ตอนที่ 93 ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้รู้ความขึ้นมาขนาดนี้นะ!!

บางทีเรื่องพรรค์นี้มันก็พิลึก ยิ่งกลัวอะไร สิ่งนั้นก็ยิ่งวิ่งเข้าใส่

เห็นเพียงเฉินเป่าไฉไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว ยื่นมือไปกระแทกประตูปิดเสียงดังปัง

ประตูถูกปิดสนิทจนไม่เหลือแม้แต่รอยแยก แถมยังเอาโซ่เหล็กที่ห้อยต่องแต่งอยู่มาคล้องไว้อีกชั้น

เฉินเล่อเห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็กระตุกวูบ รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

สายตาของเขาราวกับเรดาร์ กวาดมองไปทั่วทั้งห้องไปมา!

ยังดีที่ในห้องไม่มีทั้งพลั่วหรือท่อนไม้ เขาจึงนึกในใจว่า อย่างมากที่สุดคงโดนกำปั้นเหล็กของพ่อประเคนใส่สักยก

ตอนนั้นเอง เฉินเป่าไฉค่อย ๆ หันหลังกลับมา เฉินเล่อตึงเครียดเสียจนใบหน้าแทบบิดเป็นเกลียว ยิ้มแหยแยกเขี้ยวหน้าตาบิดเบี้ยว

แต่ยังโชคดีที่ดื่มเหล้าไปบ้าง ความกล้าจึงพอมีติดตัวมาเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

เฉินเล่อเปล่งเสียงตะโกน "พ่อ มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรง ๆ สิ ปิดประตูทำไมล่ะครับ!"

ก่อนจะรีบเสริมขึ้นอีกประโยคทันควัน "คนอื่นเขาดูกันอยู่เต็มไปหมด ผมโตจนป่านนี้แล้ว พ่ออย่าลงไม้ลงมือกับผมนะ!"

เฉินเล่อรีบดักคอไว้ก่อน เพราะกลัวว่าพ่อจะลงมือทุบตีเข้าจริง ๆ

กว่าจะกู้หน้ากู้ตาต่อหน้าชาวบ้านชาวช่องกลับมาได้ ถ้าต้องมาโดนซ้อมอีกรอบ คราวนี้คงไม่มีหน้าไปมองใครแล้ว

เฉินเป่าไฉหน้าดำทะมึน ตวาดเสียงกร้าว "ไม่ต้องมาเล่นลิ้นพล่ามไร้สาระ! กูถามมึงหน่อย มึงซื้อยามาตั้งเยอะแยะขนาดนี้ สรุปแล้วหมดเงินไปเท่าไหร่!" พูดพลางล้วงถุงยาที่ซุกไว้ในอกเสื้อออกมาดังควับ แล้วเขย่าไปมาตรงหน้าเฉินเล่อหลายที!!

เฉินเล่อนึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่นี้ ถึงกับบ่นพึมพำในใจ ทำเป็นกระโตกกระตากตกอกตกใจไปได้...

เมื่อกี้บนโต๊ะกินข้าว พ่อก็ไม่ได้ไล่เบี้ยเรื่องที่เขาเข้าป่าล่าสัตว์ต่อแล้ว อีกทั้งมีคนช่วยเกลี้ยกล่อมตั้งเยอะ เขาดูออกว่าพ่อน่าจะใจอ่อนลงบ้างแล้ว...

จนถึงตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่า ที่เรียกเขามาห้องนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องล่าสัตว์ แต่เป็นเพราะเขาซื้อยามาต่างหาก...

นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ?

เฉินเล่อรีบอธิบาย "พ่อ ไม่ได้หมดเงินเท่าไหร่หรอก ขาพ่อน่ะถ้าไม่รีบรักษา เดี๋ยวมันจะลุกลามใหญ่โตเอานะ!"

"พ่อลองคิดดูสิ ถ้าขาข้างนี้เกิดเป็นโรคเรื้อรังขึ้นมา คนที่เจ็บก็คือพ่อเอง แถมยังต้องลำบากแม่ตามดูแลอีก... ถ้าขานี้หายเร็วขึ้น แม่ก็ไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังเรื่องพ่อทั้งวันแล้วไม่ใช่เหรอครับ!"

พอเฉินเป่าไฉได้ยินแบบนั้น โทสะก็พลุ่งพล่าน ด่ากลับทันควัน "ไอ้ลูกระยำ ยังกล้ามาสั่งสอนกูอีก! ถ้ามึงอยู่นิ่ง ๆ ไม่ก่อเรื่อง ผมแม่

"แกยังจะมาสั่งสอนฉันอีก ยืนตัวให้มันตรงๆ หน่อย อย่ามาทำท่ากะเลกกะราดไม่มีหัวนอนปลายเท้า!"

"ขาฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันรู้ตัวเองดี แกรีบเอาไอ้ยานี่ไปคืนซะ... มีเงินขนาดนี้ เอาไปจัดการชีวิตตัวเองให้มันดีๆ ซื้อของให้ลูก แล้วก็รีบไปรับเมียแกกลับมาได้แล้ว!"

"อย่าคิดว่าฉันอยู่บ้านแล้วจะไม่รู้อะไร เมียแกกลับไปบ้านเดิมแล้วไม่เคยย้อนกลับมาอีกเลย... พ่อตากลัวว่าลูกสาวเขาจะโดนแกทำลายชีวิตน่ะสิ แกบอกมาซิว่าทำไมถึงไม่รู้จักคิด ไม่เอาถ่านเอาเสียเลย!"

"คนเราพ่อแม่เลี้ยงดูมาเหมือนกัน ลูกสาวบ้านอื่นเขาต้องมาลำบากเพราะแกโดยใช่เหตุ ขาฉันแกไม่ต้องมายุ่ง ไม่ตายหรอก..." เฉินเป่าไฉพูดถึงตรงนี้

แล้วก็โยนยาในถุงทั้งหมดใส่เฉินเล่อในคราวเดียว ถ้ายังขืนพูดอะไรต่ออีก มีหวังเขาต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาแน่

แต่เฉินเล่อเห็นบาดแผลที่อักเสบตรงขาของพ่อมากับตา แค่มองดูก็เจ็บแทนจนใจสั่น เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าแผลที่ทรมานขนาดนั้น แถมยังอักเสบอีก จะทนทนฝืนผ่านมาได้ยังไง

มันต้องเจ็บขนาดไหนกัน!!

โดยเฉพาะตอนที่พ่อโยนยากลับมาให้ ปากก็ยังพะวงถึงครอบครัวของเขาอยู่ คนเป็นพ่อที่ยามปกติมองดูแล้วช่างไร้ความปรานี อารมณ์ดื้อรั้นเหมือนลา จุดติดง่าย และเอะอะก็ลงไม้ลงมือกับเขาคนนี้...

ในเวลานี้ ความรักของพ่อที่แสดงออกมา แม้จะไม่มีคำพูดหวานหูมากมาย แต่กลับดังก้องเหมือนเสียงฟ้าร้อง สะเทือนจนหัวใจของคนฟังสั่นสะท้านไปหมด

เฉินเล่ออาศัยความกล้าจากฤทธิ์เหล้า พุ่งตัวก้มลงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เฉินเป่าไฉยังไม่ทันได้ตั้งตัว เฉินเล่อก็ถลกขากางเกงรวมถึงกางเกงนวมของเขาขึ้นไปอย่างว่องไวแล้ว

วินาทีที่กางเกงถูกรูดลง ภาพตรงหน้าก็บีบหัวใจของเฉินเล่อจนเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

บริเวณรอบปากแผลของเฉินเป่าไฉบวมเป่งจนเนื้อตึง แดงก่ำราวกับเพิ่งคีบออกมาจากเตาถ่าน ทั้งยังมีรอยเขียวคล้ำเป็นปื้นใหญ่น่ากลัวแทรกอยู่ทั่ว

ตรงปากแผลมีน้ำหนองสีเหลืองข้นค่อย ๆ ซึมเยิ้มออกมา ผ้าดิบที่เคยพันไว้หลุดร่วงลงมากองกับพื้น

ใบหน้ากร้านแดดสีคล้ำของเฉินเป่าไฉพลันแดงเถือกขึ้นมาทันควัน ลามไปจนถึงกกหู หน้าแก่อายจนเหมือนถูกตบฉาดใหญ่ ศักดิ์ศรีร่วงกราวลงไปกองกับพื้นดังลั่น

สำรับผู้ชายรุ่นพ่อพวกนั้น เป็นพวกกระดูกเหล็กใจเพชร หัวหน้าครอบครัวผู้ชายเป็นใหญ่ฝังลึกถึงกระดูกดำ การยอมทนทรมานเจียนตายเพียงเพื่อรักษาหน้าเป็นเรื่องที่เห็นได้เป็นปกติ

ต่อให้ต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันยืนหยัดให้สมกับเป็นลูกผู้ชาย

เฉินเป่าไฉก็เป็นแบบนั้น แผลอักเสบจนลุกลามขนาดนี้ เจ็บจนนอนพลิกตัวไปมาตาค้างทั้งคืน แต่ต่อหน้าลูกเต้า เขากลับไม่ปริปากส่งเสียงร้องสักแอะ ยังคงฝืนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาคิดว่าตัวเองเป็นเสาหลักของบ้าน แม้แผลจะอักเสบถึงขั้นนี้ เขาก็ยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน กัดฟันทนเอาไว้ ไม่เคยแสดงความอ่อนแอหรือเผยจุดอ่อนให้ลูก ๆ เห็นแม้แต่น้อย

การที่เฉินเล่อกระชากขากางเกงออกอย่างกะทันหันเช่นนี้ จึงเหมือนกับการกระชากผ้าผืนสุดท้ายที่ปกปิดความอ่อนแอในใจของเฉินเป่าไฉออกไปจนหมดสิ้น

เฉินเป่าไฉโมโหเดือดพล่านขึ้นมาทันที ลูกตาเบิกกว้างกลมโตราวกระดิ่งทองเหลือง เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น

คิ้วสองข้างชี้ชันดั่งกริชแหลมคม เขาแผดเสียงตะโกนลั่น "ไอ้ลูกเวร มึงจะทำห่าอะไรของมึง!"

ปากก็ตะคอกไป พลางเดินพล่านไปทั่วห้องเหมือนสัตว์ป่าติดจั่น สายตากวาดมองไปรอบทิศเพื่อหาอะไรสักอย่างมาฟาดสั่งสอนเฉินเล่อ

เท้าของเขากระทืบลงบนพื้นดังตึง ๆ ทุกย่างก้าวคล้ายกระทืบลงบนหัวใจของเฉินเล่อ

เฉินเล่อมองดูแผลที่น่าสยดสยองนั่น ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาเอ่อคลอรื้นอยู่ในเบ้า คล้ายจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ

หัวใจของเขาเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

หัวเข่าพลันอ่อนยวบ ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นดัง "ตุบ" เสียงนั้นสะท้อนก้องในห้องล่างแคบ ๆ ดั่งค้อนหนักหน่วงที่กระหน่ำตีลงมา พาให้รู้สึกสะเทือนใจเหลือเกิน

เฉินเป่าไฉที่กำลังหน้าดำหน้าแดงควานหาของมาสั่งสอนเฉินเล่อ พอเหลือบตาลงมา ก็พลันชะงักเมื่อเห็นลูกชายคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด

เขาอึ้งตะลึงงันไปทันใด จ้องมองเฉินเล่อตาค้าง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสนระคนกัน

เขาเบิกตาค้าง ตะเบ็งเสียงดังขึ้นไปอีก "มึงทำบ้าอะไรของมึง!?"

น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความลนลานและทำอะไรไม่ถูก

เฉินเล่อสะอึกสะอื้นเอ่ยปาก น้ำเสียงขาดเป็นห้วง ๆ เพราะก้อนสะอื้นในคอ ทั้งยังสั่นระริกด้วยความสะเทือนใจ "พ่อถามว่าผมทำอะไรน่ะเหรอ พ่อดูขาตัวเองสิว่ามันกลายเป็นสภาพไหนแล้ว ขานี้จะไม่เอาแล้วใช่ไหม! มันเจ็บขนาดไหนกันเชียว พ่อถึงได้ฝืนทนอยู่ได้ ทำไมพ่อถึงดื้อด้านขนาดนี้นะ! ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมมันไม่ได้เรื่อง เป็นไอ้ขี้ครอก วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่องให้พ่อกับแม่ต้องคอยเป็นห่วงจนแทบกระอักเลือด"

"แต่วันนี้ผมรู้ตัวแล้วจริง ๆ ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้จักหน้าที่ความรับผิดชอบแล้ว พ่อ... หลายวันมานี้ผมยอมเสี่ยงตายขึ้นเขาไปล่าของป่า หาเงินมาได้ตั้งไม่น้อย ซื้อยาแค่นี้ให้พ่อมันไม่ได้เปลืองเงินสักเท่าไหร่หรอก เลิกอวดเก่งปากแข็งเสียทีจะได้ไหม? ถ้าพ่อเกิดเป็นอะไรขึ้นมา แล้วจะให้แม่ผมอยู่ยังไงล่ะ!"

ขณะที่เฉินเล่อพูด น้ำตาก็ไหลรินไม่ขาดสายราวกับทำนบแตก

ไหล่ของเขาสั่นไหวตามแรงสะอื้น สองมือขย้ำแน่นอยู่กับพื้นดินจนข้อนิ้วซีดขาว

เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ไหลปนเปไปกับหยาดน้ำตา หยดลงบนพื้นดินจนซึมเปียกเป็นวงเล็ก ๆ

ยิ่งพอคิดย้อนไปตอนที่พ่อยังหนุ่มแน่น พ่อก็เป็นลูกผู้ชายยอดกตัญญูคนหนึ่ง เรื่องในครอบครัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงจะเข้มงวดไปบ้าง แต่ทุกอย่างก็ทำเพื่อทุกคนในบ้านทั้งนั้น

ทุกครั้งที่กลับลงมาจากเขา พ่อไม่เคยสนใจบาดแผลตามตัวเลยสักนิด เอาแต่โยนของป่าที่ล่ามาได้ให้แม่ ทำให้แม่ดีใจจนยิ้มแก้มปริ...

ในยุคสมัยนั้น แทบทุกบ้านต่างอดมื้อกินมื้อ ทว่าพ่อกลับวิ่งเข้าป่าเขาทุกวัน สู้กัดฟันประคับประคองชีวิตครอบครัวขึ้นมาจนได้ ขณะที่บ้านอื่นแม้แต่หมั่นโถวแป้งหยาบยังแทบไม่มีตกถึงท้อง บ้านพวกเขากลับไม่ได้ถึงขั้นมีเนื้อกินทุกมื้อ แต่เรื่องปากท้องนั้นไม่เคยต้องทนลำบากเลยจริง ๆ

ส่วนในเวลานี้ เมื่อเฉินเป่าไฉได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเฉินเล่อ หัวใจก็ราวกับมีหินก้อนมหึมาถูกโยนลงไป เสียง "ตู้ม" ดังสะท้อน สาดซัดคลื่นอารมณ์ขึ้นมานับพันระลอก

เขาเป็นคนใจร้อนขวานผ่าซากมาแต่ไหนแต่ไร คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ทว่าตอนนี้หัวใจกลับเต้นไม่เป็นส่ำ ว้าวุ่นระส่ำระสายราวกับมีกระต่ายตัวน้อยวิ่งพล่านอยู่ข้างใน

เขาคิดในใจว่า ไอ้ลูกเวรนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้พูดจาเข้าหูคนขึ้นมาได้ขนาดนี้กันนะ

เมื่อก่อนพอคุยกันไม่ทันถึงสองประโยค ไอ้เด็กนี่ก็เถียงคอเป็นเอ็น แข็งข้อราวกับวัวป่า มาตอนนี้กลับดีนักเชียว รู้จักคิดรู้จักความขึ้นมาได้ขนาดนี้...