ตอนที่ 79 ครั้งนี้เจอตัวเบ้อเริ่มเข้าแล้ว!!

ตอนนี้ต่อให้ไล่เขาไป เขาก็คงไม่ยอมไปแน่

"พี่ กับดักพวกนี้พี่ทำไว้หมดเลยเหรอ... เจ๋ง... เจ๋งเป้งเลยนะเนี่ย..." หลี่ฟู่กุ้ยเห็นหมูป่าตัวเบ้อเริ่มข้างหน้าถูกเชือกไนลอนกับเชือกป่านรัดพันไว้ทั้งตัว มันกำลังร้องโหยหวนกลิ้งไปมาบนผืนหิมะ แม้แต่ขากลอยสองข้างก็ยังโดนเชือกไนลอนพันมัดไว้แน่นหนา

พอมองดูแม่หมูป่าตัวอ้วนพีที่อ้วนกลมราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ร่างของมันพยุงไม่ไหวแล้ว สี่กีบเท้าเตะถีบชี้ฟ้าสะเปะสะปะเหมือนคนบ้า คล้ายกับตะพาบหงายท้องดิ้นรนตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นไม่มีผิด

ขนาดหลี่ฟู่กุ้ยที่ปกติขี้ขลาดตาขาวเหมือนหนู มาเวลานี้ยังถูอุ้งมือทั้งสองข้าง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หมูป่าตัวนั้นจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้

มือของเขาก็ไม่ได้ว่างอยู่เฉย สั่นระริกขณะบรรจุดินปืนและลูกปรายเหล็กลงในกระบอกปืน ปากอ้าฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงรูหู

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ธรรมดา ยกธนูเขาวัวขึ้นขวับ ขึ้นสายพาดลูกศรอย่างคล่องแคล่วว่องไว ดวงตาจ้องมองเฉินเล่อตาไม่กะพริบ รอคอยคำสั่งจากเขาอยู่ ท่าทางนั้นเหมือนทหารที่กำลังรอเสียงแตรเป่าสัญญาณบุกตะลุยเปี๊ยบ

"พี่... พี่ อย่า... อย่ามัวชักช้าอยู่เลย พวก... พวกเรารีบลงมือเถอะ อย่า... อย่ารอให้แม่... แม่หมูตัวใหญ่นั่นดิ้นหลุดจากบ่วง แล้วเผ่นแน่บหายไปเชียวนะ!"

"ฉวย... ฉวยโอกาสลงมือตอนนี้ยัง... ยังทัน... ถ้า... ถ้ารออีกเดี๋ยว ได้... ได้คว้าน้ำเหลวแน่!" หลี่ฟู่กุ้ยบรรจุกระสุนเสร็จด้วยความยากลำบาก ดีใจจนกระโดดโลดเต้น ส้นเท้ากระทืบลงพื้นหิมะดังตึงตัง

ในใจของเฉินเล่อรู้แจ้งกระจ่างดี เขารู้ว่านี่เป็นจังหวะเหมาะที่สุดที่จะลงมือ

ทว่าเมื่อครู่เพิ่งปะทะกับหมูป่าตัวนั้นไป เรี่ยวแรงก็เหมือนลูกบอลที่ปล่อยลมรั่วออกไป สิ้นเปลืองพละกำลังไปไม่ใช่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้นต้าหวงก็ไม่ได้อยู่ข้างกายคอยช่วย ลำพังพวกเขาสามคนคิดจะล้มหมูป่าตัวใหญ่ที่กะดูแล้วหนักไม่ต่ำกว่าห้าร้อยชั่งตัวนี้ คิดจะจัดการให้หมอบก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน จะใจร้อนผลีผลามไม่ได้เป็นอันขาด เพราะมันอันตรายมากทีเดียว

หลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์ต่างเป็นคนที่เขาพาออกมา หากเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นมา เฉินเล่อก็แบกรับความรับผิดชอบนี้ไม่ไหว

แต่เฉินเล่อไม่ใช่คนขลาดกลัวที่จะถอยหนี ไม่มีเสี้ยวความคิดที่จะล่าถอยเลยสักนิด ที่เขายังไม่ขยับ ก็เพราะกำลังรอคอยจังหวะอยู่ต่างหาก!

ต้องรู้ไว้ว่า แม่หมูป่าตามปกติยากนักที่จะเติบโตจนตัวใหญ่ขนาดนี้ แถมยังอ้วนพีเนื้อแน่นเปรี๊ยะ ถ้าล้มมันลงมาได้คงสะใจไม่น้อย

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากจนแตกเป็นแผลและมีเลือดซึมออกมา สายตาจ้องเขม็งไปที่หมูป่าตัวยักษ์ที่ยังคงดิ้นรนสุดชีวิต ยกปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดี่ยวขึ้นมา บรรจุดินปืนและลูกปรายลงไปอย่างขะมักเขม้น

หลี่ฟู่กุ้ยพอเห็นท่าทางของเขา ก็ตื่นเต้นจนน้ำลายกระเซ็น รีบถ่มน้ำลายใส่มือตัวเองแล้วถูไปมา เพราะกลัวว่าตอนลงมือ มือที่จับปืนจะลื่นเหมือนทาด้วยน้ำมัน

ในตอนที่ทั้งสามคนกำลังจะลงมือนั่นเอง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง เสียงกิ่งไม้แห้งหักเปาะแปะ รวมทั้งเสียงเหยียบย่ำลงไปในหล่มหิมะ ดังกึกก้องประหนึ่งเสียงฟ้าร้อง วิ่งกันมาเร็วเหลือเกิน

พวกเฉินเล่อหยุดการกระทำในมือลง หันหน้ากลับไปมองด้วยความประหลาดใจเต็มเปี่ยม

แล้วก็เห็นเงาร่างคนสองคนวิ่งขึ้นมาจากตีนเขา ในมือต่างก็ถือปืนล่าสัตว์ไว้คนละกระบอก

ดูจากการแต่งกายแล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพรานเก่าที่คุ้นเคยกับการมุดป่าดงดิบมานาน

"ยะ... อย่าเพิ่งขยับซี้ซั้ว ดะ... ดูซิว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!" เฉินเล่อยกมือส่งสัญญาณห้ามไม่ให้พวกหลี่ฟู่กุ้ยบุ่มบ่ามทำอะไร

ตอนนี้เห็นอยู่ว่ามีคนเข้ามาใกล้ อย่าเพิ่งพูดถึงว่าจะยิงพลาดไปโดนคนอื่นหรือไม่ ลำพังสองคนนี้ก็เหมือนกับระเบิดเวลาสองลูก มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนอยู่เพียบ

ยังไม่รู้เลยว่าพวกนั้นมาทำอะไร หากผลีผลามลงมือ แล้วมีพรานเก่าแก่สองคนจับจ้องมองตาเป็นมันอยู่ข้างหลัง ไม่แน่ว่าอาจจะก่อเรื่องยุ่งยากอะไรขึ้นมาก็ได้!

หลี่ฟู่กุ้ยพยักหน้าหงึกๆ สายตาจับจ้องไปยังสองคนที่วิ่งขึ้นมาจากตีนเขา แววตามีแต่ความระแวดระวัง ราวกับสุนัขที่กำลังหวงอาหาร

ไม่นานเท่าไหร่ สองคนนั้นก็วิ่งมาถึงตรงหน้า เสียงหอบหายใจแฮ่กๆ ดังลั่นเหมือนเครื่องสูบลมพังๆ

พอเงยหน้าขึ้นมา เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยก็จำได้ทันทีว่าสองคนนี้คือใคร!

พอนักล่าสองคนนั้นวิ่งหอบแฮ่กๆ มาถึงตรงหน้า ต่างก็เอามือค้ำหัวเข่า ก้มตัวลงจนหลังโก่ง

เฉินเล่อกับหลี่ฟู่กุ้ยเพ่งมองดู แม่งเอ๊ย ที่แท้ก็คือหวังกั๋วผิงกับโจวปิ่งคุน

พูดถึงหวังกั๋วผิงก่อน เขาเป็นน้องเมียของโจวเสี่ยนจวินในหมู่บ้านเดียวกัน และยังเป็นนายพรานจากหมู่บ้านฉางหลิน ซึ่งเป็นหมู่บ้านเดียวกับเฉินเป่าไฉพ่อของเฉินเล่อ

หมอนี่ถือว่าเป็นพวกมาเอาดีทางล่าสัตว์กลางคัน เมื่อหลายปีก่อนก็เอาแต่เกาะติดโจวเสี่ยนหมินน้องชายของโจวเสี่ยนจวิน ทั้งยังคุกเข่าโขกหัวกราบเป็นอาจารย์อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ดื่มเหล้าคารวะอาจารย์อย่างชื่นมื่น

พอพูดถึงโจวเสี่ยนหมินคนนี้ เขาเคยเป็นลูกศิษย์ที่เฉินเป่าไฉพ่อของเฉินเล่อสั่งสอนมากับมือแท้ๆ แต่คนคนนี้กลับเป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง

พอเฉินเป่าไฉได้รับบาดเจ็บ มีเรื่องผิดพลาดจนคิดจะเลิกเข้าป่าล่าสัตว์ เขากลับเอาแต่ป่าวประกาศไปทั่ว แหกปากป่าวร้องว่าตัวเองเป็นพรานที่เจ๋งที่สุด เก่งกาจที่สุดในกองการผลิตใหญ่แห่งคอมมูนหมู่บ้านฉางหลิน

ส่วนหวังกั๋วผิงในฐานะลูกศิษย์ ก็พลอยกระโดดโลดเต้นพูดจาเรื่อยเปื่อย คอยสร้างกระแสปั้นน้ำเป็นตัวให้อาจารย์ไปทั่ว

ผ่านไปหลายปี ชื่อเสียงของโจวเสี่ยนหมินก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ จนคนทั้งในและนอกหมู่บ้านต่างคิดว่าเขาเป็นนายพรานเบอร์หนึ่งแห่งหมู่บ้านฉางหลิน แถมยังลือกันว่าลูกศิษย์สองคนใต้สังกัดเขานั้นเก่งกว่าเฉินเป่าไฉเมื่อก่อนเสียอีก ศิษย์ล้ำหน้าอาจารย์ไปไกล

เฉินเป่าไฉเป็นคนไม่ชอบแก่งแย่งชื่อเสียงพวกนี้ เลิกลุยป่า เลิกล่าสัตว์ แล้วยังไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองมาทำมาหากินในสายนี้อีก...

เพียงแต่ไม่นึกเลยว่า สองคนนี้จะโคจรมาอยู่ด้วยกัน แล้วยังยึดอาชีพพรานล่าสัตว์เหมือนกันอีก

เฉินเล่อไม่รู้เลยว่า หวังกั๋วผิงคนนี้ถูกโจวเสี่ยนจวินไหว้วานมา ก็ตั้งแต่คราวก่อนที่ถูกเฉินเล่อสั่งสอนไปยกหนึ่ง ในใจก็เลยแค้นฝังหุ่นมาตลอด

พอรู้ว่าเฉินเล่อขึ้นเขามาล่าสัตว์ได้ของกลับไป ก็เลยไปลากตัวหวังกั๋วผิงมาทันที กะจะเหยียบย่ำความผยองของเฉินเล่อให้จมดิน!

ทำให้ลูกชายของเฉินเป่าไฉต้องขายหน้าให้อับอายขายขี้หน้าไปเลยยิ่งดี

ยังไงเสียในสายตาของโจวเสี่ยนจวิน เฉินเล่อก็เป็นแค่ผีพนันคนหนึ่ง เป็นพรานมือสมัครเล่นงูๆ ปลาๆ ที่ไม่โดนหมีดำตบตายคาป่าก็แค่โชคช่วยเท่านั้น

ส่วนหวังกั๋วผิงนั้นรูปร่างกำยำล่ำสันจนน่ากลัว ตัวหนาเหมือนหมีดำ ไหล่กว้างเสียจนดูเหมือนจะแบกภูเขาได้ทั้งลูก

ใบหน้าของเขาถูกลมหนาวปนหิมะในฤดูหนาวของตงเป่ยบาดผิวเสียจนคล้ำแดงและเหี่ยวย่น ยับยู่ยี่ราวกับเปลือกต้นสนแก่ๆ ที่ถูกขยำรวมกัน!

คิ้วทั้งสองข้างหนาดกดำปานแปรงทาสีสีดำ ดวงตาคู่ข้างใต้ไม่ได้โตอะไรนัก ทว่ากลับแฝงแววเจ้าเล่ห์เพทุบายเอาไว้เต็มเปี่ยม

เสื้อหนังขนสัตว์ที่เขาสวมอยู่นั้น สีขนดั้งเดิมกลืนหายไปจนแยกไม่ออกแล้ว มีรอยปะชุนอยู่ทั่วทั้งตัว!

ปลายแขนเสื้อหนังเสียดสีจนมันวับ ขนสัตว์แทบจะร่วงเตียนจนเห็นแผ่นหนังด้านใน แถมบางจุดด้ายยังปริหลุดลุ่ยออกมาแล้ว!

ชายเสื้อก็ขาดวิ่นไปหลายจุด ปล่อยให้เศษแถบหนังห้อยร่องแร่ง แกว่งไปแกว่งมาตามจังหวะที่เขาก้าวเดิน

กางเกงก็มีแต่รอยปะซ้อนรอยปะ ตรงหัวเข่าเสียดสีจนบางเฉียบแทบทะลุ พอมองเห็นเศษฝ้ายสีดำขมุกขมัวข้างในอยู่รางๆ

ปลายขากางเกงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหิมะจนแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งแผ่นหนา คาดว่าตอนเดินคงจะติดขัดเสียดสีเป้ากางเกงจนเจ็บไข่ไปหมด

พอมองไปที่โจวปิ่งคุน เขาเป็นลูกชายคนที่สองของโจวเสี่ยนจวิน เพิ่งจะแต่งงานไปได้ไม่นาน

หน้าตาของหมอนี่จัดว่าพอดูได้อยู่หรอก แต่สายตากลับแฝงความเลือดร้อนไม่ประสีประสา อีกทั้งตัวยังผอมบางเหมือนถั่วงอกในชนบท มองยังไงก็ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง

บนหัวสวมหมวกหนังหมา ที่ปิดหูห้อยต่องแต่ง ขนบนที่ปิดหูข้างซ้ายแทบจะร่วงหมดแล้ว เผยให้เห็นแผ่นหนังเกลี้ยงเกลาเป็นหย่อม!

เสื้อนวมที่เขาสวมเป็นเสื้อนวมผ่าหน้าแบบโบราณ สีซีดจนกลายเป็นสีเทาตุ่นๆ ราวกับแช่น้ำทิ้งไว้หลายปีแล้วเพิ่งงมขึ้นมาตากแดดให้แห้ง

กระดุมเสื้อนวมหลุดหายไปหลายเม็ด ใช้เศษผ้าผูกมัดรั้งไว้แบบลวกๆ ตรงคอเสื้อที่เปิดอ้าพอมองเห็นเสื้อเชิ้ตผ้าดิบซักจนซีดขาวอยู่ข้างใน สองมือถือปืนล่าสัตว์เอาไว้ วางท่าราวกับเป็นพรานมืออาชีพ

ความจริงแล้วแม้แต่พรานครึ่งๆ กลางๆ ก็ยังเทียบไม่ติด!

พูดตรงๆ เลยก็คือ โจวปิ่งคุนคนนี้ไม่มีฝีมือแม้แต่ครึ่งหนึ่งของเจ้าซกมกด้วยซ้ำ ที่ตามหวังกั๋วผิงขึ้นเขามา ก็แค่มาขอเกาะกินส่วนแบ่งชัดๆ ก็เพราะว่าเป็นญาติกันนี่นะ!

ทันทีที่เฉินเล่อเห็นหน้าหวังกั๋วผิง ไฟโทสะในอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เหมือนฟืนแห้งที่ถูกจุดไฟลุกโชนอยู่ในทรวงอก!

แต่ก่อนเป็นเพราะเขาไม่ได้เรื่องเอง ใช้ชีวิตเลื่อนลอยไปวันๆ จนทำให้ตระกูลเฉินต้องก้มหน้าอับอายขายขี้หน้าคนทั้งหมู่บ้าน

ในเมื่อชาตินี้หยิบมีดล่าสัตว์ขึ้นมาใหม่ ตั้งใจจะสืบทอดวิชาฝีมือของพ่อ ก็ต้องกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลเฉินให้เกริกไกร ดั่งปักธงผืนใหญ่ขึ้นกลางแดนหิมะอันเหน็บหนาวนี้ให้ได้!

จะไม่มีวันยอมให้ตระกูลเฉินต้องมาเสียหน้าต่อหน้าคนพวกนี้เป็นอันขาด...

โบราณว่าไว้ ต้นไม้ไม่ดัดย่อมไม่ตรง คนไม่สั่งสอนย่อมไม่สิ้นสันดาน หวังกั๋วผิงคนนี้จัดอยู่ในพวกหมาเดินก็ตามหมา หมาหยุดก็ตัวสั่นงันงก เป็นได้แค่พวกลิ่วล้อขี้ขลาดตาขาวแท้ๆ!

เพราะฉะนั้น วันนี้จะต้องสั่งสอนให้หวังกั๋วผิงได้เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง ว่าบนเขาปั้นลาจื่อลูกนี้ ใครกันแน่ที่เป็นจ้าว!!