันให้เธอดูก่อน แล้วค่อยให้หมอจางดูอีกที ในใจจะได้ยิ่งมั่นใจขึ้นไง!" จางจิ่งถงพูดพลางยื่นมือออกไป หวังจะให้กู้โยวช่วยจับชีพจรให้

กู้โยวจะไปรู้วิธีจับชีพจรได้อย่างไร เธอทำได้เพียงอาศัยเนื้อหาจาก "บันทึกการรักษา" เพ่งมองไปที่ใบหน้าของจางจิ่งถงเท่านั้น ซึ่งจางจิ่งถงผู้นี้ใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด แววตาสดใสเป็นประกาย ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนคนมีโรคภัยไข้เจ็บเลยสักนิด

"หนูไม่รู้วิธีจับชีพจรหรอกค่ะ แต่ดูจากสีหน้าของคุณลุงที่เปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ก็ไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลยนะคะ!"

จางจิ่งถงชักมือกลับแล้วหัวเราะร่า "ดี ดีมาก ดูได้แม่นยำดีนี่!"

"พ่อครับ อย่าไปแกล้งเธอเลยน่า!" จางจื้อหยางเดินยิ้มเข้ามา พร้อมกับเอื้อมมือไปปิดประตูร้าน

กู้โยวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า จางจื้อหยางมีเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายกับชายชราตรงหน้าคนนี้อยู่บ้างจริง ๆ เธอจึงรีบโค้งคำนับติด ๆ กันสองครั้ง

"ที่แท้ก็คือคุณลุงจางนี่เอง หนูเป็นคนบ้านนอก ตาถั่วแท้ ๆ ถึงจำไม่ได้!"

"ฮ่า ๆ ตาเธอน่ะไม่ได้ถั่วสักนิดเลย!"

"ไม่ใช่แค่ไม่ถั่ว แต่เฉียบแหลมมากต่างหากล่ะครับ!" จางจื้อหยางยกม้านั่งมาสองตัว แล้วดึงตัวกู้โยวให้นั่งลงด้วยกัน

"เจ้าลูกตัวดี แกบอกมาตามตรง วันนี้คนที่มาน่ะ แกเป็นคนตรวจรักษาหรือว่าแม่หนูคนนี้เป็นคนตรวจรักษากันแน่" จางจิ่งถงเป็นหมอมานานหลายปี ย่อมรู้ระดับฝีมือของลูกชายตัวเองดี

"พ่อดูออกหมดเลยเหรอครับเนี่ย!" จางจื้อหยางไม่ได้ปิดบัง เขาหันไปหยิบเทียบยาที่กู้โยวเขียนไว้บนโต๊ะตรวจมายัดใส่มือของจางจิ่งถง

"พ่อดูสิครับ นี่เป็นเทียบยาที่กู้โยวเขียนขึ้นมาเองเลยนะ!"

เมื่อจางจิ่งถงถือเทียบยาขึ้นมาพิจารณาดู ในใจก็พลันตระหนกขึ้นมา ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าเทียบยาแบบนี้จะมาจากน้ำมือของแม่หนูน้อยตรงหน้าที่แม้แต่วิธีจับชีพจรก็ยังไม่เป็นคนนี้

แม่หนูคนนี้พอมองปราดเดียวก็รู้ว่าอายุอย่างมากแค่อายุสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น กลับสามารถจัดเทียบยาเช่นนี้ออกมาได้เชียวหรือ!

"เทียบยานี้เธอเป็นคนเขียนจริง ๆ รึ" จางจิ่งถงมองกู้โยวแล้วเอ่ยถาม

กู้โยวลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า "ขอโทษด้วยค่ะคุณลุง หนู... หนูแค่คิดว่า..."

"เทียบยานี้เขียนได้ดีมากเลยนี่ แล้วเธอจะขอโทษทำไมกันล่ะ" จางจิ่งถงขมวดคิ้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ฉันไม่ควรแส่ไม่เข้าเรื่อง ไม่ควรทำอะไรที่นอกเหนือหน้าที่ของตัวเองค่ะ!" กู้โยวจำคำสั่งสอนของหานจิ้งอวิ๋นได้ขึ้นใจ เสมียนร้านจัดเทียบยานี่มันแย่งชามข้าวหมอชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

"กู้โยว เธอชื่อกู้โยวใช่ไหม" จางจิ่งถงถาม

"ค่ะ ฉะ...ฉันชื่อกู้โยวค่ะ!"

"นั่งลงสิ ฉันได้ยินมาว่าเธอท่อง "สารานุกรมเทียบยาคลาสสิก" ได้ทั้งเล่ม นี่เรื่องจริงหรือเปล่า"

กู้โยวพยักหน้ารับ

"งั้นเธอลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม ว่าตอนนั้นเธอวินิจฉัยโรคยังไงถึงได้จ่ายเทียบยานี้ออกมา"

กู้โยวก้มหน้ากัดริมฝีปาก คิดในใจว่าเอาวะ เป็นไงเป็นกัน เธอจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียดยิบ

พลันที่จางจิ่งถงฟังจบ ในใจก็ยิ่งตื่นตะลึง แม่หนูคนนี้แม้จะจับชีพจรไม่เป็น แต่อาศัยเพียงแค่การมองกับการดมกลิ่นสองอย่าง ก็สามารถวินิจฉัยโรคได้แม่นยำถึงเพียงนี้ แม้แต่คนที่ประกอบอาชีพหมอมาหลายสิบปีอย่างเขายังรู้สึกละอายใจสู้ไม่ได้

"ดีมาก ดีจริง ๆ บอกฉันได้ไหมว่าเธอเรียนวิชาพวกนี้มาจากไหน" จางจิ่งถงมองกู้โยวด้วยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี ในใจเขาหมายมั่นปั้นมือไว้แล้วว่าจะต้องรับต้นกล้าชั้นดีคนนี้เข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักให้ได้

"พ่อครับ เมื่อก่อนกู้โยวเคยเรียนแพทย์กับหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านของพวกเขาอยู่ช่วงหนึ่ง เรื่องพวกนี้ล้วนเรียนมาจากคุณหมอท่านนั้นครับ"

กู้โยวที่กำลังคิดหาคำตอบไม่ออก พอเห็นจางจื้อหยางช่วยพูดให้แบบนั้นก็รีบพยักหน้ารับทันที

จางจิ่งถงพยักหน้าหงึก ๆ "มิน่าล่ะคนเขาถึงชอบพูดกันว่ายอดคนมักซ่อนตัวอยู่ในหมู่ชาวบ้าน ถ้ามีโอกาสฉันต้องไปพบผู้มีความสามารถที่เร้นกายท่านนี้สักหน่อยแล้ว!"

"นั่นน่ะสิครับ เสมียนของผมคนนี้ก็เป็นยอดฝีมือที่มาจากหมู่ชาวบ้านเหมือนกันนะ!" จางจื้อหยางพูดขึ้นอย่างอดภาคภูมิใจไม่ได้

"ฉันว่าเสมียนของแกคนนี้เข้าท่าดีนะ ต่อไปฉันคงต้องกลายเป็นแขกประจำของร้านแกแล้วล่ะ จะได้มาแลกเปลี่ยนความรู้กับกู้โยวบ่อย ๆ ฉันดูล่ะก็ ของที่อยู่ในหัวของแม่หนูนี่ยังมีเยอะกว่าที่แกมีในหัวเสียอีก!"

"ฮะ ๆ ๆ" สองพ่อลูกตระกูลจางพูดไปก็พากันหัวเราะร่า กลับทำให้กู้โยวพลอยขัดเขินทำตัวไม่ถูก

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหัวเราะกันอยู่นั้น เสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก หานจิ้งอวิ๋นจูงมือหลินเสี่ยวหลินเดินก้าวเข้ามาในร้าน

"อ้าว สองพ่อลูกคุยอะไรกันอยู่หรือเนี่ย ถึงได้อารมณ์ดีกันขนาดนี้!"

พอกู้โยวเห็นหานจิ้งอวิ๋นก็รีบก้มหน้าลงทันที

"จิ้งอวิ๋น เธอมาได้จังหวะพอดีเลย พวกเรากำลังพูดถึงแม่หนูกู้โยวอยู่น่ะ เธอไม่รู้หรอกว่าแม่หนูคนนี้น่ะ..."

"นังเด็กบ้านนอกคนหนึ่งมีอะไรให้ต้องพูดถึงกัน เถ้าแก่นั่งคุยกันอยู่ตรงนี้ ยังไม่รู้จักไปรินน้ำมาให้อีก!"

ยังไม่ทันที่จางจิ่งถงจะพูดจบ หานจิ้งอวิ๋นก็ชิงตัดบทขึ้นมาเสียก่อน พลางถลึงตาจ้องกู้โยวอย่างดุร้าย

จางจิ่งถงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชำเลืองตาปราดเดียวก็เห็นหลินเสี่ยวหลินที่ยืนอยู่ด้านหลังหานจิ้งอวิ๋นกำลังจ้องกู้โยวตาเขียวปั๊ดด้วยความโมโห ราวกับตนเองได้รับความอยุติธรรมมามากมายเสียเต็มประดา

"หลินเสี่ยวหลิน เธอยังมียางอายอยู่อีกไหม ตอนที่เธอก้าวขาออกจากร้านไปวันนี้ฉันพูดกับเธอว่ายังไงบ้าง เธอยังมีหน้ากลับมาอีกเรอะ" จางจื้อหยางพอเห็นหลินเสี่ยวหลินก็ของขึ้นทันที ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านหน้าทนเกินเยียวยา ไร้ยางอายจนหาที่เปรียบไม่ได้จริง ๆ

"จื้อหยาง ลูกพูดจาอะไรแบบนั้น ยังไงเสียนี่ก็เป็นสะใภ้ที่แม่หมายตาเอาไว้นะ ถึงจะมีเรื่องผิดใจกัน ลูกก็ต้องหัดยอม ๆ ผ่อนปรนให้บ้างสิ!" หานจิ้งอวิ๋นออกโรงหนุนหลังให้หลินเสี่ยวหลินทันควัน

"เหอะ ผมคงต้องซวยบัดซบไปแปดชาติสิบชาตินั่นแหละ ถึงจะต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงหน้าด้านพรรค์นี้!"

สิ้นคำพูดประโยคนี้ของจางจื้อหยาง ใบหน้าของหลินเสี่ยวหลินก็แปรเปลี่ยนเป็นสีตับหมูไปในชั่วพริบตา