ตอนที่ 83 เก็บเกี่ยวสองต่อ!!

เมื่อเห็นหมูป่ายักษ์ตัวนั้นกำลังจะแหวกทางหนีไป เฉินเล่อก็โบกมือตะโกนก้อง "พวกเรา อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!" สิ้นเสียง เขาก็นำพี่น้องทั้งสองพุ่งพรวดออกไปทันที!!

พวกเขาเกาะติดหลังก้นหมูป่าแจ ไม่กล้าทิ้งห่างแม้แต่ก้าวเดียว เพราะหมูป่าตัวใหญ่ที่อ้วนพีขนาดนี้นับเป็นของเด็ดที่หาได้ยากยิ่ง อุตส่าห์ดิ้นรนเหนื่อยกันมาตั้งนาน ลงแรงไปขนาดนี้ จะปล่อยให้มันหนีรอดไปไม่ได้เด็ดขาด

เฉินเล่อกระชับมีดล่าสัตว์อันคมกริบในมือ ปรี่เข้าประชิดหมูป่ายักษ์เป็นคนแรก

แม้หมูป่าตัวนี้จะบาดเจ็บ แต่ไอ้สัตว์พวกนี้หัวรั้น พอมันโกรธขึ้นมาก็ไม่กลัวสิ่งใดทั้งสิ้น

มันรับรู้ได้ถึงอันตรายด้านหลัง จึงหันขวับกลับมา อ้าปากกว้างเปื้อนเลือดเผยเขี้ยวแหลมคมขู่คำรามในลำคอ เท้าหน้าอันบึกบึนตะกุยพื้นอย่างแรงจนหิมะที่ทับถมกระจายฟุ้ง

สายตาของเฉินเล่อมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย เขากะจังหวะเหมาะ...

แล้วตวัดมีดล่าสัตว์ในมืออย่างฉับพลัน ประกายมีดสะท้อนแสงเย็นวาบ จ้วงแทงใส่ลำตัวของหมูป่าอย่างดุดัน

มีดแต่ละเล่มแฝงไปด้วยแรงโทสะและความเด็ดเดี่ยว แทงทะลุผิวหนังหยาบหนาของหมูป่า เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาตามคมมีด

ทว่าหมูป่าตัวนี้ดุร้ายเกินไป ถูกแทงแล้วนอกจากจะไม่ล้ม มันกลับยิ่งบ้าคลั่งดุดันขึ้นกว่าเดิม

มันพุ่งไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวแล้วโถมเข้าใส่เฉินเล่อ ร่างมหึมาราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ โถมทับลงมา

เฉินเล่อตาไวขยับตัวเร็ว เขารีบถอยกู่ไปข้างหลังหลายก้าว หลบการจู่โจมของหมูป่าได้อย่างหวุดหวิดเฉียดฉิว

กลิ่นคาวคละคลุ้งที่พัดปะทะใบหน้าทำเอาเขาต้องขมวดคิ้วมุ่น

แต่เขาไม่ประมาทแม้แต่วินาทีเดียว อาศัยจังหวะที่หมูป่าชะงักจากการโจมตี หาโอกาสลงมืออีกครั้ง

เวลานี้ ระยะห่างระหว่างเขากับหมูป่าไม่ถึงสามสี่เมตร บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด

ขณะเดียวกัน ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ง้างธนูเขาวัวในมือจนเต็มวงแล้ว ธนูเขาวัวคันนี้เป็นของรักของหวงของเขา คนทั่วไปแค่ง้างยังง้างไม่ไหว แต่เขากลับใช้มันได้อย่างคล่องแคล่ว

แววตาของเขาจดจ่อแน่วแน่ จ้องเขม็งไปที่จุดตายของหมูป่า เสียงสายธนูสั่นสะเทือนดัง "หึ่งๆ" ลูกศรแหลมคมพุ่งทยอยเข้าใส่หมูป่าดั่งดาวตก

ลูกศรแต่ละดอกเปี่ยมด้วยพละกำลังมหาศาล ปักตรึงเข้าที่ลำคอและหัวของหมูป่าอย่างแน่นหนา หมูป่าโดนยิงเข้าไปก็เจ็บปวดจนร้องโหยหวนลั่นป่า!

มันส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง หวังจะสลัดลูกธนูให้หลุด แต่ลูกศรเหล่านั้นกลับฝังแน่นราวกับหยั่งรากลึกเข้าไปในเนื้อของมัน

หลี่ฟู่กุ้ยเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขากระชับปืนลูกซองหักลำในมือแน่น ซึ่งเป็นปืนแก๊ปพื้นบ้านที่มีอานุภาพร้ายแรง

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือให้นิ่ง เล็งตรงไปยังหัวของหมูป่า ครั้นเห็นจังหวะที่หมูป่าชะงักไปชั่วขณะ

เขาก็เหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด เสียงระเบิดดัง "ปัง!" กึกก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่าเขา

กระสุนแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว พุ่งเข้าเป้าที่หัวของหมูป่าอย่างแม่นยำ

หมูป่ายักษ์ส่งเสียงแผดร้องอย่างโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเคียดแค้น

ร่างมหึมาของมันโซเซไปมาสองสามที ราวกับขุนเขาที่กำลังจะพังทลาย

ในที่สุด หมูป่ายักษ์หนักกว่า 500 จินตัวนี้ก็ทานทนต่อไปไม่ไหว ล้มฟาดตึงลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

แรงกระแทกมหาศาลนั้นสะเทือนไปถึงต้นสนรอบข้าง หิมะที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ร่วงกราวลงมา ละลานตาคล้ายเกล็ดหิมะสีขาวกำลังร่ายรำอยู่กลางเวหา

ชั่วพริบตานั้น ผืนป่าเขาทั้งหมดพลันเงียบสงัดลง ราวกับกำลังร่วมปิดฉากการต่อสู้อันดุเดือดนี้

เฉินเล่อ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ และหลี่ฟู่กุ้ย ทั้งสามคนยืนอยู่กับที่ มองดูหมูป่าที่นอนแน่นิ่ง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ตื่นเต้นระคนกัน พวกเขารู้ดีว่า การเก็บเกี่ยวรอบนี้ช่างมหาศาลเหลือเกิน หมูป่าตัวนี้จะช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาอิ่มหมีพีมันไปได้อีกนาน!

อย่างน้อยในช่วงสั้น ๆ นี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหาเนื้อกินอีก อยากกินเมื่อไหร่ก็กิน หิวเมื่อไหร่ก็กิน ยังไงเสียหมูอ้วนพีขนาดนี้ ถ้าแบ่งเป็นสามส่วนเท่ากัน แต่ละคนก็จะได้เนื้อไปคนละกว่า 150 จิน

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ยังล่าหมูป่าตัวเฉียด 400 จินได้อีกตัว หากนำมารวมกันแล้วหารสาม ทั้งสองตัวนี้จะแบ่งเนื้อให้แต่ละคนได้ถึง 300 จินเลยทีเดียว

สะใจชะมัด เนื้อตั้ง 300 จินเชียวนะ ในยุคสมัยที่ท้องไส้คนแทบไม่มีน้ำมันหยดใส่แบบนี้ นี่มันการใช้ชีวิตดุจเซียนชัด ๆ!

ทั้งสามคนล้อมวงรอบหมูป่าตัวอ้วนพี ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดั่งเปลวไฟที่ลุกโชน แววตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความดีใจ

สายตาของพวกเขาจับจ้องเหยื่อร่างอ้วนทึบตัวนี้ตาไม่กะพริบ ราวกับมองเห็นเนื้อหมูแสนอร่อยกำลังกวักมือเรียกอยู่ตรงหน้า

หลี่ฟู่กุ้ยอ้าปากค้างเล็กน้อย น้ำลายสออยู่ที่มุมปาก พลางพึมพำไม่หยุด "แม่เจ้าโว้ย ชั้นไขมันหนาเบ้อเร่อเลย สะใจเป็นบ้า"

เขาพูดไปพลางถูมือไปพลางอย่างใจร้อน อยากจะผ่าท้องควักไส้หมูป่าตัวนี้เสียเดี๋ยวนี้ แล้วแล่เนื้อติดมันงาม ๆ สักชิ้นยัดเข้าปากให้รู้แล้วรู้รอด!

เฉินเล่อก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน สองมือถูเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว สองแก้มแดงก่ำเพราะความลิงโลด!

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ฉีกยิ้มกว้าง น้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปาก ดวงตาจ้องหมูป่าเขม็ง ราวกับจิตใจล่องลอยไปดื่มด่ำกับรสชาติอันโอชะของเนื้อหมูเรียบร้อยแล้ว

ตอนนั้นเอง หลี่ฟู่กุ้ยก็ล้วงใบยาสูบมวนเองที่ยับยู่ยี่ออกมาสามตัวจากกระเป๋าเสื้อนวมเก่า ๆ ก่อนจะยื่นให้ทุกคนคนละตัวอย่างคล่องแคล่ว

เฉินเล่อรับบุหรี่มา ใช้มืออันหยาบกร้านจุดไฟ สูดเข้าไปคำโต แล้วค่อย ๆ แหงนหน้าพ่นควันสีขาวข้นคลุ้งออกมา

กลุ่มควันกระจายตัวอย่างรวดเร็วในอากาศหนาวเหน็บ กลายเป็นวงกลมรูปทรงบิดเบี้ยวลอยเคว้ง

ทั้งสามคนเบิกบานใจประหนึ่งเพิ่งได้แต่งเมีย ต่างสบตากันด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความอิ่มเอมใจ ราวกับทั่วทั้งป่าเขาถูกโอบล้อมไว้ด้วยบรรยากาศแห่งความยินดีนี้

พอสูบบุหรี่เสร็จ หลี่ฟู่กุ้ยก็ลุกขึ้นยืน ตบหิมะที่เกาะตามตัวออก แล้วออกความเห็นว่า "ลงมือผ่าท้องหมูก่อนเถอะ อาศัยตอนที่ตัวมันยังอุ่น ๆ รีบจัดการให้เสร็จ จะได้ขนกลับง่าย ๆ"

ทว่าเฉินเล่อกลับโบกมือห้าม สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง "อย่าเพิ่งขยับเลย พวกเราลากหมูป่าตัวโตขนาดนี้กลับหมู่บ้านตั้งสองตัว ปิดยังไงก็ไม่มิดหรอก ยังไงก็คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น ถ้าไม่แบ่งเนื้อให้ทุกคนบ้าง มันจะดูใจดำเกินไป... ฉันเลยคิดว่า ตัวอ้วนพีตัวนี้พวกเราสามคนแบ่งกันเท่า ๆ กัน ส่วนตัวเฉียดสี่ร้อยจินนั่น เอาไปแจกจ่ายให้พวกชาวบ้านในหมู่บ้านให้หมด"

หลี่ฟู่กุ้ยที่งกมาแต่ไหนแต่ไรได้ยินเฉินเล่อพูดแบบนั้น ตอนแรกก็ชะงักไป ความคิดแล่นพล่านในหัวอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่นานนัก เขาก็พยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าไม่มีความรู้สึกลังเลหรือไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีแก่ใจว่ายุคสมัยนี้ข้าวของขาดแคลน คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านกินไม่อิ่มท้องด้วยซ้ำ พวกเด็ก ๆ อยากกินเนื้อจนแทบคลั่ง ท้องไส้แห้งผากไม่มีน้ำมันตกถึงท้องมาเนิ่นนาน

หากพวกเขาสามคนฮุบเนื้อทั้งหมดไว้กินกันเอง ย่อมหนีไม่พ้นที่จะสร้างความไม่พอใจให้ผู้อื่น

คนจิตใจดีก็คงแค่เอาไปซุบซิบนินทาลับหลัง แต่พวกใจแคบคิดคดทรยศ อาจจะหาทางกลั่นแกล้งเล่นงานพวกเขาก็ได้

ดูอย่างโจวเสี่ยนจวินสิ ไม่ใช่เพราะอิจฉาที่พวกเขาล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่งจนมีเนื้อกินหรอกหรือ ถึงได้ลากน้องเมียขึ้นเขามาล่าสัตว์บ้าง จนเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทขึ้นมาก่อนหน้านี้

อีกอย่าง เฉินเล่อก็ซาบซึ้งในน้ำใจของชาวบ้านในหมู่บ้านเป็นอย่างดี

ในยามที่เขาตกต่ำที่สุด ลุงหวังก็ไม่เคยซ้ำเติม

ก่อนหน้านี้เขาเลือดร้อนตามประสาวัยรุ่น มัวเมากับการพนันจนผลาญสมบัติในบ้านหมดเกลี้ยง ทั้งยังเที่ยวไปหยิบยืมเงินไปทั่วจนสูญเสียความน่าเชื่อถือ ดังนั้นการที่ชาวบ้านจะมองเขาในแง่ลบจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เขาจะลืมบุญคุณและน้ำใจไมตรีที่ชาวบ้านเคยหยิบยื่นให้ เพียงเพราะการล่าสัตว์ได้ผลตอบแทนล้นหลามในครั้งนี้ไม่ได้เด็ดขาด