ตอนที่ 87 คนเยอะมันก็คึกคักแบบนี้แหละ!

โจวเสี่ยนจวินที่กำลังเดินก้มหน้าขึ้นเขา ในใจพลางคิดคำนวณว่าน้องเมียกับลูกชายยังไม่กลับมาเสียที หรือว่าจะไปเจอเรื่องอะไรเข้า?

หรือจะเป็นเพราะหมูป่าตัวนี้ล่ายาก หรือไม่ก็ตัวใหญ่เกินจนขนลงมาลำบากกันแน่?

ขณะกำลังคิดในใจอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ตะโกนดังมาจากด้านบน พอเงยหน้าขึ้นไปมองก็แทบช็อก เมื่อเห็นโจวปิ่งคุนลูกชายคนรองของตัวเองกำลังแบกคนคนหนึ่งอยู่ แต่ก้าวพลาดเหยียบแผ่นหิมะไม่มั่น ลื่นไถลกลิ้งหลุน ๆ ลงมาไม่เป็นท่า

ตอนนั้นโจวเสี่ยนจวินรู้สึกเหมือนหัวดัง "วิ้ง" เสียงดังยิ่งกว่าเสียงประทัดสองจังหวะที่จุดตอนปีใหม่เสียอีก

หัวใจเต้นรัวเหมือนตีกลอง "ตึกตึกตึก" จนแทบกระดอนออกมา ทั้งร่างคล้ายถูกสาปให้หยุดนิ่ง ยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น เนิ่นนานกว่าจะได้สติกลับมา

"กั๋วผิง ปิ่งคุน โอ้โฮสวรรค์คุ้มครอง! พวกแกสองคนไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรมาเนี่ย!!"

พอนึกขึ้นได้ เขาก็ตะโกน "คุณพระช่วย" ออกมาด้วยความตกใจ สับตีนแตกวิ่งขึ้นเขาไปทันที ความเร็วนั้นไวยิ่งกว่าหมาไล่กวดกระต่ายเสียอีก

พอวิ่งไปถึงตรงหน้า ก็เห็นหวังกั๋วผิงนอนแผ่อยู่บนพื้นหิมะ สภาพเหมือนกระสอบป่านขาด ๆ ตัวหนึ่ง หอบหายใจแฮก ๆ ลุกขึ้นยืนเองไม่ไหวด้วยซ้ำ

พอกวาดตามองสภาพมอมแมมดูไม่ได้ของลูกชายตัวเอง ในใจของโจวเสี่ยนจวินก็ "กระตุกวาบ" เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

ที่แท้หมูป่าไม่ได้ล่า กลับโดนหมูป่าเล่นงานเสียเอง เขาร้อนใจจนกระทืบเท้า แผดเสียงถามทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

น้ำตาของโจวปิ่งคุนร่วงเผาะ ๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

โจวเสี่ยนจวินจะมัวมีกะจิตกะใจฟังเรื่องพวกนี้เสียที่ไหน รีบช่วยลูกชายพยุงหวังกั๋วผิงขึ้นมา แบกขึ้นหลังตัวเองแล้วก็จ้ำอ้าวพากลับลงเขาไป

เขาเดินไปพลาง ในใจก็รู้สึกอัดอั้นตันใจจนบอกไม่ถูก

เดิมทีคิดจะเรียกน้องเมียมาอวดบารมีสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าน้องเมียคนนี้จะไม่ได้เรื่องขนาดนี้ โดนหมูป่าขวิดซะได้

ยังดีที่คนไม่ถึงกับเป็นอะไรมาก ก้อนหินใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจของโจวเสี่ยนจวินถึงได้ยอมหล่นลงเสียที

เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แบกน้องเมีย พาลูกชาย ค่อย ๆ ย่องก้าวลงไปทีละก้าวราวกับเต่าแก่ตัวหนึ่ง

ตัดภาพมาทางฝั่งเฉินเล่อ พวกเขามาถึงจุดที่ผูกวัวเหลืองเอาไว้ ต้องออกแรงแทบขาดใจกว่าจะลากหมูป่าตัวนั้นขึ้นเกวียนวัวได้

เฉินเล่อให้หลี่ฟู่กุ้ยเฝ้าอยู่ที่นี่ แล้วพาไอ้ทึ่มร่างยักษ์เดินกลับขึ้นเขาไปอีกรอบ

ไม่นานนัก ไอ้หนุ่มเต๋อจู้ที่รูปร่างกำยำล่ำสันราวกับหอคอยทมิฬก็วิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นมาจากตีนเขา

เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เขาเห็นหมูป่าตัวเบ้อเริ่มนั่นตั้งแต่ตีนเขาแล้ว ตอนแรกยังนึกว่าเฉินเล่อกับพวกขี้โม้ คราวนี้ถึงได้เชื่อสนิทใจ

พอเต๋อจู้ขึ้นมาบนเขา เห็นหมูป่าอีกตัวที่อ้วนพีและตัวใหญ่ยิ่งกว่าเดิม ตาโตเป็นไข่ห่าน เลื่อมใสพวกเฉินเล่อจนแทบจะกราบกราน

จากนั้นทั้งสี่คนก็ร่วมแรงร่วมใจ ยกหมูป่าตัวใหญ่ขึ้นบนล้อเลื่อนหิมะ แล้วค่อย ๆ ลากลงเขาไปทีละนิด

พอจัดการเรียบร้อยทุกอย่าง หมูป่าตัวใหญ่สองตัวก็ถูกลากเข้าหมู่บ้านพร้อมกัน ทันทีที่ย่างเท้าเข้าปากทางเข้าหมู่บ้าน โอ้โห บรรยากาศก็แตกตื่นคึกคักราวกับกระทะน้ำมันเดือดพล่าน

ในยุคสมัยนั้น เดือนหนึ่งยังแทบไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสักคำ บางบ้านทั้งปียังไม่แน่ว่าจะได้กินเนื้อด้วยซ้ำ จู่ ๆ มาเห็นหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ มีหรือจะไม่ตื่นเต้นฮือฮากัน!

ชาวบ้านจำนวนมากไม่ต่างจากแมวที่ได้กลิ่นคาว ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมดูจากรอบทิศรอบทาง

พอได้เห็นหมูป่าตัวเขื่องสองตัว ในหมู่บ้านก็คึกคักราวกับจุดพลุฉลองปีใหม่ ไม่มีผิดเพี้ยน

ทุกคนต่างพากันส่งเสียงอุทาน "โอ้โฮ" "คุณพระช่วย" อยู่ข้าง ๆ ดวงตาเป็นประกายวาววับ

เสียงเอะอะดังขึ้นเรื่อย ๆ หลายคนในหมู่บ้านที่ได้ยินเสียงจากในบ้าน รองเท้ายังสวมไม่ทันดี คว้าเสื้อนวมมาคลุมกายได้ก็รีบวิ่งโร่ออกมาดู

เรื่องคนตงเป่ยชอบมุงดูเรื่องสนุกน่ะ มันเป็นนิสัยที่สลักลึกอยู่ในกระดูกดำตั้งแต่เกิด ตั้งแต่เด็กก็ชอบสอดรู้สอดเห็น มีเรื่องครึกครื้นที่ไหนก็ต้องเสนอหน้าไปมุงที่นั่น

ชั่วประเดี๋ยวเดียว ชาวบ้านยี่สิบกว่าคน ทั้งชายหญิงคนแก่เด็กเล็กมากันครบครัน ล้อมเกวียนวัวกับล้อเลื่อนไม้เอาไว้แน่นขนัดถึงสามชั้นด้านในสามชั้นด้านนอกราวกับถังเหล็กกล้า

ทุกคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน ประหนึ่งฝูงนกกระจอกกำลังเปิดประชุมอย่างไรอย่างนั้น!

"อย่ามัวแต่ยืนอึ้งกันอยู่เลย ทุกคนรีบมาช่วยกันคนละไม้คนละมือเร็วเข้า!"

"ช่วยกันลากหมูป่าพวกนี้กลับไปก่อน เดี๋ยวทุกคนไปกินเนื้อที่บ้านผมกันนะ หมูป่าทั้งตัวเชียวนะ กินกันให้หนำใจไปเลย!" เฉินเล่อยืนอยู่บนเกวียนวัวแล้วโบกมือตะโกนก้อง ทำเอาทุกคนคึกคักตื่นเต้นกันยกใหญ่

พวกชาวบ้านที่หัวไวหน่อยก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้ามาช่วยนานแล้ว บ้างก็ลากล้อเลื่อนไม้ของบ้านตัวเองออกมา บ้างก็ช่วยยกหมูป่า แต่ละคนง่วนกันอย่างเอาจริงเอาจัง ปากก็ส่งเสียงขานจังหวะให้กำลังใจกันไม่ขาดสาย

ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะเจ้าวัวเฒ่าตัวนั้นมันเดินช้าเกินไปน่ะสิ เดินต้วมเตี้ยมราวกับหอยทาก

พวกผู้ชายกำยำล่ำสันเจ็ดแปดคนเอาเชือกคล้องตัวแล้วพาดไว้บนบ่า ช่วยกันร้องตะโกน "ฮุยเลฮุย" เสียงดังกึกก้องจนแผ่นดินแทบสะเทือน

พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกัน ชั่วพริบตาก็ลากหมูป่าหนักร่วมห้าร้อยชั่งขึ้นมาได้ ยิ่งลากก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

พริบตาเดียว คนก็ยิ่งมารวมตัวกันหนาตาขึ้น สามสี่สิบชีวิตล้อมหน้าล้อมหลังตรงนี้ราวกับฝูงห่านป่าที่ร่าเริง

พวกผู้ชายช่วยกันลากอยู่ข้างหน้า แต่ละคนหน้าแดงก่ำเหมือนผลแอปเปิลสุกงอม ไอขาวที่พ่นออกจากปากพวยพุ่งเหมือนควันไฟ!

พวกผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ พากันหัวเราะจนหุบปากไม่ลง เอ่ยปากชมเปาะไม่หยุดว่าพวกเฉินเล่อเก่งกาจเหลือเกิน ทั้งยังคอยส่งน้ำร้อนน้ำชาให้อยู่เป็นระยะ

ชาวบ้านกลุ่มนี้ไม่ได้ไปรวมตัวอยู่ที่บ้านโจวเสี่ยนจวิน ความกระตือรือร้นและมีน้ำใจจึงไม่ต้องพูดถึงเลย!

เด็กกะโปโลฝูงหนึ่งวิ่งตามหลังมาเหมือนลูกเป็ดตัวน้อย ทั้งกระโดดโลดเต้นไปพลางตะโกนไปพลาง "ไปดูหมูป่ากัน ไปดูหมูป่ากัน"

ตอนนั้นเอง ป้าฟางก็ตะโกนเสียงแหลมขึ้นมา "เหนื่อยกันแย่แล้วสิท่า เดี๋ยวตามไปดื่มเหล้าร้อน ๆ ที่บ้านฉันสักกรึ๊บนะ!"

ปู่หลิวที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยส่งเสียงเฮตามไปด้วย "ใช่ ไปกันให้หมดเลย ที่บ้านฉันยังมีเหล้าขาวเก่าเก็บชั้นดีอยู่นะ!"

ทุกคนต่างคนต่างพูดคนละไม้คนละมือ ความอบอุ่นเอื้ออารีนั้นหลอมละลายได้แม้กระทั่งดินแดนน้ำแข็งหิมะแห่งนี้

ความครึกครื้นในหมู่บ้านตอนนี้นี่เหมือนกับกระทะเหล็กใบใหญ่ที่เพิ่งเดือดพล่าน กำลังปุด ๆ ผุดฟองไม่หยุด

ฝูงสาวแรกรุ่น สาวสะพรั่งที่เพิ่งแต่งงาน รวมถึงพวกป้า ๆ ยาย ๆ สายตาเหมือนไฟสปอตไลต์ จับจ้องมองเฉินเล่อตาเป็นมัน แววตาที่ส่องประกายวิบวับพวกนั้นน่ะหรือ!

สว่างไสวจนแทบจะส่องพื้นหิมะให้สว่างโร่ได้อยู่แล้ว

ต้องรู้ไว้นะ ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน ผู้ชายที่มีความสามารถย่อมเป็นที่หมายปองเนื้อหอมฟุ้งเสมอ เปรียบเหมือนเตียงเตาอุ่น ๆ ในฤดูหนาว ใครเห็นเข้าต่างก็ชอบอกชอบใจทั้งนั้น

ก่อนหน้านี้คนในหมู่บ้านไม่น้อยพากันคิดว่าเฉินเล่อเป็นคนไม่เอาถ่าน ทำไมน่ะหรือ?

ก็เพราะเมื่อก่อนเขาชอบคลุกคลีอยู่แต่ในบ่อนพนัน ในสายตาของทุกคน หมอนี่มันพวกเหลวไหลไม่เอาการเอางานชัด ๆ

แต่ใครจะไปนึกเล่าว่า ตอนนี้เขาล้างมือในอ่างทองคำเลิกเล่นการพนันแล้ว พอเข้าป่าไปเที่ยวเดียว ให้ตายเถอะ ล่าหมูป่าตัวเบ้อเริ่มกลับมาได้ถึงสองตัว ฝีมือระดับนี้ทำเอาทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน

ดูพวกสาว ๆ แรกรุ่นพวกนั้นสิ พวงแก้มแดงระเรื่อราวกับแอปเปิลสุก แอบชำเลืองมองเฉินเล่อด้วยหางตา แถมยังเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักกันอยู่เรื่อย

พวกสาวที่แต่งงานแล้วก็ไม่เก็บอาการอีกต่อไป ยืนพูดเสียงดังลั่นอยู่กลางกลุ่มคน "เจ้าหนุ่มเฉินเล่อคนนี้ เมื่อก่อนพวกเราตาถั่วกันไปเองจริง ๆ ดูตอนนี้สิ เอาถ่านขนาดนี้ กลายเป็นวีรบุรุษประจำหมู่บ้านเราไปแล้ว! ดูหมูป่าสองตัวนี้สิ ต้องเปลืองแรงขนาดไหนถึงจะเอากลับมาได้ ใจต้องเด็ดแค่ไหน ฝีมือต้องฉกาจปานใดกันเชียว!"

พวกแม่บ้านสูงวัยยิ่งไม่ตระหนี่คำชม แทบจะรุมล้อมพะเน้าพะนอเฉินเล่อเสียให้ได้ ใบหน้าเปื้อนยิ้มแย้มกล่าวว่า "อาเล่อเอ๋ย ในที่สุดเจ้าก็กลับตัวกลับใจเดินบนทางสว่างแล้วนะ! ลงมือครั้งเดียวก็ได้หมูป่าตัวใหญ่เบ้อเริ่มถึงสองตัว ฝีมือยอดเยี่ยมหาใครเทียบไม่ได้จริง ๆ วันหน้าวันหลังถ้าหมู่บ้านเรามีเรื่องยากลำบากอะไร รับรองว่าต้องพึ่งพาเจ้าแล้วล่ะ! พูดถึงวิชาล่าสัตว์นี่ เจ้าก็ต้องสอนสั่งพวกคนรุ่นหลังในหมู่บ้านบ้างนะ ให้ทุกคนได้พลอยพึ่งใบบุญไปด้วย"

พลันหันไปดูหลี่ฟู่กุ้ยบ้าง เมื่อก่อนในหมู่บ้านนี่ถือเป็นตัวน่ารำคาญที่หมายังเมิน พวกสาว ๆ เห็นเข้าเป็นต้องหลบเลี่ยงเหมือนเจอตัวกาลกิณี

แต่ตอนนี้สิ การได้รับการปฏิบัติกลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือราวฟ้ากับเหว

สาว ๆ กลุ่มหนึ่งพากันรุมล้อมอยู่ข้างกายเขา ผลักไสหยอกล้อกับเขาไม่หยุดหย่อน เด็กสาวหน้าตาเจ้าเล่ห์แสนซนคนหนึ่งเอ่ยกลั้วหัวเราะ "พี่ฟู่กุ้ย นึกไม่ถึงเลยนะว่าพอพี่ตามพี่เฉินเล่อออกไปเที่ยวเดียว จะเก่งกาจขนาดนี้ด้วย! วันหน้าถ้าไปล่าสัตว์อีก ต้องพาพวกฉันไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะจ๊ะ"

หลี่ฟู่กุ้ยโดนแซวเสียจนหน้าแดงก่ำ ได้แต่ฉีกยิ้มหัวเราะแหะ ๆ อย่างโง่งม

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์เองก็ไม่เว้น ชายฉกรรจ์หลายคนพากันกอดคอเขาแน่น เอ่ยปากชมไม่หยุด "ไอ้ทึ่มร่างยักษ์เอ๋ย อย่าเห็นว่าปกติแกเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาเชียวนะ เวลาออกล่าสัตว์นี่มีฝีมือไม่เบาเลยนี่หว่า! ไปกับพวกเฉินเล่อแล้วช่วยกันจัดการหมูป่าตัวเบ้อเริ่มได้ขนาดนี้ หน้าตาหมู่บ้านเราบานเลยโว้ย! วันหน้าถ้าหมู่บ้านเราจัดทีมล่าสัตว์อีก แกห้ามตกหล่นเชียวนะ"

ชายอีกคนก็เอ่ยสำทับอยู่ข้าง ๆ ว่า "ใช่แล้ว ๆ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ แกแรงเยอะแถมจิตใจซื่อตรง วันหน้าต้องได้ดีแน่ ๆ ตามเฉินเล่อไปทำงานให้ดี รับรองไม่มีพลาด!"

ทั้งเฉินเล่อ หลี่ฟู่กุ้ย และไอ้ทึ่มร่างยักษ์ ต่างกลายเป็นคนเด่นคนดังของหมู่บ้านในชั่วพริบตา คำสรรเสริญเยินยอพากันโปรยปรายไม่ขาดสายดั่งเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

เห็นชาวบ้านต่างออกแรงกันยกใหญ่ ช่วยกันหามหมูป่าตัวเขื่องสองตัวมาราวกับแบกสมบัติล้ำค่า นำมาส่งถึงลานบ้านหลังน้อยของเฉินเล่อ

เดิมทีลานบ้านนี้ก็ไม่ได้กว้างขวางอะไร ปกติเงียบสงบเป็นที่สุด มาคราวนี้กลับกลายสภาพเป็นตลาดนัดใหญ่โตอันแสนคึกคักไปเสียแล้ว ช่างเอิกเกริกอลหม่านอะไรขนาดนั้น...