ตอนที่ 91 เฉินเป่าไฉผู้เกรี้ยวกราด!!

ที่แท้ เมื่อวานนี้อาการเจ็บขาเรื้อรังของเฉินเป่าไฉกำเริบหนักขึ้นมาอีก ปวดจนเขาเดินกะเผลกไปหมด

หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านจ่ายยาให้เขามากินบ้างแล้ว แต่กินแล้วก็ไม่ค่อยเห็นผล จึงแนะนำให้เขาไปโรงพยาบาลเพื่อเอายาแก้อักเสบ ทั้งกินทั้งทา ไม่กี่วันก็คงหายดี

ทว่าในยุคสมัยนี้ สำหรับชาวบ้านตาดำๆ ส่วนใหญ่แล้ว อาการเจ็บขาแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลย กัดฟันทนเอาหน่อยก็ผ่านไปได้ จะมีปัญญาไปโรงพยาบาลกันที่ไหน

ยิ่งเป็นคนนิสัยอย่างเฉินเป่าไฉด้วยแล้ว อย่าว่าแต่ในมือมีเงินหรือไม่เลย ต่อให้มีเงิน เขาก็ไม่ยอมควักจ่ายแบบนี้แน่

ไม่ว่าใครจะเกลี้ยกล่อมให้เขาไปโรงพยาบาล เขาก็จะตอบกลับไปคำเดียว "ฉันไม่ได้สำออยขนาดนั้นหรอก"

แต่คราวนี้ คนในหมู่บ้านเดียวกันกลับหิ้วยาพะรุงพะรังถุงใหญ่กลับมาให้เขา

พอเฉินเป่าไฉเปิดถุงดู ก็ถึงกับอึ้งไปในตอนนั้น

ข้างในมียาแก้อักเสบสารพัดชนิดจัดมาให้อย่างครบครัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องหมดเงินไปไม่น้อยแน่

เขารีบเอายาไปให้หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านดู หมอประเมินราคาให้ว่า อย่างน้อยๆ ก็ต้องหลายหยวนเชียวล่ะ แถมยังบอกอีกว่าเป็นเฉินเล่อลูกชายของเขาที่ฝากคนซื้อกลับมาให้

ทันทีที่เฉินเป่าไฉได้ยินว่าต้องจ่ายเงินมากขนาดนี้ ไฟโทสะก็พวยพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ

เขาเสียดายเงินพวกนั้น รู้สึกว่าเจ็บขาแค่นี้จะมาผลาญเงินมากมายขนาดนั้นมันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ยาพวกนี้ก็ซื้อกลับมาเรียบร้อยแล้ว เขาเองก็ไม่รู้จะไปหาที่คืนได้ตรงไหน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหิ้วถุงยาเดินกะเผลกๆ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ จากหมู่บ้านฉางหลินรี่มายังหมู่บ้านไท่ผิงด้วยความโมโห ในใจมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องให้เจ้าลูกผลาญคนนี้เอายาไปคืนให้ได้

ในที่สุดเฉินเป่าไฉก็กระย่องกระแย่งมาถึงหน้าบ้านลูกชายจนได้

พอชำเลืองมองเข้าไปในลานบ้านแวบหนึ่ง ข้างในนั้นช่างคึกคักเหลือเกิน ไอร้อนระอุแทบจะพุ่งเข้าปะทะใบหน้าเขาอยู่รอมร่อ

ตอนนั้นเขาก็งงงันไปหมด นึกในใจว่าตนเองเดินผิดบ้านหรือเปล่า ทำไมมองดูแล้วไม่เหมือนบ้านลูกชายตัวเองเลยล่ะ

เขาเอียงศีรษะเตรียมหันหลังกลับ ยกเท้าจะเดินออกไป

ทว่าเพิ่งจะยกเท้าขึ้นมา จู่ๆ ก็ชะงักหยุดยืนนิ่ง หันกลับไปมองดูให้ชัดๆ อีกรอบ ก็ไม่ผิดนี่นา นี่มันบ้านของเจ้าสามบ้านสกุลเฉินชัดๆ!

แต่ในใจของเขานั้น เจ้าสามเฉินเล่อคนนี้ในหมู่บ้านเป็นพวกที่ใครๆ ก็ต่างชี้หน้าด่าลับหลัง ลูกชายคนนี้ของเขาวันๆ ไม่ทำมาหากิน ดีแต่เอาตัวเข้าไปมั่วสุมแถวบ่อนพนัน เงินทองในบ้านถูกมันผลาญจนเกลี้ยงเตา!

แถมยังเอะอะก็ลงไม้ลงมือกับลูกเมีย อารมณ์ฉุนเฉียวร้ายกาจเหมือนประทัด จุดไฟนิดเดียวก็ระเบิดตูม

คนในหมู่บ้านพอเห็นหน้ามัน ก็พากันหลบเหมือนหลบตัวเสนียดจัญไร กลัวจะโดนลากไปพัวพันด้วยกันหมด

บ้านที่เขาทำมาหากินสุจริตใครจะอยากไปสุงสิงกับไอ้คนถ่อยพรรค์นี้ ต่างก็มองว่ามันเป็นแค่ดินโคลนเหลวเป๋วที่พอกฝาบ้านไม่ติด

ดังนั้น ภาพในลานบ้านตรงหน้าที่คึกคักเหมือนฉลองปีใหม่เช่นนี้ เฉินเป่าไฉจึงคิดจากก้นบึ้งของหัวใจว่าตาตัวเองต้องฝาดไปแล้วแน่ๆ

จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นเฉินเล่อลูกชายของตน กำลังกอดคอชนไหล่ พูดคุยหัวเราะร่าดื่มเหล้าอยู่กับจ้าวเฟิ่งโหย่ว ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านไท่ผิง

คราวนี้เขายิ่งมึนตึ้บ ยืนตาค้างอยู่ตรงนั้น ขยี้ตาแรงๆ อยู่หลายที ทั้งยังหยิกต้นขาตัวเองไปหมับหนึ่ง ในใจนึกว่านี่คงไม่ได้กำลังฝันไปหรอกนะ

ในตอนนั้นเอง พวกผู้หญิงแก่แม่ม่ายสองสามคนที่เกาะรั้วไม้ชะเง้อคอดูอย่างตาละห้อยอยู่ข้างๆ สายตาไวเป็นกรด จำเฉินเป่าไฉได้ในทันที

หนึ่งในนั้นแผดเสียงดังลั่นขึ้นมาทันที "อ้าว นี่ไม่ใช่ลุงเป่าไฉหรอกเรอะ! ในที่สุดก็รอจนลุงมาจนได้ นี่มันปาเข้าไปเที่ยงวันแล้ว ทำไมลุงเพิ่งจะมาถึงล่ะจ๊ะ!"

ชายคนหนึ่งข้างๆ ก็ส่งเสียงเออออตามไปด้วย เขายิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหูแล้วเอ่ยว่า "ลุงเป่าไฉ วันนี้เป็นวันมงคลใหญ่ของบ้านสกุลเฉินจริงๆ นะเนี่ย! เฉินเล่อลูกชายลุงช่วยกู้หน้าให้ลุงได้สุดยอดจริงๆ เช้าวันเดียวจัดการลากหมูป่าตัวใหญ่กลับมาได้ตั้งสองตัว!"

จากนั้น คนอื่นๆ ก็พากันรุมเอ่ยปากชื่นชมเซ็งแซ่ ขุดเอาเรื่องราวล่าสัตว์ในป่าอันน่าอัศจรรย์ใจของเฉินเป่าไฉในอดีตขึ้นมาพูดคุย ถึงขั้นยกฉายา 'เทพแห่งพงไพร' ออกมาพูดกันยกใหญ่

เฉินเป่าไฉได้ยินทุกคนรุมชื่นชมยกยอแบบนี้ ใบหน้าก็แต้มรอยยิ้มทักทายทุกคนกลับไป ทว่ารอยยิ้มนั้นมองยังไงก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

ที่จริงในใจเขากำลังสับสนปนเปไปหมด มีทั้งความกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่บ้าง ก็แหม โดนคนอื่นชมว่าฝีมือล่าสัตว์เก่งกาจ ใครได้ยินแล้วจะไม่รู้สึกกระปรี้กระเปร่ากันล่ะ!

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าลูกชายแอบหนีเข้าป่าไปล่าสัตว์อีกแล้ว ไฟโทสะในอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เมื่อสองวันก่อนเขาเพิ่งจะหวดเจ้าเด็กนี่ไปยกใหญ่ หวังจะให้มันหลาบจำ ไม่วิ่งแจ้นเข้าไปในป่าลึกดงทึบพวกนั้นอีก!

ในป่าดงพงไพรมีอันตรายอยู่รอบด้าน หากวันไหนเกิดไปจ๊ะเอ๋เข้ากับหมีดำหรือเสือโคร่งเข้า นั่นไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งหรอกหรือ

ตระกูลเฉินมีแค่เจ้าสามคนนี้ไว้สืบสกุลเชียวนะ หากมันเป็นอะไรไป ตระกูลเฉินมิต้องสิ้นไร้ทายาทหรอกหรือ!

ยิ่งคิดไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชน เฉินเป่าไฉไม่สนใจจะคุยกับคนรอบข้างอีกต่อไป ใบหน้าพลันบึ้งตึงลงมา มืดครึ้มราวกับจะมีพายุฝนฟ้าคะนองกระหน่ำลงมาอย่างไรอย่างนั้น

เขากำห่อใส่ยาในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น ก้มหน้าก้มตาจ้ำพรวดเข้าไปในลานบ้าน ในใจคิดว่าวันนี้อย่างไรก็ต้องสั่งสอนไอ้ลูกกระต่ายไม่รักดีตัวนี้ให้สาสม

บรรดาผู้ชายในลานบ้านเห็นเฉินเป่าไฉพุ่งพรวดเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด ท่าทางแบบนั้น เหมือนวัวเฒ่าที่กำลังบ้าคลั่งไม่มีผิด

เฉินเล่อกำลังดื่มสังสรรค์กับคนอื่นอย่างออกรส พอหันกลับมาเห็นสภาพพ่อตัวเองเข้า แทบจะโยนจอกเหล้าในมือทิ้ง

เขารีบส่งสายตาให้หลี่ฟู่กุ้ยทันที สายตานั้นเต็มไปด้วยแววขอความช่วยเหลือล้วน ๆ

แม้หลี่ฟู่กุ้ยจะเมามายจนหัวหมุนติ้วไปหมดแล้ว แต่พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ในใจก็รู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เฉินเป่าไฉคัดค้านไม่ให้เฉินเล่อเข้าป่ามาโดยตลอด เรื่องนี้ใครในหมู่บ้านบ้างจะไม่รู้ เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยฝีเท้าซวนเซเล็กน้อย แต่ก็ยังกัดฟันเดินหน้าเข้าไปขวางเฉินเป่าไฉไว้

พอเดินไปถึงตรงหน้า เขาก็รีบยื่นมือออกไปกุมมือเฉินเป่าไฉไว้ ลิ้นเริ่มพันกันอ้อแอ้ "ลุง... ลุงครับ... อย่าเพิ่งโมโหเลยนะ อย่าลงไม้ลงมือเด็ดขาดเชียว"

เฉินเป่าไฉกำลังหัวร้อนอยู่ มีหรือจะฟังคำพูดพวกนี้ เขาสะบัดแขนอย่างแรง "ไปให้พ้น ๆ เลย!" สะบัดทีเดียวก็เหวี่ยงหลี่ฟู่กุ้ยลงไปกองกับกองหิมะข้าง ๆ หลี่ฟู่กุ้ยร้อง "โอ๊ย" ออกมาคำหนึ่ง ล้มหงายผลึ่งสี่ขาชี้ฟ้า หิมะทะลักเข้าไปในคอเสื้อเต็มไปหมด

จังหวะนั้น ทุกคนต่างลุกพรวดขึ้นมา มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างคนต่างงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เฉินเป่าไฉไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น เขาก้มลงถอดรองเท้าออกมากำไว้ในมือ แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาเฉินเล่อทันที

เขาวิ่งพลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ปากก็ก่นด่าไม่หยุด "ไอ้ลูกกระต่าย กูบอกมึงว่าอย่าเข้าไปในป่า อย่าเข้าไปในป่า มึงเห็นคำพูดกูเป็นลมตดเรอะ! ดูซิว่าวันนี้กูจะไม่ตีขาหมา ๆ ของมึงให้หัก!"

เฉินเล่อเห็นท่าทางดุดันราวกับยมทูตของพ่อ ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งวนรอบโต๊ะทันที เขายังคว้าคนในหมู่บ้านสองสามคนมาบังไว้ข้างหน้า ปากก็ร้องตะโกนลั่น "พ่อ คนมองอยู่ตั้งเยอะแยะ พ่อไม่อายคนอื่นเขาบ้างเหรอ! ผมก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรสักหน่อย พ่อจะมาตีผมทำไมเนี่ย!"

เฉินเป่าไฉได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาล วิ่งไล่กวดพลางตะคอกลั่น "มึงยังกล้าเถียงกูอีกเหรอ! ที่ไม่ให้มึงเข้าป่า นั่นไม่ใช่เพราะหวังดีกับมึงเรอะ! กูเห็นว่ามึงไม่มีปัญญาทำอย่างอื่น วัน ๆ มีแต่หาเรื่องเดือดร้อนเข้าบ้าน ต่อให้กูตีขามึงหัก ให้นอนซมอยู่บนเตียงเตา ก็ไม่ยอมให้มึงวิ่งโร่เข้าป่าไปเป็นอาหารสัตว์เด็ดขาด!"

แต่เฉินเป่าไฉก็แก่ตัวลงแล้ว แข้งขาไม่ค่อยคล่องแคล่ว วิ่งไล่ได้ไม่กี่ก้าวก็เริ่มหอบเหนื่อย พอเหลือบไปเห็นพลั่วเหล็กอยู่ข้าง ๆ ตาเขาก็เบิกโพลง คว้าขึ้นมาแล้ววิ่งไล่ต่อทันที

การกระทำนี้ทำเอาเฉินเล่อตกใจแทบสิ้นสติ ร้องโหยหวนออกมาเสียงหลง "ลุงจ้าว ดูสิครับ พ่อผมแกไม่มีเหตุผลเอาซะเลย รีบช่วยห้ามหน่อยสิครับ!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วเพิ่งจะได้สติ จึงรีบลุกขึ้นมา วิ่งประกบซ้ายขวากับนักบัญชีซุน แล้วช่วยกันกอดรั้งเฉินเป่าไฉเอาไว้สุดแรงเกิด

เฉินเป่าไฉยังคงดิ้นรนไม่ยอมหยุด แกว่งพลั่วเหล็กในมือไปมา "พวกแกอย่ามาดึงกู วันนี้กูต้องสั่งสอนไอ้ลูกกระต่ายนี่ให้ได้!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วกับนักบัญชีซุนต้องออกแรงอยู่นาน กว่าจะกดตัวเขาลงนั่งบนเก้าอี้ได้อย่างยากลำบาก

เฉินเป่าไฉนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายตาจ้องเขม็งไปที่เฉินเล่อ ชี้นิ้วด่ากราด "ไอ้ตัวไม่เอาถ่าน รอให้กูจับมึงได้ก่อนเถอะ ดูซิว่ากูจะจัดการมึงยังไง!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วกับนักบัญชีซุนเห็นเฉินเป่าไฉยังคงเดือดดาลไม่หาย ก็รีบช่วยกันประสานเสียงเอ่ยปากขอร้องแทนเฉินเล่อทันที

จ้าวเฟิ่งโหย่วปั้นหน้ายิ้มแย้ม ขยับเข้าไปใกล้เฉินเป่าไฉแล้วตบไหล่เบา ๆ พลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม "พี่เป่าไฉ ใจเย็น ๆ ก่อน ใจเย็นลงหน่อยเถอะพี่ ผมรู้ว่าพี่ห่วงลูก กลัวว่ามันเข้าป่าไปแล้วจะเกิดเรื่องร้าย มีพ่อคนไหนบ้างไม่อยากให้ลูกตัวเองอยู่รอดปลอดภัย

แต่พี่ลองคิดในอีกมุมดูสิ หมู่บ้านไหนบ้างที่ไม่มีพรานป่าประจำหมู่บ้านสักสองสามคน?

หมู่บ้านเราอุตส่าห์มีคนเก่งอย่างเฉินเล่อโผล่มาทั้งที แค่ช่วงเช้าครึ่งวันก็ล่าหมูป่าตัวอ้วนพีมาได้ถึงสองตัว ฝีมือขนาดนี้มันไม่ธรรมดาเลยนะพี่!"