ตอนที่ 95 ดันทำเรื่องโง่เง่าแบบนั้นไปได้

จากนั้นทุกคนก็นั่งกินข้าวคุยสัพเพเหระกันต่อ พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่าย ข้าวปลาอาหารก็กินกันจนเกือบหมด บรรดาผู้หญิงและพวกผู้ชายหนุ่มแก่ในหมู่บ้านต่างก็ช่วยกันเก็บกวาด!

ส่วนหมูป่าตัวหนักกว่าสี่ร้อยจินนั้นยังเหลืออยู่อีกเกินครึ่ง ทั้งยังมีเครื่องในหมูกับเศษเนื้ออีกไม่น้อย เฉินเล่อดึงแขนเสื้อเฉินเป่าไฉเบาๆ แล้วกระซิบบอกว่า "พ่อ เนื้อที่เหลืออยู่นี่ ผมกะว่าจะแบ่งให้ชาวบ้านคนละหน่อย!"

"ในห้องเก็บของยังมีตัวที่ใหญ่กว่านี้อีกตัวหนึ่ง นั่นน่ะมีส่วนของผม ฟู่กุ้ย กับไอ้ทึ่มร่างยักษ์คนละส่วน แล้วก็ต้องแบ่งให้เต๋อจู้อีกส่วนเล็กๆ ด้วย อุตส่าห์ช่วยวิ่งวุ่นทั้งในทั้งนอก แถมยังบังคับเกวียนวัวให้อีก พ่อคิดว่าจัดแจงแบบนี้ใช้ได้ไหม?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ธรรมเนียมนี้เขาสืบทอดกันมาตั้งนานแล้ว ถ้าแกล่าหมูมาได้ตัวเดียว เลี้ยงโต๊ะจีนใหญ่ ให้ทุกคนได้กินกันอิ่มหนำ กินเสร็จก็ไม่ต้องแบ่งแล้ว!"

"แต่นี่แกล่ามาได้ถึงสองตัว แถมเนื้อยังเหลือบานเบอะขนาดนี้ ถ้าไม่แบ่งก็ดูไม่เข้าท่า ทำตามธรรมเนียมเถอะ นับหัวคนที่มาช่วยงาน แล้วแบ่งให้เท่าๆ กัน..." เฉินเป่าไฉดื่มจนเริ่มตึงๆ ใบหน้าแดงก่ำ อ้าปากพูดทีกลิ่นเหล้าก็หึ่ง

เขาโบกมือใหญ่ทีเดียว เป็นอันเคาะตกลงตามนี้ทันที

จากนั้นหลี่ฟู่กุ้ยก็ประคองเขาเข้าบ้าน ล้มตัวลงนอนบนเตียงเตา ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

เฉินเล่อจึงเดินไปหาผู้ใหญ่บ้านจ้าวเฟิ่งโหย่วเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ จ้าวเฟิ่งโหย่วจะว่าอย่างไรได้อีกล่ะ ในเมื่อนี่เป็นเรื่องดี จึงเรียกรวมตัวชาวบ้านทุกคนที่อยู่ในลานบ้านทันที

จ้าวเฟิ่งโหย่วยืนอยู่กลางลานบ้าน แผดเสียงดังฟังชัดตะโกนบอกทุกคนว่า "พวกผู้ชายหนุ่มแก่ สาวๆ ลูกสะใภ้ทั้งหลาย ฟังกันให้ดีนะโว้ย! เจ้าเฉินเล่อจะแบ่งเนื้อให้พวกเราทุกคน ฟังให้ดีล่ะ ห้ามแย่งกัน ไปต่อแถวกันให้เรียบร้อย เดี๋ยวนี้เลย!"

สิ้นเสียงพูด ลานบ้านก็พลันฮือฮาขึ้นมาทันควัน ทุกคนต่างยิ้มแก้มแทบปริ หน้าบานเป็นกระด้งด้วยความยินดีปรีดา!!

คำพูดของจ้าวเฟิ่งโหย่วราวกับลูกอมแสนหวานที่หยดลงไปกลางใจของทุกคน

ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ลุงหวังถกแขนเสื้อขึ้น เดินไปที่โต๊ะเขียง มีดอีโต้เล่มใหญ่ในมือลับมาจนขึ้นเงาวับ

สายตาของเขาจดจ่อ ลงมีดฉับแล้วฉับเล่า หั่นเนื้อหมูที่เหลืออยู่บนโต๊ะเขียงออกเป็นก้อนๆ

เนื้อหมูสามชั้นมันสลับเนื้อแดงชุ่มฉ่ำ ส่องประกายมันวาวชวนน้ำลายสอ

พวกผู้ชายทั้งหนุ่มทั้งแก่ต่างยืนต่อแถวกันอย่างรู้หน้าที่ แต่ละคนจ้องมองเนื้อบนโต๊ะเขียงตาละห้อย ราวกับเด็กตะกละที่จ้องมองลูกกวาดไม่มีผิด

พอถึงคิวรับเนื้อ ใบหน้าของทุกคนก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข บางคนรับเนื้อไปแล้วยังอดไม่ได้ที่จะเอามือลูบคลำดูเบาๆ!

บางคนก็กอดเนื้อไว้ในอกอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังอุ้มของล้ำค่าที่สุดในโลก

ตอนกินเลี้ยงก็ได้กินเสียจนปากมันแผล็บ ตอนนี้ยังได้หอบเนื้อชิ้นโตกลับบ้านอีก จะไม่ให้ในใจยินดีปรีดาได้อย่างไร!

ก่อนกลับ ชาวบ้านต่างพากันเข้ามาทักทายเฉินเล่ออย่างเป็นกันเอง "เฉินเล่อเอ๊ย เจ้าเด็กคนนี้นี่มีน้ำใจนักนะ คราวหน้าคราวหลังมีเรื่องอะไรให้ช่วย ส่งเสียงบอกได้เลย

"เสี่ยวเล่อ วันนี้แกทำเรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!!"

จากเรื่องนี้พวกชาวบ้านก็สัมผัสได้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าหนุ่มเฉินเล่อคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ก่อนหน้านี้ก็แค่ถูกพวกเพื่อนกินพาหลงผิดไปเท่านั้นเอง!

ดังนั้นจึงไม่ทำเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ที่พอเห็นเฉินเล่อก็พากันหลบไปไกล ๆ

พอลุงหวังตะโกนก้องขึ้นมาคำหนึ่งว่า "แบ่งเสร็จแล้วโว้ย!" เฉินเล่อก็รีบเดินมาจากด้านข้าง สองมือประคองหัวใจหมูกับเนื้อกระบังลมชิ้นหนึ่ง เดินตรงไปหาลุงหวังแล้วยิ้มพูดว่า "ลุงหวังครับ วันนี้ลุงออกแรงไปไม่น้อยเลย ช่วยทั้งแล่ทั้งหั่นเนื้อ หัวใจหมูกับเนื้อกระบังลมนี้ลุงรับไปเถอะครับ เอากลับไปบำรุงร่างกายสักหน่อย"

ลุงหวังมองเนื้อที่เฉินเล่อยื่นมาให้ ตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ "แบบนั้นไม่ได้หรอกน่า เมื่อกี้ข้าก็กินไปตั้งเยอะแล้ว จะหอบกลับบ้านอีกได้ยังไงกัน!!"

เฉินเล่อยัดเนื้อใส่มือลุงหวังอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ พลางพูดว่า "ลุงหวังจะพูดจาเกรงใจไปทำไมกันครับ บอกให้รับไว้ก็รับไว้เถอะ"

ขอบตาของลุงหวังรื้นชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขากุมมือเฉินเล่อไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครืออยู่บ้าง "วันข้างหน้านะ มีเรื่องอะไรอย่าลืมเรียกข้าล่ะ!!"

พอพูดจบ เขาก็กอดเนื้อก้อนนั้นไว้ แล้วเดินกลับไปพลางหันมองกลับมาทุกสามก้าว

กำลังคุยกันอยู่นั้น ในลานบ้านพวกจ้าวเฟิ่งโหย่วกับนักบัญชีซุนต่างก็หัวเราะร่าเริงพูดคุยกันอย่างถูกคอ!

ทันใดนั้น ที่นอกประตูกลับมีเสียงร้องไห้โฮดังแว่วเข้ามา แผดเสียงร้องลั่นจนแสบแก้วหู ชวนให้รู้สึกอัปมงคลสิ้นดี!

ทันใดนั้นเอง ประตูรั่วลานบ้านก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดัง "โครม" เห็นเพียงโจวเสี่ยนจวินกับหวังกุ้ยอิงผู้เป็นเมียช่วยกันลากเลื่อนไม้ ออกแรงลากคนเข้ามาในลานบ้านอย่างทุลักทุเล พลางแหกปากร้องไห้คร่ำครวญไปด้วย

ทุกคนเพ่งมองดู อ้าวเฮ้ย คนที่นอนอยู่บนเลื่อนไม้ไม่ใช่หวังกั๋วผิงหรอกรึ แล้วพอดูหวังกุ้ยอิงกับโจวเสี่ยนจวิน ทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก พอเข้ามาก็ทิ้งก้นลงนั่งแหมะกับพื้น ร้องไห้พลางตะโกนพลาง "ฟ้าดินไม่มีตาหรือยังไง ความยุติธรรมยังมีอยู่ไหม ผู้ใหญ่บ้าน คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะ!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วขมวดคิ้วเดินดุ่มๆ เข้าไป แผดเสียงถาม "พวกแกสองผัวเมียทำบ้าอะไรกันเนี่ย วิ่งมาร้องไห้เหมือนมีคนตายในบ้านคนอื่นเขา มันอัปมงคลรู้ไหม!"

หวังกุ้ยอิงได้ยินดังนั้น ก็ยื่นมือไปกระทุ้งโจวเสี่ยนจวินแรงๆ สองที แต่โจวเสี่ยนจวินไอ้คนขี้ขลาดนั่นกลับทำท่าอึกอักกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าผายลมออกมาแม้แต่แอะเดียว

หวังกุ้ยอิงจึงแสร้งปาดน้ำตา ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ยืดคอตะโกนว่า "ผู้ใหญ่บ้าน คุณอยู่ที่นี่พอดี ต้องตัดสินให้พวกเรานะ ให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วย ชัดๆ อยู่ว่าหมูป่าตัวนั้นน้องชายฉันเป็นคนล่าได้ แต่กลับถูกเฉินเล่อมาชุบมือเปิบไป มีสิทธิ์อะไรมาฮุบไว้คนเดียวล่ะ!"

พอจ้าวเฟิ่งโหย่วได้ยิน ก็หันกลับไปชำเลืองมองเฉินเล่อแวบหนึ่งแล้วถาม "เสี่ยวเล่อ มันเป็นอย่างงี้จริงไหม ถ้าพวกแกไปเก็บเหยื่อที่คนอื่นเขาล่าไว้ได้จริงๆ ก็ต้องแบ่งให้เขาไปส่วนหนึ่งนะ ถ้าแกไม่เชื่อ ก็ลองถามพ่อแกดูได้ นี่มันเป็นกฎโบราณของพวกพรานล่าสัตว์ที่สืบทอดกันมา"

เฉินเล่ายังไม่ทันจะได้อ้าปาก หลี่ฟู่กุ้ยที่ดื่มจนหน้าแดงก่ำเป็นผลแอปเปิลสุกลูกโต พอเหล้าเข้าปากลิ้นก็หายไก่ทันที เขาวิ่งตึงตังเข้ามาเปิดฉากพูดเสียงดัง "อย่ามาตอแหล น้องชายแกโดนหมูป่าขวิดจนหงายท้องไปแล้ว สภาพกระจอกงอกง่อยอย่างมันเนี่ยนะล่าหมู โดนหมูล่าซะมากกว่ามั้ง!"

เฉินเล่อได้ยินก็เดินตรงเข้าไป เตะเลื่อนไม้ดัง "โครมๆ" สองทีติด แล้วแผดเสียงตะโกน "หวังกั๋วผิง แกบอกว่าแกเป็นคนล่า ลุกขึ้นมาเล่าให้ทุกคนฟังหน่อยซิ ว่าแกไปล่ามันมายังไง!"