ตอนที่ 322 พี่...พี่ อย่าเพิ่งโอดครวญเลย!

แทบจะในพริบตาที่ส่งเสียงร้อง เสียงของเขาก็แหลมสูงจนแหบแห้งไป มองเห็นหลี่ฟู่กุ้ยถูกหมีตัวนั้นทับร่างจมหายไปกับตา

ขาทั้งสองข้างของเฉินเล่ออ่อนยวบราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด เขาทรุดเข่าลงบนพื้นหิมะทันที

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แขนขาเริ่มไม่ฟังคำสั่ง สมองยิ่งตกอยู่ในความสับสนและว่างเปล่าราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความทรงจำตลอดหลายปีมาระหว่างเขากับหลี่ฟู่กุ้ยและเจ้าซกมกผุดขึ้นมาฉายซ้ำในหัวราวกับม้วนฟิล์มภาพยนตร์