ตอนที่ 77 การต่อสู้อันดุเดือด!!

หมูป่าตัวใหญ่ตาแดงก่ำ บ้าคลั่งพุ่งชนตะลุยไปทั่ว

ร่างมหึมาของมันหนักไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยจิน ชนโครมเข้าใส่ต้นไม้ ต้นไม้ขนาดเท่าปากชามถึงกับสั่นไหว หิมะที่ทับถมอยู่บนกิ่งไม้ร่วงกราวลงมาทั้งหมด

มันไล่กวดหลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไปทั่วเขา กีบเท้าเหยียบย่ำหิมะจนเป็นหลุมลึก

เขี้ยวยาวคมกริบถึงที่สุด หากโดนขวิดเข้าสักที ไม่ตายก็ต้องสาหัสปางตายแน่!!!

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าหลี่ฟู่กุ้ยกำลังจะถูกหมูป่าไล่ทัน สองขาของเขาเหมือนโดนถ่วงด้วยตะกั่ว ก้าวไม่ออกเลยสักนิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ปากก็ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือขาด ๆ หาย ๆ

ในจังหวะคับขัน ต้าหวงพุ่งกระโจนเข้าไป แต่กลับถูกหมูป่ากระแทกอย่างแรงจนหงายหลังลอยกระเด็น

ต้าหวงกระแทกลงบนพื้นหิมะราวกับกระสอบขาด ๆ กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ส่งเสียงครางหงิงออกมา!

มันสะบัดหัว หัวยังมึนงง หูก็อื้ออึงไปหมด แต่ก็ยังฝืนพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน มีเลือดซึมออกมาจากปากและจมูก...

เห็นได้ชัดว่าโดนเข้าไปไม่เบาเลย

หลี่ฟู่กุ้ยได้จังหวะหายใจชั่วครู่ ทว่าเดิมทีเขาก็ขลาดกลัวอยู่แล้ว พอโดนทำให้ขวัญผวาแบบนี้ สมองก็สับสนวุ่นวายไปหมด ถึงกับลืมยัดดินปืนใส่กระบอกปืน มันไม่ทันการเอาเสียเลย

เขายกปืนในมือขึ้นมาอย่างลนลาน เหนี่ยวไกติดต่อกันหลายครั้ง ปืนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ถึงกับยืนอึ้งตาค้างอยู่ตรงนั้น

เขาตกใจกลัวจนต้องวิ่งไปพลาง มือไม้สั่นเทาขณะยัดดินปืนใส่กระบอกปืนไปพลาง ดินปืนหกเรี่ยราดลงบนหิมะไปไม่น้อย

หมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้นไม่ได้ไล่ตามหลี่ฟู่กุ้ยต่อ แต่หันเหความแค้นไปที่ต้าหวงแทน

มันตะกุยกีบเท้าด้วยความโกรธเกรี้ยว หิมะแผ่นใหญ่ปลิวกระจายขึ้นมา ลอยฟุ้งไปตามสายลม

หมูป่าตัวใหญ่โก่งหลัง เชิดคางขึ้น เขี้ยวคมกริบเปล่งประกายเย็นยะเยือกสะท้อนกับแสงหิมะ หลังจากเสียเป้าหมาย มันก็พุ่งชนไปทางต้าหวงที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างดุดัน!

ดูดุร้ายอำมหิตถึงขีดสุด

เฉินเล่อเห็นภาพนั้นแล้วก็ร้อนใจดั่งไฟสุม รู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมาทางคอหอย

เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น หัวเข่าเจ็บแปลบเพราะเพิ่งถูกชนเมื่อครู่ แต่เขาก็ไม่สนใจแล้ว คว้าปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดี่ยวบนพื้น นิ้วมือแข็งทื่อเพราะความตึงเครียดและความหนาวเหน็บ สั่นเทาขณะยัดดินปืนและลูกปรายเข้าไป

เขาวิ่งไปพลาง แผดเสียงตะโกนสุดเสียง "ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ เล็งให้ดี ยิงเข้าที่คอมันเลย!"

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยืนอยู่กับที่ พอได้ยินคำสั่ง แม้ปฏิกิริยาจะช้าไปครึ่งจังหวะ แต่การเคลื่อนไหวกลับรวดเร็วทีเดียว

มือของเขาปูดโปนด้วยเส้นเลือดจากการออกแรง ง้างธนูเขาวัวอย่างรวดเร็วจนน้าวคันศรโค้งเต็มวง

สายตาจับจ้องไปที่หมูป่าตัวใหญ่ แววตามีทั้งความตึงเครียดและความเด็ดเดี่ยว

เมื่อเห็นว่าหมูป่าตัวใหญ่วิ่งตรงเข้าใส่ต้าหวง หมาต้าหวงกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด

ขนของมันลุกชันด้วยความโกรธเกรี้ยว แยกเขี้ยวยิงฟัน ส่งเสียงคำรามดุดันในลำคอ ถึงกับคิดจะสู้ตายกับหมูป่าตัวใหญ่นี้

เฉินเล่อย่อมรู้ดีว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าของหมาต้าหวงถูกปลุกขึ้นมาแล้ว หากมันพุ่งเข้าไปแบบนี้ มีหวังตายแหงแก๋!

ดังนั้นในใจเขาจึงร้อนรนอย่างยิ่ง เขาวิ่งไปข้างหน้าพลางยกปืนล่าสัตว์ในมือขึ้น สายตาจับจ้องหมูป่าตัวใหญ่ไม่วางตา สมองคำนวณเส้นทางการวิ่งของมันอย่างรวดเร็ว กะระยะล่วงหน้าเอาไว้พร้อมสรรพ

เมื่อหมูป่าตัวใหญ่เข้าใกล้ต้าหวงไปเรื่อย ๆ เขารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะหยุดเต้น ในจังหวะที่หมูป่ากำลังจะขวิดเข้าใส่ต้าหวงนั่นเอง เขาก็เหนี่ยวไกปืนล่าสัตว์ทันที

"ปัง!" สิ้นเสียงดินปืนระเบิด กลิ่นดินประสิวฉุนกึกก็ตลบอบอวล กระสุนพุ่งเข้าใส่ก้นของหมูป่าในทันที ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นจุด ๆ

"โฮกโฮกโฮก!" หมูป่าตัวใหญ่กรีดร้องอย่างโหยหวน

เดิมทีขาอีกข้างของหมูป่าตัวนี้ก็บาดเจ็บอยู่แล้ว คราวนี้ยังโดนยิงซ้ำเข้าไปอีกข้าง ความเจ็บปวดทำให้มันกระโดดตัวลอยขึ้นมาบนพื้นหิมะ ส่งเสียงร้องโหยหวนปานใจจะขาด

ลำตัวของมันบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้นหิมะ

ในเวลาเดียวกัน ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็ปล่อยมือ ลูกธนูที่เล็งไว้อย่างแม่นยำพุ่งแหวกอากาศออกไปราวกับดาวตก

ขณะที่หมูป่าตัวใหญ่ตัวนั้นกำลังแผดเสียงร้องโหยหวน ลูกธนูก็พุ่งเสียบเข้าลำคอของมันในพริบตา เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมา

แรงปะทะมหาศาลยังกระแทกจนร่างของหมูป่าตัวใหญ่ซวนเซแล้วล้มฟาดไปด้านข้าง!

เสียงดังโครมลั่นเมื่อมันกระแทกลงบนเปลือกหิมะแข็ง สาดเกล็ดหิมะกระจายฟุ้งเป็นวงกว้าง

เจ้าหมาต้าหวงเห็นเข้า แววตาก็เป็นประกายวาบ พุ่งกระโจนเข้าไปทันที ขย้ำหูกับลำคอของหมูป่าอย่างบ้าคลั่งไม่ยั้ง

ฟันของมันขบกัดจนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ เลือดสด ๆ กระเซ็นเปรอะเต็มหน้า แต่มันไม่มีความคิดที่จะถอยหนีแม้แต่น้อย

ใครจะรู้ว่าในจังหวะนั้นเอง หมูป่าตัวใหญ่ที่เจ็บปวดเจียนตายกลับระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายออกมา

มันเค้นเรี่ยวแรงหยาดสุดท้าย สะบัดหัวอย่างแรง แรงกระแทกอันมหาศาลซัดต้าหวงลอยกระเด็นออกไปอีกครั้ง

ต้าหวงร้องครางอย่างน่าเวทนา ร่างของมันปลิวละลิ่วเหมือนว่าวสายป่านขาด ร่วงลงกระแทกเปลือกหิมะแข็งอย่างอ่อนแรง แล้วนอนแน่นิ่งไป

เฉินเล่อเห็นเข้า ตาคู่เดิมก็แดงก่ำ เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในอกอย่างบ้าคลั่ง

เขาตะโกนลั่นใส่หลี่ฟู่กุ้ย "เจ้าติดอ่าง ยืนบื้อเหี้ยอะไรอยู่ รีบยิงซ้ำอีกนัดสิวะ!"

หลี่ฟู่กุ้ยได้สติกลับมาพอดี เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าพุ่งเข้าไปหาหมูป่า

ปืนลูกซองหักลำกระบอกนี้ต้องยิงระยะประชิดเท่านั้นถึงจะแสดงอานุภาพได้ สองขาของเขาสั่นเทาด้วยความกลัว แต่เขาก็กัดฟันแน่น ข่มความหวาดกลัวเอาไว้สุดชีวิต

เมื่อเห็นว่าหมูป่าตัวใหญ่กำลังกลิ้งไปมาบนเปลือกหิมะแข็งและทำท่าจะลุกขึ้นมาอีกรอบ เขาก็ประคองปืนเล็งไปที่หัวของมันอย่างมั่นคง แล้วเหนี่ยวไกอย่างแรง

"ตูม! ตูม!" สองเสียงกึกก้องกัมปนาท ลูกปรายที่พวยพุ่งออกไปสาดซัดเข้าใส่หัวของหมูป่าราวกับพายุฝน

หยดเลือดกระจายฟุ้งเป็นวงกว้าง สาดกระเซ็นเปรอะทั้งหน้าและตัวของหลี่ฟู่กุ้ย

เฉินเล่อตาแดงก่ำพุ่งเข้าไปเช่นกัน กวัดแกว่งมีดล่าสัตว์ในมือ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกระหน่ำแทงเข้าใส่ลำคอของหมูป่าอย่างเหี้ยมเกรียมสองแผลซ้อน

จากนั้นเขาก็รีบกลิ้งตัวถอยหลังออกมาทันที เพราะเขารู้ดีว่าหมูป่าที่คลุ้มคลั่งตัวนี้อาจจะยังมีแรงเฮือกสุดท้ายแว้งกลับมากัดได้

เมื่อเห็นว่าหมูป่าตัวใหญ่นั้นส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา เสียงร้องเหมือนหมูโดนเชือดดังก้องสะท้อนไปทั่วป่าเขา จากนั้นมันก็ล้มพับลงกับพื้น ร่างชักกระตุกอยู่สองสามครั้ง แล้วก็นิ่งสนิทไม่ขยับอีกเลย

แต่ในเวลานี้พวกเฉินเล่อทั้งสามคนกลับไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ยังคงจับจ้องหมูป่าตัวใหญ่ที่ดูเหมือนตายสนิทตัวนี้ตาไม่กะพริบ...

พอมั่นใจว่าหมูป่าตายสนิทแล้ว เฉินเล่อถึงค่อยยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น

สองขาของเขาอ่อนปวกเปียก ตามเนื้อตัวหลายแห่งยังปวดระบมไม่หาย นั่นเป็นแผลที่ได้จากการถูกหมูป่าพุ่งชนก่อนหน้านี้

แต่ในเวลานี้ เขาไม่สนใจบาดแผลของตัวเองเลย รีบวิ่งไปหาต้าหวงเป็นอันดับแรก!

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาบีบรัดอย่างแรง เจ้าหมาต้าหวงนอนนิ่งอยู่บนผืนหิมะ หลับตาสนิท มุมปากยังมีคราบเลือดติดอยู่ ร่างกายสั่นเทิ้มเบา ๆ

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์กับหลี่ฟู่กุ้ยก็รีบเดินตามเข้ามาเช่นกัน

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์พูดขึ้นด้วยเสียงอู้อี้เป็นคนแรก "พี่ ต้าหวงจะไม่รอดแล้วใช่ไหมพี่?"

น้ำเสียงของเขาเจือแววสะอื้น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล มือทั้งสองข้างถูไปมาไม่หยุดด้วยความกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง

หลี่ฟู่กุ้ยส่ายหน้า แม้ภายนอกจะแสร้งทำเป็นใจเย็น แต่ในสายตาก็แฝงความตึงเครียดไว้เช่นกัน ก่อนจะพูดขึ้นว่า "อย่าพูดจาซี้ซั้ว แม้หมามันจะแก่ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น นี่มันหมาล่าเนื้อที่ลุงรองของพี่สามฝึกมากับมือเลยนะ มันไม่ตายง่าย ๆ หรอก"