ตอนที่ 85 โจวเสี่ยนจวินจอมขี้อวด!!

"แกว่าอะไรนะ? เจ้าเด็กเหลือขอเฉินเล่อล่าหมูป่าได้ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย!"

"เจ้าเด็กนี่ซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งน่าดูแฮะ..." เฒ่าซุนตาบอดส่ายหัวไปมา ไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด ถ้าเฉินเล่อล่าหมูป่าได้ ตัวเขาก็ล่าหมีดำได้เหมือนกันแหละ

ล้อเล่นหรือไงกัน?

ไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินเล่อจะมีความสามารถขนาดนั้นไหม แค่ความมุมานะเขาก็ไม่มีแล้ว ถ้ามีความตั้งใจขนาดนั้น ป่านนี้ชีวิตคงลืมตาอ้าปากได้ตั้งนานแล้ว

คงไม่ถึงขั้นลูกเมียต้องหนีกลับบ้านเดิมอยู่บ่อย ๆ ชีวิตความเป็นอยู่อนาถจนไม่เหมือนคน สภาพบ้านก็ยากจนข้นแค้น ชนิดที่หนูวิ่งเข้าบ้านยังต้องทิ้งเสบียงไว้ให้ถึงจะยอมจากไปด้วยความเวทนา

"เหล่าโจว แกพูดจาเหลวไหลอะไรวะ แกมีเรื่องทะเลาะกับเฉินเล่อมาเลยมานินทาเขาลับหลังใช่ไหมล่ะ?"

"แกจะพูดอะไรก็ให้มันมีเค้าความจริง มีน้ำหนักหน่อย เจ้าเด็กนั่นมันรู้เรื่องล่าสัตว์กะผีอะไร ขึ้นเขาไปยังไม่รู้เลยว่าจะเดินไปทางไหนด้วยซ้ำ!!" จ้าวเฟิ่งโหย่วพลอยส่ายหัวไปมา ไม่เชื่อเหมือนกัน!

ไอ้เฉินเล่อมันสันดานยังไง คนทั้งหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้าง!

วัน ๆ ไม่ทำการทำงาน เป็นแค่พวกอันธพาลประจำหมู่บ้านคนหนึ่งแท้ ๆ

"ถ้าจะว่าไปตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน แต่ตาคู่นี้ของฉันเห็นเนื้อหมูแขวนอยู่ที่บ้านมันจะจะเลยนะ!"

"นั่นไงเจ้าเด็กนั่น ไม่เชื่อเดี๋ยวฉันเรียกมาให้ถามเลย" บังเอิญว่าโจวเสี่ยนจวินเหลือบไปเห็นเฉินเล่อกำลังเดินอยู่ริมทางพอดี ท่าทางเหมือนไม่อยากมามุงเรื่องวุ่นวายนี้!

พอโจวเสี่ยนจวินเดินตรงเข้าไปหาเฉินเล่อ จ้าวเฟิ่งโหย่วกับเฒ่าซุนตาบอดก็พากันเดินตามหลังไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เฉินเล่อ... แกอย่าเพิ่งไป พอดีผู้ใหญ่บ้านก็อยู่ นักบัญชีซุนก็อยู่ แกบอกมาซิว่าสองวันก่อนแกบังเอิญฟลุกฟันล่าหมูป่าได้จริงหรือเปล่า?"

โจวเสี่ยนจวินขวางทางเฉินเล่อไว้ แล้วก็เริ่มโวยวาย แหกปากตะโกนลั่นขึ้นมา

พอเขาตะโกนแบบนี้ บรรดาผู้หญิงชาวบ้านและพวกป้า ๆ ที่กำลังวุ่นวายอยู่ในลานบ้านต่างก็พากันหยุดมือ ชะเง้อคอมองข้ามรั้วออกมาดูเรื่องสนุกกันยกใหญ่

หวังกุ้ยอิงเห็นท่าไม่ดีก็รีบยืดตัวขึ้น วางถังน้ำทิ้งไว้ แล้วรีบวิ่งมาที่หน้าประตูรั้ว เพราะกลัวว่าสามีตัวเองจะเสียเปรียบ

ถ้าเกิดลงไม้ลงมือกันขึ้นมา ไอ้เด็กเฉินเล่อคนนี้มือหนักและโหดไม่ใช่เล่น!

เมื่อเห็นทางถูกขวางไว้ เฉินเล่อก็ขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า

"แกเลิกทำเป็นไขสือได้แล้ว ยังจะมาทำเฉไฉอีก! ฉันเห็นมากับตาแท้ ๆ แกยังจะปากแข็งไม่ยอมรับอีกล่ะสิ ล่าหมูป่าได้แล้วก็แอบกินเงียบ ๆ อยู่ที่บ้านคนเดียว แถมยังแบ่งให้เจ้าติดอ่างไอ้น้องชายทึ่มของแกไปส่วนหนึ่งด้วย!"

โจวเสี่ยนจวินยืดคอตะโกนจนหน้าดำหน้าแดง น้ำลายกระเซ็นไปไกล

"แม้แต่ตาเฒ่าหวังที่เปิดร้านชำ สองวันนี้ก็ได้กินเครื่องในหมูจนปากมันแผล็บ แล้วมันบังเอิญที่ฉันไปเจอเข้าพอดี!"

เขาพูดพลางชี้นิ้วใส่หน้าเฉินเล่อ วางท่าราวกับว่าเฉินเล่อไปทำความผิดร้ายแรงระดับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายมา

"ฉันไปซักถามถึงได้รู้ว่าช่วงนั้นพวกแกสามคนวิ่งขึ้นเขากันอยู่ตลอด ต้องมีอะไรตุกติกแน่ ๆ นึกไม่ถึงเลยนะว่าพวกแกจะแอบล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่งจริง ๆ แล้วยังทำเป็นปิดบังซ่อนเร้น ใครเขาจะไปอยากแย่งกินเนื้อของแกกันนักหนาวะ!"

"แกยอมรับมาตรง ๆ ผ่าเผยก็สิ้นเรื่องแล้ว สภาพบ้านอย่างแกเนี่ย ต่อให้เชิญทุกคนไปกิน พวกเราก็อาจจะไม่อยากไปหรอก!" โจวเสี่ยนจวินเอามือไพล่หลัง อ้าปากกว้าง ยืนส่ายหัวไปมาพลางเอ่ย ท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องอวดดีจนน่าหมั่นไส้สุด ๆ

"ผมไม่ยอมรับตรงไหนกัน? หมูป่านั่นผมเป็นคนล่ามาเอง แล้วก็ไม่ได้ฟลุกด้วย!" เฉินเล่อขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดใจ "นั่นพวกเราสามคนพี่น้องเอาชีวิตเข้าแลกแทบตายถึงได้มันมา ทำไมพอออกจากปากลุงถึงได้ฟังดูแย่ขนาดนั้นล่ะ? ผมว่านะเฒ่าโจวเสี่ยนจวิน ลุงว่างจนไข่ดันบวมหรือไง ปากถึงได้คันนัก? เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับลุงด้วยไม่ทราบ?"

พูดจบ เฉินเล่อก็ยื่นมือผลักโจวเสี่ยนจวินออกไปข้างทาง แล้วเดินตรงดิ่งไปยังบ้านลุงหวังโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

"ฉันว่าแกมันร้อนตัวล่ะสิ ไม่กล้ายอมรับแบบเปิดเผยผ่าเผยล่ะไม่ว่า ยังจะกล้าพูดว่าล่ามาเองอีก ลำพังพวกแกสามคนจะมีปัญญาทำได้เรอะ!" โจวเสี่ยนจวินเต้นแร้งเต้นกาอยู่ข้างหลังเฉินเล่อ แหกปากตะโกนลั่น "ทำเป็นขี้เหนียวตระหนี่ถี่เหนียว ไม่กล้าเอาเนื้อออกมาแบ่ง รู้จักแต่มุดหัวกินอยู่คนเดียวในบ้าน ถึงฉันโจวเสี่ยนจวินจะขี้งกแค่ไหน แต่ฉันก็ยังรู้ว่าเพื่อนบ้านแถวนี้ไม่มีบ้านไหนอยู่ดีกินดี หมูตัวเบ้อเร่อขนาดนั้น ถ้าเอามาแบ่งแจกให้ตามบ้านคนละนิดละหน่อยมันจะตายหรือไง?"

"วันนี้ฉันจะวางคำพูดไว้ตรงนี้เลย อย่าคิดว่ามีแต่มึงที่ล่าสัตว์เป็น น้องเมียฉันก็ล่าเป็น เดี๋ยวพอมันเอาหมูป่าที่ล่าได้กลับมา จะเลี้ยงต้มล้มหมูทุกคนในหมู่บ้าน ฉันจะเลี้ยงใครก็ได้ แต่ไม่เลี้ยงมึง จะเอาให้มึงอกแตกตายไปเลย!"

โจวเสี่ยนจวินยืนอยู่ที่เดิม กระโดดเหยงๆ ตะโกนลั่น ตาเบิ่งกว้างเท่ากระดิ่งทองเหลือง ราวกับทำแบบนี้แล้วจะดูมีความสามารถขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ในใจเขานึกว่า มีทั้งผู้ใหญ่บ้าน ทั้งสมุห์บัญชี แถมยังมีชาวบ้านอยู่อีกตั้งเยอะแยะ ให้ตายเฉินเล่อก็ไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเขาหรอก

แค่อาศัยเรื่องที่เขาจะเลี้ยงต้มล้มหมูชาวบ้าน ถ้าเฉินเล่อกล้าลงมือ ก็มีหวังได้โดนรุมยำเละแน่นอน

"พ่อบ้าน แกจะไปพูดกับมันให้เสียเวลาทำไมกัน!" หวังกุ้ยอิงเอามือเท้าสะเอว แหวเสียงแหลม "มันจนกรอบจนแทบจะไม่มีอะไรจะกิน ลูกเมียยังเลี้ยงไม่รอด อุตส่าห์หาของดีๆ มาได้ ก็ต้องกอดไว้แน่นเหมือนสมบัติล้ำค่าน่ะสิ!"

หล่อนเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"จะมีสักกี่คนใจกว้างเหมือนน้องชายฉันกันล่ะ เข้าป่าทีไร ขอแค่ได้ของป่าชั้นดีกลับมา คนในหมู่บ้านเรามีใครบ้างไม่ได้อานิสงส์ไปด้วย!"

หวังกุ้ยอิงพูดจบ ก็ยังปรายตามองคนรอบข้างอย่างลำพองใจ ราวกับตัวเองได้ทำบุญทำกุศลใหญ่หลวงนักหนา

ท่าทางกระแนะกระแหนของหล่อน ปลุกปั่นพวกแม่บ้านคนอื่นๆ แถวนั้นให้เอาด้วย

พวกหล่อนพากันพึมพำจ้อไม่หยุดชี้นิ้วใส่แผ่นหลังของเฉินเล่อ ซุบซิบนินทากันไม่หยุดหย่อน บรรยากาศวุ่นวายเหมือนฝูงนกกระจอกกำลังทะเลาะกัน

พอพวกแม่บ้านได้ยินคำพูดของพวกโจวเสี่ยนจวิน ก็เหมือนระเบิดลงทันที พากันเปิดฉากซุบซิบนินทาปากยื่นปากยาว

"โอ้โฮ ไอ้หนุ่มเฉินเล่อนี่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย ขี้เหนียวยิ่งกว่าโจวเสี่ยนจวินอีก หนุ่มแน่นขนาดนี้ ทำไม้ทำไมถึงทำตัวแบบนี้ได้นะ แย่จริงๆ เลย"

แม่บ้านร่างอ้วนคนหนึ่งเอามือเท้าสะเอว แหกปากพูดลั่น

"นั่นน่ะสิ เมื่อก่อนพวกเรายังเคยช่วยมันแท้ๆ ไอ้หมอนี่ดีแต่ลืมบุญคุณคน"

แม่บ้านร่างผอมกะหร่องอีกคนก็พลอยเออออไปด้วย พลางเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กไม่หยุดปาก

พอโจวเสี่ยนจวินโวยวายตรงนั้นจบ พวกแม่บ้านแถวนั้นก็เหมือนโดนจุดประทัด แตกตื่นขึ้นมาในพริบตา พากันเปิดปากนินทากันยกใหญ่

"ดูสันดานเฉินเล่อมันสิ ล่าหมูป่าได้แล้วยังไม่ยอมรับ หัวรั้นจนตัวตายแท้ๆ ใจแคบยิ่งกว่ารูก้นเข็มเสียอีก"

แม่บ้านหน้าตกกระคนหนึ่งเอามือเท้าสะเอว แหกปากตะโกนจนน้ำลายแตกฟองกระเด็นไปไกล

เฉินเล่อกำลังข่มเพลิงโทสะในอกเดินไปข้างหน้า คำพูดทิ่มแทงหูพวกนี้บาดลึกเข้ามาในโสตประสาทเหมือนคมมีด

ฝีเท้าของเขาชะงักกึกทันที ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ แล้วค่อยๆ หันหน้ากลับมา

ตาของเขาเบิ่งกว้างเท่ากระดิ่งทองเหลือง ภายในเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ แววตาแผ่รังสีอำมหิตออกมา

สายตานั้นคมกริบประดุจกระบี่สองเล่ม พุ่งตรงเข้าใส่พวกแม่บ้านเหล่านั้นทันที

พวกแม่บ้านที่กำลังคุยกันจนน้ำลายแตกฟอง จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกแล่นวูบเข้ามา จึงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็สบเข้ากับสายตาโกรธเกรี้ยวของเฉินเล่อพอดิบพอดี

พวกหล่อนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ตะลึงงันไปตามๆ กัน

ปากที่เคยจ้อไม่หยุดเมื่อครู่เหมือนถูกกาวทาติดไว้ เงียบเสียงลงในพริบตา มีบางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว รีบยกมือขึ้นมาปิดปาก ไม่กล้ามองเฉินเล่ออีก ก้มหน้าคางแทบชิดอก

จังหวะนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านจ้าวเฟิ่งโหย่วก็รีบสาวเท้าเข้ามา ยกมือหนาใหญ่ตบลงบนบ่าของเฉินเล่อดัง "เผียะ" พลางพูดกลั้วหัวเราะว่า "เอาละๆ ไอ้หนุ่ม อย่าไปถือสากับพวกผู้หญิงพวกนี้เลย พวกนี้มันก็แค่ว่างจัดไม่มีอะไรทำเลยชอบพล่ามไปเรื่อย แกอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ"

ในใจจ้าวเฟิ่งโหย่วรู้ดีว่าเฉินเล่อคนนี้นิสัยดื้อรั้นเอาเรื่อง แถมยังผ่านเรื่องราวมาตั้งมากมาย ตอนนี้ก็เหมือนถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อหากมีประกายไฟ

เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขึ้นเพราะเรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้เลยจริง ๆ

เฉินเล่อมองผู้ใหญ่บ้านจ้าวเฟิ่งโหย่ว กัดฟันแน่น แผงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง พลางเอ่ยว่า "ลุงจ้าว ผมเฉินเล่อไม่ใช่คนไม่รู้ความนะ หลายวันก่อนล่าหมูป่าได้ ผมกับพี่น้องอีกสองคนแบ่งกันไปบ้าง มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ลุงดูสภาพบ้านผมสิ จนกรอบจนไม่มีอะไรจะกินแล้ว คนในบ้านแทบจะไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ แล้วจะเอาเนื้อที่ไหนมาแจกจ่าย ถ้าไม่เอาไปแลกเสบียงมาบ้าง ทั้งบ้านก็คงต้องพากันอดตายกลืนลมตะวันตกเฉียงเหนือกันหมด"

"เมื่อกี้พวกป้าๆ น้าๆ พวกนั้นแหกปากกันสนุกปากเชียว ถ้าผมไปขอกินข้าวบ้านพวกหล่อนสักมื้อ แล้วหอบเอาเสบียงบ้านหล่อนกลับมาด้วย หล่อนจะยอมไหมล่ะครับ"

จ้าวเฟิ่งโหย่วถอนหายใจเบาๆ พลางพยักหน้า

เขารู้ดีว่าชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านเฉินเล่อมันลำบากยากแค้นแสนสาหัส เมื่อก่อนเฉินเล่อชอบเล่นการพนันจนผลาญสมบัติในบ้านไปเกลี้ยง ตอนนี้ที่บ้านถึงได้ยากจนข้นแค้นแทบไม่มีอะไรเหลือ

ถึงแม้เรื่องนี้จะต้องโทษตัวเฉินเล่อเองที่ไม่เอาถ่าน แต่สิ่งที่เขาพูดมามันก็มีเหตุผล

จ้าวเฟิ่งโหย่วตบหลังเฉินเล่อเบาๆ ปลอบใจว่า "ลุงรู้ว่าแกไม่ง่ายเลย เอาไว้ต่อไปชีวิตแกดีขึ้น ค่อยเลี้ยงข้าวดีๆ พวกชาวบ้านสักมื้อ มันก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่รึ เดี๋ยวพอบ้านเฒ่าโจวเริ่มตั้งโต๊ะเลี้ยง แกก็ไปกินด้วยกันสักหน่อย อย่าไปฟังโจวเสี่ยนจวินมันแหกปากโวยวายไร้สาระเลย มีลุงอยู่ทั้งคน มันไม่กล้าทำอะไรแกหรอก"