ตอนที่ 323 คนช่วยออกมาได้แล้ว แต่ความชอบเป็นของใครล่ะ

เฉินเล่อถลึงตาใส่เขา แกล้งทำเป็นโกรธแล้วเอ่ย "อย่ามาเล่นลิ้น สถานการณ์เมื่อกี้น่ะเป็นใครก็ตกใจแทบตายทั้งนั้น แกเป็นน้องชายฉัน ฉันจะไม่กลัวได้ยังไง พูดจาอะไรไม่เข้าเรื่อง"

หลี่ฟู่กุ้ยเกาหัว แสยะยิ้มหัวเราะแหะ ๆ เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ "ยังไงก็ช่าง ขอแค่พี่เป็นห่วงผม ผมก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแล้ว เมื่อกี้ที่ผมกลัวที่สุดก็คือชาตินี้จะไม่ได้อยู่กับพวกพี่อีก ต้องไปก่อนล่วงหน้า ยังอยู่กับพี่แล้วก็ไอ้ทึ่มร่างยักษ์ไม่จุใจเลย" ยิ่งพูดยิ่งอิน ขอบตาของหลี่ฟู่กุ้ยก็เริ่มแดงขึ้นมาอีกรอบ น้ำตาเม็ดโป้งเอ่อคลอเบ้า

เฉินเล่อปรี่เข้าไปเตะเขาเบา ๆ หนึ่งที หัวเราะพลางด่าว่า "อย่ามาร้องห่มร้องไห้เหมือนผู้หญิงหน่อยเลย พ้นเคราะห์ใหญ่ไปได้ย่อมมีลาภตามมา แกก็แค่โดนหมีทับไปทีเดียวไม่ใช่เรอะ ฉันนึกว่าแกโดนหมีตะปบไปแล้ว ถ้าแบบนั้นละถึงจะเรียกว่าแขวนอยู่บนเส้นด้ายจริง ๆ รีบเก็บข้าวของเถอะ พวกเราต้องลงเขากันแล้ว ที่นี่อันตรายเกินไป กลับไปแล้วยังต้องตามคนมาช่วยขนไอ้หมีสีน้ำตาลสองตัวนี้กับพวกหมาป่าอีกสองสามตัวนั้นลงไปด้วย"