ตอนที่ 86 คนมีเรื่องมงคลย่อมกระปรี้กระเปร่า จัดงานเลี้ยงล้มหมูครั้งใหญ่!

นักบัญชีซุนที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยไกล่เกลี่ยขึ้นมาว่า "ใช่แล้วๆ ผู้ใหญ่บ้านพูดขนาดนี้แล้ว แกก็ไปเถอะ ทุกคนจะได้มาล้อมวงเฮฮากัน"

ตอนนั้นเอง หวังกุ้ยอิงนังผู้หญิงคนนั้นก็บิดเอวหนาเตอะเป็นถังน้ำ ซอยเท้าก้าวสั้นๆ เดินเข้ามา แล้วพูดจาเหน็บแนมประชดประชันว่า "แหม ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านพูดขนาดนี้แล้ว เฉินเล่อ ถ้างั้นก็ให้แกมาก็ได้ แต่ห้ามพาลูกมาด้วยนะ"

เฉินเล่อได้ยินแล้วในใจนึกขำ ดูท่าผัวเมียเฒ่าโจวเสี่ยนจวินคู่นี้จะให้เกียรติแล้วไม่เอาเกียรติ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้ามันอีกต่อไป!

เขาเหลือบตากลอกไปมา แล้วจู่ๆ ก็ยืดอกขึ้น พูดเสียงดังฟังชัดว่า "ผู้ใหญ่ครับ บ้านโจวเสี่ยนจวินไม่ต้องรอแล้ว พาพวกเราทุกคนไปกินที่บ้านผมเลยดีกว่า วันนี้ผมก็จะตั้งโต๊ะเลี้ยงใหญ่เหมือนกัน!"

พวกแม่บ้านรอบข้างที่เมื่อครู่ยังกลัวจนไม่กล้าส่งเสียง พอได้ยินคำนี้เข้า ก็เหมือนกระทะน้ำมันแตก เอาหน้ากุมปากหัวเราะคิกคักกันใหญ่ เสียงหัวเราะนั้นเหมือนฝูงแม่ไก่แก่กำลังร้องกระต๊ากไม่มีผิด

ผัวเมียโจวเสี่ยนจวินยิ่งเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม พ่นลมหายใจ "ฮึ" ออกมาจากจมูก

เจ้าบอดสองซุนที่อยู่ข้างๆ คาบกล้องยาสูบไว้ในปาก สูบดังปั่บๆ พลางส่ายหัวบ่นพึมพำว่า "เจ้าเด็กคนนี้ พูดจานับวันยิ่งโอ้อวดเกินจริงเข้าไปทุกที!!"

มีเพียงจ้าวเฟิ่งโหย่วที่แม้ในใจจะกังขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังพยักหน้ารับแล้วพูดว่า "ได้ เดี๋ยวลุงจะไปชิมที่บ้านแกสักหน่อย"

พอเฉินเล่อได้ยินดังนั้น ก็หันหลังเดินลิ่ว มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านลุงหวังทันที

ผ่านไปราวๆ ยี่สิบกว่านาที ลุงหวังก็พาเฉินเล่อมาถึงบ้านเต๋อจู้ เทียมเกวียนวัวเสร็จก็ขับเคลื่อนออกไป

"เสี่ยวซานจื่อ ที่แกพูดน่ะเรื่องจริงเรอะ ล่าหมูป่าตัวเบ้อเริ่มได้สองตัวจริงๆ รึ??" ลุงหวังบังคับเกวียนวัวไปพลาง หันกลับมาถามด้วยความดีอกดีใจ

"จะโกหกได้ยังไงล่ะครับ หมูป่าสองตัวนี้รวมกันแล้ว มีถึงพันกว่าจินแน่ๆ!" เฉินเล่อนั่งขัดสมาธิอยู่บนท้ายเกวียนวัว ซึ่งบังเอิญแล่นผ่านหน้าบ้านเฒ่าโจวพอดี

ก็เห็นโจวเสี่ยนจวินยืนอยู่หน้าประตูบ้านคนเดียว ชะเง้อคอมองไปยังทิศทางของเขาปั้นลาจื่ออย่างใจจดใจจ่อ โดยหารู้ไม่ว่าหวังกั๋วผิงที่พวกเขาตั้งหน้าตั้งตารออยู่นั้น โดนหมูป่าขวิดไปตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ยังนอนแอ้งแม้งอยู่กลางหิมะอยู่เลย ให้ตายสิ!

"คุณพระช่วย คราวนี้แกรวยเละเลยนะเนี่ย!"

"แต่ว่าคราวนี้คงปิดไม่มิดแล้วล่ะ กลางวันแสกๆ คนในหมู่บ้านเบิ่งตาดูกันเพียบ แกไม่คิดจะแบ่งให้คนอื่นบ้างรึ?" ลุงหวังหันมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"เมื่อกี้ผมบอกผู้ใหญ่บ้านไปแล้วครับ เดี๋ยวให้ไปเรียกทุกคนมากินที่บ้านผม หมูป่าตั้งสองตัว พวกผมสามคนพี่น้องแบ่งกันตัวหนึ่ง ส่วนอีกตัวที่เหลือก็ถือว่าเลี้ยงให้ทุกคนได้กินเนื้อเปิดปากกันถ้วนหน้า!"

ที่เฉินเล่อจัดแจงแบบนี้ ย่อมมีเหตุผลของเขา

น้ำใจไมตรีและความสัมพันธ์กับคนในหมู่บ้านยังต้องรักษาไว้

แต่กับคนบางพวก ก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ ถ้าคิดจะมาชุบมือเปิบกินเนื้อละก็ ไม่มีทางเสียหรอก

ทว่าคนดีๆ อย่างลุงหวัง เฉินเล่อย่อมต้องเชิญมานั่งกินให้อิ่มหนำที่บ้านอย่างแน่นอน

"เออ จัดการแบบนี้ก็เข้าท่าดี!"

"ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจ คนอื่นจะได้มองว่าแกเป็นคนซื่อตรงตั้งใจทำมาหากิน แล้วยังได้โอกาสนี้กู้ชื่อเสียงกลับมาบ้าง จะได้ไม่มีใครคิดว่าแกยังสันดานเดิมไม่เปลี่ยน คอยแต่จะคลานกลับไปที่โต๊ะบ่อนั่นอีก!"

ลุงหวังมองดูเฉินเล่อค่อยๆ กลับตัวดีขึ้นทีละนิด ในใจก็พลอยยินดีไปด้วย

คนเราพออายุมากเข้า สายตาที่ใช้มองคนย่อมแม่นยำ เจ้าเด็กนี่ก่อนหน้านี้หลงผิดไป แต่เนื้อแท้ไม่ใช่คนเลว ขอเพียงรู้สำนึกแล้วหันหลังกลับมาได้ ก็ยังเป็นเด็กหนุ่มที่ดีคนหนึ่ง

นี่ไม่ใช่ว่าละทิ้งความชั่วหันมาทำความดี คนเสเพลกลับใจแล้วหรอกหรือ รู้จักขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แถมล่าทีเดียวได้หมูป่ามาถึงสองตัว ต่อให้เป็นในหมู่นายพรานด้วยกัน ก็นับว่าเป็นผลงานชิ้นโบแดงเชียวละ

"ตาเฒ่าหวังขับเกวียนวัวพาเจ้าเฉินเล่อไปไหนกันล่ะนั่น?" นักบัญชีซุนเห็นลุงหวังขับเกวียนวัวไปก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

ในใจนึกสงสัยว่าทำไมตาเฒ่าหวังถึงได้ไปสนิทสนมกับเฉินเล่อได้?

สองคนนี้มันไม่เข้ากันสักนิด

คนหนึ่งเป็นคนแก่ใกล้ลงโลง อีกคนเป็นไอ้หนุ่มเมื่อวานซืน คนหนึ่งเป็นครอบครัวซื่อสัตย์สุจริตทำมาหากิน ส่วนอีกคนเป็นผีพนัน มันจะมาสุงสิงกันได้ยังไง?

ไม่ใช่แค่นักบัญชีซุนเท่านั้น แต่คนอื่นๆ ต่างก็พากันสงสัยใคร่รู้เช่นกัน!

ตรงกันข้าม ผัวเมียโจวเสี่ยนจวินกลับเริ่มร้อนรนขึ้นมาแล้ว นี่ก็ปาเข้าไปเที่ยงวันแสกๆ แล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหวังกั๋วผิงกลับมา ร้อนใจจนต้องกระทืบเท้าอยู่หน้าประตูบ้านไม่หยุด

"ไม่ได้การ ฉันต้องเดินไปดูแถวทางขึ้นเขาหน่อยแล้ว ดูซิว่าทำไมกั๋วผิงยังไม่กลับมาเสียที!"

"ทุกคนไม่ต้องรีบร้อนไปนะ รับรองว่าได้กินเนื้อกันถ้วนหน้าแน่!" โจวเสี่ยนจวินทนยืนเฉยไม่ไหวอีกต่อไป หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปหยิบหมวกมาสวม แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางเขาปั้นลาจื่อ เดินตามหลังเกวียนวัวแก่ของเฉินเล่อไป

เมื่อลุงหวังขับเกวียนพาเฉินเล่อมาถึงเชิงเขาปั้นลาจื่อ เกวียนก็ขึ้นไปต่อไม่ได้แล้ว จึงทำได้เพียงผูกวัวแก่ไว้กับต้นไม้ข้างทาง จากนั้นก็เดินขึ้นเขากับเฉินเล่อ

ครั้นลุงหวังกับเฉินเล่อเดินลึกเข้าไปในป่าจนได้เห็นหมูป่าตัวอ้วนพีทั้งสองตัว วินาทีนั้นตาเฒ่าถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง

เขาได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ลูกตาเบิกกว้าง อ้าปากสูดลมหายใจเข้าจนลืมหายใจออก

ลุงหวังถึงขั้นขยี้ตาตัวเอง เดินปรี่เข้าไปข้างหมูป่าตัวใหญ่หนักกว่าห้าร้อยจินแล้วเอาเท้าเตะดู พลันฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

"ให้ตายสิวะ ตัวอ้วนพีขนาดนี้ พวกเราไม่กี่คนจะยกมันไหวเรอะ!"

"พวกเอ็งสามคนนี่แน่จริงๆ ว่ะ หมูป่าตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ยังล้มมันลงได้!!"

ยามที่ลุงหวังเอ่ยคำเหล่านี้ น้ำเสียงถึงกับสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

เมื่อครู่ตอนอยู่บนทางฟังเฉินเล่าก็ยังไม่เท่าไร แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเอง มันคนละเรื่องกันเลยจริงๆ

หมูป่าตัวเบ้อเริ่มตัวนี้ อ้วนล่ำกว่าวัวแก่ของเขาเสียอีก!

นี่มันลาภก้อนโตแท้ๆ เชียว!!

"ผมกะดูแล้ว สี่คนเราคงขนตัวใหญ่ลงไปลำบาก ลุงหวังครับ คงต้องรบกวนลุงช่วยชำแหละเจ้าตัวใหญ่นี่แยกออกเป็นชิ้นๆ ก่อน!"

"พวกผมสามคนจะเอาตัวเล็กขึ้นเลื่อนก่อนครับ!" เฉินเล่อเอ่ยปาก

ถึงจะเป็นตัวเล็ก แต่มันก็หนักตั้งสี่ร้อยกว่าจิน หากจะขนลงเขาไปก็ต้องพึ่งเลื่อนไม้ลากเท่านั้น!

"ได้สิ มีอะไรต้องพูดมากความเล่า!" ลุงหวังอายุปูนนี้แล้วก็ยังไม่เคยเจอเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจขนาดนี้มาก่อน แม้เมื่อก่อนจะเคยเห็นพวกพรานในหมู่บ้านล่าหมูป่าได้ แต่ก็ไม่เคยเห็นใครล่าได้ตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนี้เลย

ช่างเปิดหูเปิดตาจริงๆ แถมยังเป็นไอ้หนุ่มสามคนนี้ที่ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาและเพิ่มพูนประสบการณ์

จะว่าไปแล้ว ไอ้หนุ่มสามคนนี้ในสายตาคนในหมู่บ้าน นอกจากเฉินเล่อแล้ว อีกสองคน คนหนึ่งก็ทึ่ม คนหนึ่งก็ติดอ่าง จัดเป็นพวกชั้นสองชั้นสามกันทั้งนั้น

ส่วนเฉินเล่อแม้จะติดการพนัน แต่นิสัยใจคอก็ไม่ได้เลวร้าย หน้าตาก็หล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน!

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าพวกนี้จะแอบทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้

ลุงหวังรับมีดล่าสัตว์มาจากมือของไอ้ทึ่มร่างยักษ์ แล้วเริ่มลงมือผ่าท้องหมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้น ควักเครื่องในออกมา ไส้หมูหนักอึ้งจนต้องใช้สองมือประคองอย่างยากลำบาก ก่อนจะนำไปพาดแขวนไว้กับกิ่งไม้

ฝั่งเฉินเล่อก็พาไอ้ทึ่มร่างยักษ์กับหลี่ฟู่กุ้ยช่วยกันยกหมูป่าตัวที่ผ่าท้องแล้วขึ้นไปวางบนเลื่อนไม้สองอันที่นำมาต่อกัน พอมีไอ้ทึ่มร่างยักษ์อยู่ด้วย ก็ช่วยทุ่นแรงไปได้มากโข

หมอนี่มีเรี่ยวแรงมหาศาลมาแต่กำเนิดจริงๆ แค่คว้าขาหมูข้างหนึ่งไว้ แล้วออกแรงกระชากพรวดเดียว ก็ดึงหมูป่าตัวนั้นขึ้นไปบนเลื่อนได้หน้าตาเฉย พอมัดเชือกจนแน่นหนาดีแล้ว ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็เอาเชือกคล้องพาดบ่าแล้วออกแรงลากอยู่ข้างหน้า

เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยคอยช่วยดันอยู่ข้างหลัง พอถึงช่วงทางลาดลงเขาก็ยิ่งเลื่อนไหลไปข้างหน้าได้คล่องขึ้น!

"พี่...พี่ไม่ต้องเหนื่อยหรอก ขึ้นไปนั่งเลย!"

"ให้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ลาก ฉัน...ฉันช่วยดันข้างหลังเอง...แถมยังเป็นทางลงเขาอีก...พี่เก็บ...เก็บแรงไว้เถอะ!"

หลี่ฟู่กุ้ยหมอนี่มีน้ำใจไม่เบา เห็นเฉินเล่อต้องวิ่งวุ่นไปมาจนเหนื่อยล้า จึงยื่นมือไปดันตัวเฉินเล่อให้ขึ้นไปนั่งบนเลื่อนไม้เสียเลย

เฉินเล่อเองก็ไม่เกรงใจ เขานั่งอยู่บนตัวหมูป่าอ้วนพีตัวนั้น แล้วปล่อยให้เลื่อนไถลลื่นลงเนินไปตามทางลาด ช่างสบายอุราเสียเหลือเกิน

ส่วนทางด้าน...

หวังกั๋วผิงถูกโจวปิ่งคุนที่พอจะตั้งสติได้แบกขึ้นหลังเดินลงเขาไปก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาออกเดินทางก่อนพวกของเฉินเล่อ ดังนั้นตรงจุดที่ผูกวัวแก่ไว้บริเวณเชิงเขา โจวปิ่งคุนจึงมองเห็นโจวเสี่ยนจวินผู้เป็นพ่อเดินตรงมาแต่ไกล

โจวปิ่งคุนพลันปล่อยโฮออกมาจนน้ำหูน้ำตาไหล พลางเดินกะเผลกลากขา พลางแหกปากร้องไห้ครวญครางลั่น "พ่อ! พ่อ ช่วยด้วย!"

"น้าสองโดนหมูป่าขวิดแล้ว!"