ตอนที่ 89 หัวเราะเยาะคนอื่น สุดท้ายสู้เขาไม่ได้ เสียใจจนไส้แทบขาด!!

เดิมทีทุกคนยังใจจดใจจ่อรอน้องเมียของโจวเสี่ยนจวินล่าสัตว์กลับลงมาจากเขา จะได้โยนเนื้อลงหม้อกินมื้ออร่อยกันสักมื้อ แต่ผลลัพธ์คือ เนื้อคงไม่ได้กินแล้ว

ตอนที่โจวเสี่ยนจวินแบกหวังกั๋วผิงน้องเมียกลับมาก็ทำเอาทุกคนตกใจแทบแย่ ผู้ใหญ่บ้านรีบให้นักบัญชีไปตามหมอเท้าเปล่าประจำหมู่บ้านมาทันที ตอนนี้กำลังทำแผลอยู่ในบ้าน

ส่วนโจวปิ่งคุนซึ่งเป็นลูกชายคนที่สองของโจวเสี่ยนจวิน พอกลับมาถึงก็เหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง นั่งยอง ๆ อยู่ใต้ชายคา ก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา เอาแต่สั่นงันงกไม่หยุด

เป้ากางเกงแข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งไปตั้งนานแล้ว พวกสอดรู้สอดเห็นแถวนั้นจึงขยับเข้าไปซักถามสองสามคำ โจวปิ่งคุนถึงได้ตัวสั่นงันงก เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาออกมา

ที่แท้ทั้งสองคนก็โดนหมูป่าขวิด หวังกั๋วผิงเคราะห์ร้ายที่สุด ซี่โครงหักไปหลายซี่ แถมตรงบั้นท้ายก็คงเป็นแผลเหวอะหวะด้วย

กลับกันคือตัวเขาเอง แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ตกใจแทบสิ้นสติ มาถึงตอนนี้ถึงเพิ่งเริ่มได้สติกลับมา

ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าจ้าวเฟิ่งโหย่วเดินเหยาะ ๆ เข้าไป ยื่นมือตบไหล่โจวปิ่งคุนเบา ๆ ปลอบใจสองสามคำ จากนั้นก็ตะโกนบอกชาวบ้านรอบ ๆ ว่า "ทุกคนแยกย้ายกันไปเถอะ!"

พวกชาวบ้านในลาน บรรดาหญิงชาวบ้านเพิ่งคิดจะแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน แต่ก็ยังมีบางคนยืนปักหลักอยู่ที่เดิม รอจะดูเรื่องสนุกอยู่!

ในจังหวะนั้นเอง ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็วิ่งหอบแฮ่ก ๆ เข้ามา พอเข้าลานบ้านมาก็เห็นจ้าวเฟิ่งโหย่วทันที

"ลุงจ้าว พี่ผม... พี่ผมบอกว่าชวนลุงไปกินเนื้อหมูที่บ้านครับ" ไอ้ทึ่มร่างยักษ์พูดไปพลาง ยัดเนื้อหมูที่เสียบอยู่บนตะเกียบเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตายไปพลาง

พวกแม่บ้านแถวนั้นเห็นเข้าก็เบิกตากว้างจนกลมโต นึกว่าตาฝาดไป ในใจคิดว่าทำไมเจ้าคนปัญญานิ่มนี่ถึงได้กินเนื้อล่ะ?

ยิ่งเห็นเขางับหมูสามชั้นคำโตลงไป เสียงมันเยิ้มซู่ซ่า น้ำมันไหลย้อยออกมา ก็ทำเอาพวกแม่บ้านเหล่านั้นน้ำลายสอ กลืนน้ำลายเอื๊อก อยากจะพุ่งเข้าไปแย่งเนื้อในมือคนทึ่มมากินเองสักสองคำให้รู้แล้วรู้รอด

ยุคนี้สมัยนี้ มีบ้านไหนบ้างที่ลืมตาอ้าปากได้สบาย

ออกไปรับจ้างทำงานเดือนหนึ่ง หาเงินได้ไม่กี่หยวนก็ถือว่าดีถมไปแล้ว

พวกที่แข้งขาว่องไว ทำงานคล่องแคล่ว ทนลำบากตรากตรำได้ หากโชคดีหน่อยก็หาได้สักสิบกว่าหยวน แต่นั่นก็แค่พอจ่ายค่าใช้จ่ายประจำวันในบ้าน เดือนหนึ่งถึงจะได้กินของดี ๆ สักมื้อ

ทว่าคนส่วนใหญ่ต่างก็กินแกลบกินผักป่า กินผักแห้งที่ตากไว้ตั้งแต่ตอนฤดูใบไม้ร่วงก่อนจะเข้าหน้าหนาวทั้งนั้น

บางบ้านเลี้ยงไก่ไว้ไม่กี่ตัว ก็เพื่อให้ออกไข่ นาน ๆ ทีถึงจะได้กินไข่ไก่แก้ขัดปาก

แล้วเนื้อแบบนี้ ใครจะกล้ากินสุรุ่ยสุร่ายแบบไอ้ทึ่มร่างยักษ์กันล่ะ?

ซื้อเส้นหนึ่งขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งถึงสองหยวน ปกติต้องเอาไปผัดกับผัก ทำเป็นจานใหญ่ ๆ ทั้งครอบครัวล้อมวงกินกัน ได้กินคนละสองชิ้นก็ดีใจกันยกใหญ่แล้ว

ดูไอ้ทึ่มร่างยักษ์กินแบบนี้สิ สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านแล้ว มันหรูหราฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว แม้แต่ในฝันยังไม่กล้าคิดเลย

แม้กระทั่งจ้าวเฟิ่งโหย่วยังอึ้งไปครู่หนึ่ง ตอนแรกที่เห็นไอ้ทึ่มร่างยักษ์กินเนื้อคำโตแบบนั้น เขายังนึกว่าเจ้าคนทึ่มนี่อาการกำเริบ วิ่งมาพล่ามเพ้อเจ้อที่นี่หรือเปล่า

แต่พอดูเนื้อในมือของไอ้ทึ่มร่างยักษ์ให้ชัด ๆ จ้าวเฟิ่งโหย่วก็ถามอย่างสงสัยขึ้นมาว่า "พี่แกคือใครกันล่ะ ข้าอยู่ในหมู่บ้านนี้มาตั้งหลายปี ทำไมไม่ยักรู้ว่าแกมีพี่ด้วยวะ แกมีแค่แม่คนเดียวไม่ใช่เรอะ"

พอได้ยินจ้าวเฟิ่งโหย่วถามแบบนั้น ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็ปาดคราบมันตรง

พอได้ยินชื่อเฉินเล่อ จ้าวเฟิ่งโหย่วก็สะดุ้งตกใจขึ้นมาอีกรอบ

นึกในใจว่าไอ้หนุ่มนี่ล่าสัตว์ได้อีกแล้วหรือไง ที่พูดไปเมื่อกี้นี้ไม่ได้โม้เหลวไหล แต่เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ

บรรดาพวกผู้หญิงรวมถึงพวกผู้ชายไม่กี่คนในลานบ้าน พอได้ยินคำพูดนี้ของไอ้ทึ่มร่างยักษ์ ต่างก็พากันตกตะลึงจนตาค้างตาโต ชั่วครู่ชั่วยามนั้นไม่มีใครรู้เลยว่านี่เรื่องจริงหรือเรื่องโกหก

ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง เต๋อจู้เพิ่งเอารถวายากลับไปเก็บ เดินผ่านหน้าบ้านเฒ่าโจวเข้าพอดี พอเหลือบเห็นผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีซุนยืนอยู่ตรงนั้น ก็ฉีกยิ้มกว้างตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "ผู้ใหญ่บ้าน นักบัญชีซุน ยังยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้อีกล่ะครับ! เจ้าเฉินเล่อมันล่าหมูป่าตัวเบ้อเริ่มกลับมาได้ตั้งสองตัว ในลานบ้านตั้งหม้อต้มกันแล้ว ไม่รีบไปกินเนื้อกันหรือไง!"

"เจ้าหนุ่มนี่ถือว่าได้ดีแล้วจริง ๆ หมูป่าสองตัวนั้นตัวเท่าภูเขาลูกย่อม ๆ พอกินไปได้อีกนานเลย มันเยิ้มหยดย้อยเชียวล่ะ!"

ตอนที่เต๋อจู้พูด น้ำลายแทบจะหก ยกแขนเสื้อขึ้นปาดมุมปากไปทีหนึ่ง

จ้าวเฟิ่งโหย่วผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีซุนสบตากัน พอได้ยินคำว่า "หมูป่าอ้วนพีตัวใหญ่สองตัว" ก็ตกตะลึงจนตาค้างไปอีกรอบ

จ้าวเฟิ่งโหย่วอดทอดถอนใจไม่ได้ "นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเจ้าเฉินเล่อมันจะได้ดีขึ้นมาแล้ว! ฝีมือล่าสัตว์นี่ ต้องได้เชื้อมาจากพ่อมันแน่ ๆ"

นักบัญชีซุนก็ฉีกยิ้มกว้าง พลันนึกถึงตอนที่ให้เจ้าหนุ่มเฉินเล่อยืมปืนไปก่อนหน้านี้ เจ้านั่นไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรเลย แถมยังเอาไปทำการทำงานเป็นเรื่องเป็นราว จึงอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ "เด็กคนนี้ใช้ได้เลย พึ่งพาได้จริง ๆ!"

จากนั้นก็หันไปพูดกับจ้าวเฟิ่งโหย่ว "ผู้ใหญ่ ยังจะรออะไรอยู่อีกเล่า คนเขาตั้งใจมาชวนพวกเราขนาดนี้แล้ว รีบไปกินเนื้อกันเถอะ!"

จ้าวเฟิ่งโหย่วก็ยิ้มหน้าบาน ยื่นมือไปตบไหล่ไอ้ทึ่มร่างยักษ์แล้วหัวเราะ "เจ้าทึ่มนี่ ยังรู้จักวิ่งมาส่งข่าวด้วยแฮะ! เอาละ ไปกัน ไปกันเถอะ"

พูดจบ ผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีก็สาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของเฉินเล่อ

ทว่าพวกคนในลานบ้าน โดยเฉพาะพวกหญิงชาวบ้านที่ชอบนินทาชาวบ้าน มองตามแผ่นหลังของผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีตาละห้อย น้ำลายสอจนต้องเลียปากแผล็บ ๆ

เมื่อครู่พวกหล่อนเพิ่งจะผสมโรงร่วมกับคนบ้านเฒ่าโจวถากถางเฉินเล่อไปไม่น้อย ตอนนี้เขาเชิญผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชี แต่ไม่ได้เอ่ยปากชวนพวกหล่อนเลยสักคำ

ทว่าบางคนก็ทนความอยากไม่ไหวจริง ๆ แอบเดินตามหลังผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีไปติด ๆ หวังจะไปขอเอี่ยวเนื้อกินสักคำสองคำ

พอเดินมาถึงหน้าลานบ้านของเฉินเล่อแล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน โอ้โฮ!

เห็นแค่ในกระทะใบใหญ่กำลังต้มเนื้อหมูสามชั้นชิ้นขาวจั๊วะ ไส้หมูที่เพิ่งลวกสุกถูกหั่นเป็นท่อน ๆ พอดีคำ ผัดคลุกเคล้ากับพริกสีแดงสด กลิ่นหอมฟุ้งลอยแตะจมูกขึ้นมาในทันใด

ทั่วทั้งลานบ้านตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสำรับล้มหมู ทำเอาพวกชาวบ้านที่เกาะรั้วไม้อยู่ด้านนอกกลืนน้ำลายเอื๊อกจนตาลอย แต่ละคนตาค้างจ้องมองไม่กะพริบ

พอกวาดตามองเข้าไปในลานบ้าน ก็มีชาวบ้านในหมู่บ้านมารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้วตั้งห้าหกสิบคน ทุกคนนั่งล้อมวงคุยกันหัวเราะกันอย่างครึกครื้นยิ่งนัก

หญิงชาวบ้านไม่กี่คนที่เคยหัวเราะเยาะเฉินเล่อก่อนหน้านี้ ยืนอยู่ด้านนอกจนแทบจะกัดฟันกรอด

ในใจพวกหล่อนนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด นึกอยากจะยกมือฟาดหน้าตัวเองสักสองสามฉาด

หญิงอ้วนคนหนึ่งในนั้นบ่นพึมพำเสียงเบา "โธ่เอ๋ย ทำไมฉันถึงปากบอนแบบนี้นะ ถ้ารู้แต่แรกว่าเจ้าเฉินเล่อมันจะเก่งกาจขนาดนี้ ตอนนั้นฉันไม่น่าพล่ามเพ้อเจ้อไปเลย"

หญิงผอมอีกคนข้าง ๆ ก็ถอนหายใจยาว "นั่นน่ะสิ คราวนี้ดีล่ะ เนื้อก็ไม่ได้กิน แถมยังกลายเป็นคนน่ารังเกียจอีก"

ในเวลานั้น เฉินเล่อกำลังวิ่งวุ่นต้อนรับแขกเหรื่ออยู่ พอเห็นผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีมาถึง ก็รีบก้าวเท้าเข้ามาต้อนรับพลางยิ้มทักทาย "ผู้ใหญ่บ้าน นักบัญชีซุน ในที่สุดพวกลุงก็มาเสียที รีบเข้าบ้านไปนั่งก่อนครับ มาชิมเนื้อสด ๆ กัน"

จ้าวเฟิ่งโหย่วตบไหล่เฉินเล่อพลางหัวเราะร่า "เจ้าหนุ่ม ใช้ได้นี่หว่า! ฝีมือร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้กลับมาได้ตั้งสองตัว"

เฉินเล่อยกมือเกาหัว ยิ้มอย่างซื่อ ๆ "ผู้ใหญ่บ้านชมเกินไปแล้วครับ แค่โชคดีเท่านั้นเอง"

นักบัญชีซุนก็เอ่ยเย้าขึ้นมาบ้าง "โชคดีอะไรกัน นี่มันฝีมือชัด ๆ! แกดูสิ ต้มเนื้อหม้อนี้ หอมฟุ้งไปไกลสิบลี้แล้วมั้ง!" ทุกคนต่างพูดคุยหัวเราะกันพลางเดินเข้าไปในบ้านหาที่นั่ง

บนโต๊ะจัดวางสำรับล้มหมูร้อน ๆ ส่งควันฉุย มีทั้งผักกาดดองต้มหมูสามชั้น ไส้กรอกเลือด ผัดตับหมู แล้วยังมีกับข้าวผัดอีกสารพัดอย่าง

ชาวบ้านต่างพากันหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา โซ้ยกันอย่างเอร็ดอร่อยเต็มคราบ ทั่วทั้งบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง

บริเวณลานบ้านก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างมีชีวิตชีวาไม่แพ้กัน

บรรดาคนเฒ่าคนแก่นั่งล้อมกันอยู่โต๊ะหนึ่ง กินเนื้อไปพลาง นั่งคุยเรื่องสัพเพเหระในหมู่บ้านไปพลาง บนใบหน้าต่างเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มอันสงบสุข!

ส่วนพวกเด็กๆ ก็จับกลุ่มรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวแย่งของอร่อยกินกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะร่าเริงดังก้องไปทั่วลานบ้าน

เฉินเล่อ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ หลี่ฟู่กุ้ย รวมทั้งผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่นๆ นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน บรรยากาศกลมเกลียวชื่นมื่นเป็นที่สุด

ในใจของผู้ใหญ่บ้านจ้าวเฟิ่งโหย่วนั้นมีความสุขเหลือล้น พอเห็นชาวบ้านทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ ชายหญิงมารวมตัวกันอย่างคึกคักมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นเฉินเล่อ เจ้าหนุ่มที่แต่ก่อนเคยเป็นผีพนันตัวร้ายจนคนอื่นต้องคอยเอือมระอา ทว่ายามนี้กลับรู้ผิดชอบชั่วดี กลับเนื้อกลับตัวเป็นคนใหม่ ทั้งยังล่าหมูป่าตัวเบ้อเริ่มกลับมาได้ถึงสองตัวเพื่อเลี้ยงเนื้อคนทั้งหมู่บ้าน เรื่องนี้นับเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างหาที่สุดมิได้

จ้าวเฟิ่งโหย่วโบกมือใหญ่ไปมา ก่อนจะตะโกนเรียกเต๋อจู้เข้ามาหาแล้วสั่งเสียงดังลั่น "เต๋อจู้เอ๊ย รีบไปบ้านลุงหวังของเอ็งเร็วเข้า ไปเอาเหล้าขาวมาสักหน่อย! วันนี้ข้าอารมณ์ดี พวกเรามาดื่มกันให้เต็มคราบ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง!"

พอทุกคนได้ยินว่าผู้ใหญ่บ้านใจป้ำขนาดนี้ ต่างก็พากันส่งเสียงโห่ร้องขานรับ เสียงเฮฮาอื้ออึงดังระเบิดขึ้นทั่วทั้งลานบ้านทันที