ตอนที่ 76 สถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน

รถแล่นเข้าสู่ตัวเมือง กู้โยวเวียนหัวจนมึนงงไปหมด รถวนเวียนอยู่ในเมืองราวสิบกว่านาที ในที่สุดก็จอดลง

"สหายกู้โยว ถึงแล้วครับ!" คนขับรถเปิดประตูรถให้

ตรงหน้าเป็นตึกเล็กสามชั้นสุดโอ่อ่า ทั้งยังตั้งอยู่ในรั้วรอบขอบชิดอย่างเป็นสัดส่วน ลานบ้านไม่เพียงกว้างขวาง ยังปลูกพืชพรรณนานาชนิดไว้ แม้พืชหลายต้นจะเหี่ยวเฉาโรยราไปแล้ว ทว่ายังมีสระน้ำพุอยู่อีกหนึ่งสระ บนเขามอจำลองกลางสระมีปลาหลี่ฮื้อสีเหลืองทองตัวใหญ่กำลังพ่นละอองน้ำออกจากปากปลาที่ชี้ขึ้นฟ้า

"ไปกันเถอะครับสหายเสี่ยวโยว ท่านผู้เฒ่าจางน่าจะรอคุณอยู่ข้างบนแล้ว!" คนขับรถบอก

กู้โยวเหลือบมองปลาหลี่ฮื้อตัวนั้นสองทีพลางคิดในใจ คนในเมืองนี่ช่างสรรหาทำกันจริงนะ ทำปลาหลี่ฮื้อตัวใหญ่ได้เหมือนจริงขนาดนี้ นี่ก็จวนจะหนาวจนน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งอยู่รอมร่อแล้วแท้ๆ ยังพ่นน้ำได้อยู่อีก

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในตึก กลิ่นหอมกรุ่นของยาสมุนไพรจีนอันเข้มข้นก็พัดโชยเข้าปะทะหน้า กู้โยวพลันรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที อยู่ที่ร้านขายยาทุกวันก็ได้กลิ่นยาสมุนไพรจีนพวกนี้ วันไหนไม่ได้กลิ่นคงรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียจริงๆ

"ที่นี่คือสถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีนประจำเมืองของเรา งานหลักคือการพัฒนายาแผนจีนสำเร็จรูปและการศึกษาวิจัยสรรพคุณของยาสมุนไพรจีน ปกติท่านผู้เฒ่าจางก็ทำงานอยู่ที่นี่แหละครับ แต่บางทีก็ไปจิงเป่ยด้วย" คนขับรถพากู้โยวเดินขึ้นบันไดไปพลางเล่าไปพลาง

จิงเป่ย! ชั่วชีวิตนี้กู้โยวไม่เคยไปจิงเป่ยมาก่อนเลย ในสายตาของเธอ คนที่ได้ไปจิงเป่ยคงต้องเป็นยอดคนที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ ในใจจึงพลอยเกิดความเคารพยำเกรงต่อจางจิ่งถงขึ้นมาทันที

พอขึ้นมาถึงชั้นสาม คนขับรถก็พากู้โยวเดินตามทางเดินจนมาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งตรงกึ่งกลาง แล้วเคาะเบาๆ สองครั้ง

ประตูถูกเปิดออกทันทีจากด้านใน จางจิ่งถงเดินยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ

"กู้โยวมาแล้ว เข้ามาเร็ว!"

เพิ่งเคยมาสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก ในใจกู้โยวทั้งขลาดกลัวทั้งอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสำรวจไปทั่วทุกทิศทาง ที่ไหนๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด

พอเข้ามาในห้องถึงได้พบว่าในห้องยังมีคนอื่นอยู่อีกสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ดูอายุราวๆ ยี่สิบปี กู้โยวเห็นพวกเขามองมาตาแป๋วก็รีบพยักหน้าทักทายคนทั้งสอง

"มาๆๆ ฉันจะแนะนำให้รู้จักกันนะ" จางจิ่งถงจูงกู้โยวเข้ามาในห้องแล้วเอื้อมมือปิดประตู

"สองคนนี้เป็นลูกศิษย์ของฉัน คนนี้คือโจวฉ่ายเหวิน ส่วนคนนี้คือจี้เสี่ยวซาน แล้วนี่ก็คือกู้โยว ผู้ช่วยคนใหม่ของฉัน"

โจวฉ่ายเหวินคนนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนเฉลียวฉลาดปราดเปรียว ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นจับจ้องมาที่กู้โยวไม่วางตา กู้โยวรีบยื่นมือขวาออกไป "สวัสดีค่ะพี่ฉ่ายเหวิน"

โจวฉ่ายเหวินกำลังจะยื่นมือออกไปรับ แต่กลับชะงักงันไป แล้วคว้ามือของกู้โยวขึ้นมา ร้องอุทานอย่างตื่นตระหนกว่า "ตายจริง มือเธอทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนี้ล่ะเนี่ย!"

แม้กู้โยวจะรู้ว่าโจวฉ่ายเหวินไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ก็ยังอับอายจนหน้าแดงระเรื่อ

"กู้โยวเติบโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก ดูมือคู่นี้ของเธอก็รู้แล้วว่าทำงานหนักมามากแค่ไหน ไม่เหมือนพวกเธอสักคนที่อยู่อย่างสุขสบายประคบประหงมกันมา!" จางจิ่งถงเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพลางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่

"โธ่ น้องสาว มือเธอเนี่ยต้องรีบใส่ยานะ ไม่อย่างนั้นอีกหน่อยอากาศหนาวกว่านี้แล้วเป็นแผลผื่นคันจากความเย็นขึ้นมาล่ะก็แย่เลย!"

เมื่อเห็นโจวฉ่ายเหวินขมวดคิ้วมุ่น ทั้งยังคอยเป่าลมเบาๆ ลงบนบาดแผลที่มือของตน กู้โยวก็รู้สึกตื้นตันใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา

"ขอดูหน่อยสิ" จี้เสี่ยวซานก็วิ่งเข้ามาชะโงกดูแวบหนึ่ง "จริงสิ ทางฉันยังมียาไป๋เย่าอวิ๋นหนานอยู่อีกขวดหนึ่ง รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวผมไปเอามาให้!"

"เอ่อ..."

ยังไม่ทันที่กู้โยวจะได้ร้องเรียก จี้เสี่ยวซานก็วิ่งลับสายตาไปเสียแล้ว กู้โยวพลันรู้สึกเกรงใจขึ้นมา ตัวเองเพิ่งมาถึง งานการยังไม่ได้เริ่มทำแม้แต่นิดเดียว กลับต้องให้คนอื่นมาคอยพันแผลให้อย่างนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน

"เห็นพวกเธอสามคนสามัคคีกันดีแบบนี้ ฉันก็เบาใจ ยังไงต่อไปก็ต้องอยู่ทำงานข้างกายฉันด้วยกันทุกคน ความปรองดองน่ะสำคัญที่สุดแล้ว!" จางจิ่งถงกล่าว

"อาจารย์ วางใจเถอะค่ะ หนูเห็นน้องกู้โยวครั้งแรกก็ถูกชะตาแล้ว ต่อไปพวกเราต้องเข้ากันได้ดีมากแน่ๆ ค่ะ" โจวฉ่ายเหวินบอก

"อื้อ ผมก็เหมือนกัน มีสาวสวยตั้งสองคนอยู่เป็นเพื่อนข้างกาย ผมยังจะมีอะไรไม่พอใจอีกล่ะครับ!"

จี้เสี่ยวซานพูดพลางเหลือบมองกู้โยวเป็นพิเศษอีกสองที

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ วันๆ ไม่เคยคิดจะเอาหัวสมองไปใช้กับเรื่องที่เป็นชิ้นเป็นอัน คอยดูเถอะ ถ้าได้เจอพ่อแกเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องให้หมดเลย!"

"อาจารย์ครับ แบบนี้ก็ปรักปรำผมเกินไปแล้ว โบราณว่าไว้ ชายหญิงทำงานร่วมกันย่อมไม่เหนื่อยกาย ผมพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ นะครับ เพียงแต่พรสวรรค์มันมีจำกัดต่างหากเล่า!" จี้เสี่ยวซานพูดพลางยกมือเกาหัวแกรกๆ

พอทั้งสองคนช่วยกันพันแผลให้เสร็จ กู้โยวเห็นสภาพมือตัวเองแล้วก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มือถูกผ้ากอซพันจนมิดไปหมด อย่าว่าแต่จะให้ทำงานเลย แค่จะช่วยเหลือตัวเองให้ได้ยังแทบเป็นปัญหา

จางจิ่งถงกวาดตามองดูก็พลอยหัวเราะไปด้วย "เอาเถอะ นี่ก็ถือเป็นน้ำใจจากพี่ฉ่ายเหวินกับพี่เสี่ยวซานของเธอ ช่วงสองวันนี้เธอก็ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมไปพลางๆ ก่อน ยังไม่ต้องรีบร้อนทำอะไร ค่อยๆ ศึกษาดูว่าพวกเราทำงานอะไรกันแน่"

ตอนที่ขึ้นตึกมากู้โยวเคยได้ยินคนขับรถบอกว่า ที่นี่คือสถาบันวิจัยการแพทย์แผนจีน ทำพวกงานวิจัยพัฒนายาจีนสำเร็จรูปอะไรเทือกนั้น ทว่าดูจากท่าทีของจางจิ่งถงแล้ว เหมือนมันจะมีอะไรมากกว่านั้นอยู่มากทีเดียว

จังหวะนั้นเอง เสียงกริ๊งๆ ก็ดังลั่นขึ้นมาในห้อง ของสีดำตัวหนึ่งบนโต๊ะทำงานของจางจิ่งถงกำลังส่งเสียงร้อง สิ่งนั้นกู้โยวเคยเห็นในชาติก่อนอยู่เหมือนกัน ดูเหมือนจะเรียกว่าโทรศัพท์

จางจิ่งถงยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาพูดคุยอยู่สองสามประโยค ก่อนจะหันมาบอกพวกเขาทั้งสามคน "ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย ฝากกู้โยวไว้กับพวกเธอสองคนก่อนแล้วกัน พาเธอเดินชมให้ทั่วๆ แล้วก็อธิบายขอบเขตงานของพวกเราให้เธอฟังด้วยล่ะ"

"รับทราบครับอาจารย์! พวกเราสองคนจะดูแลน้องกู้โยวให้อย่างดีที่สุดเลยครับ!"

จางจิ่งถงชี้นิ้วใส่จี้เสี่ยวซานกลางอากาศอยู่สองสามที แล้วส่ายหน้าเดินออกจากห้องไป

"น้องกู้โยว เธอเป็นอะไรกับอาจารย์เหรอจ๊ะ เป็นญาติฝ่ายไหนของบ้านท่านหรือเปล่า?" พลันทึ่จางจิ่งถงคล้อยหลังไป โจวฉ่ายเหวินก็รีบดึงมือกู้โยวมาซักถามทันที

กู้โยวส่ายหน้า "ฉันจะมีวาสนาดีขนาดนั้นได้ยังไงล่ะคะ ฉันเป็นแค่ลูกจ้างในร้านของพี่จื้อหยางเท่านั้นเองค่ะ!"

โจวฉ่ายเหวินกลอกตาไปมาวูบหนึ่ง "ถ้างั้น จางจื้อหยางแอบชอบเธออยู่ใช่ไหมล่ะ!"

กู้โยวใจหายวาบ รีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "พี่สาวอย่าพูดซี้ซั้วสิคะ ฉันไม่มีวาสนาขนาดนั้นหรอกค่ะ คนอย่างฉันไม่กล้าอาจเอื้อมหรอก"

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของกู้โยว โจวฉ่ายเหวินก็แย้มยิ้มหวาน "ถ้าอย่างนั้น ครอบครัวเธอต้องสืบทอดวิชาแพทย์กันมารุ่นสู่รุ่นแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ?"

กู้โยวส่ายหน้าด้วยสีหน้างุนงง "เมื่อก่อนฉันแค่เคยเรียนวิชาแพทย์กับหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านอยู่สองวันแค่นั้นเองค่ะ"

โจวฉ่ายเหวินกะพริบตาเรียวยาวทรงหงส์คู่นั้นอย่างใช้ความคิด ตกลงว่ากู้โยวคนนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไรกันแน่ ญาติของตระกูลจางก็ไม่ใช่ ต้นกล้าที่มีแววทางการแพทย์ก็ไม่เชิง มองดูแล้วอายุน่าจะเพิ่งสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่พอมาถึงกลับได้นั่งตำแหน่งผู้ช่วยของจางจิ่งถงทันที เธอมีความสามารถอะไรซ่อนอยู่กันแน่

"พอเถอะน่า เขาเพิ่งมาถึงก็ไปซักโน่นถามนี่อยู่ได้ ไม่รำคาญบ้างหรือไง ป่ะ เดี๋ยวพี่ชายจะพาเดินชมตึกเอง!"

โจวฉ่ายเหวินตวัดสายตาค้อนใส่จี้เสี่ยวซานทีหนึ่ง "ฉันก็แค่อยากจะทำความรู้จักกันให้มากขึ้นหรอกย่ะ!"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่เป็นไรเลย พี่สาวอยากรู้อะไรก็ถามมาได้เลยค่ะ!" กู้โยวรีบช่วยไกล่เกลี่ยคลี่คลายสถานการณ์

"ไม่มีอะไรหรอก พี่ก็แค่อยากรู้อยากเห็นไปเรื่อย ไปเถอะ พวกเราไปเดินดูรอบตึกกัน ถือโอกาสนี้พี่จะได้เล่าให้ฟังด้วยว่าพวกเราทำงานอะไรกันแน่!"

โจวฉ่ายเหวินกับจี้เสี่ยวซานพากู้โยวเดินทัวร์จนทั่วทั้งตึก ในที่สุดกู้โยวก็พอจะเข้าใจเนื้อหางานของจางจิ่งถงคร่าวๆ และสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงเลยก็คือ จางจิ่งถงคนนี้ช่างเป็นพวกเสือซ่อนเล็บที่ซุกงำประกายได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้