ตอนที่ 90 ปีนั้น บ้านยังอยู่ที่ตงเป่ย กลิ่นอายตงเป่ยแท้ ๆ!

เต๋อจู้กำลังกินจนปากมันแผล็บ พอได้ยินผู้ใหญ่บ้านสั่งก็ไม่มีท่าทางอิดออดแม้แต่น้อย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

เขาเพิ่งจะก้าวเท้าเตรียมออกไป หญิงผู้มีน้ำใจคนหนึ่งที่โต๊ะก็มือไว คว้าเนื้อขาหมูชิ้นโตยัดใส่มือเต๋อจู้แล้วบอกว่า "เต๋อจู้เอ๊ย เอาไปกินระหว่างทางนะ อย่าให้ต้องเสียเที่ยววิ่งจนอดกินเนื้อเลย มันจะไปยอมได้ยังไงกัน!"

การกระทำเรียบง่ายแค่นี้ บ่งบอกถึงน้ำใจอันดีงามและความอบอุ่นจริงใจของชาวบ้านได้เป็นอย่างดี หากเห็นใครไม่ได้กินเนื้อก็คงรู้สึกไม่สบายใจ

ชาวบ้านต่างพากันชื่นชมเฉินเล่อจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ

ใครจะไปคิดว่าไอ้หนุ่มที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่เล่นการพนันคนนั้น วันนี้จะมีความก้าวหน้าได้ขนาดนี้ ถึงขั้นเลี้ยงเนื้อหมูป่าคนทั้งหมู่บ้าน

แต่สถานการณ์นอกลานบ้านกลับต่างกันลิบลับ พวกผู้หญิงแก่ ๆ กลืนน้ำลายจนตาค้าง พวกผู้ชายหลายคนก็ยืนมองตาละห้อย อิจฉาจนตาร้อนผ่าว!

หญิงผอมกะหร่องคนหนึ่งจ้องเนื้อที่ส่งควันกรุ่นอยู่ในลานบ้านตาเขม็ง พลางกลืนน้ำลายเอื้อกแล้วพึมพำเสียงเบา "โธ่เอ๊ย ฉันเสียดายจนไส้จะขาดอยู่แล้ว หงุดหงิดใจจริง ๆ เลย!!"

"ใครมันจะไปรู้ว่าเที่ยวนี้บ้านเฒ่าโจวจะพาพวกเราลงเหว หวังเจี้ยนกั๋วก็ไม่ได้เรื่อง ล่าหมูป่ายังไงให้โดนหมูป่าขวิดเอาได้ ดูเฉินเล่อสิ เงียบ ๆ นิ่ง ๆ แต่ล่าหมูป่ากลับมาได้ตั้งสองตัว..."

"คนที่เขาจะทำการใหญ่ได้เนี่ย ไม่เคยคุยโวโอ้อวดหรอก ดูอย่างเฒ่าโจวเสี่ยนจวินสิ เนื้อยังไม่ได้เข้าปากเลย น้ำก็ตั้งหม้อต้มรอเสียแล้ว ต้มไปหม้อแล้วหม้อเล่าก็ไม่เห็นเนื้อสักชิ้น มีดีแค่วาจาโอ้อวดเก่งไปวัน ๆ!"

"ต่อไปนี้อย่าได้ไปหลงเชื่อคำตลบลอย ๆ ของไอ้เฒ่านี่อีกเด็ดขาดเลยนะ!!"

ชาวบ้านสองสามคนพอพูดถึงโจวเสี่ยนจวินขึ้นมา ก็เริ่มเปิดฉากก่นด่าทันที

หญิงอ้วนข้าง ๆ ก็ถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยรับคำ "นั่นน่ะสิ ใครจะไปคิดล่ะ ดูตอนนี้สิว่าเขาได้ดีขนาดไหน ตอนนั้นพวกเรามีตาหามีแววไม่จริง ๆ หรือว่าพวกเราจะลองไปขอโทษเขาดูดีไหม?"

พอคำนี้หลุดออกมา พวกผู้ชายก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างคนต่างรู้สึกลำบากใจ

ชายไว้หนวดสั้นคนหนึ่งขมวดคิ้วแน่นแล้วพูดว่า "ขอโทษเหรอ? ฉันก็อยากทำอยู่หรอก แต่คนมองกันเยอะแยะขนาดนี้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ? เมื่อกี้พวกเราก็นินทาเขาไว้ตั้งเยอะแถมยังมีคนได้ยินเข้าอีก คำขอโทษแบบนี้มันจะไปพูดออกได้ยังไงกัน"

ชายรูปร่างกำยำอีกคนก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นพ้องต้องกัน "จริงด้วย ๆ ฉันก็ว่าไม่มีหน้าจะไปเหมือนกัน ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มิโดนคนหัวเราะเยาะจนตายเรอะ"

หญิงหน้าเสี้ยมเหมือนลิงร้อนใจจนกระทืบเท้า "แล้วจะทำยังไงดีล่ะ? เห็นตำตาว่าคนอื่นเขานั่งกินเนื้อดื่มเหล้าอยู่ข้างใน ส่วนพวกเราได้แต่ยืนตาละห้อยอยู่ข้างนอก ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ความอยากมันคงกัดกินฉันจนตายแน่"

หญิงผมขาวแซมคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง "เอาอย่างนี้ไหม รอดึกหน่อยตอนคนซาลงแล้ว ค่อยแอบไปหาเฉินเล่อ ขอโทษเงียบ ๆ? แบบนี้จะได้ไม่มีใครเห็นเยอะ พอยังรักษาหน้าไว้ได้บ้าง"

ชายไว้หนวดจุ๋มจิ๋มได้ฟังก็ยังคงส่ายหน้า "แบบนี้ก็ไม่ได้อยู่ดี ตอนนั้นพวกเราพูดจาแย่เกินไป ไอ้เด็กเฉินเล่อมันต้องผูกใจเจ็บไว้แน่ ต่อให้พวกเราไปขอโทษ มันจะยอมยกโทษให้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย ถ้าเกิดมันไม่รับขึ้นมา พวกเราไม่ยิ่งหน้าแตกเข้าไปใหญ่เรอะ"

ทุกคนต่างคนต่างพูด ถกเถียงกันอยู่นานสองนานก็ยังไม่ได้ข้อสรุป

ในใจพวกเขาทั้งนึกเสียใจ ทั้งไม่กล้าบากหน้าไปขอโทษ ทำได้เพียงมองดูความคึกคักในลานบ้านตาละห้อย ในอกเต็มไปด้วยความเจ็บใจตัวเอง

ส่วนในลานบ้านนั้น กลิ่นเหล้าและกลิ่นเนื้อหอมฟุ้งคละเคล้าไปกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ยังคงครึกครื้นเป็นที่สุด ช่างตัดกับคนไม่กี่คนที่ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่อยู่ข้างนอกรั้วอย่างเห็นได้ชัด

แล้วมีหรือที่เฉินเล่อจะไม่เห็นคนกลุ่มนั้นข้างนอก แม้ในใจเขาจะมีความสุขและไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรมาก แต่ก็ไม่มีทางเชิญคนพวกนี้เข้ามาเด็ดขาด คนพวกนี้มันก็แค่พวกนกสองหัว หมาป่าตาขาวที่ไม่รู้จักบุญคุณคน

วันนี้แกให้พวกมันกินเนื้อ อย่างมากพวกมันก็แค่ชมแกสองสามคำ พูดจาดีๆ ใส่ไม่กี่ประโยคแค่นั้น วันหน้าก็ยังคงเป็นสันดานเดิม ไม่มีทางนึกถึงความดีของแกหรอก

แต่คนกลุ่มที่อยู่ในลานบ้านนี้ไม่เหมือนกัน

เฉินเล่อรู้จักคนในหมู่บ้านแต่ละคนเป็นอย่างดี คนไหนมีน้ำใจ คนไหนเคยช่วยเหลือตน เขาย่อมต้องตอบแทนบุญคุณ และสมควรที่เขาจะเอาเนื้อหมูป่าตัวนี้มาแบ่งปันให้ทุกคนได้อิ่มหนำสำราญไปด้วยกัน

แต่ไอ้พวกที่อยู่นอกรั้วบ้านนั่น ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ ปล่อยให้พวกมันยืนน้ำลายสออยู่อย่างนั้นแหละ

ใจของเฉินเล่อกระจ่างแจ้งดั่งกระจกเงา การจะมีหน้ามีตาหรือมีมิตรภาพที่ดีในหมู่บ้าน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกชอบนินทาว่าร้ายไม่กี่คนข้างนอกนั่นเลย

ขอเพียงรักษาความสัมพันธ์อันดีกับผู้ใหญ่บ้านและนักบัญชีไว้ แล้วผูกมิตรกับพวกพี่ป้าน้าอาลุงป้าน้าอาในลานบ้านนี้ให้เหนียวแน่น ในหมู่บ้านนี้เขาก็จะเป็นเฉินเล่อผู้เป็นคนดีที่ทุกคนยกย่องแล้ว

ส่วนในลานบ้านเวลานี้ กำลังคึกคักกันสุดขีด

ขณะที่ทุกคนกำลังกินดื่มกันอย่างออกรส เต๋อจู้ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา ในอ้อมแขนกอดขวดเหล้าขาวมาหลายขวด

เขาเทเหล้าใส่จอกให้ทุกคนอย่างคล่องแคล่ว น้ำเหล้าในจอกสะท้อนแสงใสแจ๋ว ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวล

ทุกคนมองกระดูกหมูต้มผักกาดดองหม้อใหญ่ควันกรุ่นบนโต๊ะ คีบเนื้อติดมันเยิ้มๆ เข้าปาก เคี้ยวคำหนึ่งกลิ่นหอมของเนื้อก็กระจายฟุ้งเต็มปาก ตามด้วยเหล้าขาวอีกหนึ่งจอก รสชาติเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอลงไป ทำเอาอบอุ่นไปทั่วทั้งร่าง

ไม่ทันไร ใบหน้าของทุกคนก็แดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า ราวกับผลแอปเปิลสุกงอม

กลิ่นหอมของเหล้าและเนื้อยิ่งมายิ่งเข้มข้น อบอวลไปทั่วทั้งลานบ้าน แม้แต่สายลมที่พัดผ่านก็ยังอบอวลไปด้วยรสชาติอันเย้ายวนใจ

หญิงชาวบ้านสองสามคนที่ปกติรักความสนุกสนาน พอได้ดื่มกันอย่างเต็มคราบในเวลานี้ พวงแก้มก็แดงปลั่ง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น

พวกเธอวางชามและตะเกียบ ลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มร่ายรำระบำหยางเกอ

แขนสองข้างโบกสะบัด ก้าวย่างอย่างคล่องแคล่ว แถบผ้าสีโบกพลิ้วอยู่ในมือ ยิ่งช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ครึกครื้นยิ่งขึ้นไปอีก

ชายชราสองคนข้างๆ เห็นเข้าก็พลอยมีอารมณ์ร่วม

พวกเขาหยิบซอเอ้อร์หูออกมาจากมุมห้อง เทียบสายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มสีคลอเป็นจังหวะ

เสียงซอเอ้อร์หูอันไพเราะ เดี๋ยวรื่นเริง เดี๋ยวอ่อนหวาน สอดประสานไปกับท่วงทำนองหยางเกอของพวกผู้หญิงได้อย่างลงตัว

แม้แต่เป่าคู่ พ่อของเจ้าติดอ่างหลี่ฟู่กุ้ย ก็ยังนั่งนิ่งอยู่ไม่ไหว

เดิมทีเขาก็ชอบร้องเพลงลำเอ้อร์เหรินจ้วนอยู่แล้ว อาศัยฤทธิ์เหล้าช่วย จึงผุดลุกขึ้นยืนดัง "พรวด"

เขาคว้าตัวหญิงชาวบ้านคนหนึ่งในหมู่บ้านมาร่วมวง แล้วเริ่มร้องเพลงลำเปิดฉากเอ้อร์เหรินจ้วนด้วยกันทันที

เป่าคู่แผดเสียงก้องกังวาน "เดือนอ้ายมาเยือนคือปีใหม่เอย วันชิวอิกคือวันแรกเอย..."

หญิงผู้นั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า ส่งเสียงใสกังวานขับขานรับอย่างไพเราะ ทั้งคู่ร้องรับส่งกัน ท่าทางทั้งโอเวอร์ทั้งน่าขัน ทำเอาทุกคนหัวเราะร่ากันยกใหญ่

ภายในลานบ้าน เสียงเพลง เสียงหัวเราะ และเสียงซอเอ้อร์หูถักทอประสานกัน กลายเป็นบทเพลงซิมโฟนีแห่งชนบทอันแสนสุขสำราญ

ทุกคนจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศอันครึกครื้นนี้ ราวกับว่าความกลัดกลุ้มทั้งหลายได้ถูกโยนทิ้งไปไกลจนสุดขอบฟ้า

ภาพเช่นนี้ มีเพียงคนตงเป่ยแท้ๆ เท่านั้นถึงจะซาบซึ้งกับความสุขสำราญอันไร้ขอบเขตนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

เฉินเล่อผู้ได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งยืนอยู่ด้านข้าง มองดูภาพเหตุการณ์อันคึกคักตรงหน้า ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสมหวัง กระทั่งหยาดน้ำตายังเอ่อคลออยู่ในเบ้าตา

ชาติก่อน เฉินเล่อทิ้งความเสียดายไว้มากมายเหลือเกิน ความเสียดายเหล่านั้นเปรียบเสมือนดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ส่องประกายระยิบระยับแต่ไม่อาจไขว่คว้าได้ มักจะคอยวนเวียนอยู่ในความฝันของเขาอยู่เสมอ

เขาฝันอยากจะกลับมาที่บ้านนอกในแถบตงเป่ยแห่งนี้ใจแทบขาด กลับมายังสถานที่ที่แบกรับความทรงจำอันแสนอบอุ่นนับไม่ถ้วน

ได้นั่งลงบนเตียงเตาอุ่นๆ ครอบครัวล้อมวงอยู่ด้วยกัน นั่งคุยสารทุกข์สุกดิบ แทะเมล็ดแตงโม ภาพอันแสนอบอุ่นนั้นคือความปรารถนาที่นุ่มนวลที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของเขา

เขาคิดถึงภาพบรรยากาศทั้งในและนอกหมู่บ้าน ทุกครัวเรือนต่างอบอวลไปด้วยความอบอุ่นมีชีวิตชีวา

เพื่อนบ้านต่างแวะเวียนไปมาหาสู่ ถามไถ่ทุกข์สุข น้ำใจชาวบ้านอันเรียบง่ายบริสุทธิ์เช่นนี้ เป็นสิ่งที่ไม่อาจหาได้เลยในโลกภายนอก

ชาติที่แล้ว แม้เฉินเล่อจะประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงเงินทองอยู่ภายนอก แต่ในส่วนลึกของจิตใจกลับมีช่องว่างอยู่เสมอ นั่นคือความถวิลหาในรสชาติของบ้านเกิด

เขาฝันอยากจะกินต้มผักกาดดองเนื้อหมูรสชาติต้นตำรับที่มีแค่ในตงเป่ยแท้ๆ อีกสักคำ ได้สัมผัสกับความกระตือรือร้นและจริงใจไร้สิ่งปิดบังของชาวบ้านพวกนี้อีกสักครา

อันที่จริง ในชาติก่อนมีคำว่าจนใจอยู่มากมายเหลือเกินที่นำมาใช้อธิบายถึงคนตงเป่ยได้ ราวกับว่านับตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาดูโลก การต้องจากตงเป่ยไปก็กลายเป็นชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

โดยเฉพาะสำหรับเด็กหนุ่มชาวตงเป่ย ตั๋วรถไฟมุ่งหน้าลงใต้หนึ่งใบนั้น เปรียบเสมือนพิธีสู่ความเป็นผู้ใหญ่ของพวกเขาเลยทีเดียว

เพื่อชีวิตที่ดีกว่า เพื่อความฝันและอนาคต พวกเขาจำต้องพลัดบ้านเกิดเมืองนอน ก้าวเดินสู่เส้นทางอันไกลโพ้น

ดังนั้นในเวลาต่อมา ไม่ว่าจะตามซอกมุมไหนของทั้งประเทศหรือแม้กระทั่งทั่วโลก ต่างก็พบเห็นเงาร่างของคนตงเป่ยได้ทั้งสิ้น ทว่าบนผืนแผ่นดินตงเป่ยแห่งนี้ คนตงเป่ยแท้ๆ กลับยิ่งมายิ่งบางตาลงเรื่อยๆ มันเป็นสภาพความเป็นจริงอันชวนให้จนใจและรันทดใจยิ่งนัก

ขณะที่เฉินเล่อกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกสะท้อนใจอยู่นั้น เขาไม่รู้เลยว่า เฉินเป่าไฉพ่อของตนกำลังเดินหน้าตาบูดบึ้งด้วยความโกรธจัดเข้ามาในหมู่บ้านจากทางทิศตะวันออก ในมือยังหิ้วถุงใบหนึ่งไว้แน่น ข้างในถุงนั้นอัดแน่นไปด้วยยาทั้งสิ้น