ตอนที่ 84 นินทาลับหลัง!!

แม้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์จะพูดจาไม่ค่อยรู้ความ แต่ก็พยักหน้าหงึกหงักอยู่ข้างๆ ยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันราวกับเข้าใจเหตุผลพวกนั้นดีเหมือนกัน

ผืนป่าบนเขากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงสายลมอ่อนพัดผ่านยอดไม้ ทั้งสามคนนั่งลงข้างซากหมูป่า พลางครุ่นคิดเงียบๆ ถึงสิ่งที่จะทำต่อไป

"เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะกลับไปคนเดียวก่อน เอาจ้าวต้าหวงไปส่งที่บ้าน แล้วยืมเกวียนมาลากหมูสองตัวนี้ลงไป!"

"เดี๋ยวฉันจะแวะไปหาลุงหวัง แล้วเรียกคนที่สนิทๆ กันมาช่วยอีกสองสามคน!"

"พอถึงเวลาแบ่งเนื้อ เราก็ต้องดูตามสถานการณ์ด้วย ส่วนไอ้เวรโจวเสี่ยนจวินนั่น เศษเนื้อสักชิ้นก็อย่าหวังจะได้ เอ็นเนื้อก็ไม่ให้มัน!"

เมื่อได้ยินเฉินเล่อพูดเช่นนี้ ทั้งหลี่ฟู่กุ้ยและไอ้ทึ่มร่างยักษ์ต่างพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เห็นพ้องต้องกันเป็นที่สุด

ขณะนั้นเอง โจวปิ่งคุนที่เกาะอยู่บนคบไม้ตะโกนร้องให้ช่วยจนหมดแรง ก็ตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงกไปนานแล้ว

ส่วนหวังกั๋วผิงคนนั้น ป่านนี้ยังนอนหมดสติจมอยู่ใต้หิมะหนาเตอะ!

"พวกแกสองคนเดินไปดูหน่อย ปลุกให้ไอ้หวังกั๋วผิงนั่นตื่นขึ้นมา อย่าปล่อยให้มันหนาวตายเสียล่ะ!"

"เดี๋ยวฉันจะลงเขาไปตามคนเดี๋ยวนี้เลย!"

จากนั้นเฉินเล่อก็ค่อยๆ ลุกขึ้น เขาประกอบเลื่อนหมาลากเข้ากับตัวเองก่อน แล้วอุ้มต้าหวงที่บาดเจ็บขึ้นไปวาง เอาเชือกผูกมัดไว้แน่นหนา จากนั้นจึงค่อยๆ เดินลงเขาไป

หลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์พากันวิ่งไปหน้าหวังกั๋วผิง เอาเท้าเตะๆ ดูเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังไม่ตาย แผ่นอกยังกระเพื่อมขึ้นลง และที่ปากยังมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา

จากนั้นก็กอบหิมะมาถูก้นหน้าถูตา พอหวังกั๋วผิงฟื้นขึ้นมา ก็เริ่มแยกเขี้ยวแหกปากร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

ซี่โครงหักไปหลายซี่แน่ๆ แถมเมื่อครู่ยังโดนชนเข้าไปเต็มรัก สภาพดูไม่จืด คาดว่าก่อนปีใหม่คงต้องนอนแหมะอยู่บนเตียงเตาไปตลอดแน่

ส่วนโจวปิ่งคุนคนนั้น พอไอ้ทึ่มร่างยักษ์สอยตัวลงมาจากต้นไม้ กลิ่นเหม็นสาบฉี่ก็โชยหึ่งออกมา ขนาดไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยังต้องบีบจมูก สีหน้ารังเกียจเป็นที่สุด

หลี่ฟู่กุ้ยก้มมองเป้ากางเกงของโจวปิ่งคุนที่เปียกชุ่มโชก พอโดนหิมะแล้วถูกความเย็นยะเยือกจับเข้าไป ก็กลายเป็นน้ำแข็งแข็งทื่อไปหมดแล้ว

แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะชี้นิ้วใส่โจวปิ่งคุนแล้วหัวเราะเยาะ "น้ำหน้าอย่างมึงเนี่ยนะ เสือกสะเออะมาเข้าป่าล่าสัตว์เลียนแบบคนอื่นเขา? ดูความใจมดของมึงสิ เหมือนน้าชายมึงไม่มีผิด แม่เสือปีนต้นไม้ หงายก้นโชว์ฟ้าหน้าด้านๆ!"

"หมูป่าเนี่ยนะพวกมึงจะล่าได้ ถือว่าโชคดีนะที่ไม่ได้เจอหมูป่าเขี้ยวตัน ไม่อย่างนั้นพวกมึงสองคนคงโดนคว้านไส้ทะลักไปแล้ว!"

โจวปิ่งคุนในยามนี้ไม่มีความกำแหงอวดดีเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป เขากลัวจนหดหัวเหมือนนกกระทา นั่งยองๆ ตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นด้วยความหนาว

โดนหลี่ฟู่กุ้ยด่าทอเยาะเย้ยขนาดนี้ก็ไม่กล้าเถียงกลับสักคำ เพราะเขาเห็นมากับตาว่าปกติแล้วไอ้เจ้าติดอ่างหลี่ฟู่กุ้ยลิ้นไก่สั้น พูดจาไม่เคยจบเป็นประโยคได้เลย

แต่ใครจะไปนึกว่าฝีมือยิงปืนของมันจะแม่นยำ ปราบหมูป่าได้อยู่หมัดขนาดนั้น

ส่วนไอ้ทึ่มร่างยักษ์นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในสายตาของเขา มันเก่งกาจแทบไม่ต่างจากจอมยุทธ์ในนิยายกำลังภายใน ง้างคันธนูยิงทีเดียวก็สยบหมูป่าจนหมอบราบคาบแก้ว

ในขณะเดียวกัน ณ หมู่บ้านไท่ผิง...

เฉินเล่อทิ้งท้ายไว้คำเดียวว่าล่าหมูป่าได้แล้ว เดี๋ยวตอนตั้งโต๊ะเลี้ยงกินหัวหมูก็จะเรียกให้มาซัดเนื้อด้วย ตาเฒ่าพอได้ยินดังนั้น ก็รีบสวมถุงมือเริ่มลงมือทำงานทันที!

เฉินเล่อถึงค่อยโล่งอก จากนั้นจึงเตรียมจะไปบ้านลุงหวัง ทว่าพอเดินผ่านหน้าบ้านโจวเสี่ยนจวิน ก็เห็นผู้คนเดินเข้าออกในลานบ้านกันขวักไขว่ กำลังสาละวนวุ่นวายอย่างกับเพิ่งจัดงานมงคลเมื่อสองวันก่อน

กระทะใบบัวบนเตาฟืนก็จุดไฟต้มน้ำจนเดือดพล่านไปนานแล้ว

โจวเสี่ยนจวินกับจ้าวเต๋อเป่าผู้ใหญ่บ้าน แล้วก็เสี่ยวซุนตาบอดที่เป็นนักบัญชี กำลังยืนคุยกันอย่างออกรสออกชาติ เฉินเล่อยังแอบนึกสงสัยในใจ ตาเฒ่าโจวเสี่ยนจวินนี่มีงานอะไรที่บ้านอีกแล้วรึ?

จะว่าเป็นงานฉลองวันเกิดก็ไม่น่าใช่ ผัวเมียคู่นี้เพิ่งจะอายุห้าสิบต้นๆ ลูกชายสองคนก็เพิ่งจะแต่งงานไป นี่มันกำลังเล่นตุกติกแผลงๆ อะไรกันอีก?

แต่เฉินเล่อก็ขี้เกียจจะสนใจ เขายังรีบไปหาลุงหวัง และถือโอกาสแวะไปบ้านเต๋อจู้เพื่อขอยืมเกวียนวัวด้วย

"เหล่าโจว น้าเมียมึงทำไมยังไม่กลับมาอีกวะ ตกลงไว้ใจได้แน่หรือเปล่าเนี่ย!"

"ไหนบอกว่าจะช่วยปรับปรุงอาหารการกินให้คนในหมู่บ้านเรา เลี้ยงต้มหมูฉลองกันไงล่ะ นี่มันปาเข้าไปกี่โมงกี่ยามแล้ว ข้าวเช้าฉันยังไม่ได้แตะสักเม็ดเลยเนี่ย!" จ้าวเฟิ่งโหย่วคีบมวนยาสูบไว้ระหว่างสองนิ้ว พลางอัดควันเข้าปอดดังฟอดๆ สองที

ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน ตัวเขาดูไม่ได้วางมาดอะไร ใบหน้าเหลี่ยมดูเที่ยงธรรม เสื้อผ้าบนตัวแม้จะไม่ประณีตหรูหรา แต่ก็ไม่ได้ปะฉะเฉอะแหว่งวิ่นเหมือนชาวบ้านตาสีตาสาทั่วไป

เช้าตรู่วันนี้ ข้าวยังไม่ทันได้กิน ก็โดนโจวเสี่ยนจวินมาตามตัวด้วยความกระตือรือร้นเสียแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ใหญ่บ้าน ในหมู่บ้านมีเรื่องเล็กเรื่องใหญ่บ้านไหนก็ต้องเชิญเขาไปปรากฏตัวทั้งนั้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าบอดซุนเลย พอได้ยินโจวเสี่ยนจวินบอกว่าน้องเมียขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ก่อนเที่ยงวันนี้ต้องล่าหมูป่าลงมาได้แน่ๆ ตัวหนึ่ง ถึงตอนนั้นจะจัดแจงให้คนในหมู่บ้านขึ้นไปช่วยขนหมูป่าลงมา แล้วเที่ยงนี้ก็กินอาหารฉลองล้มหมูที่บ้านเขาได้เลย!

เจ้าบอดซุนก็เลยรีบร้อนตามมาด้วยความกระตือรือร้น

ทว่าเมื่อมองไปในลานบ้าน พวกผู้หญิงหลายคนรวมถึงเมียของเขากำลังสาละวนทำงานกันยกใหญ่ น้ำในหม้อตั้งต้มหม้อแล้วหม้อเล่า แต่กลับยังไม่เห็นเอาเนื้อหมูใส่ลงไปต้มเสียที

ผักกาดดองนี่ก็เตรียมไว้กะละมังแล้วกะละมังเล่า!

เรื่องนี้ทำให้เจ้าบอดซุนเริ่มใจคอไม่ดี ตื่นเช้ามาโจวเสี่ยนจวินนี่นอนละเมอพูดไปเองหรือเปล่า?

ปกติขี้เหนียวตัวพ่อ เป็นไก่เหล็กไม่ยอมให้ใครถอนขน วันนี้ทำไมพระอาทิตย์ดันขึ้นทางทิศตะวันตก ถึงได้คิดจะเลี้ยงอาหารฉลองล้มหมูแก่ทุกคนขึ้นมาได้?

พอตอนนี้ได้เห็นเข้าก็เริ่มตาค้าง เพราะยังไม่เห็นเนื้อหนังคาวๆ แม้แต่นิดเดียว!

ขนาดผู้ใหญ่บ้านยังมาแล้ว โจวเสี่ยนจวินคงไม่กล้าถึงขนาดหักหน้าผู้ใหญ่บ้านหรอกนะ!

"ผู้ใหญ่บ้าน อย่าเพิ่งใจร้อนไปสิครับ ฉันโจวเสี่ยนจวินเวลาทำอะไรไม่เคยเหลาะแหละอยู่แล้ว!"

"ทุกหลังคาเรือนต่างก็รู้ว่าฉันใช้ชีวิตประหยัดมัธยัสถ์ แต่เรื่องที่ฉันโจวเสี่ยนจวินรับปากว่าจะทำ ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง...

บอกว่าจะเลี้ยงเนื้อทุกคน มันก็ต้องเตรียมการไว้สิ น้องเมียฉันคนนี้ล่าสัตว์เก่งระดับมือฉมัง สองวันก่อนเพิ่งไปเจอกับหมูป่าตัวเบ้อเร่อบนเขานั่นเข้า!"

"แถมยังวางกับดักไว้แล้วด้วย พาลูกคนรองของฉันถือปืนตามขึ้นไปบนเขา รับรองว่าต้องยิงหมูป่าตัวนั้นลงมาได้แน่ ถึงตอนนั้นคงต้องพึ่งพาผู้ใหญ่ช่วยจัดแจงคนไปขนหมูป่าลงมา ฉันได้ยินน้องเมียบอกว่า หมูป่าตัวนี้ตัวอ้วนพีไม่เบาเชียวนะ อย่างน้อยๆ ต้องมีสักสามสี่ร้อยชั่งแน่!"

เมื่อเห็นโจวเสี่ยนจวินเชิดหน้าภาคภูมิใจพลางตบอกรับประกัน ผู้ใหญ่บ้านจึงค่อยเบาใจลง

เจ้าบอดซุนที่อยู่ข้างๆ ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พอได้ยินว่าหมูป่าหนักสามสี่ร้อยชั่ง นั่นก็กินกันได้ไม่อั้นเลยน่ะสิ

ถึงแม้ปกติจะไม่ได้อดอยากขาดแคลนเสื้อผ้าอาหาร แต่การจะได้กินเนื้อต้มกันแบบเต็มคราบสะใจ ก็ถือเป็นเรื่องหรูหราฟุ่มเฟือยเอาเรื่องทีเดียว

"แบบนั้นก็วิเศษไปเลย เดี๋ยวค่อยรินเหล้าสักสองจอก ฉันจะได้นั่งคุยยาวๆ กับผู้ใหญ่บ้านจ้าว!"

"ไม่งั้นจะพูดกันเหรอว่า โจวเสี่ยนจวินน่ะปกติถึงจะตระหนี่ถี่เหนียวไปบ้าง แต่พอถึงเวลาสำคัญก็ยังนึกถึงพวกเราทุกคนอยู่..." เจ้าบอดซุนเอ่ยปากชมเปาะขึ้นมาหนึ่งประโยค

ยิ่งทำให้โจวเสี่ยนจวินได้ใจเข้าไปใหญ่ ใบหน้าเบิกบานเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิ

"มันแน่อยู่แล้วสิ ฉันโจวเสี่ยนจวินถึงจะขี้เหนียว นั่นก็แค่เขียมไว้ใช้ในบ้านตัวเอง แต่น้ำใจไมตรีกับพวกพ้องทุกคนมันเต็มร้อยอยู่แล้ว!"

"ไม่เหมือนกับไอ้เด็กเฉินเล่อนั่นหรอก ทำตัวลับๆ ล่อๆ มุดหัวเข้าป่าตลอดเวลา ไม่รู้ว่าไปเหยียบขี้หมาดวงดีมาจากไหน ล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่งก็ปิดเงียบงำมิดชิด ไม่ยอมบอกใครในหมู่บ้านเราสักคน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไปเจอเข้าล่ะก็ คงไม่มีใครเชื่อแน่!"

"คนเราทำตัวแบบนี้ได้ที่ไหน ตั้งแต่เมื่อก่อนฉันก็มองออกแล้วว่าไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนดี ดื่มเหล้าหัวราน้ำ ผีพนันเข้าสิง ขนาดพ่อตาตัวเองยังมองมันไม่เข้าตา ขายขี้หน้าพ่อแม่มันจนหมดสิ้นแล้ว!"

"ในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านนี้ก็ไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วย..."

โจวเสี่ยนจวินถือโอกาสนี้นินทาเฉินเล่อลับหลังอย่างเมามัน

จ้าวเฟิ่งโหย่วกับเจ้าบอดซุนพอได้ยินเข้า ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย พูดอะไรก็เถอะ พวกเขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่า คนที่วันๆ เอาแต่เล่นการพนัน กินเหล้าเมาหยำเป ตบตีลูกเมียอย่างเฉินเล่อ จะไปลากหมูป่าลงมาจากบนเขานั่นได้จริงๆ?

ที่สำคัญคือ ยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ปิดบังซ่อนเร้นไว้อีก...