ตอนที่ 99 ทุกบ้านต่างมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!!

ซ่งสี่หมินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไกล่เกลี่ย "โธ่เอ๊ย คนกันเองทั้งนั้น อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาอบอุ่นดีออก"

ทว่าหม่าหงเหมยยังคงเบะปาก ไม่พูดอะไรสักคำ แต่สายตาที่แสดงความรังเกียจนั้นใครมองก็ดูออก!

เห็นได้ชัดว่ากำลังจับผิดและถือสาหาความ

เอาแต่พูดจาขัดหูขวางตา

ในที่สุดทั้งครอบครัวก็พากันเข้ามาในห้อง บนโต๊ะมีกับข้าวจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ควันร้อนกรุ่นลอยฟุ้งส่งกลิ่นหอมฉุย

จางกุ้ยจือมองเสื้อคลุมทหารบนตัวซ่งสี่หมินผู้เป็นลูกชาย เห็นเนื้อผ้าหนาเตอะ มองมุมไหนก็อุ่นสบาย จึงรีบยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "สี่หมินเอ๊ย แกดูเสื้อคลุมทหารของแกสิ ดูแล้วอุ่นเหลือเกิน... ดูซิว่าพอจะหาให้พ่อแกสักตัวได้ไหม เอาตัวเก่าก็ได้ พ่อแกต้องขึ้นเขาไปลากฟืนทุกวัน เข้าๆ ออกๆ ลำบากยากเข็ญจะตายชัก"

ซ่งสี่หมินได้ยินดังนั้นก็รีบถอดเสื้อคลุมทหารบนตัวออกจะให้พ่อทันที พลางปลดกระดุมพลางพูด "พ่อ ใส่ตัวนี้ของผมเถอะ ผมยังหนุ่มยังแน่นเลือดลมดี ไม่หนาวหรอก"

จางกุ้ยจือเห็นเข้าก็รีบโบกมือ ละล่ำละลักบอก "ไม่ต้องๆ มีตัวเก่าก็พอแล้ว มีตัวเก่าก็พอแล้ว"

ซ่งจื้อกังก็ช่วยพูดสำทับอยู่ข้างๆ "โธ่เอ๊ย เสื้อคลุมใหม่เอี่ยมแบบนี้ใส่ขึ้นเขาไปทำงาน ถ้าเกิดไปเกี่ยวกับอะไรขาดขึ้นมาจะเสียดายแย่... ถ้ามีตัวเก่าก็เอามาให้ฉันใส่แก้ขัดก็พอ ถ้าไม่มีก็ช่างเถอะ อย่าให้มันยุ่งยากเลย"

จังหวะนั้นเอง หม่าหงเหมยที่ไม่ค่อยได้ส่งเสียงก็พลันเปิดปากขึ้น "พ่อแม่คะ พวกพ่อแม่ไม่รู้หรอกว่า หน่วยงานของสี่หมินเขาแจกเสื้อคลุมทหารแบบนี้แค่ปีละตัวตอนหน้าหนาวเท่านั้นแหละ... ตัวเก่าก่อนหน้านี้ฉันก็เอาส่งกลับบ้านเดิมไปหมดแล้ว คิดดูสิคะฉันเป็นลูกสาว อยู่มาตั้งหลายปีไม่ได้ช่วยอะไรทางบ้านใหญ่โต ก็ทำได้แค่เอาเสื้อผ้าเก่าๆ กลับไปสองสามตัว ถือว่าแสดงน้ำใจบ้าง... ทางเราก็ไม่ได้สร้างภาระอะไรให้ที่บ้านไม่ใช่เหรอคะ ลูกฉันก็เลี้ยงดูมาคนเดียวจนโต ไม่เคยไปขอร้องใคร..."

"จะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไม มีสาระที่ไหนกัน!" ซ่งสี่หมินเห็นสีหน้าพ่อเริ่มไม่ดีแล้ว จึงใช้มือสะกิดหม่าหงเหมยพร้อมส่งสายตาปราม

"ฉันพูดเรื่องบ้านเดิมฉันแล้วมันทำไม จะมาสะกิดฉันทำไมยะ!" หม่าหงเหมยกลับกลอกตาแล้วตวัดสายตาค้อนใส่ซ่งสี่หมิน

พอคำพูดของหม่าหงเหมยหลุดออกมา บรรยากาศในห้องก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันควัน ราวกับตกลงไปในโพรงน้ำแข็ง เย็นเยียบจนน่าขนลุก

ซ่งหย่าฉินนั่งอยู่ริมเตียงเตา รู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนนั่งบนเบาะเข็ม ก้นแทบจะติดไม่ลง

พอเธอทำท่าจะลุกขึ้น คนเป็นพ่ออย่างซ่งจื้อกังก็ตาไว มือไว คว้าดึงเธอกลับลงมา แล้วตบหลังมือเธอเบาๆ

แววตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักของพ่อ ซ่งหย่าฉินใจกระจ่างแจ้ง รับรู้ได้ในทันที

แม้ในใจซ่งจื้อกังจะอึดอัดคับข้องใจอย่างยิ่ง แต่ลูกชายคนโตอุตส่าห์กลับมาบ้านได้สักครั้ง ข้างๆ ก็ยังมีลูกสะใภ้ยืนอยู่ เขาจึงไม่อาจฉีกหน้าโวยวายตรงนี้ได้

เขาข่มกลั้นโทสะในอกเอาไว้ ถอดรองเท้าพรวดพราดแล้วหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงเตา ดึงหนิวหนิวเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก จากนั้นก็เอ่ยเสียงดัง "เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กันได้แล้ว รีบกินข้าวเถอะ กับข้าวจะเย็นชืดหมดแล้ว"

เมื่อพูดเช่นนี้ ทุกคนจึงทำเป็นคึกคักเตรียมจะลงมือกินข้าว ในตอนนั้นเอง จางกุ้ยจือก็เดินมาจากห้องด้านนอก สองมือถือชามหมูตุ๋นน้ำแดงสีแดงสดใสชามหนึ่ง

แล้ววางลงบนโต๊ะ

"เนื้อนี่เอามาจากไหนกันล่ะ?"

ซ่งจื้อกังที่กำลังจิบเหล้าอยู่ พอเห็นหมูตุ๋นน้ำแดงก็เผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า!

"ก็ลูกคนโตกับลูกสะใภ้เพิ่งถือติดมือกลับมาไม่ใช่เหรอ ที่บ้านไม่มีกับข้าวดีๆ อะไร ฉันก็เลยเอาเนื้อนั่นมาสับๆ ทำเป็นหมูตุ๋นน้ำแดงนี่ไง!"

"หงเหมยจ๊ะ มาชิมรสมือแม่เร็วเข้า..." จางกุ้ยจือเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เอามาให้พวกพ่อแม่กินก็กินไปเถอะค่ะ พวกเราไม่ได้อดอยากถึงขั้นหากินไม่ได้สักหน่อย นี่เห็นว่าที่บ้านลำบาก แถมยังมีปากท้องเพิ่มมาอีกสองปาก..."

"พวกเราไม่กินหรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นกลับไป ซ่งสี่หมินลูกชายแม่ก็คงบ่นฉันอีก..." หม่าหงเหมยเบะปาก ไม่ยอมรับน้ำใจอันดีนี้แม้แต่น้อย

ราวกับว่ามีเพียงเธอคนเดียวที่แปลกแยกจากบ้านหลังนี้ ตั้งแต่ก้าวพ้นประตูเข้ามาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้เห็นเลยสักนิด

มองไปทางไหนก็ขัดหูขัดตา โดยเฉพาะพอเห็นซ่งหย่าฉินกับหนิวหนิว ในใจก็ยิ่งหงุดหงิด มีสิทธิ์อะไรถึงได้แล่นกลับมาบ้านเดิมได้ตลอด?

ลูกสาวแต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง จะมีที่ไหนวิ่งแจ้นกลับบ้านเดิมทุกเมื่อเชื่อวัน ผัวไม่เอาถ่านมันก็เป็นเพราะการเลือกของแกเองตั้งแต่แรก โทษคนอื่นไม่ได้หรอก

เพียงแต่คำพูดพวกนี้เธอไม่ได้พูดออกมา!

จางกุ้ยจือได้ยินเข้า สีหน้าก็กระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก พลางนั่งขัดสมาธิลงตรงริมเตียงเตา

"แม่ เนื้อนี้น่ะเอามาให้พ่อกับแม่กิน แม่จะยกขึ้นโต๊ะทำไมอีกล่ะ..."

"หงเหมย เธอก็เหมือนกัน แม่ตั้งอกตั้งใจทำกับข้าว อยากกินก็กิน ไม่อยากกินจะพูดมากไปทำไม นานทีปีหนทุกคนจะได้มาพร้อมหน้ากัน ปีๆ หนึ่งก็ได้กินข้าวด้วยกันแค่รอบสองรอบนี้ เธอช่วยเพลาๆ ลงหน่อยได้ไหม!" ซ่งสี่หมินพูดถึงตรงนี้ หม่าหงเหมยเพิ่งจะอ้าปากเถียง ซ่งจื้อกังก็กระแทกชามข้าวลงบนโต๊ะ

ได้ยินเพียงเสียงดังปัง

หม่าหงเหมยสะดุ้งโหยง สีหน้ายิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ ไฟโทสะอัดแน่นอยู่เต็มอกแต่ระบายไม่ออก

แต่ก็ไม่กล้าแผลงฤทธิ์ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นใครๆ ก็ดูออกว่าเธอกำลังตั้งแง่ใส่ซ่งจื้อกัง

ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นพ่อสามี เพียงแต่ความคิดของเธอมันย้อนแย้งสิ้นดี ในเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ไม่ควรจะมาปั้นปึงใส่ตั้งแต่แรก

ราวกับว่าตนเองได้รับความอยุติธรรมเสียเต็มประดา หม่าหงเหมยก้มหน้าก้มตา ใช้มือบิหมั่นโถวข้าวโพดในมือกินทีละคำๆ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันอึมครึมลงทันใด

จางกุ้ยจือเห็นดังนั้นก็แอบเอามือสะกิดขาซ่งจื้อกังใต้โต๊ะ ส่งสัญญาณบอกให้เขาพูดน้อยๆ หน่อย แล้วหาคำพูดรื่นหูมาพูดเสีย

มีหรือที่ซ่งจื้อกังจะไม่รู้ความหมายของภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก เพียงแต่ลูกสะใภ้ใหญ่คนนี้กลับมาทีไรเป็นต้องหาเรื่องจับผิดไปเสียทุกอย่าง คอยค่อนขอดทุกกระเบียดนิ้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งชอบพุ่งเป้าไปที่ลูกสาวคนที่สี่ของเขา

แต่ในเมื่อตอนนี้ลูกชายคนโตกลับมาแล้ว หน้าตานี้อย่างไรก็ต้องรักษาไว้ ซ่งจื้อกังจึงค่อยคลี่รอยยิ้มออกมา จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นโตวางลงในชามข้าวของหนิวหนิว

"หนิวหนิวเอ๊ย กินเร็วเข้า นี่เนื้อที่ลุงใหญ่เอามาให้หนูกินนะ!"

"เมื่อวานยังร้องงอแงอยากกินเนื้ออยู่ไม่ใช่เหรอ!"

ตอนซ่งจื้อกังพูดถึงตรงนี้ สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ขอบคุณค่ะคุณตา!" ปากของหนิวหนิวนั้นหวานจนไม่มีที่ติ เธอนั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร พอเห็นหมูตุ๋นน้ำแดงตาก็เป็นประกายวิบวับ

เธอใช้ตะเกียบคีบหมูตุ๋นน้ำแดงกินทีละคำเล็กๆ กินจนปากมันแผล็บ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความเบิกบาน พลางร้องบอกว่า "หมูตุ๋นน้ำแดงที่คุณยายทำอร่อยจังเลยค่ะ หนูจะกินอีก!"

"อร่อยก็กินเยอะๆ ยายคีบให้อีกชิ้นนะ!" จางกุ้ยจือใช้ตะเกียบคีบอีกชิ้นใส่ลงในชามให้หนิวหนิว หนิวหนิวก็เตรียมจะอ้าปากกินคำโต

หม่าหงเหมยเห็นภาพนี้เข้าก็กลอกตาบนไม่หยุด เบะปากพลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

หลานชายแท้ๆ ของบ้านตัวเองไม่สนใจไยดี กลับไปโอ๋สายเลือดคนนอกเสียยกใหญ่ ไม่รู้จริงๆ ว่าพ่อผัวแม่ผัวคู่นี้คิดอะไรกันอยู่!

"คุณปู่คุณย่า ผมก็อยากกินหมูตุ๋นน้ำแดงเหมือนกัน!" ซ่งเถิงเฟยใช้ตะเกาะเคาะโต๊ะ พลางเงยหน้าพูดขึ้น

"ได้ๆๆ ปู่คีบให้หลานชิ้นหนึ่งเหมือนกัน!" ซ่งจื้อกังลูบหัวน้อยๆ ของซ่งเถิงเฟย จากนั้นก็หยิบตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเขา

ซ่งเถิงเฟยถึงได้มีรอยยิ้มบนใบหน้า กำลังจะอ้าปากกิน ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ หม่าหงเหมยก็ยื่นมือออกไปปัดตะเกียบของซ่งเถิงเฟยจนร่วงลงไป