ตอนที่ 96 สามพี่น้องแบ่งเนื้อ!!

พอหวังกั๋วผิงได้ยินคำนี้ก็รีบหลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในใจมันร้อนรนจนเหงื่อตก จะไปควานหาหลักฐานมาจากไหนได้เล่า

ทว่าหวังกุ้ยอิงเพื่อจะแย่งเอาเนื้อมาให้ได้ กลับยืดคอตะเบ็งเสียงร้องแรกแหกกระเชอขึ้นมาอีก "พวกแกจงใจหาเรื่องแกล้งคนชัดๆ รังแกกันเกินไปแล้ว! เนื้อพวกแกก็กินกันจนเกลี้ยง แบ่งกันจนหมด จะให้ไปหาหลักฐานมาจากไหน? เอ้า จะบอกว่าหมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้นพวกแกเป็นคนล่า พวกฉันยอมรับก็ได้! แต่ไอ้ตัวขาเป๋น่ะ มันต้องเป็นฝีมือน้องชายฉันแน่นอน!"

เฉินเล่อได้ยินเข้าก็หลุดขำก๊ากออกมา ก่อนจะเอ่ยว่า "ป้าโจว นี่ป้ากะจะเล่นหน้าด้านๆ เลยสินะ! เนื้อน่ะแบ่งแจกจ่ายไปหมดแล้ว ป้าก็ลองดูเอาสิว่าเนื้อหมูป่าขาเป๋นั่นแจกให้บ้านไหนไป ป้าก็ไปขอเอาจากบ้านนั้นสิ!"

สิ้นคำพูดนี้ หวังกุ้ยอิงถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง พูดไม่ออกไปพักใหญ่

ชาวบ้านรอบข้างสองสามคนต่างพากันล้อมวงเข้ามา รุมส่งเสียงด่าทอกันระงม "ทำไมป้าเป็นคนแบบนี้นะ เฉินเล่อกับพวกเขาลำบากออกแรงล่าหมูป่ามาได้ ป้ายังจะวิ่งมาป่วนหาเรื่องอีก!"

"นั่นน่ะสิ เป็นคนน่ะต้องมีมโนธรรมบ้าง ไม่ใช่เห็นผลประโยชน์เป็นไม่ได้ ต้องกระโจนเข้าใส่ตลอด!"

ต่อให้โดนผู้คนรุมประณาม หวังกุ้ยอิงก็ยังดื้อดึงเหมือนเต่ากัดไม่ปล่อย ปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องฮุบส่วนแบ่งมาให้ได้สักส่วน

ไม่อย่างนั้นแผลตามตัวของน้องชายนางมิเท่ากับเจ็บตัวฟรีหรอกหรือ

"ฉันไม่สน! น้องชายฉันเกือบจะโดนหมูป่านั่นขวิดตายอยู่แล้ว สุดท้ายกลับไม่ได้เนื้อสักชิ้น..."

"ฉันขอบอกแกไว้เลยนะเฉินเล่อ แกอย่ามาบีบคั้นคนเป็นๆ ให้จนตรอกแบบนี้..."

"ถ้าแกไม่แบ่งให้พวกเราสักส่วน วันนี้ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

หวังกุ้ยอิงเริ่มแสดงสันดานพาลเกเร ทิ้งตัวนั่งแปะลงบนพื้นหิมะแล้วฟาดงวงฟาดงาตีโพยตีพายไปทั่ว

ปากก็ร้องไห้คร่ำครวญพลางแหกปากโวยวาย กรีดร้องไม่ยอมหยุด

เสียงร่ำไห้ดังก้องไปทั่วลานบ้าน ชวนให้รู้สึกอัปมงคลสิ้นดี

ส่วนหูซิ่วเจวียนที่หลบอยู่ข้างห้องมาตลอด เมื่อครู่เห็นลานบ้านใหญ่ของเฉินเล่อคึกคักครึกครื้น ในใจก็ยิ่งรู้สึกอิจฉาตาร้อนจนทนแทบไม่ไหว

พลันเห็นหวังกุ้ยอิงมาร้องแรกแหกกระเชอที่นี่ นางก็นึกอยากรู้อยากเห็นจนต้องเกาะริมหน้าต่างชะโงกหน้าดูเรื่องสนุกอยู่ข้างนอก

จะว่าไปนางก็อิจฉาบ้านเฉินเล่อที่นับวันยิ่งลืมตาอ้าปากได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แถมยังล่าหมูป่าตัวเบ้อเริ่มมาได้ถึงสองตัว แต่กลับไม่ชวนนางไปกินเนื้อสักชิ้น ทำให้ในใจขุ่นเคืองไม่น้อย

ทว่าพอเห็นหวังกุ้ยอิงไร้เหตุผลแล้วยังแถเอาตัวรอด หน้าด้านวิ่งมาป่วนบ้านเฉินเล่อ ในใจลึกๆ ก็พลอยดูถูกเหยียดหยามไปด้วย ปากก็พึมพำด่า "นังแก่นี่ชักจะสิ้นคิดจนไม่กลัวตายแล้ว..."

เฉินเล่อเห็นภาพนี้ก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำด้วยสิ้นดี

จ้าวเฟิ่งโหย่วเองก็ขมวดคิ้วแน่น เห็นยายแก่คนนี้มานอนโวยวายก็รู้สึกรำคาญใจเป็นที่สุด

"ใครมันมาแหกปากร้องไห้เหมือนมีคนตายอยู่ข้างนอก รีบไสหัวไปให้พ้น!" ทันใดนั้นเอง เฉินเป่าไฉที่ถูกปลุกให้ตื่นก็เดินหน้าถมึงทึงถือมีดทำครัวเดินดุ่มๆ ออกมา

ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเฉินเป่าไฉสมัยหนุ่มๆ ในละแวกสิบหมู่บ้านแปดตำบลนี้นับเป็นตัวอันธพาลตัวพ่อที่เลื่องชื่อ สมัยวัยรุ่นถึงขั้นเคยท้าชนกับพวกโจรป่าบนเขามาแล้วด้วยซ้ำ!

อารมณ์ร้อนเป็นไฟ จุดติดง่าย ที่บ้านก็มีปืน ฝีมือยิงปืนก็แม่นยำ ยุคก่อนโน้นก็มุดเข้าป่าล่าสัตว์ เอาชีวิตเข้าแลกของกินมาตลอด เป็นตัวอันตรายที่ไม่มีใครกล้าตอแยเด็ดขาด

พอเห็นเฉินเป่าไฉถือมีดพุ่งพรวดออกมาอย่างดุดัน หวังกุ้ยอิงก็ตกใจกลัวจนเสียงร้องไห้หดหายเข้าไปในคอทันที

"พี่เฉิน พี่...พี่หมายความว่ายังไงเนี่ย!" โจวเสี่ยนจวินลุกขึ้นยืนตัวสั่นงันงก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

คนอื่นอาจไม่รู้ว่าเฉินเป่าไฉเป็นคนแบบไหน แต่เขาจะไม่รู้เชียวหรือ?

ลงมือแต่ละทีโหดเหี้ยมถึงใจนัก!

โจวเสี่ยนหมินน้องชายของเขานั้น ตอนแรกก็เหยียบชื่อเสียงของเฉินเป่าไฉขึ้นมา จนกลายเป็นพรานที่มีชื่อเสียงที่สุดในละแวกสิบหมู่บ้านแปดตำบลนี้

แต่เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่โจวเสี่ยนหมินติดตามเฉินเป่าไฉเพื่อเรียนรู้วิชาล่าสัตว์ ก็เคยได้เห็นฝีไม้ลายมือของอีกฝ่ายมากับตา พอลับหลังสองพี่น้องนั่งคุยกัน โจวเสี่ยนหมินพอเอ่ยถึงเฉินเป่าไฉก็ยังมีความขยาดกลัวฝังใจอยู่เสมอ

เขาเคยเห็นเฉินเป่าไฉควงขวานเล่มโตกล้าเอาชีวิตเข้าแลกกับหมีดำมาแล้วกับตา แถมเวลาสู้ถวายหัวยังดุร้ายยิ่งกว่าหมีดำเสียอีก

อาศัยแค่ขวานเล่มเดียวก็ไล่ฟันหมีดำจนวิ่งหนีกระเจิงไปทั่วทั้งเขา แค่ความเด็ดเดี่ยวใจถึงระดับนี้ โจวเสี่ยนหมินก็ไม่เคยกล้าพูดเลยว่าตัวเองจะทำได้แบบนั้น

ยุคแรกเริ่มที่ยังไม่มีปืนพกปืนยาว ล่าสัตว์ก็ต้องใช้มีด ซึ่งเป็นวิธีล่าสัตว์ที่อันตรายและเสี่ยงตายที่สุด ล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยยังพอทำเนา เพราะไม่ได้มีพิษภัยอะไรใหญ่โต

แต่ถ้าไปเจอพวกหมาใน หมาป่า เสือโคร่ง หรือเสือดาว แล้วยังกล้าใช้มีดเข้าสู้ คนพรรค์นี้ถ้าไม่ใช่คนเหี้ยมอำมหิต ก็ต้องเป็นพวกบ้าบิ่นไม่กลัวตาย!

"แกจะว่าฉันทำไม ฉันอยู่ในห้องก็ได้ยินหมดทุกคำแล้ว ตระกูลโจวของพวกแกนี่นอกจากหน้าด้านเบี้ยวหนี้แล้วยังชอบกรรโชกทรัพย์คนอื่น มันไม่มีปัญญาทำอย่างอื่นแล้วหรือไง"

"ลูกชายฉันเหน็ดเหนื่อยแทบตายกว่าจะล่าหมูป่าตัวนี้มาได้ แกจะบอกว่าหวังกั๋วผิงเป็นคนล่าอย่างนั้นเรอะ แล้วทำไมสภาพมันถึงได้เหมือนหมาตกน้ำ นอนแอ้งแม้งอยู่บนเลื่อนไม้แบบนั้นล่ะ แล้วทำไมบ้านแกถึงไม่ได้เป็นคนแจกเนื้อหมูให้ทุกคนกินแทนเล่า!"

"ถ้าแกพูดจาดี ๆ รู้จักปรึกษาหารือกัน ลูกชายฉันก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล จะเจียดเนื้อให้แกสักสองก้อนมันจะไปเป็นไร แต่แกลองดูคำพูดคำจาของพวกแกสองผัวเมียซิ นั่นมันคำพูดของคนหรือไง หาว่าลูกฉันแย่งเหยื่อของพวกแกอย่างนั้นเรอะ พวกแกมีปัญญาทำได้ขนาดนั้นด้วยหรือไง!"

คำพูดชุดใหญ่ของเฉินเป่าไฉตอกกลับเสียจนโจวเสี่ยนจวินพูดไม่ออก ชำเลืองมองเมียตัวเองที มองน้องเมียที่นอนอยู่บนเลื่อนไม้ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาที แล้วพอกวาดตามองชาวบ้านรอบตัวที่พากันหัวเราะเยาะเย้ย ก็รู้สึกว่าหน้าตัวเองแทบไม่มีที่จะมุด

เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีเตลิดออกไปทันที

"หวังกุ้ยอิง เธอก็อย่ามัวมาขายขี้หน้าอยู่ตรงนี้เลย รีบกลับไปได้แล้ว!" จ้าวเฟิ่งโหย่วเอ่ยปากไล่หวังกุ้ยอิง

หวังกุ้ยอิงเห็นดังนั้นก็โกรธจนพ่นคำด่าออกมาไม่หยุด ชาตินี้ดวงซวยบัดซบอะไรขนาดนี้ถึงได้ผัวขี้งกแถมยังขี้ขลาดตาขาว เจอเรื่องเข้าหน่อยก็เผ่นหนี เอาตัวรอด ช่างเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริง ๆ

"ไอ้เฒ่าสารเลว ทิ้งกูไว้ตรงนี้แล้วมึงก็ชิ่งหนีไปเนี่ยนะ!!"

"ชีวิตนี้กูไม่ทนอยู่กับมึงแล้ว!" หวังกุ้ยอิงลุกขึ้นเอาเชือกโยงเลื่อนไม้มาคล้องตัว กัดฟันออกแรงลากเลื่อนออกไปข้างนอก

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่ในลานบ้านต่างพากันหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที

พอส่งผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ ออกไปหมดแล้ว เฉินเล่อหันกลับมาก็เห็นว่าเฉินเป่าไฉผู้เป็นพ่อสวมเสื้อนวมตัวหนาเรียบร้อย แถมในมือยังถือห่อห่อยาเอาไว้ ดูท่าทางเหมือนเตรียมตัวจะกลับบ้านแล้ว!

เพราะอีกเดี๋ยวฟ้าก็จะมืดสนิทแล้วด้วย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉินเล่อทันที

"พ่อ จะกลับแล้วเหรอครับ" เฉินเล่อคิดในใจว่า จะลองอาศัยจังหวะที่พ่อกำลังอารมณ์ดี เอ่ยปากเรื่องมีดดามัสกัสเล่มนั้นที่บ้านดูได้หรือไม่!

"เออ กลับแล้ว ออกมาข้างนอกเกือบทั้งวัน แม่แกคงรอจนร้อนใจแย่แล้ว!"

"หมูในเพิงนั่นแกก็รีบชำแหละแล้วแบ่งกันซะ พอมีเวลาว่างก็เอาไปส่งให้พ่อตาแม่ยายแกด้วยล่ะ เลือกชิ้นที่มีมันเยอะ ๆ ไปให้เขานะ!" เฉินเป่าไฉกำชับทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป

พอใกล้ค่ำ เฉินเล่อก็เดินไปรับตัวต้าหวงกลับมาจากบ้านของหมออู๋!

หลังจากเฉินเล่อกลับถึงบ้าน เขาก็จัดการดูแลต้าหวงให้เข้าที่เข้าทางก่อน ไม่ปล่อยให้อยู่ข้างนอกอีก เพราะมันบาดเจ็บอยู่ จึงเอาเข้ามานอนข้างกองฟืนในห้อง ซึ่งอยู่ใกล้พอดีที่จะได้อยู่เป็นเพื่อนกับกระต่ายป่าที่ใกล้จะคลอดลูก

เฉินเล่อยังตั้งใจดึงฟางข้าวมาปูรองไว้บนพื้น ต้าหวงทอดตัวนอนลงไปก็เริ่มสะลึมสะลือผล็อยหลับไปในทันที

ฟ้ามืดลงทุกที เฉินเล่อจึงเดินออกจากห้อง เปิดประตูเพิงเก็บของ แล้วตะโกนเรียกหลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์ให้มาหากันพร้อมหน้า

แม่หมูป่าตัวใหญ่เบ้อเร่อตัวนี้ ถึงเวลาที่พวกเขาสามคนพี่น้องจะแบ่งเนื้อกันแล้ว

หลี่ฟู่กุ้ยใจจดใจจ่อรอจนกระวนกระวายเหมือนแมวข่วนอกอยู่นานแล้ว พลันเห็นเฉินเล่อเปิดประตูเพิงเก็บของ เขาก็รีบกระชากลากถูไอ้ทึ่มร่างยักษ์วิ่งพรวดเข้ามาในลานบ้าน มายืนอออยู่ตรงหน้าประตูทันที

"ยังยืนบื้อทำไมอยู่อีก ไปหามีดมาให้ฉันเร็วเข้า!"

"พวกเราสามคนมาช่วยกันแล่เนื้อแบ่งกัน!"