ตอนที่ 74 งานเลี้ยงในครอบครัว

เฮ่อเผิงกังตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไปเป็นทหาร เขาคิดทบทวนดูถี่ถ้วนแล้ว ตัวเองไม่ได้มีความรู้อะไร หากคิดอยากจะมีวันเชิดหน้าชูตากับเขาบ้าง ก็มีแต่หนทางไปเป็นทหารนี้เพียงทางเดียว

ขอแค่เขาตั้งใจทำหน้าที่ในกองทัพให้ดี อย่างไรเสียก็ต้องสร้างตัวให้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้

ที่ร้านตัดเสื้อในอำเภอ จางจื้อหยางพากู้โยวมาเอาเสื้อผ้าที่สั่งตัดไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่กู้โยวได้สวมเสื้อผ้าดีๆ เช่นนี้ เธอจึงระมัดระวังไปเสียทุกฝีก้าว กลัวเหลือเกินว่าหากพลั้งเผลอเพียงนิดจะทำมันเสียหาย

อย่างไรนี่ก็ราคาตั้งสองร้อยกว่าหยวนเชียวนะ! ทันทีที่ก้าวออกมาจากห้องลองเสื้อ ดวงตาของจางจื้อหยางก็พลันเป็นประกาย คำโบราณที่ว่า 'ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง' ช่างไม่เกินจริงเลยสักนิด

เสื้อผ้าชุดนี้ไม่ว่าจะเป็นการตัดเย็บหรือรูปทรงล้วนทันสมัยที่สุดในปีนี้ สีน้ำเงินน้ำทะเลช่วยขับให้ใบหน้าดวงน้อยของกู้โยวแลดูขาวผ่องยิ่งขึ้น ราวกับเป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์ก็ไม่ปาน

"ไอ้หยา นี่มันเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะเนี่ย ดูแม่หนูนี่สิ ช่างสวยเหลือเกิน" เจ้าของร้านรีบดึงกู้โยวไปยืนหน้ากระจก

เมื่อมองตัวเองในกระจก กู้โยวก็ถึงกับยืนอึ้ง คนตรงหน้านี้คือเธอจริงๆ หรือ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด ดวงตาเป็นประกายคมชัด จะมีเค้าโครงของเด็กสาวบ้านนอกหลงเหลืออยู่ตรงไหนกัน มองมุมไหนก็เป็นคนในเมืองชัดๆ ซ้ำยังมีสง่าราศียิ่งกว่าหลินเสี่ยวหลินคนนั้นเสียอีก

"สวยเหลือเกินจริงๆ!" ในแววตาของจางจื้อหยางเต็มไปด้วยความชื่นชมระยิบระยับ

ใบหน้าเล็กของกู้โยวแดงซ่าน พึมพำเสียงเบา "นี่มันตั้งสองร้อยกว่าหยวนเชียวนะคะ!"

"คราวนี้พ่อฉันเห็นเข้าต้องพูดไม่ออกแน่!" จางจื้อหยางยกมุมปากขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ที่จริงในใจเขากำลังคิดว่า อย่าว่าแต่พ่ออย่างจางจิ่งถงเลย ต่อให้เป็นหานจิ้งอวิ๋นมาเห็นกู้โยวในตอนนี้ก็คงต้องตกตะลึงเป็นแน่

เย็นวันนั้นจางจิ่งถงออกคำสั่งกับจางจื้อหยางว่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องพากู้โยวกลับไปกินข้าวที่บ้านพวกเขาให้ได้ พรุ่งนี้กู้โยวก็จะได้เริ่มทำงานข้างกายจางจิ่งถงอย่างเป็นทางการแล้ว

แต่เดิมกู้โยวไม่อยากไป เธอไม่อยากเจอหานจิ้งอวิ๋น และยิ่งกลัวว่าครอบครัวพวกเขาจะผิดใจกันเพราะเธอ ทว่าในเมื่อตอนนี้เป็นหนี้ตระกูลจางอยู่สองร้อยกว่าหยวน หากยังทำตัวเรื่องมากบิดพลิ้ว ก็คงดูเหมือนคนไม่รู้จักบุญคุณคน

ตกค่ำจางจื้อหยางปิดร้านแล้วพากู้โยวเดินตรงกลับบ้าน พอมาถึงบ้านของจางจื้อหยาง กู้โยวถึงได้พบว่าบ้านของเขาหลังใหญ่โตเพียงนี้ ช่างใหญ่กว่าบ้านของจ้าวต้าเป่าเสียอีก

"ไปกันเถอะ พ่อฉันต้องกำลังรอพวกเราอยู่แน่ๆ"

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กู้โยวก็รู้สึกเหมือนยายหลิวเข้าสวนต้ากวานหยวน ข้าวของเต็มบ้านล้วนเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

บ้านที่มีพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ ก็คงต้องหาของมาวางประดับเยอะหน่อย กู้โยวทอดสายตามองชั้นวางของเก่าที่เต็มแน่นพลางคิดในใจ

"พ่อครับ แม่ครับ ดูสิครับว่าใครมา!" จางจื้อหยางจูงกู้โยวเดินตรงไปหาจางจิ่งถง

กู้โยวรีบค้อมคำนับ "สวัสดีค่ะคุณลุงจาง สวัสดีค่ะคุณป้า"

จางจิ่งถงรีบวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วเงยหน้ามอง เพียงแวบเดียวที่เห็น เขาก็ตกตะลึงกับภาพลักษณ์ของกู้โยวในยามนี้จนนิ่งงัน

นี่ตรงไหนกันที่เหมือนแม่หนูบ้านนอกสุดแสนซอมซ่อที่เห็นในร้านวันนั้น เด็กสาวตรงหน้านี้รวบผมดำขลับไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย สวมชุดผ้าขนสัตว์เนื้อดีอย่างพอเหมาะพอดี เท้าทั้งสองสวมรองเท้าหนังคู่เล็กที่สะอาดสะอ้าน

สีน้ำเงินน้ำทะเลช่วยขับเน้นให้กู้โยวดูสง่างามผึ่งผาย หากบอกว่าเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ผู้ดีมีเงินจากที่ไหนก็คงมีคนเชื่อ

หานจิ้งอวิ๋นที่อยู่อีกด้านเดิมทีคิดว่า นังหนูบ้านนอกคอกนาต่อให้สวมชุดมังกรก็คงไม่มีวันเหมือนองค์รัชทายาทได้ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมา สายตากลับไม่อาจละไปจากร่างนั้นได้เลย

พอแม่หนูนี่เปลี่ยนเสื้อผ้า กลิ่นอายความเป็นคนบ้านนอกบนตัวกลับมลายหายไปจนสิ้น กลายเป็นคนในเมืองอย่างเต็มตัว มิหนำซ้ำกิริยาท่าทางนั้นก็ช่างดูดีสมบทบาทจนน่าทึ่ง

"พ่อครับ แม่ครับ กู้โยวทักทายอยู่นะครับ พูดอะไรหน่อยสิครับ!" จางจื้อหยางเห็นแววตาของทั้งสองคนก็รู้ทันทีว่า ไม่ใช่แค่พ่อ แม้กระทั่งท่าทีของแม่ที่มีต่อเธอก็เปลี่ยนไปแล้ว

"ดีๆๆ ไอ้ยา ดีจริงๆ เสื้อผ้าชุดนี้ดีมาก ทั้งสง่าทั้งดูดี ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เหมาะสมทั้งนั้น" จางจิ่งถงรีบเอ่ยขึ้นทันที

หานจิ้งอวิ๋นไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนขนาดนั้น เธอส่งเสียงตะโกนเข้าไปด้านใน "เสี่ยวหลิน มีแขกมาแล้ว ไม่ต้องง่วนแล้ว รีบออกมาเถอะ!"

หลินเสี่ยวหลินก็มาด้วยงั้นเหรอ? จางจื้อหยางชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน ทว่าหลินเสี่ยวหลินกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? คงไม่ใช่ว่ากำลังทำกับข้าวหรอกนะ จางจื้อหยางจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าคนที่ไม่เคยแตะต้องงานบ้านงานเรือนอย่างหลินเสี่ยวหลินจะทำอาหารเป็นเรื่องเป็นราวออกมาได้อย่างไร

หลินเสี่ยวหลินอยู่ในครัวจริง ๆ แต่เธอไม่ได้กำลังทำกับข้าวหรอก หากแต่กำลังเอาอาหารที่ห่อมาจากภัตตาคารตั้งแต่เช้ามาอุ่นสักหน่อย แล้วค่อย ๆ ตักใส่จานทีละอย่าง

เธอคิดมาหลายวันแล้ว ในเมื่อตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย ก็ทำได้แค่วิธีนี้เพื่อเอาชนะใจผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลจาง

ดังนั้นพอมาถึงเธอจึงกันหานจิ้งอวิ๋นออกจากห้องครัว แล้วง่วนอยู่ข้างในคนเดียว

พอนี้ได้ยินหานจิ้งอวิ๋นร้องเรียก เธอก็รีบยกจานกับข้าวที่เตรียมเสร็จแล้วเดินออกมาจากครัวทันที

"คุณป้าหานคะ ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ พี่จื้อหยางกลับมาแล้วใช่ไหมคะ!"

หานจิ้งอวิ๋นรีบขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบาว่า "ไม่ใช่แค่จื้อหยางกลับมานะ นังเด็กที่ชื่อกู้โยวคนนั้นก็มาด้วย วันนี้เธอต้องกู้หน้าให้ฉันหน่อยล่ะ อย่าทำตัวเหมือนสองครั้งก่อนอีกล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วนะ"

เดิมทีหลินเสี่ยวหลินคิดว่าจะได้แสร้งทำตัวเป็นลูกสะใภ้ที่ดีต่อหน้าจางจื้อหยาง นึกไม่ถึงว่ากู้โยวคนนั้นจะตามกลับมาด้วย ในใจพลันสุมไปด้วยความเดือดดาลทันที

พอยกกับข้าวมาครบและเตรียมจะนั่งโต๊ะ หลินเสี่ยวหลินก็แทบจะตะลึงงัน เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหญิงสาวที่ดูสง่างามหมดจดซึ่งเดินตามหลังจางจื้อหยางมานั้น จะเป็นนังบ้านนอกกู้โยวไปได้

จางจื้อหยางเห็นท่าทางอ้าปากค้างของหลินเสี่ยวหลิน ในใจก็รู้สึกสะใจขึ้นมาเงียบ ๆ

"มากู้โยว เธอนั่งตรงนี้สิ!"

จางจื้อหยางเลื่อนเก้าอี้ทางซ้ายมือของตัวเองออกมาให้ หลินเสี่ยวหลินเห็นเข้าก็รู้ทันทีว่านี่คิดจะให้กู้โยวนั่งข้างกายเขา เธออุตส่าห์เหนื่อยมาค่อนคืน จะยอมให้ถูกชิงความได้เปรียบแค่นี้ไปไม่ได้เด็ดขาด

พอดีกับที่เก้าอี้ทางขวามือของจางจื้อหยางว่างอยู่ หลินเสี่ยวหลินจึงหย่อนก้นลงนั่งทันที

การกระทำนี้ทำให้จางจิ่งถงขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด อย่างไรเสียกู้โยวก็เพิ่งมาบ้านตระกูลจางเป็นครั้งแรก นับว่าเป็นแขกคนหนึ่ง ในเมื่อหลินเสี่ยวหลินมาในฐานะว่าที่ลูกสะใภ้ ก็ควรจะให้แขกนั่งก่อน กลับไม่รู้ธรรมเนียมปฏิบัติขั้นพื้นฐานเอาเสียเลย

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ หลินเสี่ยวหลินไม่ได้สังเกตเลยว่าที่นั่งตรงนั้นเป็นที่นั่งประธาน ซึ่งควรจะเป็นที่ของจางจิ่งถงผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว

หานจิ้งอวิ๋นก็มองเห็นภาพนี้เช่นกัน เธอเหลือบมองจางจิ่งถงด้วยความกระอักกระอ่วนใจ จางจิ่งถงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างอารมณ์เสียแล้วโบกมือปัดไปที

ในเมื่อหลินเสี่ยวหลินนั่งลงไปแล้ว จางจิ่งถงก็ไม่อยากพูดอะไรให้มากความ จึงเดินไปนั่งลงข้างกู้โยวโดยตรง พอดีจะได้คุยกันสะดวกด้วย

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว จางจิ่งถงก็เอ่ยปากขึ้น "วันนี้ที่เรียกกู้โยวมากินข้าวที่บ้าน มีเรื่องจะบอกอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกนะ ต่อไปนี้กู้โยวก็ถือเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลจางเราแล้ว!"

หลินเสี่ยวหลินได้ยินดังนั้น หัวใจก็กระตุกวูบลงทันที กู้โยวกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลจางไปแล้ว แล้วเธอเป็นตัวอะไรล่ะ? เป็นคนรับใช้ที่จ้างมาทำกับข้าวหรือไง? ป้าหานนี่ก็เหลือเกินจริง ๆ ทำไมถึงไม่บอกล่วงหน้าสักคำ นี่ไม่ใช่จงใจทำให้เธอขายหน้าหรอกหรือ!

สรุปว่าที่เธอเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทเตรียมกับข้าวเต็มโต๊ะขนาดนี้ ก็เพื่อประเคนให้นังบ้านนอกนั่นหมดเลยสิ! ข้าวปลาอาหารมื้อนี้ผลาญเงินค่าขนมของเธอไปทั้งเดือนเชียวนะ!

หลินเสี่ยวหลินชักสีหน้าบึ้งตึงลงทันที "ลุงจางคะ ที่คุณลุงพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไงคะ?"