ตอนที่ 100 เมียยอมรับในตัวผมแล้ว!!

"ใครสั่งให้แกกิน อยู่บ้านกินไม่พอยังไง?!"

"คนอื่นเขายังไม่ได้บอกให้แกกิน แกจะกินทำไม...ไม่เคยเห็นเนื้อรึไง!"

พอโดนม่าหงเหมยตวาดใส่แบบนี้ ขอบตาของซ่งเถิงเฟยก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก แม้จะไม่ได้ร้องไห้ออกมาตรง ๆ แต่มองยังไงก็ดูน่าสงสารและน้อยใจเหลือเกิน...

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันกลับมาอึดอัดขึ้นอีกคำรบ

สีหน้าของซ่งจื้อกังคล้ำลงทันควัน เขาวางตะเกียบกระแทกลงบนโต๊ะ กำลังจะอ้าปากสั่งสอนสักสองสามคำ ทว่าจางกุ้ยจือที่อยู่ข้าง ๆ กลับคอยส่งสายตาห้ามปรามไม่หยุด

ซ่งจื้อกังจึงกลืนคำพูดที่มาถึงริมฝีปากลงคอไป ยิ่งเห็นลูกชายคนโตนั่งก้มหน้าก้มตากินข้าว หากเขาเอ่ยปากออกไปตอนนี้ มื้อรวมญาติมื้อนี้คงเป็นอันต้องล่มไม่เป็นท่า!

"พี่คะ ชิ้นนี้หนูให้พี่นะ..."

"พี่ยังกินได้นะ..." เสี่ยวหนิวหนิวเป็นเด็กที่รู้ความมาก เธอชำเลืองมองสีหน้าของพวกผู้ใหญ่ทั้งโต๊ะตาละห้อย ก่อนจะคีบเนื้อในชามของตนส่งให้ซ่งเถิงเฟย

"ฉันไม่กินหรอก...ไม่กินเด็ดขาด แล้วก็ห้ามแกกินด้วย นี่มันเนื้อที่บ้านฉันเอามา!"

ซ่งเถิงเฟยไม่เพียงไม่รับน้ำใจ ยังใช้มือผลักชามข้าวของอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง แม้แต่ตะเกียบของเสี่ยวหนิวหนิวก็ยังถูกเขาแย่งไปเขวี้ยงทิ้ง!

เสี่ยวหนิวหนิวไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงเงยหน้ามองคุณตา แล้วหันไปมองซ่งหย่าฉินผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ...

"ไอ้ลูกเวร แกพูดกับน้องแบบนั้นได้ยังไง!"

"เนื้อที่บ้านแกเอามามันหมายความว่ายังไงกัน!" ซ่งสี่หมินตบโต๊ะดังปังพลางเอ่ยสั่งสอนลูกชาย

"ซ่งสี่หมิน หุบปากแกไปเลย! แกจะมาด่าลูกฉันทำไม เขาพูดผิดตรงไหนล่ะ เนื้อนี่ไม่ใช่พวกเราเอามาหรือไง ทำไมต้องรอให้คนอื่นมาสงเคราะห์ด้วย?"

"ลูกแกเป็นหมารึไง ถึงขนาดมาบ้านคนอื่นแล้วยังต้องกินของเหลือของเดน!" จู่ ๆ ม่าหงเหมยก็ระเบิดอารมณ์ออกมา ตบโต๊ะฉอด

ดูแล้วดุดันไม่เบา

ซ่งสี่หมินถูกข่มจนอยู่หมัด ได้แต่พึมพำไม่กี่คำแล้วก็เงียบปากไป

ซ่งจื้อกังเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของลูกชายคนโต ในใจก็เดือดพล่านขึ้นมา ตบโต๊ะฉาดแล้วพูดว่า "พวกแกยังจะกินกันอยู่ไหม ถ้าไม่กินก็แยกย้าย รีบไสหัวกลับบ้านไปซะ อย่ามาส่งเสียงโวยวายบ้านแตกอยู่ในบ้านฉัน!"

นี่ขนาดซ่งจื้อกังข่มอารมณ์ไว้แล้ว ถึงจะเป็นอย่างนั้น ม้าหงเหมยก็ยังไม่ยอมเลิกรา เอียงคอเชิดหน้า บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

"พ่อ พ่อพูดแบบนี้หมายความว่าไง จะไล่พวกเราไปใช่ไหม"

"พ่อพูดจาให้ดีๆ นะ ถ้าพ่อไม่อยากให้พวกเรามา คราวหน้าพวกเราจะไม่เหยียบเข้ามาที่นี่อีกเลยแม้แต่ก้าวเดียว!"

"ทีอย่างนี้ละดี ลูกสาวคนที่สี่ของพ่อมาสิงอยู่ที่บ้านตั้งเกือบครึ่งปี แถมยังเอาลูกมาเลี้ยงอยู่ที่นี่อีก พ่อกลับไม่พูดอะไรสักคำ แต่พอกับฉันกับลูกชายพ่อพ

"นี่มันหลักการอะไรกันเนี่ย ทำไมล่ะ เพราะฉันหม่าหงเหมยเป็นคนนอกของตระกูลซ่งใช่ไหม ฉันไม่ได้คลอดลูกให้ตระกูลซ่งของพวกคุณหรือไง แล้วเถิงเฟยไม่ใช่เชื้อไขตระกูลซ่งเรอะ ไม่ได้สืบสกุลให้พวกคุณหรือไงกัน!"

หม่าหงเหมยพูดไปพลางเอียงคอไปพลาง รอยยิ้มบนหน้านั้นมองยังไงก็ชวนให้คนดูรู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด!

"พี่สะใภ้ใหญ่... ถ้าพี่คิดว่าฉันอยู่บ้านนี้แล้วขัดตา พรุ่งนี้ฉันจะพาหนิวหนิวเก็บของย้ายออกไป!"

"แต่พี่ก็อย่าพูดจาให้มันฟังดูน่าเกลียดเกินไปนัก ข้าวปลาที่ฉันกินในบ้านก็เป็นของพ่อแม่ฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลยสักนิด พี่ไม่กลับบ้านเดิมนั่นมันเรื่องของพี่ แต่ฉันจะกลับบ้านเดิมมันเป็นเรื่องของฉัน!" ความอัดอั้นตันใจที่ซ่งหย่าฉินสะกดกลั้นเอาไว้ ในที่สุดก็ระเบิดออกมาในจังหวะนี้

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่อีกฝ่ายที่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ เธอคงพูดจาพวกนี้ออกไปตั้งแต่คราวก่อนๆ แล้ว

ก็ใช่ที่เธอเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว แต่กลับมาบ้านเดิมมันจะทำไมกัน

ต่อให้ใครหน้าไหนมีสิทธิ์พูด ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่พี่สะใภ้ใหญ่อย่างหล่อนจะมาสะเออะพูดเลยสักนิด!

"โอ้โฮ อะไรคือฉันพูดจาน่าเกลียด ที่ฉันพูดมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง ฉันแต่งออกมาตั้งกี่ปีแล้ว กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมสองสามวันก็ต้องกลับ ไม่ใช่ไปปักหลักตั้งรกรากอยู่ที่นั่นเสียหน่อย อยู่ทีหนึ่งล่อไปเกือบครึ่งปีเนี่ยนะ?!"

"หย่าฉิน เธอก็อย่าหาว่าพี่สะใภ้พูดจาไม่เข้าหูเลย ตัวเธอเป็นยังไงในใจเธอย่อมรู้ดีที่สุด ลองดูผู้ชายบ้านเธอสิ นอกจากเล่นการพนันแล้วมันทำอะไรเป็นบ้าง ในบ้านจนกรอบจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อ พ่อแม่เตือนให้เธอรีบตัดรอยแผลหย่าขาดกับมัน จัดการเรื่องเอกสารให้จบๆ ไปแต่เนิ่นๆ จะได้เริ่มต้นใหม่ได้ง่ายขึ้น"

"อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องมานั่งกินนอนกินอยู่บ้าน เสบียงที่เธอกินน่ะมันเป็นส่วนของพ่อแม่ แต่อนาคตคนที่ต้องเลี้ยงดูพ่อแม่คือพวกเรานะ..." ม่าหงเหมยพูดพลางตบโต๊ะ แล้วก็ตบอกตัวเองไปด้วย

ทั้งระบายความคับแค้นใจที่มี และแสดงออกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจว่าตนเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

ซ่งสี่หมินที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็ร้อนรนจนทนไม่ไหว แอบเอามือสะกิดม่าหงเหมยเพื่อบอกให้นางพูดให้น้อยลงหน่อย ทว่ากลับถูกสายตาของม่าหงเหมยตวัดมองขวับจนต้องหดหัวไม่กล้าพูดอะไรอีก

ฝ่ายซ่งหย่าฉินเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรต่อ หากแต่ลุกขึ้นแล้วเริ่มเก็บเสื้อผ้าทันที!

"ลูกเอ๊ย แกจะทำอะไร..." จางกุ้ยจือรีบวิ่งปราดเข้าไปที่ตู้บนเตียงคังแล้วผลักประตูปิดไว้แน่น!

"ฉันจะกลับบ้าน หรือไม่ก็ไปหาที่อื่นอยู่ จะได้ไม่ต้องมีคนขัดหูขัดตา..."

"พี่สะใภ้พูดถูก ผู้ชายของฉันมันไม่ได้ความ แต่ฉันเป็นคนเลือกของฉันเอง จะลำบากยากเข็ญยังไงนั่นก็เป็นเวรกรรมของฉัน ฉันจะไม่ยอมเป็นภาระให้ที่บ้านเด็ดขาด!"

"อีกอย่าง เฉินเล่อบ้านฉันก็ไม่ได้แย่ไปหมดทุกเรื่อง เมื่อก่อนเขาอาจจะกินเหล้าเล่นการพนัน มันเป็นเรื่องที่ผิด แต่ตอนนี้ฉันเชื่อว่าเขากลับตัวกลับใจแล้ว พ่อ แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกจ้ะ ผู้ชายของฉันมีสันดานยังไง ฉันรู้ตัวดี!" ซ่งหย่าฉินพูดพลางจะดึงดันเก็บเสื้อผ้าต่อ เตรียมจะอุ้มลูกสาวกลับบ้านตนเองให้ได้

"โอ้โฮ น้องหย่าฉิน คำพูดพรรค์นี้พูดออกมาแล้วตัวเธอเองเชื่อลงเหรอ ถ้าผู้ชายบ้านเธอพึ่งพาได้จริง เธอจะซมซานมาอยู่บ้านแม่เกือบครึ่งปีแบบนี้เหรอ? ลูกนั่นก็โตมาในบ้านพ่อแม่ แปลกหน้ากับพ่อแท้ๆ ขนาดไหนเธอยังไม่รู้อีกเหรอ?"

"ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งหรอก ฉันไม่ได้จะมาไล่เธอสักหน่อย แค่ในใจมันอึดอัดเลยบ่นระบายออกมาบ้าง มันจะอะไรกันนักกันหนาเชียว!"

"รีบๆ เลิกกับไอ้เฉินเล่อนั่นให้เด็ดขาดเถอะ เดี๋ยวพี่สะใภ้คนนี้จะหาคนดีๆ ให้ใหม่ เขาไม่รังเกียจหรอกว่าเธอมีลูกติด เธอจะได้ไปใช้ชีวิตสงบสุขสร้างเนื้อสร้างตัวกับเขา... คราวก่อนที่เคยแนะนำให้ถ้ายอมตกลง ป่านนี้จะมีเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้ไหม คนเขาทำการทำงานเป็นหลักเป็นฐานจะตายไป"

ม่าหงเหมยกลับเริ่มทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักขึ้นมาเสียอย่างนั้น ความจริงนางก็แค่ทนเห็นน้องสามีมาเกาะกินข้าวบ้านเดิมทุกวันไม่ได้เท่านั้นเอง

แต่ติดตรงที่น้องสาวคนนี้หน้าตาสะสวย งดงามแต่กำเนิดจนดูไม่เหมือนสาวชาวบ้านทั่วไปเลยสักนิด กระทั่งตัวนางที่เป็นพี่สะใภ้ก็ยังอดอิจฉาอยู่ในใจลึกๆ ไม่ได้

เสียแต่ว่าวาสนาอาภัพ ไปคว้าเอาผู้ชายเหลวไหลไม่เอาถ่านที่วันๆ เอาแต่เล่นการพนันมาทำผัว จนพาตัวเองตกระกำลำบากแท้ๆ

ถึงได้มีคำโบราณว่าไว้ว่าหญิงงามมักอาภัพอย่างไรล่ะ!

และสาเหตุที่ม่าหงเหมยมีอารมณ์ขุ่นเคืองเช่นนี้ ก็ไม่ได้มีแค่เรื่องที่ซ่งหย่าฉินกับลูกมานั่งกินข้าวที่บ้านเดิมเท่านั้น!

หากแต่เป็นเพราะคราวก่อน นางอุตส่าห์หมายตาหนุ่มคนหนึ่งในที่ทำงานแล้วกะจะแนะนำให้ซ่งหย่าฉิน แต่กลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกเสียหน้าในโรงงานเป็นอย่างมาก นึกตำหนิน้องสามีว่าไม่รู้จักชั่วดี แนะนำผู้ชายดีๆ ที่มีอนาคตให้ไม่เอา ดันจะมาจมปลักทนอยู่กับผีพนันพรรค์นั้น!

ชีวิตต้องตกระกำลำบากขนาดนี้ มันไม่ใช่เพราะหาเหาใส่หัวตัวเองหรอกหรือ?

"พี่สะใภ้ ฉันให้เกียรติพี่ถึงไม่อยากทะเลาะด้วย!"

"แต่พี่ดูสิ่งที่พี่ทำสิ ฉันกับเฉินเล่อยังเป็นสามีภรรยากันอยู่ พี่กลับเที่ยวชักนำคนอื่นเข้ามาแถมยังยุให้เราสองคนเลิกกันอีก!"

"ฉัน ซ่งหย่าฉิน ไม่มีอะไรดีหรอก แต่ศักดิ์ศรีน่ะยังมีอยู่เต็มเปี่ยม ผู้ชายที่ฉันเลือกเอง จะต้องทนทุกข์ยากลำบาก นั่นก็เป็นกรรมที่ฉันก่อเอง ไม่จำเป็นต้องให้พี่มาแส่หาคู่ให้ และขอพูดไว้อีกประโยค..."

"สายตาของพี่น่ะมันก็ดีแค่ตอนเลือกพี่ชายฉันนั่นแหละ นอกนั้นไอ้พวกหน้าตาบูดเบี้ยวที่พี่เคยคิดจะยัดเยียดให้ฉัน มันมีอะไรเอาไปเทียบกับเฉินเล่อได้บ้าง? ใช่ พวกเขาอาจจะสร้างเนื้อสร้างตัวเก่ง แต่ฉัน ซ่งหย่าฉิน ยอมลำบากกัดก้อนเกลือกิน..."

"ยังดีกว่าต้องไปทนอยู่กับพวกทึ่มทื่อพูดจาไม่รู้ความ..."

"ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเล่อบ้านฉันหน้าตาก็ดี รูปร่างก็สูงใหญ่ ในใจฉันพอใจของฉันแบบนี้ ฉันรักของฉันตรงนี้แหละ" ซ่งหย่าฉินขอบตาแดงก่ำ จ้องหน้าม่าหงเหมยเขม็งพลางเอ่ยตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า!