ตอนที่ 97 โขกหัวให้พี่มึงซะ!

พอกล่าวทักเช่นนั้น หลี่ฟู่กุ้ยก็ขานรับทันควัน ก่อนจะหยิบมีดสองเล่มที่ต่างกันมา เล่มหนึ่งใช้เลาะกระดูก อีกเล่มใช้ตัดแบ่งเนื้อ

ทั้งสามคนง่วนอยู่ในห้องเก็บของจนฟ้ามืด อาศัยเพียงแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าด ในที่สุดก็แล่แบ่งเนื้อเสร็จเสียที ทว่าก็เล่นเอาเฉินเล่อกับพวกอีกสองคนเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ

เหงื่อเปียกโชกไปถึงก้นกระเป๋ากางเกง

"พี่ พี่ครับ...พวกเครื่องในหัวใจตับปอดอะไรนี่ผมไม่เอาหรอกนะ หมูตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ พวกเราแบ่งกันสามคนก็ได้คนละตั้งร้อยกว่าจิน พะ...พอกินไปได้อีกตั้งนานแน่ะ!"

หลี่ฟู่กุ้ยพูดถึงตรงนี้ก็ไม่ได้ลงมือหยิบเนื้อ ซึ่งนั่นทำให้เฉินเล่อประหลาดใจพิลึก เพราะปกติตัวมันรนรานกระวนกระวายยังกับลิงค่าง

เฝ้ารอมาทั้งวันก็เพื่อรอจังหวะแบ่งเนื้อนี่แหละ

"งั้นแกก็เลิกพล่ามได้แล้ว แบกส่วนของแกกลับไปซะ!"

"อาศัยช่วงฟ้ามืดนี่แหละ อย่าให้ใครเห็นเข้า..." เฉินเล่อโบกมือ หลี่ฟู่กุ้ยพยักหน้ารับ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เขาเริ่มรู้จัดระเบียบตัวเองแล้ว

ตราบใดที่เฉินเล่อยังไม่ออกปาก เขาก็จะไม่ขยับตัวทำอะไรทั้งสิ้น รวมถึงคำสั่งของเฉินเล่อตอนออกล่าสัตว์ เขาก็เชื่อฟังอย่างเด็ดขาด

จนกระทั่งเฉินเล่อเอ่ยปากนี่แหละ เจ้าหมอนี่ถึงได้ฉีกยิ้มกว้าง เอาเนื้อที่แล่ไว้แบกขึ้นหลัง ถึงจะเหนื่อยจนหอบแฮ่ก แต่บนใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความอิ่มเอมใจ

มองดูเจ้าหมอนี่แบกเนื้อหมูแผ่นใหญ่ เหมือนเอาหนังหมูมาคลุมทั้งตัว เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

ต่อไปก็ถึงตาของเจ้าซกมก เฉินเล่อไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการเอาเนื้อหมูสามชั้นติดมันหนาๆ ที่หั่นไว้ พร้อมด้วยหัวหมูขนาดใหญ่ และยังมีเนื้อซี่โครง บรรจุให้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์จนเสร็จสรรพ

สิ่งที่ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ชอบกินที่สุดก็คือเนื้อหัวหมู แน่นอนว่าเฉินเล่อเองก็ชอบกิน แต่เขาก็เลือกที่จะยกให้น้องชายทึ่มๆ คนนี้ไป

"พี่ พี่ พี่..." ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ในยามนี้ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก เขาพูดจาไม่เก่งอยู่แล้ว นึกคำพูดเป็นเรื่องเป็นราวไม่ออก ได้แต่เห็นหยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตา ถึงเขาจะมีสติปัญญาไม่สมบูรณ์ แต่เรื่องที่ควรรู้เขาก็รู้หมด เพียงแต่สื่อสารออกมาไม่เป็นเท่านั้น

จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นตรงๆ โขกหัวให้เฉินเล่อโป๊กๆ ไปหลายทีอย่างซื่อๆ

เฉินเล่อรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวดึงเขาขึ้นมาทันที

"เจ้าโง่เอ๊ย มึงทำอะไรเนี่ย!" เฉินเล่อขมวดคิ้ว หลังจากดึงไอ้ทึ่มร่างยักษ์ขึ้นมาแล้ว ก็เอ่ยปากเอ็ดไปสองสามคำ

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไม่รู้จะพูดยังไง สองมือเอาแต่โบกไม้โบกมือไปมา ปากก็ร้องเรียกแต่พี่จ๋าพี่จ๊ะไม่ยอมหยุด!

เฉินเล่อรู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร แค่สื่อมันออกมาไม่ถูกเท่านั้นเอง

"พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ในใจพี่รู้ดีว่ามึงซาบซึ้งในน้ำใจกู!"

"รีบแบกเนื้อกลับไป เก็บไว้ในห้องใต้ดินให้ดีๆ ว่างๆ ก็ตุ๋นหมูสามชั้นให้แม่มึงกินสักสองชิ้น เอาไปตุ๋นกินนะ อย่าทำเลี่ยนเกินไปล่ะ!"

พอได้ยินเฉินเล่อพูดเช่นนี้ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็ปาดน้ำตา แล้วฉีกยิ้มยิงฟันอย่างโง่งม จากนั้นจึงแบกเนื้อหมูเดินกลับบ้านไป

จากนั้นเฉินเล่อก็หันกลับมามองบนโต๊ะ ยังมีเนื้อหมูเหลืออยู่อีกประมาณร้อยจิน ไส้หมู หัวใจหมู ตับหมูก็มีครบ ส่วนใหญ่เป็นเนื้อติดมัน ไม่ใช่ว่าเขาเก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้ให้ตัวเอง เพราะหมูตัวนี้หนักเฉียดห้าร้อยจิน เขากลับเก็บไว้เองแค่ร้อยกว่าจินเท่านั้น

เฉินเล่อไม่คิดอะไรมาก ขั้นแรกคือขนเอาเนื้อติดมันก้อนใหญ่พวกนี้เข้าไปในห้องใต้ดินของตัวบ้าน พอเปิดประตูก็เอาเนื้อแขวนไว้บนตะขอเหล็กที่ผนัง แขวนห้อยเอาไว้

ในห้องใต้ดินนี้เดิมทีก็หนาวเย็นอยู่แล้ว ยิ่งเอาเนื้อแขวนลอยไว้ ก็ยิ่งเก็บรักษาไว้ได้นานขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเล่อตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอาไปส่งให้บ้านพ่อตาก่อน อย่างไรเสียที่บ้านก็ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องอยู่แล้ว แต่เนื้อติดมันก้อนใหญ่ขนาดนี้ พอให้บ้านพ่อตากินไปได้ตั้งเป็นเดือน

แถมยังมีเนื้อกินทุกมื้ออีกด้วย

ถึงแม้ตอนนี้เมียกับลูกจะไม่ได้อยู่ที่บ้านพ่อตาแม่ยาย แต่เฉินเล่อได้เกิดใหม่แล้ว ทั้งยังมีฝีมือหาเลี้ยง ย่อมไม่คิดที่จะตระหนี่ถี่เหนียวกับครอบครัวเดิมของเมียแน่นอน

เมื่อปิดประตูห้องใต้ดิน แล้วเอากระสอบมันฝรั่งครึ่งกระสอบทับเอาไว้ เฉินเล่อจึงตบฝ่ามือเข้าหากันแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง ตั้งใจว่าจะเอาตับหมู ปอด และไส้พวกนี้ไปลวกน้ำให้สุก ค่ำนี้จะได้หั่นเป็นชิ้นบางๆ จิ้มกินกับน้ำจิ้มกระเทียม

ทว่าในตอนนั้นเอง ด้านหลังประตูก็มีเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนแผ่นหิมะดังกรอบแกรบแว่วเข้ามา

ฟังจากเสียงแล้วน่าจะมีสองคน

เฉินเล่อหันขวับกลับไปมอง ก็เห็นหลี่ฟู่กุ้ยกับหลี่เป่าคู่ผู้เป็นพ่อยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว

"ลุงเป่าคู่ ลุง...สร่างเมาแล้วเหรอครับ ทำไมไม่อยู่ในบ้านล่ะ ลมแรงขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดเอาหรอก!"

เฉินเล่อเอ่ยถามด้วยความฉงนใจ

"ฟู่กุ้ย เร็วเข้า รีบคุกเข่าโขกหัวให้พี่มึงสักสองที ถ้าไม่มีพี่มึงคอยนำทาง สองพ่อลูกเราจะได้มีชีวิตดีๆ แบบนี้เรอะ?"

หลี่เป่าคู่ไม่พูดพล่ามทำเพลง ยื่นมือไปกดท้ายทอยของหลี่ฟู่กุ้ยลง ส่วนตัวเองก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ

หลี่ฟู่กุ้ยคุกเข่าลงบนพื้นดังตุบ แล้วก้มกราบเฉินเล่อสองหน โขกหัวลงไปเสียงดังฟังชัด

"พี่...ถ้าไม่ใช่เพราะพะ...พี่ ผะ...ผมคงยังนอนรอความตายอยู่บนคัง เถียงกับพ่อไปวันๆ อยู่เลย!"

หลี่ฟู่กุ้ยโขกหัวประสานมือคำนับอย่างจริงใจที่สุด เพื่อแสดงความซาบซึ้งใจจากก้นบึ้ง

เฉินเล่อตกใจจนสะดุ้ง ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไม่รู้วิธีแสดงความรู้สึกก็พอเข้าใจได้ แต่นี่สองพ่อลูกบ้านหลี่ดันเป็นไปด้วยอีกคน

เขารีบก้าวเข้าไปประคองหลี่ฟู่กุ้ยให้ลุกขึ้นจากพื้นทันที

"ลุง ทำอะไรของลุงเนี่ย ทำไมต้องเวอร์ขนาดนี้ด้วย?" เฉินเล่อใช้มือปัดหิมะบนตัวหลี่ฟู่กุ้ยออก พลางเอ่ยปาก "ผมกับฟู่กุ้ยรุ่นราวคราวเดียวกัน ลุงจะให้มันมาคุกเข่าให้ผมได้ยังไง!"

หลี่เป่าคู่ได้ยินก็ส่ายหน้า แล้ววางมือลงบนบ่าของเฉินเล่อ ตบเบาๆ สองสามที

"มันไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องนี้ต้องแยกแยะ ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เอ็งก็คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตครอบครัวข้า..."

"เมื่อก่อนอย่าว่าแต่กินเนื้อเลย ข้าวสารกรอกหม้อยังแทบไม่มี ทั้งปีสะสมแต้มงานได้แค่ไม่กี่แต้ม ข้ากับเจ้าฟู่กุ้ยก็นอนหิวโซรอความตายอยู่ในบ้านไปวันๆ...พูดถึงเรื่องพวกนี้มันก็เป็นความผิดของข้าเอง ข้ามันไม่เอาถ่าน เลยพลอยพาลูกเสเพลไปด้วย!"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อาเล่อ เอ็งเป็นเด็กดี เมื่อก่อนลุงเคยพูดจาว่าร้ายเอ็งไว้เยอะ บอกว่าเอ็งก็สันดานเดียวกับข้า เอ็งเล่นการพนัน ข้าติดเหล้า พังพินาศพอกัน...ตอนนี้ลุงขอถอนคำพูดหมาๆ พวกนั้นทั้งหมด"

"เทียบกับเอ็งแล้ว ข้ามันยังสู้แผ่นรองรองเท้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ..." หลี่เป่าคู่ยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ ถึงขั้นยกมือขึ้นตบปากตัวเองด้วยความเคียดแค้นคำพูดพล่อยๆ ของตนในอดีต

"โธ่ ลุง อย่าด่าตัวเองขนาดนั้นเลยครับ!"

"ผมนับถือฟู่กุ้ยเป็นพี่น้อง ถึงพวกเราจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ลุงก็คิดซะว่าพวกเราเป็นพี่น้องแท้ๆ ไปเถอะ..."

"นี่ก็เย็นมากแล้ว อากาศเริ่มหนาวขึ้นทุกที เผลอๆ อีกเดี๋ยวหิมะคงตกอีก ฟู่กุ้ย รีบพาพ่อแกกลับไปเถอะ ค่ำนี้ค่อยซดเหล้ากันต่อสักสองจอก!" เฉินเล่อหัวเราะแล้วพูดตัดบท

"อื้อ เข้าใจแล้วพี่..."

"พ่อ รีบกลับกันเถอะ พี่เล่อเขายังมีงานต้องทำอีกเยอะ!" หลี่ฟู่กุ้ยว่าพลางลากแขนพ่อให้เดินกลับ สองพ่อลูกเดินคุยไปหัวเราะร่าไปตลอดทาง

"ผมบอกแล้วไง...ว่าพี่เล่อเขาใจกว้าง...เขาไม่ถือสาพิธีรีตองพวกนี้หรอก..."

"ไอ้ลูกหมา มึงจะไปรู้อะไร พิธีรีตองพวกนี้ต้องทำให้ครบ ไม่อย่างนั้นมันแสดงว่ามึงใช้ไม่ได้ เมื่อก่อนมึงจะเหลวไหลก็ช่างมัน ตัวข้าที่เป็นพ่อไม่ได้ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี แต่ตอนนี้มีพี่สามของมึงคอยชี้แนะ ต่อไปนี้มึงอย่ามานอนมองตาขวางใส่ข้าบนคังอีกล่ะ วันนี้ดื่มเหล้าเสร็จ พรุ่งนี้ข้าจะเลิกดื่ม..." หลี่เป่าคู่แผดเสียงตะโกนลั่น

"ยะ...อย่าเลยพ่อ ดะ...ดื่มนิดหน่อยก็พอ อย่าดื่มจนเมาหัวราน้ำก็แล้วกัน!"

"หน็อยแน่ะ ไอ้เวรนี่...เมื่อก่อนมึงไม่ใช่เรอะที่คอยห้ามไม่ให้ข้าดื่ม แอบเอาเหล้าไปซ่อนไว้ตลอด!"

"เมื่อก่อนกะ...ก็กลัวพ่อจะเป็นอัมพฤกษ์ไม่ใช่หรือไงล่ะ!"

เฉินเล่อยืนอยู่กลางลานบ้าน มองดูสองพ่อลูกเดินคุยเถียงกันไปตามทาง ยิ่งได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ เฉินเล่อก็ยิ่งรู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดูจนบอกไม่ถูก

พอเขาหมุนตัวตั้งใจจะเดินเข้าบ้านเพื่อไปก่อไฟอุ่นคังไว้ก่อน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากแถวกำแพง!

เฉินเล่อผลักประตูเปิดออกแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เขาก็เอนตัวชะโงกมองข้ามแนวกำแพงดินออกไปทันที

แล้วเขาก็เห็นหูซิ่วเจวียนกำลังนอนพาดอยู่บนขอบกำแพงด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ นังผู้หญิงคนนี้สวมเสื้อนวมลายดอก แถมยังใส่ไม่เรียบร้อย สาบเสื้อแบะอ้าออกจนมองเห็นเอี๊ยมบังทรงสีดำแดงข้างในได้ถนัดตา

"น้องเฉินจ๊ะ... คืนนี้พี่ชายเธอไม่อยู่บ้าน เธออยู่คนเดียวแบบนี้ไม่เหงาแย่เหรอ ไปนั่งเล่นบนคังบ้านฉันหน่อยไหมล่ะ?" หูซิ่วเจวียนพูดพลางแหวกสาบเสื้อออกกว้างอย่างจงใจ เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเป็นยองใย ไม่ได้กลัวลมหนาวเลยสักนิด!