ตอนที่ 98 ม่าหงเหมย พี่สะใภ้ของหย่าฉิน!

"ไสหัวไปเลยไป!" เฉินเล่อสบถด่าอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านแล้วลงกลอนประตู แถมยังคล้องโซ่ล็อกไว้อีกชั้น

เขากลัวจริง ๆ ว่าแม่หูซิ่วเจวียนจะมุดเข้ามากลางดึกอีก ช่วงนี้แม่คนนี้ยิ่งทำตัวพิลึกพิลั่นขึ้นทุกวัน แต่ก่อนแต่ไรก็มีแต่นางนี่แหละที่มองเขาขวางหูขวางตาที่สุด

ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไรไป โดนผีเข้าหรืออย่างไร พอว่างไม่มีอะไรทำ อาศัยจังหวะตอนบ้านไม่มีคนก็วิ่งมาคุยหยอกเย้าเซ้าซี้

สันดานคิดจะคบชู้ยิ่งกำเริบเสิบสานเข้าไปใหญ่ เฉินเล่อไม่อยากให้ชื่อเสียงตัวเองต้องเน่าเหม็น อีกอย่างเมียเขาก็หน้าตาสะสวยทิ้งห่างหูซิ่วเจวียนไปเป็นสิบ ๆ ถนน!

เฉินเล่อไม่มีทางไปเกลือกกลั้วกับนางเด็ดขาด!

พอเผาคังจนอุ่นได้ที่ มื้อเย็นเฉินเล่อก็กินประทังไปแบบง่าย ๆ กินตับหมูกับหัวใจหมูจิ้มน้ำจิ้มกระเทียม แล้วก็ดื่มเหล้าตามไปอีกสองจอก จากนั้นก็ปูผ้าห่มมุดเข้าไปนอนหลับปุ๋ย!

ตะลอนวุ่นวายมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เล่นเอาเขาเหนื่อยแทบขาดใจ

ก่อนนอนยังกอดเสื้อไหมพรมที่ซื้อให้เมียกับขนมขบเคี้ยวที่ซื้อให้ลูกสาวจากร้านสหกรณ์เอาไว้แนบอก ในใจมีความสุขจนล้นปรี่

คิดแต่ว่าพรุ่งนี้จะเอาไปส่งให้ ถึงตอนนั้นจะได้ทำให้พ่อตากับแม่ยายเปลี่ยนความคิดที่มีต่อตนเสียที!

วันรุ่งขึ้น พอฟ้าเริ่มสาง คนบ้านสกุลซ่งก็ตื่นกันแต่เช้าตรู่

ซ่งจื้อกังออกไปยืนชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้า เมื่อวานคนจากกองผลิตเฟิงโซวส่งข่าวมาบอกว่า วันนี้ลูกชายคนโตจะพาเมียกับลูกกลับมาเยี่ยม

ที่บ้านไม่มีอะไรจะกินแล้ว เนื้อที่เฉินเล่อเอามาคราวก่อนก็กินจนเกลี้ยง ซ่งจื้อกังคิดจะไปหยิบยืมไข่ไก่จากใครสักคน แต่คิดดูอีกทีก็ช่างมันเถอะ...

ลูกชายตัวเองแท้ ๆ ไม่ใช่คนอื่นคนไกล อีกอย่างก็รู้อยู่ว่าคนเป็นพ่ออย่างเขาแก่ตัวลงแล้ว ไม่ได้มีความสามารถอะไร การใช้ชีวิตให้มีกินอิ่มท้องได้ก็นับว่าดียิ่งแล้ว

จางกุ้ยจือจัดการคุ้ยเถ้าถ่านในเตาไฟแล้วเริ่มลงมือทำกับข้าว เป็นอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ หุงหมั่นโถวแป้งข้าวโพดไว้หนึ่งหม้อ แล้วก็เคี่ยวแกงผักกาดดองหม้อใหญ่!

นำเต้าหู้แห้งที่แลกมาด้วยถั่วเหลืองมาหั่นเป็นแผ่น ผัดรวมกับพริกแดงตากแห้ง เหยาะซีอิ๊วลงไปเล็กน้อย กับแกล้มชั้นยอดของแดนอีสานอย่างเต้าหู้แห้งผัดพริกสดก็ตักขึ้นจากกระทะ

ซ่งหย่าฉินนั่งอยู่บนคัง กำลังถักเปียให้หนิวหนิวผู้เป็นลูกสาว หนิวหนิวน้อยกอดตุ๊กตาไม้ในมือเล่นไปพลาง ปากเล็ก ๆ ก็พร่ำบ่นงึมงำไม่หยุด ฟังไม่ได้ศัพท์ว่ากำลังพูดอะไร

บริเวณห้องโถงนอกมีไอความร้อนลอยกรุ่น บนคังอุ่นในห้อง ซ่งหย่าฉินกำลังผูกผมให้ลูกสาว ภาพเหตุการณ์เหล่านี้ช่างเป็นภาพที่ทุกครอบครัวในแดนอีสานคุ้นเคยเป็นอย่างดี...

"หย่าฉินเอ๋ย ประเดี๋ยวพี่สะใภ้ใหญ่ของลูกมา ถ้าเขาพูดจาไม่เข้าหูตรงไหน ลูกก็ทำเป็นไม่ได้ยินไปนะ อย่าเก็บเอามาคิดใส่ใจเลย เขาเป็นคนแบบนั้นเอง ปากตรงกับใจ ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรหรอก!"

"พี่ใหญ่ของแกนิสัยยอมคน เรื่องนอกเรื่องในบ้านก็ฟังเมียเขาหมด นานๆ จะกลับมาที อะไรยอมได้ก็ยอมๆ กันไปเถอะ..." จางกุ้ยจือเปิดประตูพลางเอ่ยเตือนซ่งหย่าฉินที่อยู่ข้างในด้วยความเป็นห่วง ขณะที่มือยังง่วนกับการทำกับข้าว

"หนูรู้แล้วจ้ะแม่ จะไปมีเรื่องอะไรกับพวกเขาล่ะ เมื่อก่อนไม่เคยมี ต่อไปก็ไม่มีหรอกจ้ะ!"

ซ่งหย่าฉินได้ยินแล้วก็พยักหน้า ทว่าในใจยังคงกังวลอยู่บ้าง ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว การจะมาปักหลักอาศัยอยู่ที่บ้านเดิมของพ่อแม่แบบนี้ตลอดมันไม่ใช่เรื่องที่ถูกที่ควร

ไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ พี่สะใภ้ใหญ่ก็เคยพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แม้ไม่ได้พูดตรงๆ แต่ทั้งคำพูดคำจาแฝงเจตนาชัดเจนว่า ในเมื่อซ่งหย่าฉินแต่งออกไปแล้ว ก็ไม่ควรเอาแต่เกาะบ้านเดิมไม่ยอมไปไหน มิหนำซ้ำยังเอาลูกมาให้ที่บ้านช่วยเลี้ยงดูอีก

ในทางกลับกัน พี่สะใภ้ทั้งสองคนต่างก็ต้องเหนื่อยยากเลี้ยงดูลูกๆ ของตัวเองมาตั้งแต่แบเบาะ ย่อมรู้สึกไม่เป็นธรรมอยู่ในใจเป็นธรรมดา

ถ้าเป็นพี่สะใภ้รองยังพอคุยกันได้ เพราะที่บ้านพี่รองเป็นคนตัดสินใจ อีกทั้งพี่สะใภ้รองไม่ได้เป็นคนจุกจิกเรื่องมาก แต่พี่สะใภ้ใหญ่นี่สิ เวลาเอ่ยปากแต่ละคำมักจะสรรหาแต่เรื่องค่อนแคะทิ่มแทงหัวใจ พูดจาแต่ละทีฟังแล้วชวนให้อึดอัดใจจนทนแทบไม่ไหวจริงๆ

ยังดีที่ซ่งหย่าฉินถือว่ามีความอดทนสูง จึงไม่เคยมีปากเสียงกับพี่สะใภ้ใหญ่เลยสักครั้ง!

พอมัดผมเปียให้ลูกสาวเสร็จ ซ่งหย่าฉินก็ลงจากเตียงเตาแล้วเริ่มล้างหน้า ในกะละมังล้างหน้าสีแดงใบใหญ่มีน้ำร้อนเทเตรียมเอาไว้นานแล้ว ควันสีขาวลอยกรุ่นร้อนฉ่า!

เธอลูบน้ำล้างหน้าไปรอบหนึ่ง แล้วหยิบสบู่ไขหมูมาถูมือจนเกิดฟองเล็กน้อย ก่อนนำไปลูบไล้บนใบหน้า จากนั้นจึงกวักน้ำล้างออกจนสะอาดสะอ้าน

ฐานะทางบ้านไม่มีเครื่องประทินผิวใดๆ ให้ทา แม้สบู่ไขหมูจะมีกลิ่นคาวไปบ้าง แต่พอล้างเสร็จผิวก็ไม่แห้งตึง ทั้งยังเนียนลื่นชุ่มชื้นดี

หน้าตาของซ่งหย่าฉินนั้นแต่เดิมก็สวยหยาดเยิ้มอยู่แล้ว!

ผิวพรรณของเธอขาวผ่องราวกับหิมะที่เพิ่งตกใหม่ๆ ดูเปล่งปลั่งและสะอาดตา ใครเห็นเข้าก็รู้สึกสบายตาชวนมองไปหมด

เครื่องหน้าโดดเด่นสะดุดตาแต่กำเนิด คิ้วโค้งเรียวสวย ขนตายาวงอน ดวงตากลมโตเป็นประกายดั่งดวงดารายามค่ำคืน ดำขลับแวววาวชวนหลงใหล

ด้วยสภาพอากาศที่หนาวเย็นของตงเป่ย ลมหนาวที่สูดเข้าไปหมุนวนผ่านโพรงจมูก ส่งผลให้สันจมูกของเธอโด่งเป็นสัน ขนาดเล็กกะทัดรัดได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกับผลไม้ป่าที่เพิ่งเด็ดลงมาจากต้น เห็นแล้วชวนให้อยากกัดสักคำ...

แม้เสื้อผ้าบนเรือนร่างจะมีแต่รอยปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าพอเธอสวมใส่ กลับดูมีชีวิตชีวาและสง่างามอย่างประหลาด

เสื้อนวมตัวสั้นสวมทับด้วยเสื้อกั๊ก แม้จะดูเก่าไปหน่อย แต่เมื่อขับเน้นเอวบางร่างน้อยคอดกิ่วเข้ากับบุคลิกที่คล่องแคล่วสะอาดสะอ้าน ยิ่งทำให้แลดูเฉลียวฉลาดปราดเปรียวไปทั้งตัว...

หลังจากจัดการตัวเองคร่าวๆ ไปครู่หนึ่ง ซ่งหย่าฉินก็เดินออกไปยังห้องโถงด้านนอก พลางช่วยผู้เป็นแม่เติมฟืนลงในเตาและคอยช่วยคนอาหารในกระทะไปด้วย

พอถึงเวลาอาหาร ซ่งสี่หมินลูกชายคนโตของตระกูลซ่งกับม่าหงเหมยผู้เป็นภรรยา ก็หอบข้าวของพะรุงพะรังเดินก้าวเข้ามาในลานบ้าน

หากจะพูดถึงชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวซ่งสี่หมินพี่ใหญ่คนนี้แล้วล่ะก็ ถือว่าอยู่ดีกินดีที่สุดในบรรดาพี่น้อง ซ่งสี่หมินทำงานที่สถานีวนศาสตร์ ได้รับแต้มแรงงานไม่น้อยเลยทีเดียว!

ส่วนม่าหงเหมยภรรยาของเขาก็ทำงานในโรงทอผ้าของคอมมูนที่รับจ้างช่วงมา เธอได้รับเงินเดือนเป็นธนบัตรใบๆ เดือนละสิบกว่าหยวน ความเป็นอยู่จึงค่อนข้างมีอันจะกิน

ในสภาพอากาศหนาวจัดเช่นนี้ เมื่อมองดูการแต่งกายของสองสามีภรรยา ซ่งสี่หมินสวมเสื้อโค้ตนวมทหารสีเขียว ตัวเสื้อเรียบกริบไร้รอยยับ มองดูก็รู้ว่าให้ความอบอุ่นได้ดีเยี่ยม!

ท่อนล่างสวมกางเกงผ้าขนสัตว์สีดำ จีบกางเกงรีดเรียบเป็นเส้นตรงเด่นชัด บ้านมีฐานะเช่นนี้ ย่อมใช้เตารีดรีดมาอย่างประณีตแน่นอน

เท้าสวมรองเท้าหนังบุขนสีดำ พื้นรองเท้าหนาเตอะ เวลาเดินลงน้ำหนักจึงมีเสียงดังตึกๆ ถุงเท้าที่สวมก็เป็นถุงเท้าผ้าฝ้ายหนานุ่มคู่ใหม่ ช่วยกันความหนาวเย็นได้เป็นอย่างดี

ม่าหงเหมยพันผ้าพันคอผืนใหญ่สีแดงสด สีแดงเจิดจ้าบาดตา พอก้าวเข้ามาในหมู่บ้าน บรรดาสาวรุ่นและสะใภ้ทั้งหลายต่างพากันมองด้วยความอิจฉาตาร้อน

ร่างกายสวมเสื้อนวมสีดำ รูปแบบทันสมัยอย่างยิ่ง รูดซิปปิดมิดชิด บริเวณข้อมือตกแต่งด้วยขอบขนสัตว์นุ่มฟู

ข้างกายของพวกเขามีเด็กผู้ชายวัยสิบกว่าขวบเดินตามมาคนหนึ่ง ชื่อว่าซ่งเถิงเฟย

ใบหน้าของเด็กคนนี้แดงก่ำเพราะความหนาว ในมือยังกอดของเล่นชิ้นหนึ่งเอาไว้แน่น

ในยุคสมัยนั้น คนที่สามารถซื้อของเล่นจากร้านสหกรณ์ได้ ก็นับว่าโก้หรูไม่ต่างจากเด็กในเมืองเลยทีเดียว ทำเอาใครเห็นก็ต้องอิจฉา

สามคนพ่อแม่ลูกก้าวเข้ามาในบ้าน ซ่งสี่หมินก็ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงดังกังวาน "พ่อครับ แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้ว!" เสียงนั้นดังเสียจนกระดาษที่ปิดหน้าต่างสั่นสะเทือนพรึ่บพั่บ

สองสามีภรรยาซ่งจื้อกังได้ยินเข้าก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง รีบปรี่เข้าไปต้อนรับทันที "อ้าว ในที่สุดก็รอจนพวกเจ้ากลับมาจนได้ ข้างนอกหนาวใช่ไหมล่ะ รีบเข้ามาในห้องแล้วขึ้นไปนั่งบนเตียงเตาให้อุ่นๆ เร็วเข้า"

สองเฒ่ายิ้มจนตาหยีเป็นเส้น ยิ่งได้เห็นหน้าหลานชายคนโตก็ยิ่งเอ็นดูรักใคร่เป็นพิเศษ ยื่นมือออกไปลูบหัวซ่งเถิงเฟยไม่หยุด

"ไม่ใช่เทศกาลปีใหม่อะไรเสียหน่อย จะซื้อของพวกนี้มาทำไมกัน? คงหมดเงินไปไม่น้อยเลยสิ!" ซ่งจื้อกังเอ่ยปากเปรยไปอย่างนั้น แต่มือกลับยื่นไปรับข้าวของมาถือไว้แล้ว การที่ลูกชายคนนี้มีความเป็นอยู่ที่ดีและฐานะมั่นคง ย่อมช่วยเชิดหน้าชูตาให้แก่เขาในหมู่บ้านได้เป็นอย่างมาก

ยามที่ชาวบ้านผ่านไปผ่านมาเห็นเข้า ต่างก็พากันมองด้วยสายตาชื่นชมอิจฉา ซึ่งซ่งจื้อกังก็คอยชำเลืองมองอยู่ตลอด ในใจจึงรู้สึกพออกพอใจและภาคภูมิใจยิ่งนัก

พอกลับมาแล้วยังซื้อของติดไม้ติดมือมามากมายขนาดนี้ ในอกก็พลอยอบอุ่นซาบซึ้งใจจนบอกไม่ถูก

ทว่าม่าหงเหมยคนนี้กลับทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าบ้าน ราวกับมีใครไปติดหนี้เธอไว้ มองไปทางไหนก็ขัดหูขัดตาไปเสียหมด!

พอปรายตาไปเห็นซ่งหย่าฉินเข้า เธอก็เอ่ยปากประชดประชันขึ้นมาทันควัน "แหม นี่ไม่คิดจะกลับบ้านตัวเองบ้างเลยหรือไง ยังจะกบดานอยู่ที่บ้านพ่อแม่อีกเหรอเนี่ย?"

คำพูดเหน็บแนมทิ่มแทงนี้ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกระคายหูและไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

ในใจของซ่งหย่าฉินกระตุกวูบ เป็นไปตามที่แม่พูดไว้จริง ๆ ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเจอสิ่งนั้น ไม่รู้เลยว่าพี่สะใภ้คิดอะไรอยู่กันแน่!

อุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที แต่กลับไม่มีความสนิทสนมกลมเกลียวกันเลย ทว่าซ่งหย่าฉินก็ไม่ได้ถือสาหาความ ทั้งหมดนี้เห็นแก่หน้าพี่ชาย จึงข่มใจเงียบไว้ เพียงแต่รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจะแข็งค้างไปบ้างแล้ว