ตอนที่ 72 ค่าจ้างเพิ่มเท่าตัว

หลินเสี่ยวหลินโมโหจนกระทืบเท้า ดึงมือหานจิ้งอวิ๋นพลางบิดตัวไปมาอย่างแง่งอน

"คุณป้าหาน ดูพี่จื้อหยางสิคะ วันนี้เขาด่าหนูต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะแบบนี้เลย!"

กู้โยวรินน้ำมาสองแก้วแล้วยื่นให้จางจิ่งถงแก้วหนึ่ง อีกแก้วเดิมทีตั้งใจจะส่งให้หานจิ้งอวิ๋น แต่พอเห็นสีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจของอีกฝ่าย เธอก็ไม่กล้าก้าวเข้าไป

หานจิ้งอวิ๋นพอเห็นกู้โยวก็เหมือนเจอที่ระบายอารมณ์

"รินน้ำเสร็จแล้ววางไว้ก็ออกไปได้แล้ว เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอ"

กู้โยวลนลานวางแก้วน้ำลงบนเก้าอี้ว่าง หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่กลับถูกจางจื้อหยางคว้าแขนไว้แน่น

"พ่อมาหากู้โยวเพื่อคุยธุระนะ เรื่องยังคุยไม่จบเลย!"

หลินเสี่ยวหลินเห็นจางจื้อหยางออกโรงปกป้องกู้โยวขนาดนั้นก็โมโหจนกระทืบเท้าอีกรอบ

จางจิ่งถงถึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ

"จิ้งอวิ๋น เดิมทีเธอจะเป็นคนจัดการเรื่องแต่งงานของลูก ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่เรื่องนี้ ฉันคิดว่าเธอยังคิดไม่รอบคอบพอ!"

หานจิ้งอวิ๋นได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที หลินเสี่ยวหลินถึงจะโง่แค่ไหนก็ฟังออก จึงร้อนรนขึ้นมาทันควัน

"คุณอาจางคะ หนูรู้ค่ะว่าการกระทำของหนูวันนี้อาจจะมีข้อบกพร่องไปบ้าง แต่หนูก็เป็นห่วงพี่จื้อหยางนี่คะ! หนู... หนูก็แค่โดนยายเด็กนั่นทำให้โมโหจนหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะเท่านั้นเองค่ะ!"

จางจื้อหยางแค่นเสียงฮึ ขอร้องให้หลินเสี่ยวหลินอย่ามาเป็นห่วงเขาจะดีกว่า ขืนปล่อยให้เธอเป็นห่วงแบบนั้น ไม่พาเขาไปตายก็บุญโขแล้ว

จางจิ่งถงยิ้มพลางกล่าว "ฉันก็อยู่ในร้านตลอดเวลา ไม่เห็นว่ากู้โยวจะไปยั่วโมโหเธอตอนไหนเลยนี่"

หลินเสี่ยวหลินเห็นสองพ่อลูกตระกูลจางต่างก็เข้าข้างนังเด็กกู้โยว จึงได้แต่หันไปพึ่งหานจิ้งอวิ๋นแทน

"คุณป้าหานคะ คุณป้าต้องให้ความเป็นธรรมกับหนูนะ เพื่อพี่จื้อหยาง แม่หนูปฏิเสธบ้านอื่นที่มาสู่ขอไปหมดแล้ว พวกคุณจะมาพูดว่าไม่เอาหนูแล้วก็เขี่ยทิ้งกันง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ!"

สีหน้าของหานจิ้งอวิ๋นย่ำแย่ถึงขีดสุด แม่ของหลินเสี่ยวหลินเป็นเพื่อนเล่นกับเธอมาตั้งแต่เด็ก เธอเองก็ตบอกรับปากต่อหน้าแม่ของหลินเสี่ยวหลินว่าจะต้องให้หลินเสี่ยวหลินแต่งเข้าตระกูลจางให้ได้

ทว่านิสัยของจางจิ่งถงนั้นเธอย่อมรู้ดี ปกติแล้วเรื่องที่เธอตัดสินใจเขามักจะไม่ก้าวก่าย ทั้งยังคอยสนับสนุนเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าเขาเอ่ยปากขึ้นมาเมื่อไหร่ นั่นแปลว่ายากที่จะกลับลำแล้ว

หานจิ้งอวิ๋นเหลือบมองกู้โยวที่ยืนอยู่ข้างจางจื้อหยาง ป่านนี้แล้วมือลูกชายยังจับข้อมือของนังเด็กนั่นอยู่เลย เธอช่างสะเพร่าจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าแค่คลาดสายตาไปแป๊บเดียว ยายเด็กบ้านนอกคนนี้จะปั่นหัวจางจิ่งถงจนหลงกลได้ขนาดนี้

"แม่ครับ ยังไงผมก็ขอยืนยันคำเดิม ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่มีทางแต่งงานกับหลินเสี่ยวหลินเด็ดขาด!"

เมื่อถูกสองพ่อลูกตระกูลจางปฏิเสธซ้ำสอง หลินเสี่ยวหลินก็โมโหจนกระทืบเท้าแล้วร้องไห้วิ่งหนีไป

หานจิ้งอวิ๋นชี้นิ้วด่าจางจื้อหยาง "ไม่แต่งกับเสี่ยวหลิน แกก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งกับนังเด็กบ้านนอกคนนี้เลย พรุ่งนี้ก็ให้นังนี่เก็บข้าวของไสหัวไปซะ ตระกูลจางของเราไม่มีทางรับนังตัวดีที่คอยยั่วยวนคิดจะเกาะคนรวยแบบนี้ไว้เด็ดขาด!"

จางจิ่งถงพอได้ยินหานจิ้งอวิ๋นพูดจาต่ำทรามเช่นนี้ออกมา ก็บันดาลโทสะตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่

"หยาบคาย! เธอดูสารรูปตัวเองตอนนี้สิว่าต่างอะไรกับพวกหญิงปากปลาร้าตามตลาดบ้าง ฉันว่าแม่หนูกู้โยวคนนี้ดีออก เธอจะไล่เด็กคนนี้ออกจากร้านยาเหรอ ก็ดีเหมือนกัน!" จางจิ่งถงกระชากกู้โยวจากข้างตัวจางจื้อหยางมาอยู่ตรงหน้าตนเอง

"เธอไม่ใช่กลัวว่าเด็กนี่จะมายั่วยวนลูกชายหรอกเหรอ งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้กู้โยวติดตามฉัน เป็นผู้ช่วยของฉัน คราวนี้เธอพอใจหรือยัง!"

หานจิ้งอวิ๋นทำแบบนี้เรียกว่าขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารแท้ ๆ ให้กู้โยวไปอยู่ข้างกายจางจิ่งถง ยังสู้ปล่อยให้อยู่ทำงานในร้านต่อไปเสียดีกว่า คนที่ได้ติดตามอยู่ข้างกายจางจิ่งถงมีแต่คนระดับไหนกัน นังเด็กนี่ช่างกลายร่างจากไก่กาเป็นหงส์ในชั่วข้ามคืนจริง ๆ

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของจางจิ่งถง หานจิ้งอวิ๋นก็รู้ดีว่าหากยังดึงดันขัดคอเขาต่อไป ตัวเธอเองคงไม่มีทางได้ผลดีอะไร สู้ถอยกันคนละก้าวจะดีกว่า

"ก็ได้! เอาตามที่คุณพูด ให้หล่อนตามคุณไป คุณเองก็ทั้งตบทั้งด่าฉันแล้วนี่ ส่วนเสี่ยวหลินมีตรงไหนที่ทำไม่ถูก เดี๋ยวฉันจะคอยสั่งสอนให้เธอปรับปรุงตัวใหม่ แต่เรื่องถอนหมั้นน่ะ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด"

หานจิ้งอวิ๋นพูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป

"พ่อครับ! ยังไงผมก็ไม่เอาหลินเสี่ยวหลินคนนั้นเด็ดขาด!" จางจื้อหยางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความโมโห

จางจิ่งถงยกมือขึ้น "พ่อรู้ หลินเสี่ยวหลินคนนั้นไม่คู่ควรกับตระกูลจางของเราจริง ๆ นั่นแหละ ให้เวลาเธอหน่อยก็ไม่เสียหาย ปล่อยให้เธอขายหน้ามากเข้า เดี๋ยวแม่แกก็เปลี่ยนใจเอง!"

จางจื้อหยางพอได้ยินว่าจางจิ่งถงคิดแบบนี้ ก็โล่งอกขึ้นมาทันที ตราบใดที่จางจิ่งถงไม่เห็นด้วย หลินเสี่ยวหลินก็ไม่มีวันได้ก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลจาง ยิ่งสมองกลวงแบบหล่อน ไม่ช้าก็เร็วคงก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกแน่

"แต่พ่อครับ พ่อจะพากู้โยวไปจริง ๆ เหรอ ร้านผมงานยุ่งมากเลยนะ ถ้าพ่อพาเธอไป แล้วทางนี้ผมจะทำยังไงล่ะ!"

จางจิ่งถงยิ้มบาง ๆ "ทำไมล่ะ พ่อขอคนคนเดียว แกก็จะไม่ยอมแล้วเหรอ แล้วแกอยากให้เธอเก็บข้าวของกลับบ้าน หรืออยากให้วิชาแพทย์ของเธอพัฒนาก้าวหน้าขึ้นล่ะ?"

จางจื้อหยางได้ยินเข้า มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที เขารีบสะกิดดึงกู้โยว "เฮ้ พ่อฉันตั้งใจจะรับเธอเป็นลูกศิษย์นะ ยังไม่รีบคุกเข่าโขกศีรษะคารวะอาจารย์อีก"

กู้โยวในใจกำลังคิดทบทวนอยู่ว่าจะไปอยู่ข้างกายจางจิ่งถงดีหรือไม่ จู่ ๆ จางจื้อหยางก็พูดขึ้นมาแบบนี้ เธอไม่ได้เตรียมใจไว้เลยแม้แต่น้อย พอถูกจางจื้อหยางดึงทีเดียวก็คุกเข่าลงไปกองกับพื้นดังผลุบ

การคุกเข่าครั้งนี้ทำเอากู้โยวมึนงงไปหมด เธอไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะกราบเป็นศิษย์หรือไม่ ความจริงเธอวางแผนจะออกจากตระกูลจางอยู่แล้วด้วยซ้ำ

"เอาละ ๆ ไม่ต้องรีบกราบอาจารย์ ให้เธอมาคอยติดตามเรียนรู้ข้างกายฉันก่อน แล้วฉันก็ต้องดูด้วยว่าเธอรู้เรื่องพวกนี้มากน้อยแค่ไหน!" จางจิ่งถงยื่นมือไปดึงกู้โยวลุกขึ้นมา

ติดตามอยู่ข้างกายจางจิ่งถงอย่างนั้นหรือ กู้โยวก้มมองรองเท้าที่เท้าของตัวเอง การแต่งกายของเธอแบบนี้ จะไปอยู่ข้างกายจางจิ่งถงได้อย่างไร

จางจิ่งถงก้มหน้าลง สายตาก็ตกลงบนรองเท้าของกู้โยวเช่นกัน หัวใจพลันบีบรัด หวนนึกไปถึงชีวิตในชนบทของตนเองเมื่อครั้งอดีต

"จื้อหยาง พรุ่งนี้แกก็หยุดพักสักวันเถอะ พากู้โยวไปซื้อเสื้อผ้าที่ดูดีสักสองสามชุด อย่างไรเสียต่อไปนี้ก็ถือเป็นคนของตระกูลจางไปครึ่งหนึ่งแล้ว ไม่ต้องหรูหราเอิกเกริก แต่ก็ต้องไม่เสียหน้าเสียตา!"

พอได้ยินแบบนี้ กู้โยวก็โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ไม่เอาค่ะไม่เอา ฉันยังเป็นหนี้ค่าจ้างอยู่เลย จะให้เถ้าแก่เปลืองเงินอีกไม่ได้หรอกค่ะ!"

แม่หนูคนนี้ซื่อสัตย์จริงใจดีแท้ จางจิ่งถงยิ่งรู้สึกถูกชะตาเข้าไปใหญ่ "เอ้อ จื้อหยาง เดือนหนึ่งแกให้เงินเดือนกู้โยวเท่าไหร่ล่ะ?"

จางจื้อหยางตอบอย่างกระดากอายเล็กน้อย "ไม่เยอะหรอกครับ ยี่สิบห้าหยวน"

"ฮึ แกนี่มันชนชั้นกดขี่ชัด ๆ คนมีความสามารถแบบนี้ เดือนละห้าสิบหยวนยังคุ้มเลย พรุ่งนี้รีบจ่ายเงินเดือนชดเชยให้เขาซะ!"

"พ่อพูดถูกครับ ชดเชย ต้องชดเชยแน่นอนอยู่แล้ว!"

กู้โยวแทบไม่อยากจะเชื่อ เพียงแค่พริบตาเดียว ค่าจ้างของเธอก็เพิ่มขึ้นเท่าตัวอย่างไร้สาเหตุเสียอย่างนั้น

ตกกลางคืนที่นอนอยู่บนเตียง กู้โยวก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เงินตั้งห้าสิบหยวน โตมาจนป่านนี้เธอไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย ตอนนี้เธอกลับหาเงินได้มากขนาดนี้ต่อเดือนแล้วงั้นหรือ?

"โฮสต์ ด้วยความสามารถของท่าน ตอนนี้ก็เก่งกาจพอจะรับมือได้ด้วยตัวเองแล้ว เงินห้าสิบหยวนนี้เป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้รับแล้วค่ะ" หลิงจือกล่าว

กู้โยวเปิดหนังสือ "บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา" มองดูโอสถทั้งสามชนิดที่ส่องแสงวิบวับอยู่บนนั้น ในใจหวานชื่นจนบอกไม่ถูก เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นหมอขึ้นมาจริง ๆ แล้ว