ตอนที่ 82 นักแม่นธนู ไอ้ทึ่มร่างยักษ์!!

แผนชักศึกเข้าบ้านของมันแผนนี้ เล่นได้ชั่วช้าสามานย์จริง ๆ

ทว่าเฉินเล่อคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าไอ้สองตัวนี้ต้องเจ็บตัวแน่ เมื่อกี้โดนเข้าไปทีหนึ่ง กะดูแล้วซี่โครงของหวังกั๋วผิงคงหักไปสักสองซี่ได้

พวกเขาสองสามคนเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว แต่ละคนเบิกตากว้างเพ่งมอง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหมูป่ายักษ์ที่กำลังไล่กวดก้นหวังกั๋วผิง รอคอยจังหวะเหมาะ ๆ ที่จะจัดการกับหมูป่าบ้าคลั่งตัวนี้

เมื่อเห็นหมูป่ายักษ์ไล่กวดหวังกั๋วผิงอย่างบ้าคลั่ง สถานการณ์ตรงหน้าดูท่าจะต้องมีคนตายเข้าจริง ๆ แล้ว!

หลี่ฟู่กุ้ยไม่ได้กลัวว่าหวังกั๋วผิงจะบาดเจ็บอะไรหรอก เพียงแต่เห็นว่าสบโอกาสแล้ว จึงทนไม่ไหวอยากจะลงมือเต็มแก่

ทว่าตอนที่หลี่ฟู่กุ้ยเพิ่งจะยกเท้าเตรียมพุ่งออกไป เฉินเล่อก็ตาไวขยับตัวเร็ว ก้าวพรวดเดียวเข้าไปยื่นท่อนแขนล่ำสันขวางหลี่ฟู่กุ้ยเอาไว้ทันควัน

เฉินเล่อเป็นคนล่าสัตว์ด้วยความรอบคอบละเอียดถี่ถ้วนมาแต่ไหนแต่ไร ยามเจอเรื่องราวก็สุขุมเยือกเย็น เขาขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงเข้มเปี่ยมอำนาจว่า "มึงจะรีบหาหอกอะไรวะ! พวกเราล่าสัตว์ต้องเน้นนิ่ง แม่น ยำ มือจะลงต้องเล็งจังหวะให้ขาด ไอ้หวังกั๋วผิงนี่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ใครจะไปรู้ว่าในหัวมันคิดแผนชั่วอะไรอยู่ ขืนพวกเราผลีผลามขึ้นไป แล้วมันลอบกัดแทงข้างหลังขึ้นมา พวกเรามิต้องซวยฟรีแล้วเกิดเรื่องใหญ่หรือไง!"

เรื่องล่าสัตว์นี้สิ่งที่ต้องระวังที่สุดก็คือคนแปลกหน้าอยู่ข้าง ๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเกะกะหรือไม่ หากคนผู้นั้นจิตใจคดโกง ลอบหักหลังขึ้นมาสักที คงได้เจ็บหนักกันหมด!

และหวังกั๋วผิงก็จัดอยู่ในพวกใจคอไม่น่าไว้ใจ เฉินเล่อจึงต้องระแวงไว้ก่อน ได้แต่ปล่อยให้มันรับเคราะห์ทรมานเสียบ้าง แต่แน่นอนว่าคงไม่ยืนมองปล่อยให้มันตายไปต่อหน้าต่อตาหรอก

หลี่ฟู่กุ้ยพอได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเล่อก็ตาสว่างเข้าใจขึ้นมาทันที!

ภายใต้การสั่งการของเฉินเล่อ ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว แต่ละคนราวกับทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

พวกเขากระจายกำลังออกไปอย่างระแวดระวัง ต่างคนต่างหาที่ซ่อนตัวของตน

หลี่ฟู่กุ้ยแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์วิ่งขึ้นไปบนเนินเขา แนบร่างติดกับลำต้นไม้แน่น แต่สายตากลับจับจ้องความเคลื่อนไหวข้างหน้าตาไม่กะพริบ!

ทุกคนล้วนเหมือนนายพรานที่ซุ่มดักรอจังหวะที่ดีที่สุด

หวังกั๋วผิงพอเห็นทุกคนกระจายตัวกะทันหันแบบนั้นก็ถึงกับยืนเอ๋อ อ้าปากค้างกว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ในใจเขาลนลานอย่างที่สุด หัวใจเต้นรัวเหมือนมีกระต่ายป่าตัวเล็ก ๆ กระโดดพล่าน ปากก็พึมพำเสียงแผ่ว "คุณพระ พวกมึงจะทำอะไรกันวะ ทำไมหนีหายกันไปหมด อย่าทิ้งผมสิ ผมยังไม่อยากตายตรงนี้นะเว้ย"

หวังกั๋วผิงกำลังคิดอย่างสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีลมแรงพัดวูบมาจากด้านหลัง ลมระลอกนั้นหอบเอากลิ่นสาบฉุนกึกชวนคลื่นเหียนพุ่งตรงเข้าจมูก เหม็นจนเขาแทบจะหมดสติคาที่

หัวใจเขาตกวูบ ร้องในใจว่าจบเห่แล้ว คราวนี้ชิบหายของจริงแล้ว

ชีวิตกูวันนี้คงต้องทิ้งไว้ที่ป่ารกร้างแห่งนี้แล้วสิเนี่ย!

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว ก็พลันได้ยินเสียงโครมสนั่นหวั่นไหว เสียงนั้นราวกับฟ้าร้องระเบิดข้างหู หวังกั๋วผิงถูกหมูป่ายักษ์ชนจนหงายหลังตึง

ร่างทั้งร่างกระแทกลงบนพื้นอย่างจัง ฝุ่นหิมะปลิวกระจายไปทั่ว เสียงดังสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว

ยังไม่ทันที่หวังกั๋วผิงจะได้สติ คมเขี้ยวอันแหลมคมของหมูป่ายักษ์ก็งับเข้าที่มือของเขา มันหนีบแน่นราวกับคีมเหล็ก เจ็บจนหวังกั๋วผิงกรีดร้องลั่นโหยหวน

หมูป่ายักษ์ลากร่างเขาตะบึงไปบนผืนหิมะไกลหลายสิบเมตร ทิ้งรอยคราบเลือดยาวเหยียดและร่องรอยการลากถูอันยุ่งเหยิงไว้บนพื้นหิมะ

หวังกั๋วผิงเจ็บจนตาพร่ามัว เสียงร้องเริ่มอ่อนระทวย ลากไปได้ไม่ไกลนักก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสลบเหมือดไป คอพับคออ่อน ร่างยวบยาบลงไปเหมือนกระสอบขาด ๆ

ในเวลานี้เอง เฉินเล่อและพวกพ้องรู้ว่าจังหวะเหมาะมาถึงแล้ว จึงเตรียมที่จะลงมือ

เฉินเล่อรู้แจ้งแก่ใจดี เขารู้ว่าฝีมือยิงธนูของไอ้ทึ่มร่างยักษ์นั้นแม่นยำแค่ไหน นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วหลายครั้งในการล่าสัตว์ที่ผ่านมา

แถมตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ธรรมดา จะยิงปืนไม่ได้เด็ดขาด ขืนยิงออกไป ลูกปรายเหล็กที่กระจายว่อนส่วนใหญ่คงไปโดนตัวหวังกั๋วผิง ถึงตอนนั้นนอกจากจะช่วยคนไม่ได้แล้ว ยังจะทำให้คนเจ็บหนักกว่าเดิมเสียอีก

เฉินเล่อส่งสายตาให้หลี่ฟู่กุ้ย พลางตะโกนเสียงดัง "เจ้าติดอ่าง อย่ามัวยืนเซ่อ ตามฉันลุย!"

พูดจบ เขากับหลี่ฟู่กุ้ยก็พุ่งเข้าใส่หมูป่ายักษ์เหมือนเสือสองตัวกระโจนลงจากเขา

สองมือของพวกเขาเหวี่ยงพานท้ายปืนฟาดใส่หัวและจมูกของหมูป่าอย่างดุดันจนเกิดเสียงลมหวืด "ผัวะ ผัวะ ผัวะ" พานท้ายปืนกระหน่ำฟาดลงบนตัวหมูป่าครั้งแล้วครั้งเล่า ดุจค้อนทุบลงบนหินผา

เพียงครู่เดียว จมูกหมูป่าก็ถูกฟาดจนเลือดไหลทะลัก เลือดพุ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ หยดติ๋งลงบนพื้นหิมะ ย้อมผืนหิมะขาวโพลนให้กลายเป็นสีแดงชาดบาดตา

หมูป่ายักษ์เจ็บปวดจนคลุ้มคลั่งและโกรธจัดขึ้นมาในทันที

ดวงตาที่เดิมทีก็แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งแดงฉานราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน มันแผดเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนแก้วหู ก่อนจะส่งเสียงหวีดร้องแปลกประหลาดดัง "โฮก" แล้วพุ่งชาร์จเข้าใส่เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยตรง ๆ

ความเร็วระดับนั้นรวดเร็วปานลมพายุหมุนสีดำ พัดพาเอาหิมะที่สะสมอยู่บนพื้นสาดกระจายไปทั่วสารทิศ

เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยเห็นท่าไม่ดีก็หันหลังกลับแล้วโกยอ้าวทันที

เฉินเล่อเค้นเสียงก้องกังวาน แหกปากตะโกนลั่นจนคอโป่ง "เจ้าซกมก เล็งหัวมันให้แม่นแล้วยิงเลยโว้ย!" เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วป่าเขารกร้าง

ด้วยสภาพภูมิประเทศ ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยังคงยืนอยู่บนเนินเขา มองจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ส่วนหมูป่ายักษ์พุ่งตะบึงจากตีนเขาขึ้นมาข้างบน จึงกลายเป็นการเผชิญหน้าพุ่งปะทะกันพอดี

จังหวะที่เฉินเล่อผลักหลี่ฟู่กุ้ยออกไปให้แยกกันคนละทาง เสียง "ฟึ่บ" ก็ดังแว่วเข้ามา เสียงนั้นใสคมและเฉียบขาด ดุจดาวตกที่กรีดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน

ลูกธนูของไอ้ทึ่มร่างยักษ์แฝงพลังมหาศาล พุ่งแหวกอากาศประดุจสายฟ้าฟาดเข้าใส่หมูป่ายักษ์แบบซึ่งหน้า

ความเร็วของลูกธนูดอกนี้เร็วเสียจนลายตา ราวกับฉีกกระชากมวลอากาศให้ขาดสะบั้น

ลูกธนูพุ่งฉึบทะลวงเข้ากลางหน้าผากของหมูป่ายักษ์ตรง ๆ ดุจมีดสั้นอันคมกริบแทงทะลุเต้าหู้

ผนวกกับแรงปะทะที่พุ่งสวนกัน ราวกับรถยนต์สองคันที่แล่นด้วยความเร็วสูงประสานงากันอย่างจัง เสียงดัง "โครม" เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นไปทั่ว!

เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยเหลียวหลังกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นร่างของหมูป่ายักษ์เกร็งแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน ราวกับถูกมนตร์สะกดตรึงไว้

ขนบนหลังของมันลุกชันชี้ชันดั่งเข็มเหล็ก ทุกเส้นขนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่ยอมจำนน

ลูกธนูที่ปักคาหัวมันยังคงสั่นสะเทือนดัง "หึ่ง ๆ" อย่างรุนแรง นั่นเป็นเพราะแรงปะทะอันมหาศาลจากทั้งสองด้านที่สวนเข้าหากัน!

หมูป่ายักษ์โซเซไปมาสองสามก้าว กลิ่นอายดุร้ายเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนสิ้น เพราะสัญชาตญาณของมันรับรู้ได้ถึงความเหี้ยมโหดและอันตรายของไอ้พวกตรงหน้า จนในใจเริ่มคิดจะถอยหนีแล้ว!

มันถึงกับกลับลำหมายจะวิ่งหนี แต่ทว่าบนหน้าผากใหญ่โตนั้นยังคงมีลูกธนูปักคาอยู่ และแกว่งไกวไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของมัน!

เมื่อเฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยเห็นดังนั้น ต่างก็แหกปากตะโกนลั่น "เจ้าซกมก ทำได้สวย!"

เสียงโห่ร้องดังก้องกังวานอยู่ในหุบเขาอยู่นาน

หลี่ฟู่กุ้ยตกตะลึงกับธนูดอกนี้ของไอ้ทึ่มร่างยักษ์จนตาค้าง อ้าปากค้างอยู่นานจนหุบไม่ลง

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยออกล่าสัตว์ร่วมกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์มาก่อน และในระหว่างที่ไล่ล่าหมูป่าตัวนี้ก็ไม่เคยเห็นว่าไอ้ทึ่มร่างยักษ์จะใช้ธนูได้เก่งกาจตรงไหน จนกระทั่งวินาทีนี้ เขาถึงได้กระจ่างแจ้งว่าทำไมเฉินเล่อถึงต้องหนีบไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไว้ข้างกายตลอดเวลา

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวพลางพึมพำ "ให้ตายสิห่าเอ๊ย นี่มันมือเกาทัณฑ์เทวดาชัด ๆ!"

ยิ่งไปกว่านั้น นั่นมันธนูเขาวัวเชียวนะ คนทั่วไปแค่น้าวสายยังน้าวไม่ไหวเลย คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าซกมกจะมีฝีมือขนาดนี้ มิน่าเล่าเฉินเล่อถึงได้เลือกตัวมา ไอ้หมอนี่ช่างซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งจริง ๆ!

เมื่อเห็นว่าหมูป่ายักษ์ตัวนั้นคิดจะเผ่นแน่บ เฉินเล่อก็โบกมือใหญ่ นำสหายทั้งสองพุ่งไล่ตามไปทันที

พวกเขากัดติดท้ายมันไว้แจโดยไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว หมูป่าตัวเบ้อเริ่มอ้วนพีขนาดนี้ ถือเป็นลาภก้อนโตแท้ ๆ

อุตส่าห์ฟัดกันมาตั้งนาน เปลืองแรงไปขนาดนี้ จะปล่อยให้มันวิ่งหนีรอดไปได้ยังไงกัน!

แม้แต่ต้าหวงที่นอนแหมะอยู่บนผืนหิมะแข็ง ในเวลานี้ดวงตาก็ยังเปล่งประกายวาววับ เสียแต่ว่าร่างกายมีบาดแผลจึงลุกไม่ไหว ไม่อย่างนั้นมันคงซอยเท้าถี่วิ่งตะบึงพุ่งนำไปนานแล้ว