ตอนที่ 78 น่าจะหนักสักห้าหกร้อยจิน แทบจะเป็นพญาหมูป่าอยู่แล้ว!

ทุกสิ่งทุกอย่างสงบลงในที่สุด!!

ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว!!

ในที่สุดก็แน่ใจได้ว่าหมูป่าตัวใหญ่แน่นิ่งไปแล้ว

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนฉีกยิ้มกว้าง อ้าปากกว้างเสียจนเห็นฟันเรียงไม่เป็นระเบียบ ตาหยีจนเป็นเส้นตรง

ถึงเขาจะดูเซ่อซ่าแต่จิตใจดี ดังนั้นตอนที่เห็นต้าหวงบาดเจ็บ เขาจึงเป็นคนที่ห่วงมันที่สุด!

ยังดีที่ครู่ต่อมา ต้าหวงซึ่งถูกเฉินเล่อกอดไว้ในอกและได้รับไออุ่นก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ ไม่นานก็ลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นได้แล้ว สามพี่น้องถึงได้โล่งอกเสียที!!

มีเพียงหลี่ฟู่กุ้ยที่พอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง มองปราดเดียวก็รู้ว่าหมาไม่เป็นอะไร อย่างไรเสียมันก็เป็นหมาล่าเนื้อ แถมยังเจนจัดอีกด้วย ถ้าไม่ได้มีคนช่วยกันเยอะขนาดนี้ เกรงว่าต้าหวงเองก็คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้ว!

ตอนนี้ล่าหมูป่าตัวนี้มาได้ ช่วงเวลาต่อจากนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีเนื้อกินอีกต่อไป

ผ่านการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่มา หลี่ฟู่กุ้ยก็หมดเรี่ยวแรงไปนานแล้ว เขารู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมด จึงทิ้งก้นนั่งแหมะลงบนแผ่นเปลือกหิมะมันเสียเลย!

ส่วนเฉินเล่อก็เรียกไอ้ทึ่มร่างยักษ์เข้ามา ช่วยกันชำแหละหมูก่อน จะได้สะดวกเวลาลากกลับไป!!

ต้าหวงก็ได้รับบาดเจ็บ จึงถูกเฉินเล่อผูกติดไว้กับเลื่อนหมาลาก ต้าหวงรู้ความมาก แม้จะเห็นเนื้อหมูติดเลือด มันก็ไม่แตะต้องเลยสักนิด...

"พี่... ไอ้ตัวนี้หนักจะตาย... ต้าหวง... ตัวเท่าต้าหวงลากไม่ไหวหรอก!" หลี่ฟู่กุ้ยพูดพลางเหลือบตาไปมองทางไอ้ทึ่มร่างยักษ์

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์แรงเยอะจะตาย เนื้อหมูผ่าซีกแบบนี้เขาแบกขึ้นบ่าก็เดินฉิวได้แล้ว เรื่องอื่นไม่กล้าพูด แต่ของหนักสองร้อยกว่าจิน ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไม่สะทกสะท้านเลยจริง ๆ!!

"อย่าพูดมาก หมูตัวนี้พวกเราสามคนล่ามาด้วยกัน ก็ต้องช่วยกันขนลงไป!"

"แกอย่ามาทำเป็นอู้แถวนี้นะ เลิกคิดเอาเปรียบไอ้ทึ่มร่างยักษ์ได้แล้ว ต่อไปนี้ก็เป็นพี่น้องกันหมด อย่ามาทำนิสัยไร้สาระแบบนี้ เข้าใจไหม!" เฉินเล่อเอ่ยเสียงขรึม!

หลี่ฟู่กุ้ยได้ยินแล้วก็เบะปาก ไม่ได้พูดอะไรมากความอีก ได้แต่เอาเชือกรัดมาคล้องตัว เตรียมจะช่วยลากลงเขาไป!!

เฉินเล่อเป็นหัวหน้าของกลุ่มสามคนนี้ ย่อมต้องฟังเฉินเล่ออยู่แล้ว!

มีเพียงไอ้ทึ่มร่างยักษ์ที่คล้ายจะไม่เข้าใจอะไรเลย เขานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นแล้วใช้มือลูบหัวเจ้าต้าหวง!

ต้าหวงเองก็ตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่า ถึงขั้นรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังรอคอยอาหารมื้อใหญ่เช่นกัน!!

ขณะที่ทั้งสามกำลังปรึกษากันว่าจะขนหมูป่าตัวนี้ลงเขาอย่างไร จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวลอยมาจากตรงไหล่เขาด้านบนอีก ทั้งสามสบตากันแล้วต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

หลี่ฟู่กุ้ยได้สติก่อนใครเพื่อน เขาพูดตะกุกตะกักว่า "พี่ เสียงดังขนาดนี้ คงไม่ใช่..."

สิ่งที่เขาอยากจะพูดเฉินเล่อรู้ดีอยู่แล้ว คงไม่ใช่ว่าเพิ่งล่าหมูป่าไปตัวหนึ่งแล้วจะมีโผล่มาอีกตัวหรอกนะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นดวงจะดีเกินไปแล้ว!

ทว่าเฉินเล่อกลับเด็ดขาดมาก แม้ว่าพวกเขาสามคนจะยังประสานงานกันไม่เข้าขานัก ไม่อย่างนั้นการล่าหมูป่าตัวนี้คงไม่ต้องเปลืองแรงมากขนาดนี้ แต่สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย ต่อให้มีมาอีกตัวก็ยังรับมือไหว

จากนั้นเขาก็ตบหิมะบนตัว ยกปืนลูกซองเดี่ยวขึ้นมา ล้วงเอาดินปืนกับลูกปรายเหล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มบรรจุลงไป พลางเอ่ยว่า "พวกแกสองคนรีบตามมา ไปดูซิว่ามันคือตัวอะไร?"

จากนั้นทั้งสามคนก็พากันวิ่งกลับไปทางแนวสันดิน คราวนี้ไม่มีต้าหวงคอยช่วย สนามรบของพวกเขาก็คงจำกัดอยู่แค่บริเวณแถวนี้เท่านั้น

ครั้นทั้งสามคนมาถึงด้านล่างของแนวสันดิน พอแหงนหน้ามองขึ้นไป ทุกคนก็ถึงกับชะงักงัน ต่างหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แววตาฉายประกายทั้งความตื่นเต้นและหวาดหวั่น

ด้านบนนั้นมีหมูป่าตัวใหญ่อยู่จริงๆ อีกหนึ่งตัว

หมูป่าตัวนี้ขนาดไม่ธรรมดาเลยทีเดียว มันเป็นหมูป่าตัวเมีย

น้ำหนักของมันปาเข้าไปร่วมสี่ร้อยจิน นั่งยองๆ ปักหลักอยู่ตรงนั้นราวกับภูเขาลูกย่อมๆ

ลำตัวที่มหึมาและกำยำราวกับกำแพงเนื้อหนาทึบ ความกว้างแทบจะยึดครองพื้นที่ตรงแนวสันดินนั้นไปจนหมดสิ้น

ขาทั้งสี่ข้างหนาใหญ่ประหนึ่งรากไม้โบราณ ปักยันพื้นดินไว้อย่างมั่นคง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่น บ่งบอกถึงพลังระเบิดอันมหาศาล คล้ายพร้อมจะพุ่งทะยานเข้าใส่ผู้คนเหมือนลูกธนูหลุดจากแล่งได้ทุกวินาที

แผ่นหลังของมันกว้างใหญ่อย่างน่าตกใจ ราวกับแผ่นหินที่ถูกขัดจนเรียบเกลี้ยง ด้านบนปกคลุมไปด้วยขนแผงคอที่ทั้งแข็งทั้งดกหนา ส่องประกายดั่งแสงสีดำวับวาวใต้ไอแดดอุ่นของฤดูหนาว

ขนแผงคอเหล่านี้ตั้งชันขึ้นทีละเส้น แหลมคมราวกับเข็มเหล็กกล้า

ขนตามตัวเป็นมันเลื่อมปลาบราวกับทาขี้ผึ้งไว้ชั้นหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นยางสนที่พอกสะสมจนเป็นคราบหนา สะท้อนประกายแสงจ้าบาดตาภายใต้แสงแดด

ใต้ผิวหนังและขนที่เป็นมันวับนั้น มัดกล้ามเนื้อขยับกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เปี่ยมล้นไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าและความดุร้ายป่าเถื่อน

"คุณพระ ดูจากขนาดตัวแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีสี่ห้าร้อยชั่งล่ะมั้ง พี่...พี่ พวกเราเจอ...เจอพญาหมูป่าเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย"

หลี่ฟู่กุ้ยถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่น ฟันบนฟันล่างกระทบกันกึกๆ ด้วยความเร้าใจ

ไม่รู้ว่ามีอารมณ์หวาดกลัวปนอยู่ด้วยหรือไม่

ในทางกลับกัน ไอ้ทึ่มร่างยักษ์กลับดูนิ่งสนิทเป็นพิเศษ ด้วยสติปัญญาของเขา ตราบใดที่ยังไม่โดนหมูป่าไล่กวด เขาก็ยังเอาแต่อ้าปากยิ้มเผล่หัวเราะแหะๆ อยู่ตลอด

ทว่าพอถูกหมูป่าไล่กวดทันเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นคงหัวเราะไม่ออกแล้ว!

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่สี่ห้าร้อยชั่ง จะไปนับเป็นพญาหมูป่าบ้าบออะไรได้!"

"พญาหมูป่าของจริง อย่างน้อยก็ต้องมีสักเจ็ดแปดร้อยชั่งนู่น ฉันเคยเห็นพ่อล่าได้ตัวหนึ่ง ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มยังกับเรือแน่ะ!" เฉินเล่อส่ายหน้าพลางเอ่ยขึ้น

ตอนนี้หมูป่ายักษ์ตัวนี้บุกเข้ามาในจุดดักซุ่มที่พวกเขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้กับดักโดยรอบจะไม่ได้ผลอะไรมากนัก

แต่พวกเขาสามคนต่างหากที่เป็นกำลังหลัก

ทั้งสามคนราวกับถูกฉีดเลือดไก่ เลือดลมในกายเดือดพล่าน ความตื่นเต้นกับความตึงเครียดปรากฏปะปนกันบนใบหน้า

แววตาของพวกเขาเผยความกระหายออกมา เพราะหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้หมายถึงเสบียงอาหารมหาศาลและเงินทองก้อนโต!

ขณะเดียวกันก็แฝงแววระแวดระวัง รู้ซึ้งดีว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้าแข็งแกร่งและอันตรายเพียงใด

พวกเขากระชับอาวุธในมือแน่น แยกขาทั้งสองข้างออกเล็กน้อย เตรียมพร้อมเปิดศึกได้ทุกเมื่อ

"พี่ แล้วพวกเราจะลุยต่อไหม"

"เมื่อกี้เพิ่งโดนป่วนจนเหนื่อยแทบแย่ พี่ มะ...มะ...มี มีความมั่นใจไหมเนี่ย" หลี่ฟู่กุ้ยเลียริมฝีปาก เอียงคอถามเฉินเล่อขึ้นมาคำหนึ่ง

"ลุยสิ ทำไมจะไม่ลุย ไม่อย่างนั้นจะขึ้นเขามาทำซากอะไรล่ะ"

"ต่อให้ฉันเจอคนเดียว ฉันก็ยังต้องลองฟัดดูสักตั้ง แล้วนี่พวกเราตั้งสามคนนะเว้ย!"

"คราวนี้ไม่มีต้าหวงคอยช่วย พวกแกสองคนต้องระวังตัวให้มากขึ้น โชคดีที่อีหมูแม่พันธุ์ตัวนี้ไม่มีเขี้ยว แต่ก็ห้ามประมาทเด็ดขาด!"

"ถ้าโดนมันพุ่งชนเข้าจังๆ หากเจอจังหวะแรงส่งพอดี ก็มีสิทธิ์กระดูกหักเอ็นขาดได้เหมือนกัน!" เฉินเล่อเอามือลูบหน้าเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังตื่นเต้นพลุ่งพล่าน

"ฮิๆ ผมรอคำนี้ของพี่อยู่เลย คราวนี้พวกเราได้รวยกันแน่พี่ จัดการหมูตัวนี้ได้ก็แทบจะกินไปได้ถึงปีใหม่เลยนะเนี่ย!"

หลี่ฟู่กุ้ยถ่มน้ำลายใส่มือแล้วถูไปมา อย่ามองว่าปกติเขาตาตี่ขี้ตาเกรอะกรังเชียว ตอนนี้ตาเขาวาวโรจน์เชียวล่ะ!

การล่าสัตว์ในป่าก็เหมือนกับการตกปลา มันทำให้เสพติดได้แน่นอนอยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นคนขลาดตาขาวอย่างหลี่ฟู่กุ้ย จะไปกล้าถามคำถามแบบนั้นออกมาได้อย่างไร

ถ้าเป็นตามปกติ เจ้าหมอนี่คงโกยอ้าววิ่งหนีเตลิดไปไกลนานแล้ว

ได้กินเนื้อ ได้ลิ้มรสความหอมหวาน แถมยังได้ล่าสัตว์สำเร็จมาแล้ว ย่อมจะติดอกติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

ตอนนี้ต่อให้ไล่เขาไป เขาก็คงไม่ยอมไปแน่...