ตอนที่ 76 หมูป่าที่โดนยิงบาดเจ็บ!!

พอวิ่งไปถึงตรงหน้าแล้วมองดู บนเนินดินมีหมูป่าตัวหนึ่งกำลังโซซัดโซเซ ท่าทางดูงี่เง่าทึ่มทื่อชอบกล

เฉินเล่อตื่นเต้นจนเนื้อเต้นขึ้นมาทันที ตาลุกวาวเป็นประกาย

นี่ไม่รู้ว่าเป็นตัวที่ใครล่าไว้แล้วมันหนีเตลิดมา จนวิ่งเข้ามาติดกับดักในเขตของเขาเข้าพอดี!!

เฉินเล่อจ้องหมูป่าสุดทึ่มตัวนี้ พลางคิดในใจว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอะหมูป่าเลย แต่วันนี้กลับวิ่งมาชนเข้าจัง ๆ!

ถ้าจัดการตัวนี้ลงได้ คงไม่ต้องกังวลเรื่องเนื้อกินไปอีกพักใหญ่

แต่พอกำลังจะลงมือ เฉินเล่อก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองพกมีดติดตัวมาแค่เล่มเดียว...

ในใจเขาร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน กระวนกระวายจนเกาหัวเกาหู กระทืบเท้าเร่า ๆ

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ากลางวันแสก ๆ แบบนี้จะได้มาเจอหมูป่ายักษ์สุดทึ่มเข้า

จะว่าดวงไม่ดีก็ไม่ใช่ เพราะดันเจอตัวที่ดูมึน ๆ จัดการง่ายกว่าปกติหน่อย!

แต่จะว่าดวงดีก็ไม่เชิง เพราะไม่ได้พกปืนมาด้วย ลำพังแค่มีดเล่มเดียวในมือ ย่อมเอาไม่อยู่แน่นอน

ถึงหมูป่าตัวนี้จะดูทึ่มยังไงมันก็คือหมูป่า หากมันบ้าคลั่งขึ้นมา ทั้งเขากับต้าหวงก็คงรับมือไม่ไหว

เฉินเล่อได้แต่กัดฟัน ตัดใจว่าจะรีบกลับเข้าหมู่บ้านไปตามหลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์มาก่อน...

ยังดีที่ตอนนี้หมูป่าสุดทึ่มตัวนี้ยังติดบ่วงอยู่ กะดูแล้วคงหนีไปไหนได้ไม่ไกล วิ่งไปวิ่งกลับแค่นี้ยังทันเวลาอยู่

พอคิดได้แบบนั้น เฉินเล่อก็หันหลังวิ่งกลับทันที ไม่กล้าชักช้าเสียเวลาแม้แต่น้อย

จังหวะที่วิ่งลงเขานั้น หิมะใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบ ลมหนาวพัดกรรโชกกรอกเข้าคอเสื้อหวีดหวิว

ยังห่างอีกตั้งไกล เฉินเล่อก็ชะงักฝีเท้าลง เมื่อแลเห็นเงาร่างสองร่างกำลังวิ่งขึ้นเขามาทางนี้เช่นกัน

เฉินเล่อหยุดยืนอยู่กับที่ทันควัน พอเพ่งตามองชัด ๆ ก็ต้องอุทานในใจ พับผ่าสิ อยากนอนก็มีคนส่งหมอนมาให้จริง ๆ นี่มันหลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไม่ใช่เรอะ

พอเป็นแบบนี้ ในใจเฉินเล่อก็โล่งโปร่งขึ้นมาทันตา นึกไม่ถึงว่าเจ้าสองคนนี้จะใจตรงกันกับเขา ยังไม่ทันกลับถึงหมู่บ้าน พวกมันก็พากันปีนขึ้นเขามาเองเสียแล้ว

แบบนี้ช่วยประหยัดเวลาไปได้โขทีเดียว

เห็นทั้งสองคนสวมเสื้อคลุมหนังแกะตัวหนาเตอะ บนหัวสวมหมวกหนังหมา อ้าปากพ่นไอขาวเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ออกมาตลอดเวลา

ในมือหลี่ฟู่กุ้ยยังถือปืนลูกซองหักลำกระบอกนั้น ส่วนไอ้ทึ่มร่างยักษ์แบกขวานเล่มโต ท่าทางดูขึงขังอย่างกับจะไปออกรบ

เฉินเล่อตะเบ็งเสียงร้องลั่น "พวกแกมาได้จังหวะจริง ๆ! บนเนินดินมีหมูป่าตัวหนึ่ง ติดบ่วงฉันอยู่!"

หลี่ฟู่กุ้ยแหกปากตะโกนตอบกลับมา "ฮี่ ๆ... ฮี่ ๆ แต่เช้าฉันเห็นนายมุ...มุ่งหน้าเข้าป่า ก็เลยคิดว่า...จะตามขึ้นมาดูสักหน่อย"

"ประจวบเหมาะเจอไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยืนฉี่อยู่หน้ารั้วพอดี เลยกระชากคอเสื้อมันลากมาด้วยกัน ไหน ๆ ก็ขึ้น...ขึ้นเขาแล้ว ก็เลยคว้าปืนติดมือมาด้วยเลย!"

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็ฉีกยิ้มกว้าง พ่นไอร้อนฟู่ ๆ พลางยิงฟันพูดกับเฉินเล่อ "พี่ ผมเอาธนูเขาวัวมาด้วยนะ ผมฝนลูกศรไว้จนแหลมเปี๊ยบเลย!"

พอเห็นว่าเจ้าสองคนนี้เตรียมพร้อมกันมาเป็นอย่างดี เฉินเล่อก็ยิ่งดีใจ โบกมือใหญ่พลางเอ่ยเสียงขรึม "งั้นอย่ามัวเสียเวลาเลย รีบขึ้นเขาไปเร็ว เดี๋ยวเกิดมันหลุดหนีไปจะยุ่ง"

สภาพอากาศที่หนาวเหน็บยะเยือกของแดนตงเป่ย ไม่อาจขัดขวางความกระตือรือร้นในการล่าสัตว์ของพวกเขาได้ ทั้งสามคนกับอีกหนึ่งตัววิ่งฝ่าหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า มุ่งหน้าไปยังจุดที่หมูป่าอยู่บนเนินดินอย่างรวดเร็ว

คนสามคนกับหมาหนึ่งตัวพุ่งตรงไปยังเนินดินอีกครั้ง หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฟ้าดินขาวโพลนไปหมด ทุกย่างก้าวเตะเอาเศษละอองหิมะฟุ้งกระจาย

เฉินเล่อวิ่งนำหน้า สายตาจับจ้องไปทางเนินดินเขม็ง ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นระทึก กลัวเหลือเกินว่าหมูป่าตัวนั้นจะดิ้นหลุดจากบ่วงหนีไปเสียก่อน

ในที่สุดก็มาถึงเนินดิน หมูป่าตัวนั้นยังคงดิ้นรนอยู่ที่เดิม มันสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง ชนต้นไม้เล็ก ๆ ด้านข้างจนเอนงอ เกิดเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด

แม้มันจะขาเป๋ไปข้างหนึ่งและดูเซ่อซ่า แต่เรี่ยวแรงยังคงมหาศาล บ่วงเชือกถูกมันดึงจนตึงเปรี๊ยะ พร้อมจะขาดผึงได้ทุกเมื่อ

เฉินเล่อรีบรับปืนยาวลำกล้องเดี่ยวที่หลี่ฟู่กุ้ยยื่นมาให้ แววตาพลันคมกริบขึ้นทันใด เขาเริ่มสั่งการจู่โจม "ฟู่กุ้ย นายถือปืนลูกซองหักลำแฝดไปดักโอบทางซ้าย ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ แกอ้อมไปทางขวา หาจังหวะดี ๆ ใช้ธนูเขาวัวยิงมัน"

หมูป่าถูกการบุกจู่โจมกะทันหันนี้กระตุ้นจนคลุ้มคลั่ง มันสะบัดหัวขวับแล้วพุ่งชนเข้าใส่ไอ้ทึ่มร่างยักษ์อย่างดุดัน

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ยังนับว่าปราดเปรียว เบี่ยงตัวหลบการจู่โจมนี้ได้หวุดหวิด จากนั้นจึงอ้อมไปทางด้านข้างของหมูป่าเพื่อเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง

หลี่ฟู่กุ้ยยกปืนลูกซองหักลำแฝดขึ้นเล็ง ค่อย ๆ ย่องเข้าไปทางซ้ายอย่างระมัดระวัง

มือของเขาสั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บและความตึงเครียด สายตาจับจ้องหมูป่าเขม็งไม่กะพริบ

ครั้นกะระยะได้เหมาะเหม็งแล้ว เขาก็เหนี่ยวไกทันที

"ปัง!" เสียงกัมปนาทกึกก้อง ดงลูกปรายเหล็กพวยพุ่งออกจากลำกล้องด้วยแรงดินปืน ทว่าน่าเสียดายที่ทำได้เพียงเฉียดผ่านหนังขนของหมูป่าไปเท่านั้น

หมูป่าเจ็บแปลบจนยิ่งดิ้นรนคลุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม

มันพุ่งเข้าใส่หลี่ฟู่กุ้ย พลางแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด

หลี่ฟู่กุ้ยตกใจจนรีบถอยกู่ เกือบจะล้มคะมำลงไปในกองหิมะ

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ที่อยู่ทางขวาได้จังหวะเหมาะ จึงน้าวธนูเขาวัวจนสุดแขน ลูกธนูแหลมคมพุ่งวาบออกไปดังฟึ่บ

ศรดอกนี้ปักเข้ากลางไหล่ของหมูป่าเต็มเปา มันเจ็บจนร้องโหยหวน สะบัดหัวกลับแล้วพุ่งเข้าใส่ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ทันที

แม้ไอ้ทึ่มร่างยักษ์จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลมาแต่กำเนิด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมูป่าที่บ้าคลั่งเช่นนี้ ในใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้

เขารีบชักลูกธนูออกมาอีกดอก เตรียมพร้อมจะยิงซ้ำ

เฉินเล่อยืนดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยความร้อนรนดั่งไฟสุม เขายกปืนยาวลำกล้องเดี่ยวขึ้นเล็งไปที่หัวของมัน

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะลั่นไก หมูป่ากลับเบี่ยงตัวกะทันหันจนหลุดพ้นปากกระบอกปืนไปได้

เฉินเล่อรีบปรับท่าทางใหม่อย่างรวดเร็ว แล้วเหนี่ยวไกทันควัน

"ปัง!" กระสุนพุ่งเจาะร่างของหมูป่า แต่ยังไม่โดนจุดตาย

หมูป่ายิ่งทวีความดุร้ายบ้าคลั่ง แม้จะมีบาดแผลทั่วร่าง ทว่ายังคงดุร้ายเหลือคณานับ

มันพุ่งชนตะลุมบอนไปทั่วระหว่างคนสามคนกับหมาหนึ่งตัว ซัดสาดเกล็ดหิมะปลิวกระจายว่อนจนดินดำเบื้องล่างโผล่พ้น พื้นดินสั่นสะเทือน เลือดพล่านน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ฝ่ายต้าหวงแม้จะห้าวหาญ กัดกระชากหมูป่าอย่างบ้าคลั่งจนสร้างบาดแผลให้มันได้ไม่น้อย

ทว่าเรี่ยวแรงของมันก็เริ่มจะถดถอยลงเรื่อย ๆ มิหนำซ้ำยังถูกเขี้ยวหมูป่าเฉือนเป็นแผลเหวอะอีกหลายแห่ง ขนทั่วร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด

เฉินเล่อตะโกนลั่น "ตั้งสติไว้ อย่าเพิ่งแตกแถว! ฟู่กุ้ย ยิงซ้ำไปอีกนัด! ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ ยิงธนูต่อไป!"

หลี่ฟู่กุ้ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งหลักปักฐานมั่นคงอีกครั้ง แล้วเหนี่ยวไกปืนลูกซองหักลำแฝดซ้ำเข้าไป

คราวนี้กระสุนทั้งสองนัดพุ่งเข้าเป้าเต็ม ๆ ทว่าหมูป่ากลับเพียงแค่เซไปไม่กี่ที เสียงพ่นลมหายใจฟึดฟัดดังลั่น มันยังไม่ยอมล้มลง หนังมันช่างหนาเนื้อช่างเหนียวเสียจริง

ไอ้ทึ่มร่างยักษ์เองก็ระดมยิงธนูไม่หยุด แต่หนังของมันหนาเกินไป ลูกธนูส่วนใหญ่เพียงแค่ปักคาอยู่บนชั้นขนหนาเตอะ ไม่อาจสร้างความเสียหายได้มากนัก

ทันใดนั้น หมูป่าก็เล็งเห็นช่องว่าง มันพุ่งโถมเข้าใส่เฉินเล่ออย่างดุดัน

เฉินเล่อหลบไม่ทัน ถูกหมูป่าพุ่งชนเข้าเต็มแรง ราวกับถูกหัวรถจักรบดทับเข้าใส่ ท้องไส้ปั่นป่วนคลื่นเหียนแทบทะลัก!

ยังดีที่ไม่ได้ยินเสียงกระดูกหัก เขาจึงพอจะโล่งอกได้บ้าง ร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปตกกระแทกกองหิมะอย่างแรงจนหัวหมุนติ้วมีเสียงวิ้งก้องในหู

ปืนยาวลำกล้องเดี่ยวหลุดมือกระเด็นไปอีกทาง

หมูป่าคลั่งจนขาดสติไปโดยสิ้นเชิง ไม่หลงเหลือความนึกคิดใด ๆ มีเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่า มันอ้าปากกว้าง หมายจะขย้ำเฉินเล่อที่นอนแผ่อยู่บนพื้น!!

หลี่ฟู่กุ้ยกับไอ้ทึ่มร่างยักษ์เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้ามาเปิดฉากยิงสกัดทันที!

หมูป่าเจ็บปวดจนร้องโหยหวน จึงจำต้องชะงักการจู่โจมเฉินเล่อไปชั่วคราว!

หลี่ฟู่กุ้ยรีบก้มเก็บปืนยาวลำกล้องเดี่ยวของเฉินเล่อขึ้นมา ส่วนไอ้ทึ่มร่างยักษ์ก็ชักลูกธนูดอกสุดท้ายออกมาเตรียมจะยิงต่อ ด้วยใจที่ร้อนรนกลัวว่าเฉินเล่อจะเป็นอันตราย!!

ทว่าหมูป่าในยามนี้ถูกยั่วโทสะจนคลั่งถึงขีดสุด แววตาของมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งเหี้ยมเกรียม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หลี่ฟู่กุ้ยและไอ้ทึ่มร่างยักษ์สุดกำลัง...