ตอนที่ 88 บ้านหนึ่งสุข อีกบ้านทุกข์

ลานบ้านไม่ได้ใหญ่อยู่แล้ว พอคนเยอะขึ้นมาก็พลันคึกคักขึ้นทันที

เฉินเล่อตะโกนด้วยเสียงอันดังลั่น "นี่ ผมว่านะ พวกไอ้หนุ่มร่างใหญ่บึกบึนกับพวกผู้ชายแรงดีทั้งหลาย รีบขยับแข้งขยับขามาทางนี้หน่อย! ช่วยกันเอาหมูป่าตัวอ้วนพีมันเยิ้มตัวนั้นเข้าไปไว้ในห้องเก็บของก่อน!"

คนที่ถูกเรียกชื่อต่างพับแขนเสื้อขึ้นเหมือนได้รับคำสั่งทหาร ออกแรงส่งเสียงฮึดฮัดช่วยกันยกหมูป่า เดินโซซัดโซเซแต่ก็ฮึดสู้เต็มที่เพื่อยัดมันเข้าไปในห้อง ปากก็พร่ำบ่นไปด้วย "คุณพระช่วย หมูป่าตัวนี้หนักเป็นบ้า หนักยังกะภูเขาลูกย่อมๆ เลย!"

พอยัดหมูป่าตัวอ้วนเข้าไปเสร็จ ก็รีบต่อโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ชั่วคราวขึ้นมา โต๊ะเพิ่งประกอบเสร็จ ก็มีเสียง "โครม" โยนหมูป่าตัวใหญ่สี่ร้อยจินที่ผ่าท้องแล้วขึ้นไปวาง

ลานบ้านพลันอลหม่านเหมือนหม้อแตก ทุกคนเริ่มง่วนทำงานกันจ้าละหวั่น

ฝั่งหนึ่งไปลับมีด เสียงมีดถูกับหินลับดัง "ชึ่บชั่บ" ไม่หยุด ออกแรงกันเต็มที่ เพราะมองเห็นเนื้ออยู่รำไรแล้ว

อีกฝั่งไปต้มน้ำ น้ำในหม้อเดือด "ปุดๆ" ส่งฟองผุดพราย เหมือนฝูงกบกำลังร้องประสานเสียง

มีคนเฒ่าคนแก่สองกลุ่มคาบกล้องยาสูบ นั่งเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบบนเก้าอี้ใต้ชายคา ดูราวกับแนวต้นสนโบราณ

พวกเขาสูบยาควันพวยพุ่งส่งเสียงดังปั่บๆ ปล่อยวงควันลอยเอื่อย พูดคุยถึงเรื่องเก่าเรื่องแก่ในอดีต นานๆ ทีก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงออกมา

พวกผู้หญิงต่างนั่งยองๆ หน้าเตาชั่วคราว ยัดฟืนเข้ากองไฟกันอย่างขะมักเขม้น เปลวไฟลุกโชนเสียงดัง "ฟู่ๆ" ส่องกระทบใบหน้าพวกเธอจนแดงก่ำ เหมือนรวงข้าวฟ่างสุกงอม

ผู้หญิงบางคนยังยกผักกาดดองกะละมังใหญ่มาด้วย

พวกเธอถือมีดหั่นดัง "ฉับๆๆๆ" อย่างคล่องแคล่ว พลางหั่นพลางคุยกันเจื้อยแจ้ว

ทั้งเรื่องบ้านโน้นนินทาบ้านนี้ แถมยังมีมุกตลกสองแง่สองง่ามคอยหยอกเย้า ทำเอาพวกไอ้หนุ่มข้างๆ หน้าแดงก่ำเป็นผ้าแดง แทบจะมุดหัวลงดิน

พวกผู้ชายหลายคนแบกกระทะเหล็กใบใหญ่เดินเข้ามาจากข้างนอกราวกับแบกของล้ำค่า เดินไปพลางส่งเสียงร้องเพลงคู่เอ้อร์เหรินจ้วนตงเป่ยไปพลาง เพลงเพี้ยนไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ยังรู้สึกดีกับตัวเองสุดๆ

ไม่นานนัก เพิงก็ถูกกางขึ้นมาจนได้ ดูเหมือนเต็นท์หลังใหญ่ที่คลุมมุมหนึ่งของลานบ้านเอาไว้

พอคนเยอะ ประสิทธิภาพการทำงานก็พุ่งปรี๊ดเหมือนจรวด มองไปในลานบ้านนั้น ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่มีใครอยู่นิ่งเฉยเลยสักคน!

เฉินเล่อยืนอยู่ตรงกลาง มองดูภาพอันคึกคักนี้แล้วในใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข!

เขานึกในใจว่า ความสัมพันธ์กับผู้คนเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว วันหน้าพ่อแม่กับพ่อตาแม่ยายก้าวขาออกจากบ้าน จะได้ยืดอกในหมู่บ้านได้อย่างเต็มภาคภูมิ ไปนั่งคุยกับใครก็มีหน้ามีตาขึ้นมาอีกหลายส่วน

ตอนนี้เอง ลุงหวังผูกผ้ากันเปื้อนเก่าๆ ผืนหนึ่ง ในมือถือมีดแล่เล่มใหญ่ที่ลับจนขึ้นเงาวับ ท่าทางราวกับแม่ทัพที่กำลังจะออกศึก

เขาเดินไปที่หน้าโต๊ะไม้ใหญ่ เดินวนรอบหมูป่าอยู่หลายรอบ สายตาจับจ้องมันเขม็ง!

จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สองมือกำด้ามมีดแน่น ฟันฉับลงไปสุดแรง เสียง "กร๊อบ" ดังขึ้น ขาข้างหนึ่งของหมูป่าก็ถูกชำแหละออกมา ท่วงท่าเฉียบคมคล่องแคล่ว ไม่มีติดขัดเลยแม้แต่น้อย

เฉินเล่อเห็นแล้วก็อดชมไม่ได้ "โอ้โห ลุงหวัง ฝีมือลุงนี่ขั้นเทพจริงๆ นึกว่าพ่อครัวใหญ่มาเองซะอีก!"

ลุงหวังได้ยินแล้วก็ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงรูหู แต่ปากยังถ่อมตัว "พอเถอะน่า นี่มันของที่เรียนมาจากคนรุ่นก่อนทั้งนั้น ไม่ได้มีอะไรวิเศษวิโส แค่อาศัยความชำนาญเท่านั้นแหละ"

"เทียบกับพวกเจ้าหนุ่มสามคนอย่างพวกเอ็งแล้วยังห่างชั้นนัก ข้าแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้ พวกเอ็งน่ะใช้ฝีมือของแท้!"

มีคนข้างๆ ช่วยเสริม "ลุงหวัง มีดนี้ของลุงฟันลงไป แม่นยำยังกะเอาไม้บรรทัดมาวัดไว้เลยนะ!"

ลุงหวังหัวเราะฮ่าๆ มือยังขยับไม่หยุด "พวกเอ็งนี่นะ ดูเหมือนง่าย แต่ถ้าลองลงมือทำเองเมื่อไหร่จะรู้ว่าข้างในมันมีเคล็ดลับอยู่"

จังหวะนั้น มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งเบียดเข้ามา มองลุงหวังตาละห้อยแล้วเอ่ยขึ้น "ลุงหวัง ลุงช่วยสอนวิชาชำแหละหมูนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

ลุงหวังมองเขาแล้วยิ้มพลางว่า "ได้สิ รอข้าเสร็จงานวันนี้ก่อน ถ้าว่างจะสอนให้ แต่วิชานี้ต้องใจเย็น แล้วก็ต้องมีเรี่ยวมีแรงด้วยนะ!"

คนในลานบ้านมองลุงหวังชำแหละหมูไปพลาง นั่งคุยกันไปพลาง บรรยากาศคึกคักอย่าบอกใคร

พวกผู้หญิงอยู่หน้าเตา เร่งไฟจนลุกโชน น้ำในกระทะใบใหญ่แทบจะเดือดพล่าน ไอความร้อนลอยกรุ่น ดูราวกับงานเลี้ยงท้อสวรรค์ของเจ้าแม่หวังหมู่!

เด็กๆ วิ่งซุกซนลัดเลาะไปตามฝูงคน นานๆ ทีก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง "หนูอยากกินเนื้อหมูป่า!"

เพียงชั่วครู่ บนเขียงก็เต็มไปด้วยเนื้อหมูป่าเป็นชิ้นๆ เนื้อติดมันสีขาวจั๊วะกับเนื้อแดงสดใส แค่มองก็น้ำลายสอแล้ว

เฉินเล่อเห็นภาพนั้นแล้ว ในใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

มองดูเนื้อหมูก้อนโตถูกหย่อนลงกระทะไปทีละชิ้นๆ คราวนี้เป็นพ่อครัวมือหนึ่งประจำหมู่บ้านที่ลงมือจับทัพพีด้วยตัวเอง เขาโยนขิงแง่งใหญ่ลงไปไม่ยั้ง

ก็เพื่อดับกลิ่นสาบของหมูป่าตัวอ้วนนี้นี่เอง

เพราะอย่างไรเสียกลิ่นสาบหมูป่าก็แรงเอาเรื่อง จำเป็นต้องดับกลิ่นนี้ทิ้งให้หมด!

ส่วนกระทะใหญ่อีกใบข้างๆ ผักกาดดองก็ต้มเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มได้ที่แล้ว พอกินคู่กับไส้กรอกเลือดและหมูสามชั้นมันสลับเนื้อ รสชาตินั้นบอกเลยว่าเด็ดขาดสุดๆ

มีเด็กหลายคนมายืนล้อมหน้าเตา สูดจมูกฟุดฟิด น้ำลายแทบจะหก แต่พวกผู้ใหญ่กลัวว่าเด็กๆ จะโดนไฟลวก เลยไล่ต้อนพวกเด็กๆ ออกไป ให้ไปวิ่งเล่นอยู่ข้างๆ แทน

บางคนเริ่มกางโต๊ะกินข้าวแล้ว กางเรียงกันไปเจ็ดแปดตัว ลานบ้านทั้งหลังมีคนอย่างน้อยห้าหกสิบคน ทั้งหญิงชายคนแก่คนหนุ่ม ล้วนจะได้กินของร้อนๆ ให้อิ่มท้อง

เฉินเล่อเห็นว่าใกล้จะได้เวลาเปิดโต๊ะแล้ว จึงโบกมือเรียกไอ้ทึ่มร่างยักษ์แล้วพูดว่า "น้องชาย นายไปบ้านเฒ่าโจวที ไปเชิญผู้ใหญ่บ้านกับนักบัญชีซุนมา เชิญแค่สองครอบครัวนี้นะ คนอื่นไม่ต้องไปบอก!"

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์พยักหน้าหงึกๆ แต่ลูกตายังจ้องเขม็งไปที่เนื้อในกระทะไม่วางตา เฉินเล่อเห็นแล้วก็ยิ้มออกมา เดินไปที่หน้าเตาแล้วตะโกนบอกลุงหกหูที่กำลังควงทัพพี "ลุงหก ลุงช่วยหั่นเนื้อสุกให้ผมสักชิ้นเถอะ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ท่าทางจะหิวแล้ว เอาให้มันรองท้องสักชิ้นก่อนครับ"

แม้ลุงหกหูจะตัวเตี้ย แต่เรี่ยวแรงมหาศาล ทำงานตรากตรำตากแดดตากลมมาหลายปี ผิวพรรณจึงดำมะเมื่อมจนขึ้นเงา!

เขาฉีกยิ้มตอบรับอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบมีดขึ้นมา อีกมือหนึ่งกลับล้วงลงไปในน้ำเดือดๆ ดึงเนื้อขึ้นมาดื้อๆ โดยไม่กลัวร้อนเลยสักนิด ในยุคนี้ คนในหมู่บ้านมือด้านหนากันหมด อย่าว่าแต่น้ำร้อนเลย ต่อให้เป็นเศษแก้วคมๆ ก็ยังบาดไม่เข้า

ลุงหกหูควักเนื้อก้อนโตขึ้นมา สับมีดลงไปหนึ่งฉับ จากนั้นก็หยิบตะเกียบข้างหนึ่งเสียบเนื้อชิ้นนั้นแล้วยื่นให้เฉินเล่อ

หมูสามชั้นชิ้นโตติดมันและหนังหมูร้อนฉุยจนควันขึ้น ทำเอาเฉินเล่อน้ำลายสอขึ้นมาเหมือนกัน เขาจิ้มเนื้อนั้นลงในชามซอสกระเทียมสับข้างๆ เต็มเหนี่ยว แล้วดึงขึ้นมายื่นส่งให้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ทันที

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์รับเนื้อสามชั้นชิ้นโตไป ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข วิ่งไปพลางอ้าปากกัดคำโตไปพลาง กินจนปากมันแผล็บ

อร่อยจนไม่รู้จะพูดยังไง!

บ้านหนึ่งสุขสันต์ อีกบ้านหนึ่งก็โศกศัลย์

ทางฝั่งเฉินเล่อคึกคักอย่างยิ่ง แต่พอมองไปทางบ้านเฒ่าโจว ในบ้านกลับมีเสียงคร่ำครวญและก่นด่าของหวังกุ้ยอิงลอยออกมา

ลานบ้านหลังนั้นเงียบสงัดลงนานแล้ว จากที่เคยครึกครื้นก่อนหน้านี้ ตอนนี้น้ำร้อนก็เย็นชืด ไฟในเตาก็มอดดับไปหมด

ชาวบ้านสิบเจ็ดสิบแปดคนต่างยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในลานบ้านกันหมด