ตอนที่ 80 เรื่องนี้เรอะ ยืนดูเรื่องสนุกก่อนดีที่สุด!

หวังเก๋อผิงเห็นเฉินเล่อ แววตาก็ฉายประกายดูแคลนขึ้นมาทันที มุมปากยกสูงขึ้นด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

ในสายตาเขา เฉินเล่อก็แค่อันธพาลไม่เอาถ่านที่รู้แต่วิธีเล่นการพนัน

ก่อนหน้านี้ได้ยินพี่เขยบอกว่าช่วงนี้เฉินเล่อวิ่งเข้าป่าบ่อย ๆ แถมยังได้ของติดไม้ติดมือไม่น้อย ความโลภในใจก็ผุดขึ้นมาทันที จึงรีบวิ่งโร่มาด้วยหวังว่าจะขอแบ่งผลประโยชน์บ้าง

เขากอดอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเหน็บแนม "โอ๊ะ นี่มันเฉินเล่อลูกชายลุงเป่าไฉบ้านเฉินนี่หว่า หิมะตกหนักขนาดนี้ ไม่ไปเล่นไพ่นกกระจอกที่รีสอร์ตหลงเฉวียน วิ่งมาทำอะไรในป่าทึบดงลึกนี่วะ?"

โจวปิ่งคุนที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะเยาะตาม บีบเสียงแหลมตะโกนว่า "ในป่าทึบดงลึกนี่มีอันตรายสารพัด ระวังจะไปเจอกับหมีดำเข้าล่ะ มันตบทีเดียวแกได้กลายเป็นเนื้อบดแน่!"

เฉินเล่อได้ยินคำพูดพวกนี้ คิ้วก็ขมวดมุ่นในพริบตา แววตาฉายแววไม่สบอารมณ์ขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตอนนั้นเอง หลี่ฟู่กุ้ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ยื่นนิ้วชี้หน้าหวังเก๋อผิงกับโจวปิ่งคุน ด่าตะกุกตะกักว่า "ไอ้...ไอ้สารเลวแก่ ไอ้...ไอ้สารเลวเด็ก พะ...พวกแกสองคนอย่ามาพูด...พูดจากระแนะกระแหนแถวนี้ ทำตัวเหมือน...เหมือนผู้หญิงไปได้"

โจวปิ่งคุนได้ยินเข้าก็เบิกตากว้างทันที เส้นเลือดที่คอปูดโปน แผดเสียงตะโกนลั่น "ไอ้เจ้าติดอ่าง หุบปากเน่า ๆ ของแกไปเลย พูดจายังไม่ชัดสักคำ ฟังแล้วรำคาญโว้ย!"

เฉินเล่อเหลือบมองหมูป่าตัวใหญ่ที่ยังคงดิ้นรนสุดชีวิต รู้ดีว่าไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกมันที่นี่ เพราะหมูป่าตัวนี้อาจจะดิ้นหลุดจากบ่วงแล้วหนีไปได้ทุกเมื่อ ถึงตอนนั้นถ้าคิดจะจับอีกก็คงยากแล้ว

เขาจ้องหวังเก๋อผิงอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "แกก็เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว พี่สองหวัง ตกลงแกจะเอายังไงกันแน่?"

หวังเก๋อผิงยกปืนขึ้นพาดบ่า เชิดคางขึ้น พูดจาวางก้ามอย่างโอหัง "แกยังมีหน้ามาถามกูอีกเรอะ? ลุงเป่าไฉยังไงก็เคยเป็นพรานเฒ่ามาก่อน แกเป็นลูกชายเขาแท้ ๆ กฎระเบียบแค่นี้ยังไม่รู้หรือไง? กูถากเปลือกไม้ทำเครื่องหมายไว้แถวนี้แล้ว แกยังกล้าบุกรุกเข้ามา ตาบอดหรือไงวะ?"

เฉินเล่อแค่นยิ้มเยาะ ตอบกลับอย่างใจเย็น "ผมจะตาบอดหรือไม่บอดไม่ต้องให้แกมาห่วงหรอก ผมว่าตาแกนั่นแหละที่พิการ เดินมาตลอดทางไม่เห็นเปลือกไม้ที่ผมถากไว้หรือไง? ที่ที่แกกั้นอาณาเขตไว้มันอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนผมอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ แกข้ามมาถึงถิ่นผม ผมยังอยากจะถามแกอยู่เลยว่า เมื่อเช้าตื่นมายังไม่สร่างดี หรือว่าล่าสัตว์ไม่ได้จนโดนหมาป่าไล่กวดจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วกันแน่?"

โดนเฉินเล่อตอกกลับมาแบบนี้ หวังเก๋อผิงรู้สึกหน้าร้อนผ่าวทันที เหมือนถูกคนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าสองที

ยังไงเขาก็แก่กว่าเฉินเล่อตั้งหลายปี จะไปกลัวไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ได้ยังไง?

ในสายตาเขา เฉินเล่อก็แค่เศษสวะที่ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง

หวังเก๋อผิงยืดอกขึ้น ยื่นคอแข็ง ตะโกนลั่น "อย่ามาพล่ามเรื่องไร้สาระกับกู! แกเป็นตัวอะไรวะ? ขนาดพ่อแกกูยังไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา นับประสาอะไรกับแก ยิ่งไม่มีค่าอะไรเลย! อย่าว่าแต่กูไม่เห็นรอยถากไม้ของแกเลย ต่อให้กูเห็นแล้วจะทำไมวะ? กูก็ไม่เห็นหัวมันอยู่ดี!"

โจวปิ่งคุนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเข้า ก็รีบเอาข้อศอกสะกิดหวังเก๋อผิง แล้วชี้นิ้วไปที่หมูป่าตัวอ้วนใหญ่ใต้เนินเขาด้านหลังเฉินเล่อ

ตาของทั้งสองคนสว่างวาบขึ้นมาทันทีราวกับหลอดไฟ

หวังเก๋อผิงยังไงก็เป็นพรานเก่า มองแวบเดียวก็เห็นว่าหมูป่าตัวอ้วนใหญ่ตัวนั้นถูกบ่วงรัดขาทั้งสองข้างไว้แน่นหนา

ในใจเขาลอบคิดว่า ถ้าพุ่งเข้าไปตอนนี้ รับรองว่าจะล้มหมูป่าตัวนี้ได้แน่ จะปล่อยให้ไอ้สามคนนี้ได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

หวังเก๋อผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือออกไปผลักเฉินเล่อทันที

เฉินเล่อก็ตอบสนองเร็ว ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหวังเก๋อผิง บีบอย่างแรงแล้วออกแรงงัดข้อกัน

หวังเก๋อผิงเองก็ไม่ใช่พวกเคี้ยวง่าย ร่างกายของเขากำยำล่ำสันเหมือนหมีดำตัวใหญ่ พลิกมือกลับมาคว้าข้อมือของเฉินเล่อไว้แน่นเช่นกัน

ทั้งสองคนเหมือนวัวกระทิงตาแดงก่ำสองตัวที่พร้อมจะชนกัน ไม่มีใครยอมปล่อยมือ

จังหวะนั้นเอง โจวปิ่งคุนก็เอะอะโวยวายขึ้นมาข้าง ๆ "น้าสอง อย่ามัวเสียเวลากัดกับมันตรงนี้เลย เดี๋ยวหมูป่าตัวใหญ่หลุดหนีไปได้ก็ซวยกันหมดพอดี!"

ตาของหวังเก๋อผิงเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง ตวาดใส่เฉินเล่ออย่างดุดัน "หมูป่าตัวนี้กูไล่ตามมาตั้งแต่ตรงที่กูทำเครื่องหมายถากเปลือกไม้ ไล่มาจนถึงตรงนี้ ยังไงกูก็เป็นคนเจอก่อน ไอ้ลูกหมาอย่างมึงอย่ามาแส่ไม่เข้าเรื่องแถวนี้!"

เฉินเล่อไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด เขาปล่อยมือจากหวังเก๋อผิง สีหน้าเย็นเยียบราวกับผืนน้ำแข็ง "ลุงก็พูดเองว่าตอนแรกมันอยู่ตรงฝั่งลุง แต่นี่มันวิ่งเข้ามาในเขตของผมแล้ว ลุงเอาอะไรมาบอกว่าเป็นของลุง? ที่ที่ผมถากเปลือกไม้ไว้ นั่นก็คือถิ่นของผม... ลุงลองแตะดูสิ!"

ทันทีที่คำพูดนี้ของเฉินเล่อหลุดออกจากปาก ทั้งสองฝ่ายก็เปิดฉากประจันหน้ากันทันควัน

ต่างฝ่ายต่างยกปืนล่าสัตว์ในมือขึ้นมาขู่ แผดเสียงตะโกนลั่น "อย่าขยับนะโว้ย! ปืนในมือข้าไม่ใช่ของเด็กเล่นนะเว้ย!"

บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนอันเข้มข้น ความตึงเครียดบีบคั้นจนแทบจะหายใจไม่ออก

ในใจเฉินเล่อรู้แจ้งเห็นจริง เขารู้ดีว่าไม่มีใครกล้าลั่นไกสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ในเมื่อมีคนยืนมองอยู่ตั้งเยอะขนาดนี้!!

ถ้าใครหน้าไหนกล้ายิงขึ้นมาจริงๆ นั่นก็เท่ากับรนหาที่ตาย ชาตินี้ได้เข้าไปนอนมุ้งสายบัวในคุกชัวร์ๆ

แต่ถ้ามัวแต่คุมเชิงกันอยู่อย่างนี้ หมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้นต้องเผ่นหนีไปแน่ ถึงเวลานั้นก็ไม่ได้อะไรติดมือกันทั้งสองฝ่าย

เฉินเล่อชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพูดขึ้น "เอาเถอะ ในเมื่อลุงอยากล่านักก็ล่าไป ผมยกให้"

หวังเก๋อผิงนึกว่าเฉินเล่อขยาดเสียแล้ว มุมปากจึงฉีกยิ้มกว้างไปจนถึงรูหูด้วยความลำพองใจ เขายังหันไปถ่มน้ำลายลงพื้นใส่หลี่ฟู่กุ้ยกับเจ้าซกมกดังถุย ท่าทางกร่างชวนให้กระโดดถีบยอดหน้าเป็นที่สุด!

ทว่าเขาก็ไม่กล้าทำตัวเกเรกับเฉินเล่ออีก เพราะตอนที่ประลองกำลังกันเมื่อครู่ เขาก็พอจะสัมผัสได้ถึงความดุดันของไอ้หนุ่มนี่แล้ว

หวังเก๋อผิงจึงกวักมือเรียกโจวปิ่งคุน "ไป พวกเราไปจัดการหมูป่าตัวนี้กัน!"

โจวปิ่งคุนดีใจจนเนื้อเต้นราวกับคนปัญญาอ่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ตามน้าสองมาล่าหมูป่าตัวใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้

เขานึกในใจว่า หากลากหมูป่าตัวนี้กลับไปที่หมู่บ้านได้ คงช่วยกู้หน้าให้พ่อได้บานเบอะ แค่คิดก็เลือดลมสูบฉีด คืนนี้เมียคงยอมให้นอนมุดมุ้งเล่นผีผ้าห่มด้วยกันทั้งคืนแน่

ก่อนหน้านี้พวกเขาไล่ตามอยู่นานสองนาน กว่าจะยิงจนขาหมูป่ากะเผลกได้ แต่พอมองดูตัวที่อยู่ตรงหน้า ทำไมมันถึงดูตัวใหญ่กว่าตัวที่วิ่งไล่ตามมาเมื่อกี้อีกล่ะ?

"น้าสอง ทำไมตัวนี้มันถึงตัวใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้ตั้งเยอะล่ะ!" โจวปิ่งคุนอ้าปากถาม

"ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งดีน่ะสิ รีบเข้าไปสิวะ ให้ไอ้พวกลูกหมาสามตัวนั้นมันเห็นเสียมั่ง ว่าอะไรคือการลุยป่า อะไรคือการปิดล้อมล่าสัตว์..." หวังเก๋อผิงพูดอย่างไม่แยแส

ทั้งสองคนไม่สนใจเรื่องอื่นอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อพวกเฉินเล่อเป็นฝ่ายยอมยกหมูป่าให้เอง!

โจวปิ่งคุนสาวเท้าก้าวพรวด พุ่งตามหลังหวังเก๋อผิงผู้เป็นน้าสองเข้าไปหาหมูป่าตัวนั้นอย่างบุ่มบ่ามไร้สมอง

เฉินเล่อยืนกอดอก หรี่ตาลงเล็กน้อย ยืนมองดูพวกเขาวิ่งเข้าไปแบบนั้น

หลี่ฟู่กุ้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนรนจนกระทืบเท้า พูดจาติดอ่างขึ้นมา "พี่... พี่ ทำ... ทำไมถึงยอมยกให้พวกมันล่ะ? ชะ... ชัดเจนว่านี่มันเขตที่เราถากเปลือกไม้ไว้นะ พะ... พวกมันกำลังแหกกฎอยู่นะเว้ย ยะ... ยอมให้พวกมันได้ใจแบบนี้ไม่ได้! ขะ... ขืนปล่อยไป วันหลังพวกมันคงได้ขึ้นมาขี้บนคะ... คอพี่แน่!"

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์กลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร ในเมื่อเฉินเล่อบอกให้สู้เขาก็ลุย ถ้าบอกว่าไม่สู้เขาก็ยืนพัก

เมื่อเฉินเล่อได้ยินคำถามจากเจ้าติดอ่างหลี่ฟู่กุ้ย บนใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที เขายิ้มกว้างพลางเอ่ย "แกคิดว่าฉันจะยกให้พวกมันจริงๆ เหรอ? นั่นมันฝันกลางวันอยากได้เมียชัดๆ — คิดแต่เรื่องสวยหรูไปเรื่อย!"

"ต่อให้ฉันยกให้ พวกแกคิดว่าสองคนนั้นจะรับมือไหวเหรอ? เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ไอ้โจวปิ่งคุนคนเดียวก่อน หมอนั่นก็เหมือนขวดน้ำมันที่แขวนไว้ตรงคอ มีแต่จะถ่วงความเจริญ นอกจากจะเกะกะสายตาแล้วยังคอยขัดแข้งขัดขาอีก ตัวเมียตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ พวกเราสามคนพี่น้องยังต้องเหนื่อยกว่าจะล้มมันได้นิ่มๆ"

"ส่วนไอ้หวังเก๋อผิงนั่นน่ะพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็แค่นิดๆ หน่อยๆ เดี๋ยวสักพักก็ปอดแหกแล้ว!"

"ยิ่งมีตัวภาระอย่างโจวปิ่งคุนไปด้วย ถ้าวันนี้สองคนนั้นไม่โดนหมูป่าขวิดเข้าสักทีละก็ ฉันวางคำพูดไว้ตรงนี้เลย ให้แกตบหน้าฉันได้ตามสบาย ฉันจะไม่สู้กลับสักแอะ!"

อีกอย่าง เฉินเล่อก็อยากใช้โอกาสนี้พักฟื้นเรี่ยวแรงของตัวเองด้วย!!

พอได้ฟังเฉินเล่ออธิบายอย่างนี้ หลี่ฟู่กุ้ยที่เป็นคนหัวไว แม้ปกติจะขลาดกลัวไปบ้างแต่สมองแล่นเร็วเป็นทุนเดิม ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที

พอลองคิดทบทวนดูในหัว ตาของเขาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันใด ตื่นเต้นจนถูมือไปมาไม่หยุด!

"ไอ้สองตัวบัดซบนั่น ฮ่าๆ คอยดูเถอะ เดี๋ยวมีเรื่องให้พวกมันต้องรับกรรมแน่!!"