ตอนที่ 54 ดึกดื่นค่ำมืดไปเจอตัวอะไรเข้า

พอได้ยินเสียงหนิวหนิวร้องไห้ ตาของเฉินเล่อก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขานึกเกลียดตัวเองเหลือเกินว่าเมื่อก่อนทำไมถึงได้สารเลวขนาดนั้น

ลูกสาวดีขนาดนี้ เป็นเหมือนเสื้อนวมตัวน้อยคอยให้อุ่นกายแท้ ๆ นั่นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองแท้ ๆ ทำไมถึงได้รังเกียจรังงอนลงคอ?

เป็นลูกสาวแล้วมันทำไมกัน?

ถ้าให้เฉินเล่อมองตอนนี้ ลูกสาวไม่ได้ด้อยไปกว่าลูกชายเลยสักนิด

"ดูทำหน้าเข้าสิ เพิ่งจะมารู้ว่ามีลูกสาวมันดี ตอนก่อนหน้านี้มัวไปคิดอะไรอยู่!"

"ฉันขอบอกแกไว้เลยนะเฉินเล่อ อย่ามาเสแสร้งแกล้งทำ ทำตัวเป็นคนดีได้ไม่กี่วันก็คิดว่าทุกคนจะเชื่อแกงั้นสิ สองตาใต้คิ้วของฉันซ่งต้าหย่งคู่นี้ไม่ได้มีไว้ประดับหน้าเฉย ๆ หรอกนะ... เด็กมันหลอกง่าย แต่พวกผู้ใหญ่ไม่ได้ต้มหมูง่ายปานนั้น"

"ฉันไม่สนหรอกว่าต่อไปแกจะเป็นยังไง แกจะทำตัวเป็นคนหรือเป็นผีมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา แต่ถ้าแกบังอาจมารังแกน้องสาวฉัน... รังแกลูกพี่ลูกน้องหลานสาวฉันล่ะก็ รับรองว่าไม่จบง่าย ๆ แน่!"

"รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวเด็กมันก็งอแงไม่ยอมอีกหรอก..." ซ่งต้าหย่งทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งแล้วก็ลากเฉินเล่อเดินออกไปข้างนอก

เฉินเล่อกับซ่งต้าหย่งเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไปหยก ๆ

ในบ้านของพ่อเฒ่าซ่งก็เริ่มตั้งวงคุยกันทันที

จางกุ้ยจือชะเง้อออกไปดูรอบหนึ่ง แล้วถึงเดินยิ้มแป้นกลับเข้ามาในห้อง นั่งแหมะลงบนขอบเตียงคัง

"ฉันว่านะพ่อ คราวนี้ดูเจ้าเฉินเล่อมันน่าจะคิดได้จริง ๆ แล้วล่ะ พ่อก็อย่าไปคอยด่ามันนักเลย!"

"ผัวเมียเขาจะแยกกันอยู่นาน ๆ ไม่ได้หรอก นานเข้าเดี๋ยวความผูกพันมันจะจืดจาง อุตส่าห์เห็นมันมีแววดีขึ้น ขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวที่บ้าน เดี๋ยวก็กลับไปเหลวไหลอีกหรอก!"

"ฉันดูแล้วคราวนี้มันมีเค้าว่าจะดีจริง ๆ นะ!"

พอจางกุ้ยจือพูดจบ ซ่งจื้อกังก็เบิกตากว้าง ทำปากเบะไม่หยุด รู้สึกว่าเรื่องมันคงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น เจ้าเฉินเล่อคนนี้ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งหรอกที่ทำตัวดีแล้วกลับไปเลว พอเลวเสร็จก็กลับมาทำเป็นดีขึ้นมาใหม่ สุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่เพราะในกระเป๋าไม่มีเงินสักแดง ขึ้นบ่อนเล่นพนันไม่ได้ จนคันไม้คันมือหรอกหรือ

มันเคยมาบีบน้ำตาแกล้งทำน่าสงสารที่บ้านนี้ตั้งกี่หน นึกถึงตอนที่โดนลูกเขยล้างผลาญคนนี้ต้มเปื่อยมาหลายครั้ง เขาก็โมโหจนแทบคลั่ง...

อุตส่าห์ยกลูกสาวดี ๆ ให้ไป ตัวเองยังไม่เคยตีสักแอะ แต่มันทำกับลูกสาวยังไงบ้าง?

"ผู้หญิงอย่างแกจะไปรู้ประสาอะไร ตาถั่วมองอะไรออกที่ไหน ไอ้ตัวผลาญนั่นมันแกล้งทำเป็นคนดีทั้งเพ"

"เมื่อก่อนตอนอยากได้เงินจากบ้านเราไปเล่นการพนัน มันไม่ได้งัดทุกเล่ห์เหลี่ยมออกมาหรอกเรอะ ทั้งคุกเข่าโขกหัว ทั้งสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะ..."

"สุดท้ายแล้วเป็นไง สันดานเดิมมันเปลี่ยนได้ที่ไหน คราวนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ห้ามยอมให้ลูกสาวกลับไปทนทุกข์ทรมานกับมันง่าย ๆ เด็ดขาด ไม่ว่ามันจะกลับตัวได้จริงหรือไม่ ก็ต้องปล่อยให้มันดิ้นรนสร้างตัวไปก่อน อย่างน้อยก็ต้องให้พอดูเป็นผู้เป็นคน..."

"ไม่อย่างนั้นแกจะวางใจให้ลูกสาวกับหลานสาวกลับไปกับมันได้ยังไง?" ซ่งจื้อกังเคาะขี้เถ้าจากกล้องยาสูบ แล้วยัดเส้นยาสูบอันใหม่เข้าไปอีกรอบ

ซ่งหย่าฉินที่อยู่ข้าง ๆ แม้กำลังก้มหน้าก้มตาเย็บพื้นรองเท้าผ้า แต่หูสองข้างแทบจะผึ่งคอยฟังท่าทีของพ่อกับแม่

เธอเองก็อยากรู้ว่าพ่อกับแม่คิดเห็นอย่างไรกันแน่...

ในใจรู้ดีว่าพ่อแม่ล้วนหวังดีกับตนทั้งนั้น!

"เอาเถอะ ๆ พ่อพูดถูก ฉันมันคนมองการณ์สั้นเองแหละ..."

"ลูกเอ๋ย คราวนี้ต้องฟังพ่อนะ อยู่บ้านให้ใจเย็น ๆ นานขึ้นอีกหน่อย คอยดูพฤติกรรมเจ้าหนุ่มนั่นไปก่อน!" จางกุ้ยจือกลัวที่สุดว่าลูกสาวจะทนคิดถึงผัวไม่ไหว จึงเอ่ยปากเตือนสติไปคำหนึ่ง

"ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงนะ"

"อีกอย่างที่พ่อพูดก็มีเหตุผลมาก ตราบใดที่เขายอมกลับตัว ต่อให้นานแค่ไหนฉันก็รอได้ แต่ถ้าเขาไม่เปลี่ยน... ฉันกลับไปก็มีแต่จะทำให้พ่อกับแม่ต้องคอยเป็นห่วงไปด้วยเปล่า ๆ!"

ซ่งหย่าฉินเป็นคนมีเหตุผลและกตัญญูมาก ก่อนหน้านี้ก็สร้างเรื่องวุ่นวายให้ทางบ้านเดิมมาเยอะแล้ว ถ้าคราวนี้ยอมแพ้กลางคัน ใจไม่แข็งพอ หูเบาใจอ่อน ยอมให้เฉินเล่อมารับกลับไปอีก

แล้วถ้าผ่านไปสักพัก เจ้าบ้านั่นกลับมาลายออกเหมือนเดิม เธอจะมีหน้ากลับมาพึ่งพาพ่อแม่ได้ยังไง

ทุกครั้งที่กลับมา พวกผู้หญิงข้างบ้านละแวกใกล้เคียง ในหมู่บ้านนอกหมู่บ้าน ต่างก็พากันนินทาลับหลัง เอาไปพูดกันปากต่อปาก ถ้อยคำที่พ่นออกมามันช่างระคายหูเหลือเกิน!

พ่อกับแม่ต้องพลอยก้มหน้าสู้หน้าใครในหมู่บ้านไม่ได้ ก็เพราะเรื่องไม่เอาไหนของเธอนี่แหละ

"ลูกสาว คราวนี้ต้องเด็ดเดี่ยวเข้าไว้ พ่อกับพี่ชายของลูกจะเป็นหลักพึ่งพิงให้เอง!"

ซ่งจื้อกังพูดจบก็ปีนขึ้นไปบนคัง หยิบผ้านวมลงมาจากตู้หัวคังแล้วเริ่มปูที่นอน

ในชนบทตงเป่ยสมัยก่อน พอถึงเวลาหกโมงหนึ่งทุ่ม ยิ่งหน้าหนาวที่ฟ้ามืดเร็วด้วยแล้ว ทุกบ้านต่างก็เข้านอนกันแต่หัวค่ำ

ส่วนเฉินเล่ออีกทางหนึ่งไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านตัวเองในทันที คืนนี้เขาตั้งใจจะกลับไปค้างที่บ้านพ่อแม่ พร้อมกับเอาเนื้อก้อนนี้ไปส่งให้ด้วย

ระหว่างทางกลับ เขายังคงนึกถึงเจ้าลูกเสือบนเขาของหมู่บ้านชีหลี่ถุนตัวนั้นอยู่...

ถ้าล่าเจ้าตัวนี้ได้ แค่หนังของมันอย่างเดียวก็ขายได้ราคางามแล้ว

เพียงแต่ลูกเสือไม่ได้ล่าง่ายขนาดนั้น อันตรายรอบด้านสูงลิ่ว โดยเฉพาะสำหรับนายพราน ล่าหมูป่าสามตัวยังไม่แน่ว่าจะล่าลูกเสือได้สักตัว ของพรรค์นี้มันแล้วแต่โชคชะตาจริงๆ

หากพลั้งเผลอแม้แต่นิดเดียว โดนกรงเล็บมันตะปบทีเดียวก็เป็นแผลเหวอะหวะหลายทาง

กัดจมเขี้ยวทีเดียวเนื้อหายไปเป็นก้อน!

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา มีนายพรานไม่เจียมตัวตั้งกี่คน พอเห็นลูกเสือตัวนี้เข้า ในหัวก็คิดแต่จะล่าเอาหนังไปแลกเงิน แต่ผลสุดท้ายกลับต้องทิ้งชีวิตไว้ในป่า

หมู่บ้านชีหลี่ถุนอยู่ห่างจากหมู่บ้านฉางหลินพอสมควร กะดูแล้วกว่าจะถึงบ้านพ่อก็คงราวๆ ทุ่มกว่า

ยังดีที่คืนนี้หิมะไม่ตก ดวงจันทร์ดวงโต แสงจันทร์ที่สะท้อนกับพื้นหิมะส่องสว่างไปทั่วบริเวณ

เฉินเล่อกระชับกระสอบป่านใบเล็กบนบ่าให้แน่นขึ้น แล้วก้มหน้าเดินหลบลมหนาวฝ่าดงหิมะอันกว้างใหญ่ เดินไปเดินมาอยู่นั้น!

จู่ๆ เฉินเล่อก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวมาจากด้านหลัง พอหันขวับกลับไป ใบหน้าก็ชนเข้ากับกระสอบที่พาดอยู่บนบ่าเต็มแรง

จากนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง ร่างทั้งร่างเสียหลักล้มคะมำลงบนพื้นหิมะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเฉินเล่อใจหายวาบ ขนหัวลุกชันไปทั้งตัว!

ดึกดื่นค่ำมืดเพิ่งออกมาจากหมู่บ้านชีหลี่ถุน คงไม่ใช่ว่ามาเจอกับเจ้าลูกเสือตัวร้ายนั่นเข้าหรอกนะ?

บนตัวไม่มีอาวุธอะไรเลย นอกจากมีดที่เหน็บไว้ตรงเอวเล่มเดียว หากมาเจอเข้ากับลูกเสือจริงๆ วันนี้คงได้ทิ้งชีวิตไว้ตรงนี้แน่ พอนึกถึงตรงนี้เฉินเล่อก็เย็นวาบไปทั้งสันหลัง ขนลุกเกลียว!

ความรู้สึกถึงวิกฤตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายทันที!

เขาอาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ กลิ้งตัวไปบนพื้นหิมะหนึ่งตลบ กระสอบใส่เนื้อถูกเหวี่ยงทิ้งไปข้างๆ และตามสัญชาตญาณเขาสัมผัสได้ถึงเสียงลมหวีดหวิวเฉียดผ่านข้างหู เฉินเล่อจึงยกแขนขึ้นมาป้องไว้ทันควัน!

ทีแรกนึกว่าเจอลูกเสือกระโจนใส่เข้าจริงๆ ในใจก็พลันเดือดพล่านด้วยความดุดันขึ้นมา!

คิดจะแลกหมัดวัดดวงกับเจ้าลูกเสือตัวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!

เจอตัวพรรค์นี้จะปอดแหกไม่ได้เด็ดขาด ขืนขี้ขลาดก็มีแต่ตายสถานเดียว สู้ยิบตาเท่านั้นถึงจะมีหวังรอด!

หัวใจของเฉินเล่อเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลอง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง เตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายที่กำลังจะมาถึง!

เขารู้สึกได้เพียงว่ามีตัวอะไรบางอย่างพุ่งปราดข้ามหัวไป เฉินเล่อรีบลุกขึ้นมาแล้วเพ่งมองไปข้างหน้าทันที!

จากนั้นก็เห็นเงาดำสองสายกำลังเคลื่อนไหวผ่านลานหิมะเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พอดูจากท่วงท่าและกลิ่นแล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่ลูกเสือ เฉินเล่อถึงได้ถอนหายใจโล่งอก!

เขาชักมีดกับไฟฉายกระบองออกมาจากเอว พอกดเปิดสวิตช์ แสงไฟก็สาดส่องไปทางด้านหน้า วินาทีต่อมาเฉินเล่อก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน!