ตอนที่ 75 ไปทำงาน

พลันได้ยินเสียงหลินเสี่ยวหลิน คิ้วของจางจิ่งถงก็ขมวดมุ่น ใบหน้าของหานจิ้งอวิ๋นเองก็เริ่มเจื่อนลง ในบ้านหลังนี้เวลาจางจิ่งถงพูด ยังไม่เคยมีใครกล้าขัดจังหวะเขาแบบนี้ เธออุตส่าห์กำชับแล้วกำชับอีก ทำไมหลินเสี่ยวหลินคนนี้ถึงยังรนหาที่อยู่อีกนะ

"ที่ฉันพูดแบบนี้ ย่อมมีเหตุผลของฉัน ไม่ทราบว่าที่เสี่ยวหลินนั่งอยู่ตรงนี้ สงสัยซักไซ้ในฐานะอะไรหรือ" น้ำเสียงของจางจิ่งถงสะกดโทสะเอาไว้อย่างเห็นได้ชัด

หลินเสี่ยวหลินเองก็รู้สึกว่าถามออกไปแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะ แต่คำพูดหลุดปากไปแล้ว หากจะกลืนน้ำลายตัวเองกลับมา มิใช่ต้องขายหน้าต่อหน้ากู้โยว นังเด็กบ้านนอกคนนี้หรอกหรือ

"ฉัน... ฉัน ฉันก็ต้องถามในฐานะว่าที่สะใภ้ตระกูลจางสิคะ..."

เสียงของหลินเสี่ยวหลินแผ่วลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งประโยคสุดท้ายเบาเสียยิ่งกว่ายุงบิน

"ฮึ ลูกสะใภ้ตระกูลจางจะเป็นใคร ก็ต้องให้ฉันเป็นคนตัดสิน ฉันคงไม่อยากได้คนที่ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ก็ไร้สัมมาคารวะ ไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่มาเป็นสะใภ้หรอกนะ"

พอหลินเสี่ยวหลินได้ยินคำนี้ น้ำตาแห่งความน้อยใจก็รื้นขึ้นมาคลอเบ้า หานจิ้งอวิ๋นรีบแอบสะกิดเธอใต้โต๊ะไปสองที

ทว่าพอหลินเสี่ยวหลินได้ยินว่าแม้แต่ตำแหน่งสะใภ้ตระกูลจางก็อาจจะไม่ได้เป็น เธอก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไป ปากเล็ก ๆ นั้นเบะออกพลางกล่าวขึ้นว่า

"คุณลุงจางคะ ถึงอย่างไรฉันก็อุตส่าห์ทำกับข้าวเต็มโต๊ะให้ทุกคนทาน ไฉนถึงกลายเป็นคนไร้สัมมาคารวะ ไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ไปได้ล่ะคะ ถึงอย่างไรฉัน หลินเสี่ยวหลิน ก็เป็นคนเคยไปเรียนเมืองนอกเมืองนานะคะ"

"ฮึ! ไปร่ำเรียนความดัดจริตของพวกฝรั่งตาน้ำข้าวมาเต็มตัว! แต่กลับลืมธรรมเนียมของบรรพบุรุษตัวเองไปเสียสิ้นน่ะสิ!" จางจิ่งถงโมโหจนตาเขียวปั๊ด

"เอาละน่า ตาเฒ่าจาง เดิมทีก็กินข้าวกันดี ๆ มีความสุขอยู่แท้ ๆ ดูคุณทำเข้าสิ รังแกเด็กจนร้องไห้ไปหมดแล้ว!"

หานจิ้งอวิ๋นเห็นกลิ่นดินปืนคละคลุ้งขนาดนี้ ก็รีบดึงแขนหลินเสี่ยวหลินแล้วออกโรงไกล่เกลี่ย "เสี่ยวหลิน ไม่ใช่ว่าป้าจะว่าหนูนะ แต่เวลาคุณลุงเขาพูด หนูก็อย่าเพิ่งรีบสอดปากสิลูก!"

หลินเสี่ยวหลินโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจฮืดฮาดราวกับวัวกระทิง

จางจิ่งถงถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวต่อว่า "เรื่องที่สองก็คือ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป กู้โยวจะมาทำงานข้างกายฉัน มาเป็นผู้ช่วยของฉัน! เรื่องนี้ฉันยังต้องขอบใจจื้อหยางนะ ที่หาผู้ช่วยเก่ง ๆ แบบนี้มาให้ฉัน"

กู้โยวได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน "ฉันไม่ได้ดีเลิศอย่างที่คุณลุงจางชมหรอกค่ะ กลัวแต่ว่าจะทำให้คุณลุงจางต้องขายหน้าเสียมากกว่า!"

"ต่อไปนี้ เธอไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณลุงจางแล้ว เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งบอกไปไม่ใช่รึ ว่าต่อไปนี้เธอคือคนของตระกูลจางเราแล้ว!"

กู้โยวสบตาจางจิ่งถงด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร

"พ่อฉันจะรับเธอเป็นลูกศิษย์น่ะสิ!" จางจื้อหยางแอบสะกิดกู้โยวจากด้านหลัง

"อ้าว! ฉันยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่าจะรับกู้โยวเป็นลูกศิษย์" จางจิ่งถงยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ตาเฒ่าจาง แล้วคุณหมายความว่า..." หานจิ้งอวิ๋นเองก็เริ่มกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว

จางจิ่งถงยกมือขึ้นตัดบทหานจิ้งอวิ๋นทันที

"ฉัน จางจิ่งถง มีลูกชายสองคน แต่กลับไม่มีลูกสาวสักคน ได้ยินจื้อหยางบอกว่า พ่อแม่ของเธอไม่อยู่แล้วทั้งคู่ ฉันเลยอยากจะรับเธอเป็นลูกบุญธรรม ไม่ทราบว่าเธอจะยินดีไหม"

ฐานะลูกบุญธรรมนี้สูงส่งกว่าลูกศิษย์อีกขั้นหนึ่ง หัวใจของกู้โยวพลันกระตุกวูบ เธอเป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอก จะคู่ควรปีนป่ายไปเกี่ยวพันกับบุคคลระดับจางจิ่งถงได้อย่างไร หากเธอตอบตกลง คงมิวายถูกคนอื่นตราหน้าว่าทะเยอทะยานเกาะกิ่งไม้สูงเป็นแน่

แต่ถ้าหากปฏิเสธ ก็จะกลายเป็นคนไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แล้วเธอควรจะตอบอย่างไรดีเล่า

กู้โยวขมวดคิ้วแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งคำนับให้จางจิ่งถงอย่างนอบน้อม "คุณลุงจางคะ ฉันขอบพระคุณในความเมตตาเอ็นดูของคุณลุงมากค่ะ เพียงแต่ที่บ้านฉันยังมีพี่ชายอยู่อีกคนหนึ่ง แม้พ่อแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่ฉันยังไม่ได้แต่งงานออกเรือน ก็ยังต้องเชื่อฟังพี่ชาย ดังนั้นฉันจึงอยากกลับไปปรึกษากับพี่ชายดูก่อนค่ะ"

หลินเสี่ยวหลินเห็นกู้โยวพูดเช่นนั้น ในใจก็แอบหัวเราะเยาะ นี่มันเห็นชัด ๆ ว่าไม่ไว้หน้าจางจิ่งถง

ทว่าผิดคาด จางจิ่งถงกลับพยักหน้าเบา ๆ "ดี ถ้าอย่างนั้นก็รอให้เธอกลับไปปรึกษากับพี่ชายก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ เรื่องนี้ไม่ว่าจะมองในแง่ของเหตุผลหรือมารยาท ฉันก็ควรจะได้พบหน้าพี่ชายของเธอสักครั้ง งั้นก็พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ให้ฉันได้เลือกหาเวลาเหมาะ ๆ เสียหน่อย"

"เสแสร้งแกล้งทำ!" หลินเสี่ยวหลินกลอกตาบนแล้วพึมพำเสียงเบาอย่างดูแคลน

"มาๆ ทุกคน กินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นชืดเสียหมด นี่ฝีมือเสี่ยวหลินเชียวนะ ทุกคนรีบชิมดูเร็วเข้า" หานจิ้งอวิ๋นเห็นจางจิ่งถงพูดจบแล้ว ก็รีบเอ่ยชวนทุกคนกินข้าว

เธอแอบสังเกตกู้โยวเป็นพิเศษ เห็นเพียงกู้โยวรอจนทุกคนหยิบตะเกียบกันหมดแล้ว ถึงได้เป็นคนสุดท้ายที่หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับข้าวจากจานที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดเพียงเล็กน้อย

นึกไม่ถึงว่านังหนูบ้านนอกคนนี้จะรู้ธรรมเนียมอยู่ไม่น้อย คำพูดเมื่อครู่ก็พูดได้ไม่ถ่อมตนจนเกินงามและไม่หยิ่งยโส ความสุขุมเยือกเย็นที่มีมาแต่กำเนิดนั้น ไม่เหมือนสิ่งที่คนวัยอย่างเธอควรจะมีเลยสักนิด

หลินเสี่ยวหลินเดิมทีคิดจะคีบกับข้าวให้หานจิ้งอวิ๋น พอเห็นหานจิ้งอวิ๋นกำลังจ้องมองกู้โยวอยู่ ก็โมโหจนยัดกับข้าวเข้าปากตัวเอง เคี้ยวกร้วมๆ ไม่กี่ทีแล้วกลืนลงท้องไป

พอกลับมาถึงร้านขายยา กู้โยวก็เก็บกวาดจนเสร็จ เมื่อมองดูรายชื่อยาวิเศษสิบกว่าชนิดที่สว่างขึ้นมาใน "บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา" ในใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ด้วยความกลัวว่าต่อไปจะไม่มีเวลาทำภารกิจ จึงรีบรับภารกิจใหม่อีกอันทันที ขาดอีกแค่ภารกิจเดียวเธอก็จะเลื่อนระดับได้แล้ว!

"ติ๊ง ภารกิจระบบ ฝึกฝนการปรุงยาวิเศษชนิดใดก็ได้ใน 'บันทึกเคล็ดลับการปรุงยา' จำนวนสามชนิด ทำภารกิจสำเร็จจะได้รับค่าประสบการณ์ 402,000"

กู้โยวเดินไปที่ตู้ยาเพื่อจัดสมุนไพรที่ต้องใช้ กว่าจะจัดสมุนไพรครบก็ดึกดื่นค่อนคืนอีกแล้ว

วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสว่างกู้โยวก็ตื่นขึ้นมา เธอเริ่มจากทำความสะอาดร้านขายยาเหมือนเช่นเคย จากนั้นจึงล้างหน้าแปรงฟันอย่างพิถีพิถัน เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วนั่งรออยู่ในร้านอย่างเรียบร้อยทะมัดทะแมง

ช่วงเวลาที่นั่งรอนั้นเธอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสารพัด อย่างเช่น การเป็นผู้ช่วยของจางจิ่งถง สรุปแล้วต้องทำอะไรบ้างนะ จะเป็นการรักษาคนไข้เหมือนกันหรือเปล่า แล้วจะได้รักษาคนแบบไหนกันบ้าง

วิชาแพทย์ของจางจิ่งถงจะเก่งกาจกว่าจางจื้อหยางมากไหมนะ คิดฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิงไปทั่ว

ขณะที่กำลังคิดเพลินจนเหม่อลอยอยู่นั้น จางจื้อหยางก็ผลักประตูเดินเข้ามาในร้านขายยา พอเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่ตรงนั้น ก็เคาะหน้าผากเธอไปทีหนึ่ง

"รีบไปได้แล้ว รถของพ่อฉันมารอเธออยู่ข้างนอกแล้วนะ!"

กู้โยวแทบไม่อยากจะเชื่อเลย วันแรกที่เธอจะไปทำงานถึงกับมีรถมารับ รีบกระโดดผลุงวิ่งออกไปทันที รถเก๋งคันเล็กสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู พอเห็นเธอเดินออกมา คนขับรถก็รีบลงมาเปิดประตูรถให้เธอทันที

"สหายกู้ เชิญครับ!"

กู้โยวชี้นิ้วเข้าหาปลายจมูกตัวเองอย่างเซ่อซ่า "สหายกู้ หมายถึงฉันเหรอคะ"

คนขับรถขำกับท่าทางเซ่อซ่าของกู้โยว "ใช่แล้วครับ ก็คือสหายกู้โยวคุณนั่นแหละ เชิญขึ้นรถเถอะครับ!"

กู้โยวเดินไปที่ข้างประตูรถ ยื่นคอชะเง้อมองเข้าไปข้างใน ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ อย่าว่าแต่รถเก๋งคันหรูขนาดนี้เลย แม้แต่รถแทรกเตอร์เธอก็ยังไม่เคยนั่งด้วยซ้ำ

แค่กล่องเหล็กแบบนี้ พอขึ้นไปนั่งแล้วมันก็วิ่งได้เลย กู้โยวลอบสำรวจพลางหย่อนตัวลงนั่งในรถ จะว่าไป เบาะของรถคันนี้นุ่มนิ่มแถมยังเด้งดึ๋งดีจริงๆ นั่งสบายกว่าม้านั่งไม้ตั้งเยอะ

รถยนต์พากู้โยวแล่นตะบึงไปข้างหน้า กู้โยวพอมองดูก็เห็นว่า นี่มันเส้นทางมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองนี่นา

"สหายคนขับคะ พวกเรากำลังจะเข้าเมืองกันเหรอคะ" กู้โยวเอ่ยถาม

"ใช่ครับ ที่ทำงานของท่านผู้เฒ่าจางอยู่ในเมือง!"

กู้โยวลอบทอดถอนใจอยู่ในอก ทำงานในเมืองทำไมถึงมาพักอยู่ที่อำเภอนะ ไปกลับเที่ยวหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาตั้งหลายชั่วโมง ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย!