ตอนที่ 81 แค่ไอ้พวกครึ่ง ๆ กลาง ๆ สองตัวนี้ ยังสะเออะจะล่าหมูป่าอีกเรอะ!

ข้าง ๆ กันนั้นไอ้ทึ่มร่างยักษ์ฟังอะไรไม่เข้าใจสักนิด ได้แต่ยิงฟันขาวโพลนยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงนั้น มือสองข้างซุกอยู่ในแขนเสื้อ น้ำมูกไหลย้อยลงมาเกือบถึงริมฝีปากเพราะความหนาว ถึงอย่างไรเขาก็ฟังเฉินเล่อคนเดียว สั่งให้ทำอะไรก็ทำ เรื่องที่ต้องใช้หัวคิดพรรค์นี้ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด

ตอนนี้เอง หลี่ฟู่กุ้ยก็พูดติด ๆ ขัด ๆ ขึ้นมาว่า "ฮี่...ฮี่ฮี่ รอ...เดี๋ยวเหอะ ให้ไอ้ลูกหมาสองตัวนี้ได้ลิ้มรสความลำบาก รอ...รอให้พวกมันมาคุกเข่าอ้อนวอนเลย"

คำพูดของหลี่ฟู่กุ้ยเพิ่งจะขาดคำ ก็ได้ยินเสียงข้างบนเปิดศึกกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน

เสียงปืนดังขึ้นจริง แต่ยิงไม่โดนเลย กระสุนพุ่งลงดินหมด

หวังกั๋วผิงเองก็เป็นคนคล่องแคล่วว่องไว ค่อมตัวลง สองมือประคองกระบอกปืน ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้หมูป่าตัวใหญ่อย่างระมัดระวัง

พอเล็งเห็นจังหวะเหมาะ เปรี้ยง! เขาก็เหนี่ยวไกใส่หัวหมูป่าเข้าหนึ่งนัด

โจวปิ่งคุนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นลุงรองทำก็ทำตามบ้าง ยิงปืนออกแบบเก้ ๆ กัง ๆ ไปนัดหนึ่ง แต่กระสุนกลับเจาะเข้าเปลือกไม้เต็ม ๆ

ฝีมือยิงปืนแบบนี้ เรียกได้ว่าห่วยแตกสิ้นดี หลี่ฟู่กุ้ยยังส่งเสียงโห่ฮาอยู่ข้างล่าง ยิ่งทำให้ไอ้หนุ่มนี่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ รู้สึกอับอายขายขี้หน้าเหลือทน

หวังกั๋วผิงโมโหจนหน้าเขียว อยากจะอ้าปากด่า แต่ในหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้จะมีเวลาที่ไหนกัน

พอมองไปที่หมูป่าตัวใหญ่นั่นอีกที พอมันโดนกระสุนปืนรบกวนเข้า ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงกระดูกก็ทำให้มันคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที

บ่วงเชือกที่แต่เดิมรัดขาของมันไว้สะบั้นขาดผึงออกด้วยแรงกระชากมหาศาล

หัวหมูขนาดมหึมาของมันไถไปกับชั้นหิมะและผืนดินอย่างบ้าคลั่ง พ่นลมหายใจหอบฮัก ๆ ออกมาทางจมูก ปากยังแผดเสียงคำรามลั่น

จากนั้นมันก็พลิกตัวกลับมาอย่างกะทันหัน แล้วลุกพรวดขึ้นยืนทันที

ลูกตาทั้งสองข้างของมันแดงก่ำราวกับมีเลือดจะหยดออกมา จ้องเขม็งไปยังหวังกั๋วผิงและโจวปิ่งคุนด้วยความเคียดแค้นดุดัน ราวกับเห็นศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าพ่อมันมา

เขี้ยวในปากหมูป่ายื่นยาวออกมาข้างนอก ยาวเกือบครึ่งฟุต เปล่งประกายเย็นเยียบสะท้อนกับผืนหิมะ

ร่างของมันสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงด้วยโทสะ ขนแผงคอชี้ชันขึ้นทุกเส้น ดูเป็นสัตว์ร้ายแห่งผืนป่าอย่างแท้จริง

หัวใจของหวังกั๋วผิงกระตุกวูบ ร้องในใจว่าแย่แล้ว เขารีบถอยหลังไปสองก้าว กระชับปืนในมือแน่น ดวงตาจับจ้องหมูป่าไม่กะพริบ

ส่วนโจวปิ่งคุนนั้นตกใจจนหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริก แทบจะร้องหาพ่อ สองขาพับสั่นพั่บ ๆ เหมือนตะแกรงร่อนข้าว ปืนในมือแทบจะหลุดร่วง

หมูป่าตัวใหญ่แผดเสียงคำรามประหลาด แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่หวังกั๋วผิงทันที กีบเท้าของมันเหยียบย่ำลงบนผืนหิมะเป็นรอยลึก สะบัดให้เกล็ดหิมะฟุ้งกระจายไปทั่ว

หวังกั๋วผิงยังมีปฏิกิริยาไวพอ เบี่ยงตัวหลบวูบหนึ่ง รอดพ้นจากการจู่โจมระลอกแรกของหมูป่าไปได้

ทว่าโจวปิ่งคุนกลับไม่ได้โชคดีขนาดนั้น เขาตกใจแรงลมที่หมูป่าพัดผ่านจนทรุดฮวบลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น กางเกงเปียกชุ่มไปด้วยหิมะเป็นปื้นใหญ่

หมูป่าพุ่งชนไม่โดนหวังกั๋วผิงก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก มันหันขวับกลับมา แล้วพุ่งใส่หวังกั๋วผิงอีกระลอก น้ำลายในปากหยดติ๋ง ๆ ลงมาไม่หยุด

หวังกั๋วผิงถอยร่นไปพลาง พลางหาโอกาสยิงปืนใส่อีกครั้ง

แต่หมูป่าตัวนี้วิ่งเร็วเกินไป แถมยังเคลื่อนไหวปราดเปรียว เขายิงติดต่อกันหลายนัดก็ไม่โดน ถึงโดนเข้าบ้างก็แทบไม่สะเทือน เพราะหนังมันหนาเนื้อแน่นเหลือเกิน

โจวปิ่งคุนทุลักทุเลลุกขึ้นมาจากพื้นได้ ลนลานลั่นไกไปอีกหนึ่งนัด ผลปรากฏว่ายังคงยิงเฉียดเป้าไปอีก

แต่ปืนนัดนี้กลับแหย่ให้หมูป่าคลั่งสุดขีด มันเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แล้วพุ่งตรงเข้าใส่โจวปิ่งคุนแทน

โจวปิ่งคุนตกใจจนกรีดร้อง "แม่จ๋า!" แล้วหันหลังโกยแน่บ วิ่งไปพลางแหกปากตะโกนลั่นไปพลาง "ลุงรอง ช่วยผมด้วย!"

หวังกั๋วผิงเห็นสภาพซัดโซเซน่าสมเพชของโจวปิ่งคุน ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ตะโกนลั่น "ไอ้เวรเอ๊ย วิ่งให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิวะ!"

พูดพลาง เขาก็เล็งปืนยิงใส่หมูป่าไปอีกนัด แต่มันก็ยังไม่อาจหยุดยั้งการพุ่งโจมตีของหมูป่าได้อยู่ดี

หมูป่าตัวใหญ่กระชั้นชิดโจวปิ่งคุนเข้ามาเรื่อย ๆ โจวปิ่งคุนรู้สึกราวกับหัวใจจะกระดอนหลุดออกมาทางคอหอย

ขาของเขาราวกับติดหล่มปลัก วิ่งยังไงก็วิ่งไม่ออก ได้แต่นึกแค้นในใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงไม่คลอดขาเพิ่มให้เขาสักสองขา

เมื่อเห็นว่าเขี้ยวหมูป่าจวนเจียนจะทิ่มก้นอยู่รอมร่อ เขาก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ปากพึมพำละล่ำละลักไม่หยุด "จบเห่แล้ว คราวนี้ตายแน่..."

แม่หมูป่าตัวใหญ่หนักกว่าห้าร้อยจินตัวนั้นดุดันเกรี้ยวกราด ราวกับซุ้มประตูกำแพงที่พุ่งชนทะลวงเข้ามา มันพุ่งตรงเข้าใส่โจวปิ่งคุนทันที

ได้ยินเพียงเสียงตุ้บดังลั่น ร่างของโจวปิ่งคุนก็ถูกชนจนหงายหลังลอยละลิ่วกระแทกพื้น

การล้มกระแทกครั้งนี้รุนแรงไม่เบา โจวปิ่งคุนฟาดลงบนพื้นหิมะ ทั้งร่างแน่นิ่งราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้ แน่นิ่งอยู่นานสองนานจนแทบฟื้นสติไม่ได้ แม้แต่เสียงร้องก็ยังเปล่งไม่ออก ดวงตาเบิกโพลงจ้องท้องฟ้า หน้าซีดเผือดขาวราวกับกระดาษ

หวังกั๋วผิงเห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาครึ่งค่อนตัว

ในใจเขานึกหวั่น หากโจวปิ่งคุนเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะกลับไปสู้หน้าพี่เขยรองได้อย่างไร

มิโดนพี่เขยรองสับทั้งเป็นหรอกรึ!

เขาไม่มีเวลาให้คิดมาก กัดฟันกรอด ตาเบิกกว้าง เหวี่ยงพานท้ายปืนฟาดใส่หมูป่าตัวใหญ่อย่างดุดัน เสียง "ปัง" ดังสนั่น พานท้ายปืนกระแทกลงบนตัวหมูป่าอย่างจัง

ยังดีที่ปกติหวังกั๋วผิงล่าสัตว์เป็นประจำ การเคลื่อนไหวจึงยังพอคล่องแคล่ว โยกซ้ายหลบขวา หลบการจู่โจมของแม่หมูป่าตัวใหญ่ไปได้หลายครา

ทว่าหลังคลุกวงในฟาดฟันอยู่นาน เรี่ยวแรงของเขาก็ร่อยหรอไปมหาศาล หอบหายใจเสียงดังฟืดฟาดราวกับเครื่องสูบลม

ฝ่ายหมูป่าตัวใหญ่พอมองเห็นสภาพหวังกั๋วผิงเช่นนั้น มันก็ยิ่งดุร้ายบ้าคลั่งขึ้นไปอีก

โดยเฉพาะแม่หมูป่าตัวนี้ เดิมทีลำตัวก็ใหญ่โตราวกับเนินเขาขนาดย่อมอยู่แล้ว เมื่อครู่เพิ่งจะฉี่เสร็จก็ไร้กังวล ทั่วทั้งร่างจึงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสาบฉุนกึกเตะจมูก!

มันแผดเสียงร้องประหลาดก้อง แล้วพุ่งเข้าใส่หวังกั๋วผิงอีกระลอก

หวังกั๋วผิงมีหรือจะกล้าปะทะซึ่งหน้ากับหมูป่าที่คลั่งขนาดนี้ เขากลับหลังหันแล้วโกยแน่บ วิ่งไปพลางแหกปากด่าไปพลาง "ฉิบหายแล้ว ไอ้ห่าเอ๊ย บ้าไปแล้วหรือไงวะ!"

แต่ก็ถือว่าโชคดี การวิ่งของเขาดึงความสนใจและโทสะของหมูป่ามาที่ตัวเองได้สำเร็จ

หวังกั๋วผิงคนนี้พอจะมีไหวพริบอยู่บ้าง เขารีบวิ่งวนรอบต้นสนเฒ่าต้นหนึ่ง

แม้ว่าวิชาวิ่งวนรอบต้นไม้นี้ปกติจะเอาไว้ใช้รับมือกับหมีดำ ทว่าใช้กับหมูป่าก็พอได้ผลอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยังไม่ถูกเขี้ยวใหญ่ของมันขวิดเข้า

แต่จะให้วิ่งวนรอบต้นไม้อยู่แบบนี้ตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง ชำเลืองมองไปที่หมูป่า ตาแดงก่ำคู่นั้นลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ราวกับลูกไฟสองดวงที่กำลังแผดเผา

ขาใหญ่ล่ำทั้งสี่ของมันตะกุยหิมะอย่างบ้าคลั่ง เสียง "พึ่บพั่บ" ดังรัว ในคอหอยพ่นลมหายใจฟึดฟัด แล้วจู่ ๆ มันก็พุ่งชนต้นไม้อย่างจัง

ได้ยินเพียงเสียง "เปรี๊ยะ" หักดังสนั่น ต้นสนเฒ่าต้นนั้นถูกชนจนหักสะบั้นกลางลำต้น

เสียงนี้ทำเอาหวังกั๋วผิงขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ เขาสะดุ้งโหยง รีบกระโดดกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง กลิ้งหลุน ๆ ไปบนลานหิมะเหมือนลูกบอลจนไปไกลโข

หลังจากต้นไม้ต้นนั้นหักสะบั้น ก็ไม่ได้โค่นลงมาทันที เพราะยังมีเปลือกไม้ติดอยู่อีกส่วนหนึ่ง จึงยังพอมีเวลาให้ตั้งตัว

ครู่ต่อมาก็มีเสียง "โครม" ดังสนั่น ต้นไม้ใหญ่ล้มฟาดลงบนพื้นหิมะ สาดกระเซ็นสะเก็ดหิมะฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับบุปผาสวรรค์โปรยปราย

ฝูงนกบนต้นไม้รอบทิศต่างพากันตกใจ บินพึ่บพั่บหนีเตลิดไปพร้อมกัน ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวระงม เห็นได้ชัดว่าตกใจกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้

แม่หมูป่าตัวใหญ่พอชนต้นไม้หักก็คำรามลั่น เสียงกึกก้องจนแก้วหูคนสะเทือนแทบแตก ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หวังกั๋วผิงอีกรอบ

คราวนี้หวังกั๋วผิงหมดสิ้นไม้เด็ดจะงัดมาใช้ ได้แต่ต้องสู้ตายถวายหัวกับหมูป่า เขายกปืนขึ้นแล้วเหนี่ยวไกดัง "ปัง" ก่อนเป็นอันดับแรก ทว่าน่าเสียดายที่ยิงไม่โดน

จากนั้นจึงเงื้อปืนฟาดใส่หมูป่าอย่างไม่คิดชีวิต ฟาดไปได้ไม่กี่ทีก็ไม่รู้เกิดอีท่าไหน ทั้งร่างกลับเสียหลักไถลไปนั่งคร่อมอยู่บนสันจมูกของหมูป่าเสียอย่างนั้น

มีหรือที่หมูป่าจะยอม มันสะบัดหัวอย่างแรง เหวี่ยงร่างหวังกั๋วผิงลอยละลิ่วขึ้นไปกลางอากาศ

หวังกั๋วผิงลอยเคว้งราวกับว่าวขาดสายป่าน พุ่ง "ฟิ้ว" ขึ้นไปกลางหาว พลิกคว่ำคะมำหงายอยู่หลายตลบ

พอร่วงตุ้บถึงพื้น ก็โดนกีบเท้าหมูป่าถีบซ้ำเข้าให้อีกที ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนเขาร้อง "โอ๊ก" ออกมาอย่างน่าเวทนา

เวลานี้เขาไม่สนใจบาดแผลตามตัวอีกแล้ว ตะเกียกตะกายคลานหนีไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล สภาพดูไม่จืดเลยทีเดียว

พอกัดฟันยันกายลุกขึ้นมาได้ พอเงยหน้าขึ้น หวังกั๋วผิงก็เห็นว่าโจวปิ่งคุนตกใจจนปีนขึ้นไปเกาะอยู่บนคบไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กำลังแหกปากตะโกนลั่น "น้ารอง ระวังตัวหน่อยนะ!"

หวังกั๋วผิงได้ยินแบบนั้นก็แทบกระอักเลือดด้วยความโมโห ในใจก่นด่าขึ้นมาทันควัน!

ไอ้เด็กเวรเอ๊ย เพิ่งจะมารู้จักแหกปากเตือนให้ระวังตอนนี้ ทีเมื่อกี้มัวไปมุดหัวทำห่าอะไรอยู่!

การพาแกมาด้วยนี่มันผิดพลาดแท้ ๆ วัวหายแล้วเพิ่งมาล้อมคอก...

เขาอ้าปากด่าสวนไปทันที "ไอ้ระยำเอ๊ย หุบปากหมา ๆ ของมึงไปเลย!"

พอพ่นคำด่าจบ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าขืนปล่อยให้หมูป่าไล่กวดอยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่รอดแน่ ลูกตากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหักเลี้ยววิ่งตรงแน่วไปยังกลุ่มของพวกเฉินเล่อทันที...