ตอนที่ 55 อายุเจ็ดสิบยังมีบ้าน อายุแปดสิบยังมีแม่ นั่นแหละคือความสุขที่สุด!

นี่มันลูกเสือที่ไหนกัน ไอ้ตัวที่เพิ่งพุ่งชนเขาเมื่อกี้ ก็คือไอ้ตัวตรงหน้านี้ไม่ใช่เรอะ?

วิกฤตคลี่คลายลงในพริบตา เมื่อเฉินเล่อเห็นไอ้ตัวตรงหน้านี้ ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

ปรากฏว่ามีกวางโรว์เซ่อสองตัวยืนอยู่ไม่ไกล ลำตัวของพวกมันปกคลุมด้วยขนสั้นสีน้ำตาลเทา ตัดกับพื้นหิมะจนดูเก้งก้างงุ่มง่ามชอบกล

ส่วนหัวของกวางโรว์ค่อนข้างโต ดวงตากลมโตบ้องแบ๊ว ตอนนี้กำลังจ้องมองเฉินเล่อด้วยความตื่นตระหนก ราวกับกำลังงุนงงกับแสงสว่างและมนุษย์แปลกหน้าที่จู่ๆ ก็โผล่มา

หูของพวกมันตั้งชัน ขยับหมุนไปมาเป็นระยะ คล้ายกำลังเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวรอบข้าง ขาเรียวยาวทั้งสี่สั่นระริก เห็นได้ชัดว่ากำลังตกใจกลัว

กวางโรว์เซ่อสองตัวนี้ ตัวหนึ่งตัวใหญ่กว่าหน่อย น่าจะเป็นตัวโตเต็มวัย ส่วนอีกตัวดูยังละอ่อน น่าจะเป็นลูกของมัน

ลำตัวของพวกมันหดเกร็งเล็กน้อยท่ามกลางลมหนาว หางสั้นกุดแนบชิดติดบั้นท้าย เฉินเล่อสังเกตเห็นว่ากีบเท้าของพวกมันกว้างและทรงพลัง ซึ่งเป็นลักษณะทางกายภาพที่ปรับตัวมาเพื่อให้เดินบนหิมะได้โดยไม่จมง่ายๆ

ภายใต้แสงไฟสาดส่อง แววตาของพวกมันเผยความไร้เดียงสาและสับสนงุนงงออกมาอย่างชัดเจน ไม่มีเค้าความบุ่มบ่ามมุทะลุเหมือนตอนที่พุ่งชนเฉินเล่อเมื่อครู่เลยสักนิด

เฉินเล่อมองกวางโรว์เซ่อสองตัวนี้แล้ว ในใจก็อดทอดถอนใจอย่างบอกไม่ถูกไม่ได้

ดึกดื่นค่ำมืด นึกว่าสิ่งที่พุ่งชนตัวเองจะเป็นลูกเสือ ที่แท้ดันเป็นแค่กวางโรว์สองตัวเนี่ยนะ!

เฉินเล่อที่ลุกขึ้นมาจากพื้นสบถพึมพำ เมื่อเห็นว่ากวางโรว์เซ่อสองตัวข้างหน้ายังไม่ขยับหนี เขาก็ค้อมตัวลง ถือมีดไว้ แล้วคว้ากระสอบป่านขึ้นมาเทเนื้อข้างในออกก่อน

จากนั้นก็คาบไฟฉายไว้ในปาก ค่อยๆ ย่องคลำทางเข้าไปหากวางโรว์สองตัวนั้น

ปกติหน้าหนาวไอ้สัตว์พวกนี้ก็ทึ่มอยู่แล้ว เมื่อกี้ยังวิ่งชนเฉินเล่อเข้าให้อีก เหมือนคนตาบอดคลำทางไม่มีผิด!

เฉินเล่อตื่นเต้นในใจ ไม่นึกเลยว่าระหว่างทางไปบ้านพ่อจะมาเจอกับไอ้พวกนี้เข้า

สองรอบก่อนที่ขึ้นเขาปั้นลาจื่อไม่เจอกวางโรว์เซ่อเลยสักตัว วันนี้ถือว่าลาภลอยแท้ๆ

เฉินเล่อพยายามผ่อนฝีเท้าให้เบาที่สุด เพราะกลัวว่าจะทำให้พวกมันตื่นตกใจ

เขาขยับเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะห่างที่ร่นสั้นลง พออยู่ห่างจากกวางโรว์เซ่อเพียงไม่กี่เมตร ตัวหนึ่งดูเหมือนจะรับรู้ถึงอันตราย จึงหันหลังขวับแล้วโกยแน่บไปทันที

แต่อีกตัวกลับเหมือนตกใจจนเซ่อ ถึงกับพุ่งตรงเข้ามาทางเฉินเล่อเสียอย่างนั้น

เฉินเล่อแอบดีใจในใจ ไอ้กวางโรว์เซ่อนี่สมคำร่ำลือจริงๆ เล่นส่งตัวเองมาถึงที่เลย

เขารีบเบี่ยงตัวหลบแรงกระแทกของมัน พร้อมกับยื่นมือทั้งสองข้างออกไปอย่างรวดเร็ว หวังจะคว้าเขาของมันไว้

ทว่าปฏิกิริยาของกวางโรว์ก็ถือว่าว่องไวอยู่ ในจังหวะที่จวนเจียนจะชนถูกเฉินเล่อนั้น มันก็ก้มหัวลงอย่างแรง เอาเขาขวิดเข้าที่ท้องของเฉินเล่อ

เฉินเล่อเจ็บจุก แต่การเคลื่อนไหวในมือไม่ได้หยุดชะงัก เขาอาศัยจังหวะนั้นคว้าเขาของกวางโรว์ไว้แน่นแล้วออกแรงดึง ทุ่มมันล้มลงกับพื้น

จากนั้นก็รีบดึงกระสอบป่านออกมา สวมคลุมหัวของมันทันที

กวางโรว์เซ่อดิ้นรนอยู่ในกระสอบป่าน สี่กีบถีบไปทั่ว แต่เฉินเล่อใช้ร่างกายกดทับแรงส่วนใหญ่ของมันไว้แล้ว ทำให้มันดิ้นไม่หลุด

เฉินเล่อยกมีดในมือขึ้น เล็งไปที่คอของมันแล้วแทงลงไปหลายที

เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาทันที แรงดิ้นของกวางโรว์ค่อยๆ แผ่วลง กระทั่งนอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นหิมะในที่สุด

เฉินเล่อถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในผลงาน

เขาลุกขึ้นยืน มองไปยังทิศทางที่กวางโรว์อีกตัววิ่งหนีไป พลางส่ายหัวแล้วคิดในใจว่า "ถือว่าแกวิ่งไวนะ" จากนั้นก็เริ่มเก็บกวาดของที่ล่าได้ เขาลากซากกวางโรว์ไปไว้ข้างๆ แล้วเก็บเนื้อที่กระจายอยู่บนหิมะยัดกลับเข้าไปในกระสอบป่านอีกครั้ง

เฉินเล่อแบกกระสอบป่านขึ้นบ่า สัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันหนักอึ้ง ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มพึงพอใจ

เที่ยวนี้ถือว่าไม่เสียเที่ยวจริงๆ ล่ากวางโรว์เซ่อได้ตัวหนึ่ง ก็นับเป็นโชคลาภที่ไม่คาดฝันแล้ว

เขากระชับเสื้อผ้าบนร่างให้แน่นขึ้นเพื่อต้านทานลมหนาวที่พัดกระหน่ำ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังบ้านพ่อแม่ต่อไป

ตลอดทาง เฉินเล่อรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขารู้ดีว่าพอล่ากวางโรว์เซ่อตัวนี้มาได้ เสบียงของที่บ้านในฤดูหนาวปีนี้ก็มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกเปลาะหนึ่ง

แบกกวางโรว์ตัวหนึ่งเดินมาอีกพักใหญ่ โชคยังดีที่ร่างกายแข็งแรงพอ ไม่อย่างนั้นคงแบกไม่ไหวจริงๆ!

ระยะทางสามสี่ลี้บนพื้นหิมะดูยาวไกลเป็นพิเศษ

ในที่สุดเฉินเล่อก็มาถึงหมู่บ้านฉางหลิน ยามนี้ดึกสงัดแล้ว แทบทุกบ้านต่างดับไฟนอนกันหมด ทั้งหมู่บ้านจมอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงบ

เขาเดินตามเส้นทางในความทรงจำ จนกระทั่งพบบ้านของพ่อแม่

บ้านเก่าหลังนั้นดูโดดเดี่ยวอ้างว้างอย่างยิ่งท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บที่มีหิมะขาวโพลน ผนังดินผุพังจนมีรอยแหว่งวิ่นอยู่ทั่ว ประหนึ่งกำลังบอกเล่าถึงการถูกกาลเวลากัดกร่อนอย่างไร้ความปรานี!

ประตูรั้วไม้ก็ผุพังไปนานแล้ว ทั้งยังเต็มไปด้วยรอยแตก ราวกับลมพัดมาวูบเดียวก็พร้อมจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อ

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นประจักษ์พยานอันเงียบงันถึงความยากจนข้นแค้นและยากลำบากของครอบครัวนี้

ความรู้สึกผิดพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจของเฉินเล่อ ในฐานะลูก เขาไม่อาจนำพาชีวิตที่ดีกว่านี้มาให้พ่อแม่ได้ ซ้ำยังทำให้พวกท่านต้องมาพลอยลำบากไปด้วย

หน้าต่างของตัวบ้านไม่มีแสงไฟลอดออกมาแม้แต่น้อย ภายในเรือนมืดสนิท

เฉินเล่อถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาโยนกวางโรว์เข้าไปในลานบ้านก่อน เพียงได้ยินเสียงของหนักตกกระทบพื้นดังตุบ จากนั้นจึงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย พยายามปีนข้ามกำแพงดินเตี้ยๆ นั่น แล้วกระโดดลงไปในลานบ้านอย่างเงียบเชียบ

ลมหนาวพัดกรรโชกมา หอบเอาเกล็ดหิมะปลิวมาปะทะใบหน้า จนทำให้เขาต้องหดคอลงด้วยความหนาว

เขาเดินไปที่หน้าต่าง ลองใช้มือเคาะขอบหน้าต่างเบาๆ สองสามที ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนข้างในตกใจ

"พ่อครับ แม่ครับ ผมเอง เฉินเล่อครับ" เขากดเสียงต่ำ เอ่ยเรียกเบาๆ

แม้เสียงจะไม่ดัง ทว่าในค่ำคืนอันเงียบสงัดเช่นนี้กลับฟังดูชัดเจนยิ่งนัก

หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทั้งคาดหวังและประหม่า ไม่รู้ว่าเมื่อพ่อแม่ได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานานนี้แล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้างในก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เฉินเล่อเคาะหน้าต่างอีกครั้ง หนนี้ลงน้ำหนักมือเพิ่มขึ้นเล็กน้อย "พ่อ แม่ เปิดประตูหน่อยครับ ผมกลับมาแล้ว"

ในที่สุด ข้างในก็มีเสียงขยับแผ่วเบาดังขึ้นมา คล้ายมีใครบางคนกำลังค่อยๆ ลุกขึ้น เสียงฝีเท้าดังจากไกลเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

จากนั้น เสียงปลดกลอนประตูก็ดังทำลายความเงียบสงัดของค่ำคืน ประตูเปิดออกเสียงดังเอี๊ยด แสงไฟริบหรี่ส่องลอดออกมาจากในห้อง เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตาและดูแก่ชราลงไปบ้าง

หญิงผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่แท้ๆ ผู้เป็นคนที่เฉินเล่อเฝ้าคิดถึงและห่วงหาอยู่ทุกลมหายใจมาตลอดสองชาตินั่นเอง!

ผู้เป็นแม่ กัวสี่เฟิ่ง สวมเสื้อนวมตัวเก่าคลุมกาย มือถือตะเกียงน้ำมันก๊าดที่มีเปลวไฟริบหรี่ไหวระริก ค่อยๆ เดินก้าวออกมา

นางหรี่ตา พยายามเพ่งมองให้ชัดเจนใต้แสงไฟสลัว เพราะตอนที่อยู่ในห้องยังนึกว่าตัวเองฝันไป ช่วงนี้คิดถึงลูกชายมากเหลือเกิน จนกระทั่งในฝันยังได้ยินเสียงลูกเรียกหา

ทว่าครั้นเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูคือเฉินเล่อ แววตาของนางก็พลันสว่างวาบขึ้นมาในทันใด ราวกับความเหนื่อยล้าและความทุกข์ระทมทั้งมวลได้มลายหายไปจนสิ้นในพริบตานี้

"เจ้าสาม... แกจริงๆ หรือเนี่ย" น้ำเสียงของผู้เป็นแม่สั่นเครือ ตะเกียงน้ำมันก๊าดในมือพลอยสั่นไหวตามไปด้วย

นางรีบก้าวเท้าเข้ามาหา ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ

หลายปีมานี้ ลูกชายแตกหักกับผู้เป็นพ่อจนต้องแยกบ้านออกไป นางซึ่งเป็นแม่ต้องติดอยู่ตรงกลาง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ทุกครั้งที่แอบคิดถึงลูก ก็มักจะแอบร้องไห้อยู่ข้างหลังเสมอ แต่ก็ไม่กล้าไปขัดใจสามี

บัดนี้ได้เห็นลูกชายมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน ความคิดถึงและความห่วงหาก็พรั่งพรูขึ้นมาในใจ จนแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"แม่ครับ ผมเอง ผมกลับมาแล้ว" เฉินเล่อรีบก้าวเข้าไปประคองแม่ไว้ พลันเห็นร่างผอมบางของนางสั่นเทาอยู่กลางลมหนาว ใจเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมา

สภาพอากาศข้างนอกหนาวเหน็บจนแทบเสียดกระดูก อุณหภูมิติดลบกว่าสามสิบองศา ทว่าแม่กลับสวมเพียงเสื้อนวมตัวเก่าๆ แค่ตัวเดียว ย่อมไม่อาจต้านทานความหนาวจัดนี้ได้เลย

เขาจูงมือแม่โดยไม่ลังเล แล้วพาก้าวเดินเข้าไปในบ้าน

"รีบเข้าบ้านเถอะครับ ข้างนอกหนาวมาก" เฉินเล่อเอ่ยพลางเอาตัวเข้าบังแม่ไว้ด้านหลังอย่างมิดชิด ด้วยกลัวว่านางจะถูกลมหนาวพัดโดน

เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง แม้ว่าข้างในจะไม่ได้อบอุ่นนัก แต่อย่างน้อยก็ช่วยกำบังลมหนาวอันแหลมคมจากข้างนอกได้

เฉินเล่อรีบปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองผู้เป็นแม่ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมปะปนอยู่ในอกจนยากจะบรรยาย