ตอนที่ 53 เลือดข้นกว่าน้ำ หนูจะเอาพ่อ!!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เฉินเล่อตามใจลูกสาวขนาดนี้ ผู้ชายอกสามศอกตัวเบ้อเริ่มแท้ ๆ กลับยอมให้ลูกสาวขี่หลังคลานไปทั่วลานบ้าน เล่นกลิ้งเกลือกอย่างสนุกสนาน หากเป็นยุคนี้สมัยนี้ ถ้าคนนอกมาเห็นเข้าคงถูกเอาไปหัวเราะเยาะแน่

ก็ในยุคนี้สมัยนี้น่ะ มีใครเขาตามใจลูกขนาดนี้กันบ้าง มีก็น้อยเต็มที ยิ่งเป็นเฉินเล่อด้วยแล้ว!

มันผิดปกติเกินไปแล้วจริงๆ!!!

แม้แต่ซ่งต้าหย่งยังแทบไม่เชื่อสายตา ถึงเขาจะรักและสงสารเมียกับลูกมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้ ยอมให้ลูกขี่หลังแล้วคลานเปะปะไปทั่วลานบ้านเนี่ยนะ???

"นี่... นี่มัน... ไอ้นี่มันโดนผีเข้าหรือไงกัน!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าหลายปีมานี้ไอ้หมอนี่มันพิลึกคน" ซ่งจื้อกังที่ได้สติก่อนใครเอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้วแน่น!

"พอๆๆ หย่าฉิน เอ็งรีบออกไปลากตัวมันกลับเข้ามา อย่าให้มันไปทำตัวบ้าๆ บอๆ อยู่ข้างนอก!"

"ผู้ชายตัวโตขนาดนั้น ไปคลานสี่ขาอยู่กลางลานบ้าน คนในหมู่บ้านมาเห็นเข้าจะขำเอาได้!"

ซ่งจื้อกังโบกมือตัดบท แม้น้ำเสียงจะฟังดูห้วนไปบ้าง แต่บนใบหน้ากลับไม่มีแววโกรธเคืองเลยสักนิด

ไม่ว่าจะยังไง

เจ้าหมอนี่เหมือนจะคิดได้ขึ้นมาจริงๆ แล้ว แถมยังรู้จักเล่นกับลูกสาว ทำตัวเป็นหัวโจกเด็กไปได้!

"จ้ะ..." ซ่งหย่าฉินขานรับพลางลงจากคั่ง เดินไปผลักประตูแล้วตะโกนเรียกไปทางด้านนอก

จากนั้นเฉินเล่อถึงค่อยยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ปัดหิมะตามตัวออก แล้วก็ตบๆ ปัดหิมะบนตัวหนิวหนิวลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะยกเธอขึ้นขี่คอ พอเดินมาถึงธรณีประตูก็ก้มตัวลงข้ามไป เพื่อไม่ให้หัวลูกสาวชนขอบประตู

พอเฉินเล่อเดินเข้ามาในบ้าน ก็อุ้มลูกสาวลงวางบนคั่ง แล้วถูมือแดงก่ำของตัวเองไปมา

เมื่อกี้ตอนคลานอยู่ที่ลานบ้านเขาไม่ได้ใส่ถุงมือ สองมือนี้จึงถูกความเย็นกัดจนแดงเถือกไปหมด ตอนนี้รู้สึกเหมือนกับเป็นไข้ ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ดูสิ ตัวก็โตขนาดนี้แล้ว เล่นกับลูกยังไงกันเนี่ย!" ซ่งหย่าฉินหยิบไม้ปัดขนไก่มายืนข้างหลังเฉินเล่อ แล้วช่วยปัดหิมะตามตัวให้เขา

พอเห็นว่าเสื้อนวมตัวเก่ามีรอยขาดเพิ่มขึ้นอีกหลายรู เธอก็ตบเบาๆ ลงไป!

"รีบถอดเสื้อนวมออกมาเร็ว ฉันจะเย็บให้ใหม่..."

"ทะลุเป็นรูใหญ่ตั้งหลายรูแล้ว ตอนนอนหมอบอยู่บนกองหิมะไม่หนาวหรือไงกัน?"

ได้ยินว่าเมียจะเย็บเสื้อนวมให้ เฉินเล่อก็ยิ้มจนปากแทบฉีก รีบถอดเสื้อนวมบนตัวออกทันที

ซ่งหย่าฉินค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง รับเอาเสื้อนวมมาแล้วก็หัวเราะร่าขึ้นไปบนเตียงเตา เธอหยิบเข็มกับด้ายมาขยับเข้าไปใกล้หน้าต่าง อาศัยแสงสว่างที่ยังพอมีอยู่ด้านนอกเริ่มลงมือเย็บปะ

จะว่าไปแล้วฐานะทางบ้านนี้ยังอัตคัดเกินไป ไม่อย่างนั้นซ่งหย่าฉินคงอยากจะเลาะเสื้อนวมขาดๆ ตัวนี้มาเย็บใหม่ทั้งข้างนอกข้างใน แล้วยัดฝ้ายใหม่ลงไปอีกสักหน่อย

ตอนนี้ก็คงได้แต่ทนใส่แก้ขัดไปก่อนเท่านั้น!

"จริงสิ หย่าฉิน... คราวก่อนเธอไม่ได้บอกให้พี่เอาโสมไปขายเหรอ พี่ให้พี่สะใภ้เธอช่วยหาคนซื้อให้แล้วนะ ขายได้ทั้งหมดแปดใบต้าถวนเจี๋ย กับเศษอีกไม่กี่เฟิน ทั้งหมดอยู่นี่แล้ว!"

เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่อยู่กันพร้อมหน้า ซ่งต้าหย่งจึงไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก เขายื่นห่อผ้าในมือส่งให้น้องสาวไปตรงๆ

ซ่งหย่าฉินพอได้ยินว่าขายได้เงินมากขนาดนี้ บนใบหน้าก็เผยแววประหลาดใจ เธอสาวเส้นด้ายให้ยาวขึ้นแล้วใช้ฟันกัดให้ขาด ตอนที่กำลังจะยื่นมือออกไปรับ สายตาก็ชำเลืองมองไปทางเฉินเล่อตามสัญชาตญาณ

ทว่าในเวลานี้เฉินเล่อกำลังนอนหมอบอังไฟอยู่หน้าอ่างไฟ หนิวหนิวตัวน้อยก็นั่งผิงมันฝรั่งหัวหนึ่งอยู่ข้างๆ พลางคุยเจื้อยแจ้วกับเฉินเล่อไปด้วย

ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"คุณพ่อ เมื่อไหร่คุณพ่อจะพาหนูไปเที่ยวเล่นอีกคะ คุณตาบอกว่าอ่างเก็บน้ำเล็กข้างหลังเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว..."

"หนูอยากไปเล่นเลื่อนหิมะ!"

พอหนิวหนิวตัวน้อยถอดเสื้อตัวนอกออก ด้านในก็ยังมีเสื้อกั๊กตัวเล็กอีกตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าฝีมือตัดเย็บของหย่าฉิน ลายดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ ดูแล้วเบิกบานตาสดใสยิ่งนัก

หนิวหนิวตัวน้อยสวมแล้วดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

"อีกวันสองวันนี้พ่อจะพาไปนะ เดี๋ยวพ่อกลับไปทำเลื่อนหิมะให้ลูกสักอัน เอาแบบที่มีคันบังคับเหมือนเครื่องบินเลย!"

"อีกสองวันพ่อจะเอากระต่ายน้อยมาให้อีกสองตัวด้วย..."

เฉินเล่อพูดถึงตรงนี้ก็ใช้นิ้วสะกิดจมูกเล็กๆ ของลูกสาวเบาๆ

ยิ่งทำให้หนิวหนิวตัวน้อยส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอีกระลอก รอยยิ้มนั้นทำเอาหัวใจของเขาแทบจะละลายตามไปด้วย

แทบอยากจะอุ้มลูกสาวกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ จะได้เอ็นดูรักใคร่กันทุกวี่ทุกวัน

พอได้ยินเรื่องกระต่ายน้อย ดวงตากลมโตของหนิวหนิวก็เป็นประกาย รีบลุกขึ้นยืนบนเตียงเตาผิงทันที

"กระต่ายน้อย หนูชอบกระต่ายน้อย..."

หนิวหนิวกระโดดโลดเต้น ดีใจจนบอกไม่ถูก เด็กตัวแค่นี้ช่างพึงพอใจอะไรง่ายเหลือเกิน

ทางด้านซ่งหย่าฉินเมื่อเห็นว่าเฉินเล่อไม่สนใจเงินค่ายี่โสมเลยแม้แต่น้อย ก็ยื่นมือไปรับมา ทว่าไม่ได้เก็บเข้ากระเป๋า แต่รอให้เฉินเล่อเอ่ยปากเสียก่อน

"แกมัวแต่มองมันทำไมเล่า มันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเงินค่ายี่โสมนี่ให้แกทั้งหมด ต่อไปให้แกเป็นคนคุมเงินในบ้าน!"

"เงินก้อนนี้อย่าให้ตกถึงมือมันเชียว อย่าเห็นว่าตอนนี้มันทำตัวดูเป็นผู้เป็นคน ถ้าในมือมีเงินเมื่อไหร่ รับรองว่าต้องแวบไปโต๊ะพนันอีกแน่..." ซ่งต้าหย่งเห็นน้องสาวทำท่าเก้ๆ กังๆ ไร้การตัดสินใจ แถมยังดูกระวนกระวาย เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคุมเงินในบ้านมาก่อน จึงไม่กล้าตัดสินใจแทนเฉินเล่อ

เงินก้อนนี้ถือไว้ในมือแล้วรู้สึกเหมือนเผาไหม้ลวกมือก็ไม่ปาน

ซ่งหย่าฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคอยชำเลืองมองเฉินเล่อเป็นระยะ

กระทั่งพ่อของเธออย่างซ่งจื้อกังก็ยังทนดูไม่ไหว

"ถ้าแกตัดสินใจไม่ได้จริงๆ ก็คืนเงินให้มันไป..."

ซ่งจื้อกังตบขอบเตียงเตาผิงพลางเอ่ยขึ้น

เฉินเล่อได้ยินคำพูดของพ่อตาก็หันกลับมา เมื่อครู่เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้ยินเรื่องเงินค่ายี่โสม ประกอบกับเห็นท่าทางระแวดระวังของซ่งหย่าฉิน ก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

"เธอ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าต่อไปเงินในบ้านเราจะให้เธอเป็นคนดูแลทั้งหมด!"

"วันสองวันนี้ผมกะว่าจะเอาของป่าที่ล่ามาได้บนเขา ไปส่งขายที่รีสอร์ตบนเขาของคอมมูนให้หมด ถึงตอนนั้นขายได้เท่าไหร่ ผมก็จะเอามาให้เธอทั้งหมด!"

"ต่อไปเรื่องในบ้านเธอเป็นคนตัดสินใจ ส่วนเรื่องนอกบ้านผมจัดการเอง..."

เฉินเล่อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

ซ่งหย่าฉินได้ยินคำนี้เข้าถึงค่อยโล่งอก จากนั้นก็พยักหน้าแล้วยัดเงินลงในกระเป๋าเสื้อนวม

"เฉินเล่อ ค่ำนี้แกกินข้าวมาหรือยังล่ะ" ซ่งจื้อกังเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"กินมาแล้วครับพ่อ" เฉินเล่อพยักหน้าตอบ

"กินอิ่มแล้วก็รีบกลับไปซะ อย่ามาโอ้เอ้อยู่ที่นี่เลย!"

"ช่วงนี้หมู่บ้านชีหลี่ถุนไม่ค่อยสงบ ครั้งก่อนแกพูดถูกเผง มันไม่ใช่หมีดำจริงๆ แต่เป็นลูกเสือ..."

"ตอนกลางคืนไม่รู้ว่ามันจะโผล่พรวดเข้ามาในหมู่บ้านตอนไหน ช่วงค่ำสองสามวันนี้ ทุกบ้านในหมู่บ้านชีหลี่ถุนต่างก็ระวังตัวแจทั้งวันทั้งคืน เด็กๆ ในบ้านไม่มีใครกล้าออกไปข้างนอก แกก็อาศัยตอนที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท รีบกลับไปเสีย..."

ซ่งจื้อกังเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เจ้าลูกเสือนั่นมันทำร้ายคนได้จริงๆ

ที่บ้านก็ไม่มีที่ให้เฉินเล่อนอน สู้ให้เขารีบกลับไปแต่หัวค่ำยังดีเสียกว่า

เฉินเล่อได้ยินดังนั้นในใจก็พลันกระตุก ดูท่าตนจะเดาไม่ผิดจริงๆ...

เดิมทียังอยากจะเลียบเคียงถามดูว่า พรานเฒ่าแซ่โจวคนนั้นล่าลูกเสือได้หรือยัง แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เกรงว่าคงจะพลาดท่าเสียแล้ว

"ถ้างั้นผมกลับก่อนแล้วกันครับ"

"พ่อครับแม่ครับ ทั้งสองคนก็นอนแต่หัวค่ำนะ พี่รอง หรือว่าเราจะกลับพร้อมกันเลยไหมครับ" เฉินเล่อเอ่ยลาอย่างมีมารยาท แล้วหันไปร้องเรียกซ่งต้าหย่ง

"ต้าหย่ง แกสองคนกลับไปด้วยกันนั่นแหละ พอดีจะได้มีเพื่อนร่วมทาง!" ตอนที่ซ่งต้าหย่งกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ ซ่งจื้อกังก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน!

"ครับ รู้แล้วน่า!"

แม้ในใจจะไม่เต็มใจ แต่ซ่งต้าหย่งก็ยอมรับปากแต่โดยดี จากนั้นจึงสวมหมวก

มองดูเฉินเล่อหอมแก้มหนิวหนิวไปฟอดหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "รอให้พ่อทำเลื่อนหิมะเสร็จจะเอามาส่งให้นะ ถึงตอนนั้นเราสองคนค่อยไปเล่นที่อ่างเก็บน้ำเล็กๆ ด้านหลังกันอีก!"

ทว่าหนิวหนิวกลับกอดคอเฉินเล่อไว้แน่น พูดอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย

นานทีปีหนจะได้สัมผัสความรักจากพ่อ แถมเวลาเล่นกับพ่อยังได้เล่นอย่างสุดเหวี่ยงเต็มที่ สนุกสนานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรียกได้ว่าตอบสนองหัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กได้อย่างล้นเหลือ

ไม่มีการตีกรอบ

มีเพียงการละเล่นอย่างสำราญใจ

หนิวหนิวสัมผัสได้ถึงความรักใคร่ตามใจที่ผู้เป็นพ่อมีต่อลูกสาวจากตัวเฉินเล่อ

ดังนั้นในเวลานี้หนิวหนิวจึงละทิ้งความระแวงและความกลัวที่มีต่อเฉินเล่อไปจนหมดสิ้น ตรงกันข้าม พอถึงเวลาต้องจากกันก็พลอยไม่อยากให้เขาไป

ดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา แก้มป่องพองขึ้น สองแขนกอดรัดคอเฉินเล่อไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ตาม~

คนบ้านแซ่ซ่งเห็นภาพนี้แล้ว ในใจต่างก็รู้สึกบอกไม่ถูก

ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องยอมรับว่านี่คือสายเลือด หนิวหนิวน้อยนั่นเป็นเชื้อสายของตระกูลเฉิน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเฉินเล่อ ต่อให้กระดูกหักเนื้อก็ยังต่อกันติด

ถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครพูดอะไรออก

"หนิวหนิวเชื่อฟังตานะ รีบมานอนเร็วเข้า!"

"พรุ่งนี้เช้าตาจะพาไปเดินตลาดนัด จะซื้อถังหูลู่ ซื้อลูกอมกวนตงให้กิน" พอสัมผัสได้ว่าบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ซ่งจื้อกังก็ยิ้มแย้มเดินเข้าไป พลางยื่นมือไปอุ้มหนิวหนิวน้อยไว้ พยายามเกลี้ยกล่อมสารพัด

หนิวหนิวน้อยถึงยอมปล่อยมือ แต่พอนั่งอยู่ในอ้อมกอดของตา ดวงตาคู่นั้นยังคงทอดมองพ่อของตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์

เฉินเล่อเห็นภาพนี้แล้ว จมูกก็พลันแสบขึ้ง ในใจยิ่งรู้สึกทรมาน

"หนิวหนิว..."

พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของเฉินเล่อก็เริ่มสั่นเครือ เห็นหนิวหนิวน้อยเม้มปากแน่น เฉินเล่อก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขารับเสื้อนวมบุฝ้ายที่เย็บซ่อมเสร็จแล้วจากมือซ่งหย่าฉินมาสวม แล้วหันหลังเดินตรงไปยังห้องโถงด้านนอกทันที

เขาผลักประตูออกไปพร้อมกับพี่เมียอย่างซ่งต้าหย่ง ออกจากบ้านพ่อตา

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน

เฉินเล่อก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของหนิวหนิวดังแว่วออกมาจากข้างใน

"พ่อจ๋า... ฮือๆๆ... หนูจะเอาพ่อ..."