ตอนที่ 56 เหตุผลที่ไม่ยอมให้เขาเข้าป่าล่าสัตว์

"แม่ครับ ทำไมใส่เสื้อผ้าบางแค่นี้แล้วออกไปล่ะ หนาวขนาดนี้ ถ้าล้มป่วยขึ้นมาจะทำยังไง" น้ำเสียงของเฉินเล่อแฝงแววตำหนิอยู่บ้าง ทว่าเจือความปวดใจไว้มากกว่า

เขามองดูใบหน้ากร้านแดดกร้านลมของผู้เป็นแม่ ริ้วรอยตรงหางตากับเบ้าตาที่ลึกโหล ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความยากลำบากตลอดหลายปีที่ผ่านมา

กัวสี่เฟิ่งตบหลังมือเฉินเล่อเบา ๆ พยายามกลั้นน้ำตาไว้พลางเอ่ย "ไม่เป็นไรหรอก แม่ไม่หนาว แค่ลูกกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว"

นางจูงเฉินเล่อไปนั่งลงข้างเตียงเตา แววตาเปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่เอ็นดูและความห่วงใย "แกไม่ได้กลับมาตั้งเท่าไหร่แล้ว ปีใหม่ปีกลายก็ไม่ยอมอยู่บ้าน แม่กับพ่อของแกคิดถึงแกทุกวัน เฝ้าคอยว่าเมื่อไหร่แกจะกลับมาดูบ้านบ้าง"

เฉินเล่อก้มหน้าลง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เขารู้ดีว่าหลายปีมานี้ตนเองทำให้พ่อแม่ต้องทุกข์ใจแทบขาด โดยเฉพาะแม่ที่ต้องคอยอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับลูกจนต้องกล้ำกลืนความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่น้อย

ในยามนี้ เขาแอบสาบานในใจว่าจะต้องชดเชยให้ทั้งสองคนเป็นอย่างดี ต้องให้พ่อแม่ได้อยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องตรากตรำทนทุกข์อีกต่อไป

"พ่อล่ะครับ"

"ป่านนี้แล้ว ทำไมพ่อยังไม่กลับมาอีก" การกลับบ้านมาคราวนี้ สิ่งที่เฉินเล่อกลัวที่สุดก็คือการเจอหน้าพ่อแล้วจะมองหน้ากันไม่ติด

ถึงขนาดแอบคิดไปว่า ยังไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตูบ้านก็อาจจะโดนพ่อถือพลั่วไล่ฟาดออกมาแล้ว

ทว่าพอเดินเข้ามาถึงเพิ่งรู้ว่า เฉินเป่าไฉผู้เป็นพ่อไม่ได้อยู่บ้านเลยด้วยซ้ำ...

ต้องรู้ไว้ว่าคนที่เฉินเล่อกลัวที่สุดก็คือพ่อนี่แหละ ภายนอกดูเข้มงวดดุดัน แต่ความจริงเนื้อในเป็นคนคิดการณ์ลึกซึ้ง

มีสารพัดวิธีที่จะจัดการกับเขา

ตั้งแต่เด็กเวลาไปก่อเรื่องข้างนอกมาก็ไม่เคยรอดโดนตีเลยสักครั้ง แถมโดนตีเสร็จแล้วยังต้องก้มหัวขอโทษ ยอมจำนนอย่างราบคาบทุกทีไป!

"ก็วันนี้น่ะสิ... พ่อแกเขาไปช่วยงานคนอื่นที่คอมมูนโน้น เป็นญาติสนิทมิตรสหายกัน พวกเราจะไม่ช่วยก็ไม่ได้!"

"ฝีมือช่างของพ่อแก ทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้านแถวนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้ ประจวบเหมาะกับเขามีงานเลี้ยงวันเกิดใหญ่ คิดว่าคงโดนรั้งตัวให้อยู่กินเหล้าต่อนั่นแหละ"

"แม่ว่าก็คงใกล้กลับมาแล้วละ เจ้าสาม แกฟังแม่นะ ถือว่าแม่ขอร้องเถอะ เดี๋ยวพ่อแกกลับมาไม่ว่าเขาจะพูดจาไม่เข้าหูยังไง แกก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ เห็นแก่หน้าแม่... ได้ไหมลูก"

พอพูดถึงตรงนี้ กัวสี่เฟิ่งก็กุมมือเฉินเล่อไว้แน่น น้ำเสียงแทบจะกลายเป็นการอ้อนวอน

นางรู้นิสัยของผัวตัวเองดี และยิ่งเข้าใจลูกชายคนนี้มากกว่า ทั้งสองคนนี้ราวกับเป็นคู่อาฆาตกัน ไม่เจอกันยังพอทำเนา แต่พอเจอหน้าทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที!

ถึงเฉินเล่อจะไม่กล้าลงไม้ลงมือกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง แต่พอสันดานดื้อดึงกำเริบขึ้นมาก็น่ากลัวไม่เบา

ยิ่งไปกว่านั้น สองสามปีมานี้ลูกชายก็ไม่รู้เป็นบ้าอะไร เหมือนผีเข้าสิง เพียงเพราะเมียคลอดลูกสาวออกมา ก็หันไปติดนิสัยชั่วร้ายทุกรูปแบบ

กินเหล้าเมายา เล่นการพนัน ตบตีเมียด่าทอลูก จนเรื่องแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านแถบนี้ โดนชาวบ้านหัวเราะเยาะเย้ยมานักต่อนัก

ทว่าคนเป็นแม่ได้แต่มองดูด้วยความชอกช้ำใจ ช่วยอะไรก็ไม่ได้ พอจะเอ่ยปากเตือนสักสองสามคำ ลูกชายก็รำคาญว่าขี้บ่น มันไม่ได้ผลเลยสักนิด ได้แต่นั่งกระวนกระวายใจอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

ในใจยิ่งห่วงลูกสะใภ้กับหลานสาวจนใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คนเราพอมันแก่ตัวลง ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ!

ถึงคราวต้องคอยดูสีหน้าลูกชาย... แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

กินไม่ได้นอนไม่หลับ มัวแต่ห่วงว่าลูกชายจะไปก่อเรื่องก่อราวข้างนอก...

ยังไงเสีย ตระกูลเฉินก็มีลูกชายสืบสกุลอยู่แค่คนเดียวนี่นา!

แม้ภายนอกสามีจะดูเข้มงวดดุดัน นั่นก็เพราะเคยตั้งความหวังไว้กับลูกชายไว้สูงลิ่ว แต่สุดท้ายกลับพังทลายไม่เป็นท่า ต้องทนมองดูลูกชายหลงเดินทางผิด กลายเป็นผีพนัน เป็นไอ้ลูกทรพีล้างผลาญในสายตาคนอื่น

จิตใจของคนเป็นพ่อเป็นแม่ มันเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

"แม่ครับ ผมไม่ทะเลาะกับพ่อหรอก..."

"ผมกลับตัวกลับใจแล้ว ไม่เล่นการพนันอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากจะสร้างครอบครัวให้อยู่ดีมีสุข กตัญญูต่อแม่กับพ่อให้ดี ๆ ปฏิบัติต่อเมียกับลูกให้ดี..."

"ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับผม!" เฉินเล่อบีบมือแม่ไว้แน่น หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม่ต้องคอยพูดจากับเขาด้วยความระมัดระวังขนาดนี้

ดูเหมือนว่า...

คงเป็นคืนกินข้าวส่งท้ายปีเก่าของปีกลายนั่นเอง ที่เขาบันดาลโทสะคว่ำโต๊ะอาหารทิ้ง และนั่นก็เป็นชนวนเหตุที่ทำให้แตกหักกับครอบครัวอย่างสิ้นเชิง

พ่อประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา ทั้งยังห้ามไม่ให้แม่แวะไปหา และไม่ยอมให้เขาก้าวเท้าเหยียบเข้าบ้านหลังนี้อีกต่อไป

ต้องรู้ว่าแต่ก่อนแม่ของเขาดุมาก โดยเฉพาะเวลาโมโหขึ้นมา แม้แต่พ่ออย่างเฉินเป่าไฉยังต้องหวั่นเกรง

ทว่ายามต้องเผชิญหน้ากับลูกชายตัวเองเพียงลำพัง ผู้หญิงใจเด็ดคนนี้กลับกลายเป็นระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้

ด้วยกลัวว่าหากพูดอะไรผิดหู ลูกชายไม่พอใจฟังแล้วจะสะบัดก้นหนีไป

พอนึกย้อนไปถึงชาติก่อน เฉินเล่อกลับมาบ้านเดิม มองดูบ้านเก่าซอมซ่อ หวนรำลึกถึงเรื่องราวทีละเล็กละน้อยในวัยเด็ก ทว่าผู้เฒ่าทั้งสองกลับไม่อยู่แล้ว

ยามพ่อแม่ยังอยู่ ยังมีบ้านให้กลับ!

ยามพ่อแม่ลาจาก เหลือเพียงทางกลับที่ว่างเปล่า

ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือ ยามที่เธอกลับถึงบ้าน ตะโกนเรียกพ่อสักคำ เรียกแม่สักคำ แล้วมีเสียงขานรับ มีคนยิ้มแย้มทำกับข้าวร้อนๆ รอรับอยู่

"อืม เจ้าสามของแม่รู้ความแล้ว รู้จักห่วงแม่แล้ว!"

"แม่เชื่อแก จากนี้ไปอย่าไปเล่นการพนันอีกนะ ตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตครอบครัวไป มีทั้งเมียทั้งลูกสาวที่ดีขนาดนั้น..."

"คนเราต้องรู้จักพอนะ!" กัวสี่เฟิ่งได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ ไม่ต้องบอกเลยว่าปลาบปลื้มใจเพียงใด นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นปาดน้ำตาตรงหางตา

แม้คำโกหกพรรค์นี้นางจะเคยได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ว่าลูกชายจะพูดอะไร นางก็พร้อมจะเชื่อ

นั่นคือเลือดเนื้อที่หลุดออกมาจากอกนาง หากนางไม่เชื่อลูกชายแล้วจะไปเชื่อใครได้เล่า

"ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ พอดีมีเครื่องในหมูที่พ่อแกเอาหลับมาเมื่อวาน เดี๋ยวแม่ไปทำให้กิน!"

กัวสี่เฟิ่งพูดจบก็เตรียมจะลุกขึ้น ทว่าในตอนนั้นเอง เฉินเล่อก็รีบดึงแขนแม่เอาไว้

"แม่ครับ อย่าลำบากเลย ผมเพิ่งไปบ้านพ่อตามา กินอิ่มแล้วครับ!"

"ที่แวะมานี่ก็เพราะอยากเอาเนื้อพวกนี้มาให้แม่ต่างหาก!"

"สองวันนี้ผมขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ล่าไก่ฟ้ากับกระต่ายมาได้สองสามตัว ไก่ฟ้านี่ตัวอ้วนพีเชียว..."

เฉินเล่อชี้นิ้วไปยังกระสอบป่านใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นพลางเอ่ย

พอได้ยินว่าลูกชายไปกินข้าวที่บ้านพ่อตามา กัวสี่เฟิ่งก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่พอได้ยินว่าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ มุดเข้าป่าอีกแล้ว ใบหน้าของกัวสี่เฟิ่งก็ปรากฏแววกังวล รีบเปิดปากกระสอบก้มลงดูทันที

"เจ้าสาม ทำไมแกถึงขึ้นเขาไปอีกแล้วล่ะ เจอพวกหมีดำบ้างหรือเปล่า!"

"ต่อไปอย่าไปอีกเลยนะ พวกเราลองหาเส้นสายหางานในฟาร์มทำไม่ดีกว่าเหรอ หาแต้มแรงงานแบบมั่นคงปลอดภัย ถึงสิ้นปีของกินของใช้ก็พอมีพอกิน ไม่มีอันตรายอะไรด้วย ปีกลายที่ทะเลาะกับพ่อแก ก็ไม่ใช่เพราะแกรั้นจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์หรอกเรอะ"

"จริงๆ พ่อแกก็แค่กลัวแกจะเป็นอันตราย ใครใช้ให้แกเป็นลูกผู้ชายคนเดียวของตระกูลเฉินเราล่ะ ถ้าแกเป็นอะไรไป สายเลือดตระกูลเฉินก็ขาดสะบั้น พ่อแกคงไม่มีหน้าไปพบพวกบรรพบุรุษตระกูลเฉิน..."

กัวสี่เฟิ่งเห็นเนื้อกระต่ายแล้วไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด กลับกันสีหน้าของนางเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและหวาดกลัว

ทั้งยังเริ่มเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมไม่หยุด

"ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ แม่ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมโตป่านนี้แล้ว อีกอย่างตั้งแต่เด็กผมก็เห็นลุงรองล่าสัตว์มาตลอด แถมเคยตามเขาเข้าป่าล่าสัตว์ด้วย เรื่องอะไรไม่เคยเจอมาบ้างล่ะครับ"

"ก็แค่ยิงไก่ฟ้ายิงกระต่าย ไม่ได้มีอันตรายอะไรสักหน่อย..."

เฉินเล่อรีบเอ่ยปลอบ

พร้อมทั้งรับปากครั้งแล้วครั้งเล่าว่าไม่มีอันตรายใดๆ อย่างแน่นอน เพื่อไม่ให้แม่ต้องคอยเป็นห่วงตน

ต้องรู้ว่าแม่ของเขาอายุยังไม่ถึงห้าสิบปีดีด้วยซ้ำ ทว่าเพราะหลายปีมานี้ต้องคอยทุกข์ใจเรื่องของเขา จึงดูแก่ชราลงไปมาก

"งั้นแกก็ระวังตัวให้ดีนะ!"

"แล้วเรื่องนี้ อย่าให้พ่อแกรู้เด็ดขาดเลยนะ ถ้าเขารู้เข้าละก็ ได้ตีขาแกหักแน่!"

"แกก็รู้ว่าเรื่องที่เขาเกลียดที่สุดก็คือการที่แกแอบเข้าป่าไปคนเดียว ตั้งแต่เด็กแกก็ใจร้อนซุ่มซ่าม เขากลัวแกจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา!" กัวสี่เฟิ่งปากบอกว่าไม่กังวล แต่ในใจก็ยังคงเป็นห่วงจนใจหายวูบ

เมื่อเห็นว่าตาเฒ่าที่บ้านใกล้จะกลับมาแล้ว นางจึงรีบเอ่ยเตือนซ้ำอีกครั้ง

ส่วนเฉินเล่อได้ยินแล้วก็เพียงพยักหน้ารับ

เขาคิดว่าการล่าสัตว์ไม่ได้มีปัญหาอะไร ยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัวได้ อย่างไรก็ยังดีกว่าไปเล่นการพนันเป็นไหนๆ

ทว่าในใจเขาก็ยังแอบหวั่นอยู่บ้าง

ตอนปีใหม่เมื่อปีกลาย เขาแค่เปรยขึ้นมาคำเดียว เปรียบเปรยขึ้นมาแค่คำเดียวจริงๆ

เพราะคนในบ้านต่างก็ดูถูกเขา โดยเฉพาะพ่อ พอรู้เรื่องระยำตำบอนที่เขาทำไว้ข้างนอก ทั้งเล่นการพนัน ทั้งกินเหล้าเมาหยำเป ก็ยิ่งมองเขาขวางหูขวางตามากขึ้นทุกวัน

ตอนกินข้าวแม่ก็เอ่ยเตือนสติเขาอยู่สองสามคำ บอกให้หางานการที่จริงจังทำ พอถึงฤดูใบไม้ผลิก็ไปทำสัญญาเหมาที่ดินมาทำกินบ้าง!