ตอนที่ 92 หลังค่อมงอมาหลายปี ในที่สุดก็ยืดตรงได้เสียที!!

นักบัญชีซุนก็พยักหน้าหงึก ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วช่วยพูดเสริม "ใช่แล้ว ใช่แล้ว พี่เป่าไฉ อาเฉินเล่อบ้านพี่เนี่ยเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านเราเลยนะ! การล่าสัตว์น่ะไม่ใช่ใครก็ทำได้ ถ้าไม่มีฝีมือจริง ใครจะกล้าเข้าป่าขึ้นเขาเล่า"

จ้าวเฟิ่งโหย่วพูดต่อ "อีกอย่างนะพี่ ทำมาหากินอะไรมันไม่มีความเสี่ยงบ้างล่ะ? อย่างทำนาทำไร่เนี่ย รับประกันได้หรือไงว่าจะปลอดภัยไร้เรื่องไร้ราว?"

"ปีกลายจางเหล่าชีหมู่บ้านข้าง ๆ ตอนเอาวัวแก่ไถนา พลาดท่าโดนคันไถเกี่ยวเข้าไป เกือบเอาชีวิตไม่รอด ป่านนี้ขายังเป๋อยู่เลย"

"พี่คิดดูสิ ขนาดทำนายังอันตรายถึงเพียงนี้ นับประสาอะไรกับการล่าสัตว์ ถ้าเฉินเล่อไม่มีฝีมือน่ะ เจ้าตัวก็คงไม่กล้าวิ่งขึ้นเขาหรอก"

"พี่ยังเคยเป็นนายพรานเก่าแท้ ๆ จะไม่รู้ได้ยังไง คนมีฝีมือใจถึงจะกล้า ถ้าไม่มีความมั่นใจ มันจะกล้าไปงัดข้อกับหมูป่าตัวเบ้อเร่อขนาดนั้นเรอะ?"

นักบัญชีซุนรีบรับลูก ตบหน้าอกดังปัก ๆ พลางว่า "นั่นสิ พี่เป่าไฉ พี่มีอะไรให้ต้องโมโหกันล่ะ? ถ้าเป็นยุคข้าวยากหมากแพงเมื่อก่อน ในนาเก็บเกี่ยวไม่ได้ ไม่มีข้าวปันส่วนส่งรัฐ ถ้าไม่เข้าป่าไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจะทำอะไรได้?"

"คนทั้งบ้านก็ต้องอดตายกันหมดน่ะสิ!"

"ยังดีที่อาเฉินเล่อบ้านพี่มีฝีมือล่าสัตว์ หาของกินกลับมาจุนเจือที่บ้าน ทำให้ความเป็นอยู่ดีขึ้น พวกเราลองนับย้อนไปสิ มีกี่คนที่ต้องอดตายไปน่ะ"

"พูดถึงยุคนั้น เพื่อแลกกับข้าวสักคำ มีเรื่องอันตรายอะไรบ้างที่ไม่กล้าทำ แล้วตอนนี้เฉินเล่อก็ไม่เล่นการพนันแล้วด้วย เมื่อก่อนน่ะไม่กลับบ้านกลับช่องทั้งวัน ไปแพ้หมดตัวคาบ่อน พี่ต้องคอยกลุ้มใจไม่เว้นแต่ละวัน"

"ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว วัน ๆ ทุ่มเทจิตใจอยู่กับการล่าสัตว์ นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ? หรือพี่อยากให้มันว่างงาน แล้วกลับไปเล่นพนันหาเรื่องใส่ตัวทุกวันอีกล่ะ? ถึงตอนนั้น พี่คงมีเรื่องให้ปวดหัวยิ่งกว่านี้อีก"

ชาวบ้านอีกสองสามคนกับผู้ใหญ่บ้านต่างก็ช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อม

เฉินเป่าไฉฟังทั้งสองคนสลับกันพูดเป็นปี่เป็นขลุ่ยอย่างกับฟังการเล่านิทานพื้นบ้าน ในใจก็เริ่มไขว้เขวขึ้นมาบ้าง

แต่เดิมเขาคิดแค่อย่างเดียวคือไม่อยากให้เฉินเล่อวิ่งขึ้นเขา เพราะกลัวลูกจะเจออันตราย ไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลย

แต่ตอนนี้ขนาดผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีของหมู่บ้านไท่ผิงยังพูดขนาดนี้ ในใจเขาก็เหมือนมีคนสองคนกำลังตีกัน ฝ่ายหนึ่งบอกว่าอย่าให้ลูกชายไปเสี่ยงภัย อีกฝ่ายก็บอกว่าลูกมีฝีมือปล่อยให้ไปลองดูเถอะ

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกชายก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริง ๆ มีเหย้ามีเรือนจนลูกพอจะวิ่งซื้อซีอิ๊วได้แล้ว

ปีกกล้าขาแข็งแล้วก็ย่อมอยากจะบินเดี่ยว

พอลองคิดดูแบบนี้ การที่ลูกชายออกล่าสัตว์ก็ดูเหมือนจะไม่มีข้อเสียอะไร

ถ้าเจ้าเด็กนี่ไม่วิ่งขึ้นเขา ไม่แน่อาจจะกลับไปก๊งเหล้า เล่นการพนัน แล้วก่อเรื่องระยำตำบอนขึ้นมาอีกสารพัด

กลับกัน พอออกไปล่าสัตว์บนเขา ดูเป็นโล้เป็นพายขึ้นมาเยอะ ออกแต่เช้ากลับค่ำทุกวัน ไม่ไปก่อเรื่องวุ่นวายที่ไหนอีก

เฉินเป่าไฉมองดูพวกผู้ชายทั้งหนุ่มทั้งแก่ในลานบ้าน แต่ละคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยสุด ๆ

บางคนมันเยิ้มเต็มปาก พอเอาแขนเสื้อปาดทีหนึ่งก็ก้มหน้าก้มตาสวาปามต่อ บางคนกินจนพุงกางเป็นลูกแตงโม แต่ก็ยังยัดใส่ปากไม่หยุด

พอมองดูเนื้อหมูสามชั้นมันฉ่ำบนโต๊ะที่ควันร้อนลอยกรุ่น มันวาวสะท้อนแสง ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

น้ำลายเขาก็แทบจะไหลออกมา ท้องไส้เริ่มร้องโครกครากประท้วง

เฉินเล่อเห็นสถานการณ์ดังนั้น จึงรีบคีบหมูสามชั้นสีแดงระเรื่อมันกำลังดีชิ้นหนึ่งขึ้นมา เนื้อชิ้นนั้นสั่นดุ๊กดิ๊กอยู่บนปลายตะเกียบคล้ายกับก้อนเนื้อกลม ๆ ดึ๋งดั๋ง

เขายิ้มร่าขยับเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ ตาหยีจนเป็นเส้นเดียว พลางเอ่ยว่า "พ่อ พ่อลองชิมดูสิครับ เนื้อนี่หอมมากเลยนะ เป็นเนื้อหมูป่าที่ผมล่ามาเองกับมือเลย พ่อลองชิมสักคำเถอะ ถือว่าไว้หน้าลูกชายคนนี้หน่อย"

คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยกันพูดสนับสนุน ตาเฒ่าอู๋ลูบเคราหร็อมแหร็มของตนเองแล้วกระแอมไอสองทีก่อนจะเอ่ยว่า "เป่าไฉเอ๋ย ตอนนี้เด็กมันกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว แกจะมามัวดัดจริตเล่นตัวไปทำไมกัน?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าพวกเขาสามคนพี่น้องไม่มีฝีมือ จะล้มหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้เรอะ? หมูป่าน่ะไม่ใช่ของที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ถ้าไม่มีน้ำยา ป่านนี้คงโดนหมูป่าขวิดคว่ำไปแล้ว"

"อย่างหวังกั๋วผิงนั่นไง ไม่ใช่ว่าเพิ่งโดนหมูป่าขวิดไปเรอะ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเป็นตายร้ายดียังไง!"

ลุงหวังเองก็พยักหน้าสำทับอยู่ข้าง ๆ "นั่นน่ะสิ เป่าไฉ เจ้าเล่อมันมีอนาคตแล้ว แกก็อย่าไปขัดขวางมันเลย การล่าสัตว์ก็เป็นอาชีพสุจริต ขอแค่หาเลี้ยงปากท้องได้ก็พอ แกดูสิตอนนี้มันดูกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาขึ้นตั้งเยอะ ดีกว่าตอนที่เอาแต่เล่นการพนันเป็นไหน ๆ"

เมื่อเห็นชาวบ้านรอบข้าง หรือแม้กระทั่งผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชียังช่วยกันปกป้องเฉินเล่อและเอาแต่พูดจาเข้าข้าง เฉินเป่าไฉก็ไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

เขาจ้องมองเนื้อที่ลูกชายยื่นมาให้ พลางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แววตานั้นดูราวกับกำลังครุ่นคิดตัดสินใจเรื่องใหญ่หลวงอะไรสักอย่าง

ในที่สุด เขาก็ค่อย ๆ อ้าปากกัดเข้าไปคำหนึ่ง

พอก้อนเนื้อเข้าปาก น้ำมันก็พวยพุ่งซึมออกมาตามซอกฟัน กลิ่นหอมอบอวลตลบไปทั่วทั้งปากในพริบตา ไม่ต้องบอกเลยว่าจะหอมอร่อยขนาดไหน

เฉินเป่าไฉเคี้ยวตุ้ย ๆ แววตาพลันเป็นประกาย ความโกรธเคืองในใจสลายไปกว่าครึ่ง

ร่างที่แต่เดิมพองลมเหมือนคางคกโมโหก็ค่อย ๆ แฟบลง ไม่อวดดีเชิดคอ ตาขวาง หรือคอยจับผิดหาเรื่องอีกต่อไป

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ถูกจ้าวเฟิ่งโหย่วกับนักบัญชีซุนทั้งดึงทั้งลากพาตัวไปนั่งลงที่โต๊ะ

จ้าวเฟิ่งโหย่วคว้ากาเหล้าขึ้นมาอย่างว่องไว รินเหล้าลงถ้วยของเฉินเป่าไฉจนเต็มปรี่ เสียงเหล้าไหลกระทบก้นถ้วยดังซ่า ฟองเหล้าลอยฟ่องขึ้นมาเหมือนเกลียวคลื่นเล็ก ๆ

"พี่ชาย มาเถอะ หายโมโหได้แล้ว กระดกสักสองกรึ๊บให้สบายใจหน่อย" พูดจบ ตัวเขาก็ยกขึ้นมาถ้วยหนึ่งเช่นกัน "พวกเราพี่น้องมานั่งคุยเปิดอกกันดีกว่า"

เฉินเป่าไฉมองถ้วยเหล้านั้น ลังเลอยู่แวบเดียว จากนั้นก็แหงนคอกระดกหมดในอึกเดียว รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอไหลลงสู่ลำคอจนสำลักไอโขลก ๆ

เหล้าลงกระเพาะไปได้ไม่กี่ถ้วย หน้าเขาก็แดงก่ำเป็นก้นลิง และเปิดปากคุยจ้อออกมาทันที

"เฮ้อ บ้านฉันมีลูกชายอยู่แค่คนเดียว คนโตข้างบนสองคนก็เป็นผู้หญิง แล้วก็แต่งออกไปหมดแล้ว ตระกูลเฉินก็หวังพึ่งมันสืบทอดสายเลือดนี่แหละ ในป่าในเขามันอันตรายออกจะตาย มีทั้งหมาป่า ทั้งหมีดำ มีมันทุกอย่าง ถ้าเกิดมันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันที่เป็นพ่อจะเอาหน้าที่ไหนไปสู้หน้าบรรพบุรุษได้เล่า"

เขาขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความกังวล ประหนึ่งเมฆดำทะมึนก่อนฝนตกที่ไม่มีวันสลายไป

พอจ้าวเฟิ่งโหย่วได้ยินดังนั้น ก็รีบวางถ้วยเหล้าลง ยืดหลังตรงแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พี่ชาย เรื่องที่พี่ห่วงน่ะฉันเข้าใจ แต่เจ้าเล่อมันเจ้าเล่ห์แสนกลจะตาย พี่เอาความกังวลวางไว้ในท้องให้สบายใจได้เลย...

เล่อเอ๋ย แกรับปากพ่อแกหน่อยสิ ว่าถ้าเจออันตรายก็อย่าไปทำเป็นอวดเก่ง ให้รีบเผ่นหนีมาทันที อย่าให้พ่อแม่ต้องมาร้อนใจตามไปด้วย

แล้วก็อีกอย่าง ต่อไปห้ามไปแตะต้องเรื่องพนันขันต่อพวกนั้นอีกเด็ดขาด อยู่กินกับลูกกับเมียให้ดี ๆ รีบไปรับพวกเขากลับมาเร็ว ๆ พ่อแม่จะได้อยู่อย่างสบายใจเสียที"

เมื่อเฉินเล่อได้ยิน เขาก็ยืดอกขึ้นทันทีราวกับทหารตัวน้อย พลางตอบเสียงดังฟังชัด "พ่อ วางใจเถอะครับ ผมรับปากว่าถ้าเจออันตรายจะไม่บุ่มบ่ามอวดเก่ง แล้วก็จะไม่แตะต้องเรื่องพนันอีกเด็ดขาด ผมจะตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน แล้วรีบไปรับลูกกับเมียกลับมาแน่นอน"

เขาพูดอย่างฉะฉานเด็ดเดี่ยว แววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

เป่าคู่ที่อยู่ข้าง ๆ ตบหน้าขาฉาดใหญ่แล้วเอ่ยว่า "น้องชาย เจ้าฟู่กุ้ยบ้านฉันตั้งแต่ตามเฉินเล่อไป มันก็มีงานมีการทำเป็นชิ้นเป็นอัน แกดูสิ เจ้าพวกนี้สามคนเข้าป่าล่าสัตว์กันทุกวัน ไฟแรงกันสุด ๆ เชื่อพี่เถอะ พวกมันสามคนรวมหัวกันต้องทำเรื่องใหญ่ได้แน่ แกไม่ต้องไปกังวลแทนให้เมื่อยหรอก"

เฉินเป่าไฉฟังคำพูดของทุกคนแล้ว ปมในใจก็คล้ายถูกเหล้าร้อน ๆ ละลายจนหมดสิ้น เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หัวคิ้วที่เคยขมวดมุ่นก็คลายออก

ปากของเขาไม่ได้พูดจาจู้จี้เรื่องที่เฉินเล่อชอบวิ่งเข้าป่าอีก ทำให้เฉินเล่อรู้สึกโล่งอกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ทว่า หลังจากซดเหล้าเข้าไปอีกสองสามถ้วย เฉินเป่าไฉก็ลุกขึ้นยืนโซซัดโซเซ ก้าวขาเซไปมาเหมือนเดินอยู่บนปุยฝ้าย

เขาเดินไปที่หน้าประตูห้องเก็บของข้างบ้าน กวักมือเรียกเฉินเล่อแล้วตะโกนลั่น "ไอ้ลูกระยำ มึงมานี่ กูมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"

เฉินเล่อใจหายวาบในอก ไม่รู้ว่าพ่อของตนจะมาไม้ไหนอีก แต่ก็ยังรีบลุกขึ้น วิ่งเหยาะ ๆ ตรงเข้าไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ตรงหน้าพ่ออย่างว่าง่าย ก้มหน้าต่ำจนแทบจะติดพื้น ดูเหมือนเด็กดื้อที่กำลังยืนรอรับคำด่าไม่มีผิดเพี้ยน