ตอนที่ 94 ในที่สุดก็ปลดล็อกเรื่องคาใจไปเปลาะหนึ่งเสียที!!

ช่วงวันเวลาที่ผ่านมานี้ เจ้าลูกชายคนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ออกแต่เช้าตรู่กลับบ้านค่ำมืดขึ้นเขาไปหาของป่าทุกวี่วัน ไม่รู้ว่าต้องทนลำบากมามากเท่าไร

พอคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของเฉินเป่าไฉก็พลันอบอุ่นขึ้นมา ขอบตารื้นชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าด้วยนิสัยดื้อรั้นของเขามีหรือจะยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆ

ใบหน้าของเขายังคงบึ้งตึงราวกับก้อนหินอันแข็งกร้าว แล้วเอ่ยปากขึ้นอย่างเย็นชาว่า "อย่ามาพล่ามไร้สาระกับฉัน ยุคนี้แกกล้าเอาของไปขายข้างนอก นั่นมันเก็งกำไรผิดกฎหมายชัด ๆ! ถ้ามีใครรู้เข้า หรือมีคนไปแจ้งความ ไม่โดนจับเข้าซังเตไปเหรอไง ถึงตอนนั้นได้ไปนอนในคุกแน่! แกอย่าหาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาให้ฉัน รีบเอายาไปคืนเดี๋ยวนี้"

เฉินเล่อได้ยินพ่อพูดเช่นนั้น ในใจก็ทั้งร้อนรนทั้งโมโห

เขารีบส่ายหน้าเป็นพัลวันจนศีรษะสั่นไหวราวกับกลองป๋องแป๋ง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ทว่ายังคงอธิบายด้วยความแน่วแน่ว่า "พ่อ ยุคมันไม่เหมือนสมัยพ่อแล้วนะ ตอนนี้เขาเริ่มเปิดเสรีทางเศรษฐกิจกันแล้ว ถึงจะยังไม่ทั่วถึงทุกพื้นที่ แต่ขอแค่หาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง ไม่ทำผิดกฎหมาย ก็ไม่นับว่าเก็งกำไรผิดกฎหมาย แล้วก็ไม่มีใครมาคอยไล่จับเรื่องนี้เข้มงวดอีกต่อไปแล้วด้วย... พ่อฟังผมสักครั้งเถอะ เอายานี่กลับไปกิน ข้างบนมีใบสั่งยาเขียนบอกไว้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ รีบรักษาขาข้างนี้ให้หายไว ๆ เสียทีเถอะ พ่อไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงผมหรอก ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ผมไม่มีทางไปทำเรื่องผิดกฎหมายบ้านเมืองหรอกครับ"

เฉินเล่อพูดพลางใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาบนใบหน้าไปส่งเดช แววตาเต็มไปด้วยความเว้าวอน

เขาอยากให้พ่อเชื่อใจเขาเหลือเกิน เชื่อว่าวันเวลาในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว และเชื่อว่าเขามีความสามารถพอที่จะทำให้ครอบครัวนี้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นได้

ทว่าพอความดื้อรั้นของเฉินเป่าไฉกำเริบขึ้นมา มีหรือจะยอมรามือโดยง่าย

ใบหน้าของเขาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมจนเหมือนผลแอปเปิลสุกงอม มือข้างหนึ่งคว้าม่านฟางด้านข้างเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง แล้วตะเบ็งเสียงโวยวายลั่น "จะกินยาอะไรกันนักกันหนา จะมาทำเป็นเรื่องมากอะไรนัก แกทำตัวให้มันรู้ความหน่อย รีบเอายาไปคืนให้ฉันเดี๋ยวนี้ มีเงินขนาดนี้เอาไปให้เมียแกใช้ไม่ดีกว่ารึไง หล่อนกลับบ้านแม่ไปตั้งนานขนาดนี้แล้ว แกก็ไม่ยอมรีบไปรับกลับมา ข้ายังไม่แก่จนถึงขั้นต้องให้แกมาเลี้ยงดู ไม่ต้องมายุ่ง!"

เฉินเป่าไฉพูดจบก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ความจริงแล้วในดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นมีหยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ เพียงแต่เขาฝืนทนกลั้นไว้ไม่ยอมให้มันรินไหลลงมา

อย่าเห็นว่าภายนอกเขาดูแข็งกระด้าง แท้จริงแล้วเนื้อแท้ในใจนั้นนุ่มนิ่มราวกับก้อนเต้าหู้

คนเราพออายุมากเข้า หากลูกเต้ามีความกตัญญูให้เห็นสักนิด ในใจก็ย่อมรู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่ง ทว่าเขากลับทำใจยอมรับออกมาตรง ๆ ไม่ได้

เฉินเล่อเห็นพ่อยังคงดื้อดึงเช่นนี้ เปลวไฟไร้ชื่อสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนกลมโต ก่อนจะแผดเสียงตะโกนลั่น "เฉินเป่าไฉ!"

เสียงตะโกนนี้ดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางวันแสก ๆ ระเบิดลั่นขึ้นภายในห้องเก็บของหลังเล็กนี้

จู่ ๆ ตะเบ็งเสียงลั่นขึ้นมาเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ทำเอาเฉินเป่าไฉตกใจจนตัวสะดุ้งโหยง

เฉินเป่าไฉเบิกตากว้าง จ้องมองเฉินเล่ออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แววตานั้นราวกับกำลังบอกว่า "ไอ้ลูกคนนี้ แกกล้าเรียกชื่อจริงฉันโต้ง ๆ เลยเหรอ แกคิดจะก่อกบฏรึไง!"

ชาวบ้านที่อยู่นอกประตูเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนี้ก็ชะงักไปแวบหนึ่ง จากนั้นจึงได้สติกันขึ้นมา สรุปว่าสองพ่อลูกคู่นี้กำลังทะเลาะกันอยู่ในห้องเก็บของจริง ๆ

บางคนเอียงหูคอยฟังความเคลื่อนไหวในห้องอย่างตั้งใจ บางคนขมวดคิ้วแล้วกระซิบกระซาบว่า "อ้าว สองพ่อลูกทำไมถึงได้เปิดศึกกันอีกล่ะนั่น ไอ้เฉินเป่าไฉนี่ก็กระไร ทำไมถึงไม่ยอมรับน้ำใจของลูกบ้างนะ"

อีกคนส่ายหน้าอย่างจนปัญญาพลางเอ่ยขึ้น "คงเป็นเรื่องซื้อยานั่นแหละ แกดูเฉินเป่าไฉสิ ดื้อยังกับลา ต่อให้เอาควายสิบตัวมาลากก็ไม่ยอมหันกลับหรอก"

"พี่ชาย รีบออกมาเถอะ ปิดประตูทำไมกัน มีอะไรให้สองพ่อลูกต้องทะเลาะกันขนาดนี้!!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วเริ่มออกแรงดึงประตูจากข้างนอกแล้ว

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็พากันกรูเข้ามาล้อมรอบ

เมื่อจ้าวเฟิ่งโหย่วกับนักบัญชีซุนออกแรงดึงอยู่สองสามที ประตูบานนั้นก็เปิดอ้าออกในพริบตา

พอประตูเปิดออก จ้าวเฟิ่งโหย่วและคนอื่น ๆ ถึงได้เห็นเฉินเล่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้จนตาแดงก่ำ

ส่วนเฉินเป่าไฉยังคงยืนเชิดคอแข็งขึงขังอยู่ตรงนั้น!

"นี่มันเรื่องอะไรกัน หน้าหนาวแท้ ๆ จะมาคุกเข่ากับพื้นทำไม สองพ่อลูกมีอะไรค่อยพูดค่อยจากันไม่ได้หรือไง!" จ้าวเฟิ่งโหย่วกวักมือเรียกนักบัญชีซุนให้มาช่วยกันดึงตัวเฉินเล่อลุกขึ้นจากพื้น

"ลุงจ้าว แล้วก็พวกพี่ป้าน้าอาทั้งหลาย ช่วยกันเกลี้ยกล่อมพ่อผมหน่อยเถอะครับ พวกคุณดูขาของเขาสิ..."

เมื่อเฉินเล่อชี้มือไป ทุกคนต่างก็มองเห็นบาดแผลที่ขาของเฉินเป่าไฉ เฉินเป่าไฉรีบดึงขากางเกงลงทันควัน พร้อมกับเบิกตาโพลงจ้องเขม็งไปที่เฉินเล่อ

"ผมกะว่าจะซื้อยาให้เขา เป็นยาแก้อักเสบทั้งนั้น ถ้าได้กินยานี้ ขามันก็คงหายดีไปนานแล้ว!"

"พ่อผมเขาแค่อยากจะประหยัดเงิน ใครบ้างจะไม่รู้ว่ายุคนี้สมัยนี้ บ้านไหน ๆ ก็ไม่มีเงินกันทั้งนั้น สิ้นปีแต้มค่าแรงมีอยู่แค่นั้นก็เอาไปแลกเสบียงกันหมด!"

"ไม่ใช่ว่าผมจะหาเงินได้หรือไม่ได้ ต่อให้หาไม่ได้ ขานี่จะทนปล่อยไว้เฉย ๆ ได้ยังไงใช่ไหมล่ะครับ!" เมื่อได้ยินเฉินเล่อพูดเช่นนี้ จ้าวเฟิ่งโหย่วและคนอื่น ๆ ก็เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที

อีกทั้งพวกเขาก็เป็นคนยุคนั้นเหมือนกัน ย่อมเข้าใจดีว่าที่เฉินเป่าไฉดื้อรั้นหัวชนฝาขนาดนี้ ก็เพราะความจนมันบีบคั้นจนกลัวขึ้นสมอง

จ้าวเฟิ่งโหย่วตบบ่าเฉินเล่อเบา ๆ แม้ไม่ได้เอ่ยคำปลอบใจ ทว่าในแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมระคนโล่งอก

และในวินาทีนี้เอง จากสิ่งที่เจ้าหนุ่มเฉินเล่อแสดงออกมา ก็พอมองออกแล้วว่าธาตุแท้ของเด็กคนนี้ไม่ได้เลวร้าย เพียงแต่เคยหลงผิดไปติดการพนัน ทำตัวเหลวไหลไปสองปีเท่านั้น

แต่ตอนนี้ในที่สุดก็ตาสว่างแล้ว คนพาลกลับใจย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี

หากลูกของตัวเองได้อย่างเฉินเล่อแบบนี้ จ้าวเฟิ่งโหย่วก็คงนอนตาหลับแล้ว

เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองทางเฉินเป่าไฉ

"พี่ใหญ่เฉิน ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าพี่หรอกนะ แต่เด็กมันกตัญญูขนาดนี้ พี่จะไปขัดคอให้เสียบรรยากาศทำไมกัน??"

"ไอ้หนุ่มเฉินเล่อมันมีน้ำใจแค่ไหน เมื่อก่อนเคยทำผิดไปบ้าง แต่ตอนนี้ก็กลับตัวแล้วไม่ใช่หรือไง พี่ดูความกตัญญูนี้สิ... แอบดีใจอยู่คนเดียวไปเถอะพี่!"

"เขาซื้อยาให้พี่ มันผิดร้ายแรงตรงไหนกันเชียว?" ตอนนี้จ้าวเฟิ่งโหย่วพูดด้วยน้ำเสียงแบบผู้หลักผู้ใหญ่ในเครื่องแบบ พอได้ยินคำพูดชุดนี้เข้า เฉินเป่าไฉก็ถึงกับฉีกยิ้มออกมา

อันที่จริงในใจเขาก็หวานชื่นอยู่แล้ว เพียงแต่สีหน้าไม่ยอมแสดงออกเท่านั้น

หากเป็นคนอื่นพูดอาจใช้ไม่ได้ผล แต่นี่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยผลิตควบตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน คำพูดจะใช้ไม่ได้ผลได้อย่างไร?

อีกฝ่ายยอมมาจัดการเรื่องหยุมหยิมของบ้านตน ก็นับว่าไว้หน้ากันมากโขแล้ว

แถมทุกคำพูดก็ชมลูกชายตัวเองทั้งนั้น!!

"นั่นน่ะสิ ลุงเป่าไฉ พี่เฉินเล่อตอนนี้กลับตัวกลับใจแล้ว ไม่ไปเล่นการพนันแล้ว มันไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ!"

"แล้วเขาซื้อยาให้ลุงสักหน่อยมันจะเสียหายตรงไหน!" แม้แต่เต๋อจู้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมขึ้นมาด้วย

หลี่ฟู่กุ้ยอยากจะสอดปากขึ้นมาสักสองสามคำเหมือนกัน แต่พอคิดได้ว่าตัวเองพูดจาติดอ่าง เรียบเรียงไม่ทัน ก็เลยช่างมัน

เป่าคู่เดินตรงเข้ามาพอดี แล้วคว้าแขนเฉินเป่าไฉเอาไว้หมับ

"ดูพูดเข้าสิ อายุอานามป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่รู้จักเหตุผลเท่าเด็กมันอีก!"

"รีบไปกินเหล้าเร็วเข้า กินเหล้ามันก็ช่วยแก้อักเสบได้ วันดี ๆ แบบนี้จะมาทะเลาะกันทำไม ฉันยังต้องขอบใจนายอยู่นะน้องชาย ถ้าไม่ได้เฉินเล่อลูกชายนายพาลูกฟู่กุ้ยของฉันเข้าป่าจนเป็นโล้เป็นพาย ป่านนี้ไอ้ลูกเวรของฉันก็คงนอนอืดกินรอวันตายอยู่บนเตียงคังเหมือนฉันนี่แหละ!"

เป่าคู่พูดไปพลางออกแรงดึงตัวเฉินเป่าไฉออกไปข้างนอก

จ้าวเฟิ่งโหย่วตบบ่าเฉินเล่ออีกครั้ง พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "แกะยานั่นออกมา กินมันตอนนี้เลย ฉันจะคอยดูพ่อแกกินกับตา ถ้าวันหลังเขาไม่ยอมกิน ฉันจะวิ่งมาที่บ้านแกทุกวันเลยคอยดู!"

เฉินเล่อได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย มองจ้าวเฟิ่งโหย่วด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ถึงได้บอกไงว่า เนื้อที่เลี้ยงมื้อนี้ไม่ได้กินกันฟรี ๆ แต่มันเต็มไปด้วยน้ำใจและมิตรภาพ

เฉินเล่อขานรับคำหนึ่ง แล้วรีบแกะห่อยาออกทั้งหมด ยังไงก็คืนไม่ได้อยู่แล้ว จึงหยิบออกมาสองสามเม็ดเดินเข้าไปใกล้เฉินเป่าไฉแล้วยื่นส่งให้

แถมยังมีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งถือกระบวยตักน้ำร้อนมายื่นให้อยู่ก่อนแล้ว

พอเฉินเป่าไฉเห็นเข้า ผู้ใหญ่บ้านยืนจ้องตาเขม็งอยู่ตรงนั้น เขาจะมัวมาเล่นแง่อะไรได้อีก จึงคว้าเม็ดยามาแล้วเงยหน้ากรอกน้ำตาม กลืนลงคอไปอึกหนึ่ง

เมื่อเห็นพ่อกลืนยาลงคอไปแล้ว เฉินเล่อถึงได้ถอนหายใจโล่งอก หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายในที่สุดก็สงบลงได้เสียที