ตอนที่ 52 ความรักของคนเป็นพ่อ เริ่มต้นขึ้นในนาทีนี้!

"ล่ามาได้เยอะขนาดนี้เลย..."

"แกเข้าป่าอีกแล้วเรอะ?"

ซ่งจื้อกังรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ เมื่อกี้ตอนวางกระสอบลงแล้วชะโงกดู ข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วยเนื้อสัตว์ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะยี่สิบถึงสามสิบชั่ง แถมยังมีไก่ฟ้าที่ถอนขนเสร็จสรรพอีกสองตัว!

หรือว่าไอ้หมอนี่มันจะคิดได้ขึ้นมาจริงๆ?

มิหนำซ้ำยังรู้จักเอาเนื้อมาให้พ่อตาอย่างเขาด้วย

แต่ก่อนแต่ไร เจ้าหมอนี่มาทีไรก็มือเปล่าตลอด ไม่มาหลอกเอาเงินกับคูปองปันส่วนข้าว ก็แอบขโมยเสบียงที่เขาอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบไว้ไปจนเกลี้ยง

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยจริงๆ

"ครับผม สองวันนี้ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยแวะเข้าป่าไปอีกสองรอบ จะได้เอาเนื้อมาช่วยปรับปรุงกับข้าวกับปลาที่บ้านด้วยครับ!"

เฉินเล่อยิ้มกว้างพลางเอ่ยตอบ เขารับรู้ได้แล้วว่าท่าทีของพ่อตาที่มีต่อตนไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเดิมแล้ว

หากเป็นไปตามนี้ต่อไป อีกไม่นานก็คงจะเปลี่ยนความรู้สึกและท่าทีที่ครอบครัวพ่อตามีต่อเขาได้!

และคงจะรับตัวเมียกับลูกสาวกลับไปได้เร็วขึ้นด้วย

"ถือว่าแกยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง...แต่แกอย่าได้ใจคืบจะเอาศอกล่ะ เรื่องหย่าฉินกับลูกแกอย่าเพิ่งหวังเลย รอให้แกสร้างเนื้อสร้างตัวตั้งหลักชีวิตให้มันดีขึ้นมาได้เมื่อไหร่ ค่อยมาว่ากันอีกที!"

"พวกแกสองคนก็อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนี้ รีบเข้าบ้านไปเถอะ ช่วงนี้ข้างนอกไม่ค่อยสงบด้วย..." หลังจากลังเลอยู่นาน ซ่งจื้อกังก็ตัดใจไล่เฉินเล่อไปไม่ลง จึงหันหลังแล้วโบกมือเรียก

จากนั้นซ่งต้าหย่งก็เดินตามหลังพ่อมุ่งหน้าเข้าไปในลานบ้านทันที

เฉินเล่อเองก็ดีใจจนเนื้อเต้น พอเดินเข้าลานบ้านมาก็เห็นลูกสาวกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหา

สองพ่อลูกซ่งจื้อกังและซ่งต้าหย่งเห็นภาพนั้นเข้าก็พากันหยุดชะงัก เพราะกลัวว่าจู่ๆ เฉินเล่อจะเกิดพลิกหน้ากลับมาทำเรื่องอะไรบ้าๆ ขึ้นมาอีก

ถ้าเกิดอุ้มเด็กวิ่งหนีไป พวกเขาคงต้องวิ่งไล่ตามกันวุ่น!

ทว่าในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพวกเขาคิดมากไปเอง ทันทีที่เฉินเล่อย่อตัวลงนั่งข้างๆ หนิวหนิวตัวน้อย ใบหน้าของเขาก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทอประกายความรักใคร่เอ็นดูอย่างท่วมท้น

"หนิวหนิว ดูสิว่าพ่อเอาอะไรมาให้..." เฉินเล่อพูดจบก็หยิบทอฟฟี่และขนมขบเคี้ยวสารพัดอย่างในกระเป๋าเสื้อออกมาอวด

ของพวกนี้เป็นของที่ป้าหวังเอามาให้เขาคราวก่อนทั้งนั้น!

กระดาษห่อลูกอมพวกนี้เป็นสีสันสดใส พวกเด็ก ๆ เห็นแล้วก็ชอบกันทั้งนั้น หนิวหนิวยิ่งไม่เว้น พอเห็นในมือของเฉินเล่อเต็มไปด้วยลูกอมและขนม ตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เพียงแต่เพิ่งจะยื่นมือออกไป เธอก็หดกลับมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วเอานิ้วเล็ก ๆ ยัดเข้าปาก สายตาน้อย ๆ อันน่าสงสารจ้องมองเฉินเล่อ

"พ่อจ๋า... นี่ให้หนูจริง ๆ เหรอจ๊ะ"

"ถ้าหนูกินแล้ว... พ่อจะตีหนูไหมจ๊ะ" พอหนิวหนิวพูดถึงตรงนี้ หัวใจของเฉินเล่อก็กระตุกวูบอย่างแรง!

อย่าเห็นว่าเด็กยังเล็กเชียว ความทรงจำของเด็กนั้นแจ่มชัดนัก

เพราะเรื่องพรรค์นี้มันเคยเกิดขึ้นจริง ๆ

เมื่อก่อนเพื่อให้ได้เงินจากมือซ่งหย่าฉิน เฉินเล่อเคยวิ่งไปติดเงินที่ร้านค้า เอาลูกอมมาสองสามเม็ด แล้วคิดจะใช้สิ่งนี้หลอกล่อให้หนิวหนิวบอกว่าซ่งหย่าฉินซ่อนเงินไว้ที่ไหน!

แต่หนิวหนิวเพิ่งจะรับลูกอมไป เด็กยังเล็กไม่ประสีประสา ยังไม่ทันได้กิน ก็บอกที่ซ่อนเศษเงินที่เหลืออยู่น้อยนิดของซ่งหย่าฉินให้เฉินเล่อรู้จนหมด

และในจังหวะนั้นเอง เฉินเล่อก็กระชากลูกอมกลับคืนมาในทันที เพราะยังไงนี่ก็เป็นของที่ไปติดเงินเขามา ทำใจให้เด็กกินไม่ลงจริง ๆ

ตอนนั้นหนิวหนิวร้องไห้โฮออกมาด้วยความน้อยใจ เพราะในความคิดของเธอ พ่อกับแม่คือคนที่สนิทที่สุด และเป็นคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด

ทว่าหลังจากเฉินเล่อหาเงินเจอ พอเห็นหนิวหนิวร้องไห้ก็รำคาญใจ แถมยังลงไม้ลงมือตบตีด่าทอเธออีก!

หนิวหนิวที่น่าสงสาร นอกจากจะไม่ได้กินลูกอมแล้ว จิตใจอันไร้เดียงสายังได้รับบาดแผลอย่างสาหัส!!

โดนทั้งตีทั้งด่าไปยกหนึ่ง ได้แต่นั่งยอง ๆ สะอึกสะอื้นอยู่ตรงปลายเตียงคังด้วยความน้อยใจ มองเฉินเล่อถือลูกอมเดินเอาไปคืนตาละห้อย!

ยามนี้เมื่อเฉินเล่อหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้น ความรู้สึกผิดในใจก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสิบเท่าร้อยเท่าพันเท่า ลุกลามขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ!

ดังนั้นพอเห็นสีหน้าระแวดระวังและระมัดระวังตัวเป็นที่สุดของหนิวหนิว หัวใจเขาก็เหมือนถูกมีดเล่มหนึ่งแทงทะลุอย่างจัง!

น้ำตาก็ไหลรินออกจากหางตาอย่างไม่อาจควบคุม

"ไม่หรอก พ่อจะตีลูกได้ยังไง..."

"ทอฟฟี่พวกนี้ ป้าหวังร้านขายของชำให้หนิวหนิวมาทั้งนั้นเลยนะ..."

พอเฉินเล่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือ เขาคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นหิมะ ใช้มือสองข้างที่เย็นจนแดงก่ำหยิบทอฟฟี่ทีละเม็ดๆ ยัดใส่กระเป๋าเสื้อของหนิวหนิวตัวน้อย

เพราะหนิวหนิวตัวน้อยไม่กล้าเอื้อมมือมารับ...

เมื่อเห็นภาพนี้ ซ่งจื้อกังก็ถอนหายใจยาว แล้วเปิดประตูเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับลูกชาย

ส่วนเฉินเล่อไม่ได้ตามเข้าบ้าน แต่ยังคงอยู่เล่นกับลูกสาวในลานบ้าน ปั้นตุ๊กตาหิมะไปพลาง ขว้างปาหิมะใส่กันไปพลาง หลังจากเล่นกันอยู่ชั่วโมงกว่า ฟ้าก็เริ่มมืดลง ในที่สุดความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลูกสาวก็สนิทสนมขึ้นมากโข!

หนิวหนิวตัวน้อยไม่ระแวดระวังเหมือนเดิมอีกแล้ว เล่นสนุกกับเฉินเล่ออย่างเบิกบานใจ เงาทะมึนในอดีตถูกโยนทิ้งไปไว้ข้างหลังจนหมดสิ้น

เฉินเล่อวิ่งไล่จับหยอกล้อกับหนิวหนิวตัวน้อยในลานบ้าน จูงมือพากันไถลเล่นบนลานน้ำแข็ง ทั้งยังเอาลูกข่างน้ำแข็งออกมาฟาดบนพื้น ยิ่งเฉินเล่อฟาดลูกข่างน้ำแข็งให้หมุนติ้วเร็วเท่าไหร่ หนิวหนิวตัวน้อยก็ยิ่งปรบมือร้องเชียร์อยู่ข้างๆ อย่างร่าเริง!

"พ่อเก่งจังเลย... พ่อจ๋า หนูก็อยากเล่นด้วย!"

จากนั้นเฉินเล่อก็อุ้มหนิวหนิวไว้ สะบัดแส้เชือกแดงเล็กๆ ช่วยกันฟาดลูกข่างน้ำแข็ง

คนบ้านซ่งที่อยู่ในห้องต่างก็ชะเง้อมองออกนอกหน้าต่างอยู่เป็นระยะ โดยเฉพาะซ่งหย่าฉินที่เย็บพื้นรองเท้าไปพลาง เงยหน้ามองออกไปข้างนอกไปพลาง

ทุกครั้งที่เห็นเฉินเล่อกับหนิวหนิวเล่นหัวกันอย่างมีความสุข ใบหน้างามของเธอก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมสุขขึ้นมา ภาพตรงหน้านี้ มิใช่สิ่งที่เธอตลอดหลายปีมานี้ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงหรอกหรือ

สิ่งเดียวที่ยังทำให้เธอกังวลใจก็คือ ทั้งหมดนี้เฉินเล่อแกล้งเสแสร้งขึ้นมาหรือเปล่า แต่ถ้าแสร้งทำจริง คราวนี้ก็เสแสร้งนานเกินไปแล้ว จนถึงป่านนี้ยังไม่หลุดลายธาตุแท้ออกมาเลยสักนิด!

หรือว่าเขายังมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงกันแน่!

จางกุ้ยจือเกาะขอบหน้าต่างมองดูอยู่สองแวบ ในใจก็รู้สึกปั่นป่วนบอกไม่ถูกเช่นกัน!

ส่วนซ่งจื้อกังยังคงระแวงราวกับระวังขโมย กลัวว่าวินาทีถัดไปเฉินเล่อจะอุ้มเด็กวิ่งหนีไป แล้วใช้ลูกเป็นตัวประกันเรียกร้องเงื่อนไขเกินกว่าเหตุอีก!

"พ่อจ๋า หนูอยากขี่ม้า อยากให้อุ้ม!"

ในลานบ้าน หนิวหนิวตัวน้อยเล่นสนุกจนลืมตัว ยื่นแขนทั้งสองข้างออกไป เงยหน้ามองเฉินเล่อพลางกระโดดโลดเต้นร้องบอก

ทันทีที่เฉินเล่อได้ยิน เขากลับไม่ลังเลเลยสักนิด ทิ้งตัวหมอบลงกับพื้นทันที

"ม้าตัวใหญ่มาแล้วจ้า!"

"ฮี้กับกับ... ย่าห์... วู้!"

เฉินเล่อหมอบคลานกลิ้งเกลือกไปกับพื้นจนหิมะเกาะเต็มตัว ไม่สนใจว่าพื้นจะสกปรก ขอแค่เป็นสิ่งที่ลูกสาวเอ่ยปาก เขาก็พร้อมจะสนองให้ทุกอย่าง

เพื่อให้เหมือนม้ามากขึ้น เขาใช้มือและเท้าทั้งสี่ข้างยันพื้น กระโดดเหยงๆ ขึ้นมาสองสามที แม้หัวเข่ากับมือจะกระแทกพื้นจนเจ็บแปลบ ก็ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

หนิวหนิวตัวน้อยยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น สองแขนกอดคอเฉินเล่อไว้ ยกขาสั้นๆ ก้าวข้ามแล้วขึ้นไปขี่บนหลังของเฉินเล่อทันที

หนิวหนิวตัวน้อยทาบทั้งตัวอยู่บนแผ่นหลังของเฉินเล่อ สองแขนกอดคอเขาแน่น แก้มยุ้ยๆ นั้นแดงระเรื่อ อย่าให้บอกเลยว่ามีความสุขขนาดไหน

พอลูกสาวนั่งมั่นคงแล้ว เฉินเล่อก็คลานเพ่นพ่านไปทั่วลานบ้าน แถมยังส่งเสียงร้องเลียนแบบม้า หลอกล่อจนหนิวหนิวตัวน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากราวกระดิ่งแก้ว ดังกังวานไปทั่วลานบ้าน

ส่วนในบ้านนั้น...

คนบ้านซ่งต่างอ้าปากค้างตาค้าง แม้แต่ซ่งหย่าฉินยังยกมือปิดปาก มือที่กำลังเย็บพื้นรองเท้าชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง บนดวงหน้างดงามฉายแววไม่อยากจะเชื่อสายตา

กระทั่งซ่งจื้อกังยังลืมสูบยาเส้นจนไฟในกล้องยาแทบจะมอดดับ สองตาเอาแต่จ้องเป๋งออกไปข้างนอกไม่วางตา!

จางกุ้ยจือยิ่งขยี้ตาซ้ำๆ นึกว่าสายตาคนแก่ฝ้าฟางจนมองเห็นภาพหลอนไปเองเสียแล้ว