ตอนที่ 73 ซื้อเสื้อผ้า

"ติ๊ง รักษาสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 1,000"

กู้โยวคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก คาดว่าคนชราที่เป็นโรครูมาติซึมผู้นั้นคงได้กินยาสมุนไพรที่ผสมยาเม็ดวิเศษรูมาติซึมส่วนสุดท้ายเข้าไปแล้ว อาการเจ็บป่วยในตอนนี้จึงหายสนิท

เมื่อคิดว่าต่อไปต้องไปเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างกายจางจิ่งถง การจัดยาก็คงไม่สะดวกสบายเหมือนตอนนี้ กู้โยวจึงคิดจะฉวยโอกาสช่วงนี้รับภารกิจมาทำอีกสักหน่อย พลันก็ได้ยินเสียงติ๊งจากระบบพร้อมกับภารกิจที่ถูกมอบหมายลงมาทันที

"ภารกิจระบบ ฝึกหลอมสกัดสมุนไพรชนิดใดก็ได้สามชนิดใน "บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา" จะได้รับค่าประสบการณ์ 108,000 กำหนดเวลา 72 ชั่วโมง"

จนกระทั่งดึกดื่น กู้โยวถึงได้จัดเตรียมสมุนไพรที่ต้องใช้ครบถ้วน

เช้าตรู่ด้านนอกร้านขายยาตระกูลจาง มีคนไข้ที่มารอตรวจโรคยืนล้อมอยู่สองสามคน ร้านขายยาตระกูลจางที่ปกติจะเปิดแต่เช้าตรู่ แต่วันนี้ประตูกลับปิดสนิท

จางจื้อหยางลากกู้โยวไปตลาดนัดตั้งแต่เช้าตรู่ เดิมทีเขาอยากพากู้โยวไปห้างสรรพสินค้าในเมือง แต่กู้โยวบอกปฏิเสธท่าเดียว เธอโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักชุด ในความคิดของเธอนั้น เสื้อผ้าสวยๆ แบบนั้นจะต้องแพงมากอย่างแน่นอน

ช่วยไม่ได้ จางจื้อหยางจึงได้แต่ตามใจเธอมาที่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าในตลาด แต่พอลองคิดดูอีกที กู้โยวก็คงไม่ชอบเสื้อผ้าสีฉูดฉาดพวกนั้นอยู่แล้ว มาซื้อผ้าที่นี่ตัดสักชุดก็ไม่เลวเหมือนกัน

เมื่อก้าวเข้าร้านขายผ้า เถ้าแก่เหลือบมองกู้โยวแวบหนึ่งก็เผยสีหน้าดูแคลนออกมาทันที ทว่าพอเหลือบเห็นจางจื้อหยางที่เดินตามหลังกู้โยวเข้ามาติดๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันควัน

"ทั้งสองท่าน อยากตัดเสื้อผ้าสักชุดหรือครับ"

จางจื้อหยางพยักหน้า "เลือกผ้าสวยๆ ให้หญิงสาวคนนี้สักผืนสิ"

"ได้เลยครับ ทั้งสองท่านเชิญทางนี้ ลองดูผืนนี้เป็นไงครับ สีเพิ่งออกใหม่ล่าสุดของปีนี้เลย อีกอย่างตอนนี้อากาศก็เริ่มหนาวแล้ว ผืนนี้เนื้อหนา ทนทานใส่ได้อีกนานเลยนะ"

กู้โยวเดินเข้าไปดูเนื้อผ้าผืนนั้น สีสันดูดีไม่เบื่อตาจริงๆ ผ้านั่นดูไม่เหมือนผ้าฝ้าย บนผืนผ้าดูเหมือนจะมีขนสั้นๆ หนากว่าผ้าฝ้ายตั้งเยอะ กู้โยวไม่เคยเห็นผ้าที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย

"ผ้าผืนนี้ขายยังไงคะ" กู้โยวถามอย่างระมัดระวัง

"นี่คือผ้าลูกฟูกชั้นดี สามหยวนห้าเหมาต่อฉื่อ รูปร่างอย่างแม่หนูนี่ ตัดสักสี่เมตรก็เหลือเฟือแล้ว!"

สามฉื่อเท่ากับหนึ่งเมตร สี่เมตรก็ปาเข้าไปสี่สิบกว่าหยวนแล้ว พอบวกกับค่าแรงตัดเย็บอะไรอีก นี่มันเทียบเท่าเงินเดือนหนึ่งเดือนของเธอเลยไม่ใช่หรือ กู้โยวจะมีเงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไง ใบหน้าเธอแดงระเรื่อพลางส่ายหัว

"แพงเกินไปค่ะ มีที่ถูกกว่านี้ไหมคะ"

เถ้าแก่คนนั้นพอได้ยินกู้โยวบอกว่าแพง สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันที "ถูกๆ น่ะมีสิ ทางนี้ถูกหมดนั่นแหละ หนึ่งหยวนห้าเหมาต่อฉื่อ เลือกตามสบายเลย"

กู้โยวทอดสายตามองตามมือของเถ้าแก่ ใต้มือของเขาล้วนเป็นผ้าเนื้อหยาบ ค่อนข้างคล้ายกับชุดที่กู้โยวสวมอยู่บนตัว

เมื่อเห็นเถ้าแก่เปลี่ยนสีหน้า จางจื้อหยางก็เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เขาจับผ้าขนสัตว์เนื้อบางสีน้ำเงินน้ำทะเลพลางเอ่ยถาม "ผืนนี้ขายยังไง"

"ผืนนั้นน่ะหรือ แพงนะนั่น!" เถ้าแก่พูดจาอย่างไม่ค่อยอยากจะใส่ใจ

"ฉันถามว่าเท่าไหร่ แกจะพูดจาเฉไฉอะไรนักหนา!"

"นั่นผ้าขนสัตว์เชียวนะ ทั้งเบาทั้งอบอุ่น ฉื่อละสิบเอ็ดหยวน!"

"งั้นเอาผืนนี้แหละ แล้วก็เอาผ้าดาครอนดีๆ มาอีกหน่อย ตัดเสื้อเชิ้ตตัวในให้เธอสักสองชุด!"

สวรรค์ สิบเอ็ดหยวนต่อหนึ่งฉื่อ เช่นนั้นสี่เมตรก็ต้องร้อยกว่าหยวนแล้ว ถ้ารวมผ้าดาครอนเข้าไปอีก ไม่ปาเข้าไปสองร้อยหยวนเลยหรือ เสื้อผ้าชุดเดียวนี้ล่อเงินเดือนเธอไปเกือบครึ่งปี กู้โยวตกใจจนรีบโบกไม้โบกมือ

"เถ้าแก่ ไม่เอาค่ะ แพงเกินไป แพงเกินไปจริงๆ ฉันเป็นคนบ้านนอก ไม่จำเป็นต้องใส่ของดีขนาดนั้นหรอกค่ะ!"

"ต่อไปเธอต้องอยู่ข้างกายพ่อฉัน เข้าออกสถานที่ที่ไม่ธรรมดาทั้งนั้น แต่งตัวธรรมดาเกินไปมันไม่เหมาะ!"

จางจื้อหยางตอกกลับเพียงประโยคเดียวก็ทำเอากู้โยวพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าเจ็บปวดกระเป๋าเงินเป็นระลอกๆ!

เถ้าแก่ดีดลูกคิดเสียงดังเปาะแปะรัวเร็ว ตาหยีหรี่ลง "ค่าผ้าหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดหยวน บวกกับค่าแรงและอุปกรณ์ตัดเย็บอีกสี่สิบหยวน คิดถ้วนๆ ให้สองร้อยหยวนแล้วกัน!"

สองร้อยหยวน! กู้โยวรู้สึกเหมือนสติตัวเองหลุดลอยไปแล้ว สองร้อยหยวนนี่มันเงินขนาดไหนกัน เธอรู้แค่ว่าเมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน ทั้งครอบครัวของเธอใช้เงินทั้งปียังไม่ถึงห้าสิบหยวนเลย ต่อให้ตอนนี้เธอได้ค่าจ้างเดือนละห้าสิบหยวน ก็ยังต้องทำงานตั้งสี่เดือนเต็มๆ ถึงจะพอจ่าย!

"ตกลง วัดตัวให้เธอเถอะ!" จางจื้อหยางพูดพลางหยิบธนบัตรสิบหยวนปึกหนึ่งฟาดลงบนเคาน์เตอร์ ตาของเถ้าแก่เป็นประกายวาบ รีบกวาดเงินเก็บเข้าตัวทันทีราวกับกลัวว่าจางจื้อหยางจะเปลี่ยนใจ

"มา แม่หนู เดี๋ยวฉันวัดตัวให้!"

กู้โยวปวดใจจนพูดไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้เถ้าแก่จับหมุนไปหมุนมาเหมือนหุ่นเชิด

"เรียบร้อยแล้ว อีกสองวันค่อยมารับนะ!"

"ตัดให้สวยๆ หน่อยล่ะ!"

จางจื้อหยางทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วดึงกู้โยวที่ยังยืนเหม่อออกนอกร้าน พอเห็นท่าทางของเธอ จางจื้อหยางก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ ยัยหนูนี่คงปวดใจจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ

"ไปเถอะ ไปซื้อรองเท้าอีกสักคู่ดีไหม?"

"หา? ยังจะซื้ออีกเหรอคะ?!"

ขืนซื้อรองเท้าอีกคู่ ชาตินี้กู้โยวคงต้องขายตัวให้ตระกูลจางแล้วจริงๆ

"หรือเธออยากจะใส่รองเท้าที่เท้าคู่นั้นไปล่ะ?"

กู้โยวก้มมองรองเท้าผ้าใบขาดๆ ที่ใส่ติดเท้ามาตั้งแต่ฤดูหนาวจนถึงฤดูร้อนของตัวเอง แล้วได้แต่คอตกเดินตามจางจื้อหยางเข้าไปในร้านรองเท้า

"ทั้งสองท่าน อยากได้รองเท้าแบบไหนครับ?" เถ้าแก่เห็นจางจื้อหยางก็รีบฉีกยิ้มปรี่เข้ามาต้อนรับ

"ช่วยเลือกคัตชูหนังแกะนิ่มๆ ให้แม่หนูข้างหลังนี่สักคู่ เอาสีนั้นก็แล้วกัน!" จางจื้อหยางชี้ไปที่รองเท้าสีน้ำเงินเข้มคู่หนึ่ง

"ตาถึงจริงๆ ครับ หนังแกะนี่ทั้งนิ่มทั้งทนทาน ขอแค่รักษาดีๆ ใส่ไปห้าหกปีก็ยังสบายๆ!"

เถ้าแก่พูดพลางหยิบรองเท้าหนังหุ้มส้นสีน้ำเงินเข้มออกจากตู้มาวางตรงหน้ากู้โยว พอเหลือบเห็นรองเท้าขาดๆ บนเท้าเธอก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

"แม่หนู ลองดูก่อนนะ ถ้าไม่พอดีเดี๋ยวเปลี่ยนคู่ใหม่ให้"

กู้โยวไม่มีกะจิตกะใจจะลองรองเท้าเลยสักนิด แค่ปราดตามองก็รู้แล้วว่าราคาไม่ถูกแน่

"เถ้าแก่คะ คู่นี้เท่าไหร่เหรอคะ!"

"ไม่แพงหรอก คู่ละยี่สิบห้าหยวน คุณภาพระดับนี้คุ้มค่าสุดๆ แล้ว!"

กู้โยวได้ยินแล้วหน้ามืดไปวูบหนึ่ง รองเท้าแค่คู่เดียวล่อไปตั้งยี่สิบห้าหยวน นี่มันเท่ากับค่าใช้จ่ายในบ้านของเธอตั้งหลายเดือนเลยนะ

"รีบลองเข้าสิ ทำงานแค่ครึ่งเดือนก็ได้คืนแล้ว!" จางจื้อหยางแกล้งเย้า

กู้โยวเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า ยอมสอดเท้าเข้าไปในรองเท้า รองเท้าคู่นี้สวยจริงอย่างที่ว่า ใส่แล้วดูเท้าเรียวเล็ก ทว่านี่มันเท่ากับกำลังเอาเงินมาสวมไว้ที่เท้าชัดๆ กู้โยวเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าจางจื้อหยางคนนี้น่ารำคาญจริงๆ!

พลอยสั่งตัดเสื้อผ้าและซื้อรองเท้าเสร็จ จางจื้อหยางก็โยนรองเท้าคู่เก่าของกู้โยวทิ้งไปไกลลิบ กู้โยวสวมรองเท้าคู่ใหม่ ย่างเท้าแต่ละก้าวอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวเหลือเกินว่าฝุ่นจะเกาะ

คนที่เคยเดินบนทางภูเขาได้คล่องแคล่วราวกับเดินบนพื้นราบ มาตอนนี้กลับเดินเซไปเซมาจนจางจื้อหยางนึกขำ ปกติคนเราได้เสื้อผ้าใหม่ก็ดีใจจนหน้าบานเป็นดอกไม้บานกันทั้งนั้น คงมีแต่กู้โยวคนเดียวนี่แหละที่ได้เสื้อผ้าใหม่แล้วทำหน้าเหมือนแม่ตาย ไม่สิ! ดูเศร้าตรมยิ่งกว่าแม่ตายเสียอีก

ที่หมู่บ้านว่อเหลียง หัวหน้าหมู่บ้านรีบไปแจ้งข่าวดีที่บ้านของเฮ่อเผิงกังตั้งแต่เช้าตรู่ เฮ่อเผิงกังได้รับคัดเลือกเป็นทหารเกณฑ์ใหม่แล้ว รออีกแค่เดือนเศษๆ ก็จะได้เข้ากรมรับใช้ชาติอย่างสมเกียรติ

สองสามีภรรยา เฮ่อเจียกุ้ยและกู้ซูผิง มองชุดทหารตัวใหม่เอี่ยมกับดอกไม้สีแดงผูกโบที่หัวหน้าหมู่บ้านเอามาส่งให้ พลางทอดถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนี้เฮ่อเผิงกังเป็นเสาหลักของบ้าน พอเขาต้องจากไป แค่งานในไร่นาก็ทำเอาเฮ่อเจียกุ้ยกลุ้มใจจนหัวหมุนแล้ว

"พ่อ แม่ ไม่ต้องกลุ้มไปหรอกครับ หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าไปเป็นทหารได้เงินเดือนตั้งสามสิบกว่าหยวน ผมไม่ใช้หรอก จะส่งกลับมาให้พ่อกับแม่ทั้งหมดเลย!" เฮ่อเผิงกังเอ่ยพลางลูบดอกไม้สีแดงที่วางอยู่บนชุดทหารแผ่วเบา