ตอนที่ 57 พ่อผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียว

"ได้ๆๆ ผมไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วครับ!" เฉินเล่อฉีกยิ้มพลางพูด

ทันใดนั้นเอง...

ในลานบ้านก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา!

วินาทีนั้น เฉินเล่อกับกัวสี่เฟิ่งผู้เป็นแม่ต่างมองออกไปนอกหน้าต่างตามสัญชาตญาณ

จากนั้นก็เห็นคนคนหนึ่งเอามือทั้งสองข้างสอดไว้ในแขนเสื้อ โก่งหลัง สวมหมวกหนังหมา เดินพ่นไอขาวเข้ามาในบ้าน

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเฉินเป่าไฉ พ่อของเฉินเล่อ!

อดีตพรานป่าชื่อดังที่คนไม่น้อยเคยพึ่งใบบุญ บ้านไหนถ้ามีงานมงคลรับรองว่าต้องไม่พลาด ทั้งในหมู่บ้านนอกหมู่บ้านใครบ้างจะไม่รู้จัก!

ยุคก่อนหน้านั้น อดมื้อกินมื้อจริงๆ บางบ้านถึงกับต้องแทะเปลือกไม้!

เฉินเป่าไฉเป็นคนปากร้ายใจดี อีกทั้งยังมีฝีมือล่าสัตว์ พอลูกๆ ของตัวเองได้กินอิ่ม ก็ทนเห็นบ้านอื่นทนทุกข์ทรมานไม่ได้ สัตว์ที่ล่ามาได้จึงมักแบ่งให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงอยู่เสมอ

พอนานวันเข้า ชื่อเสียงนี้ก็ขจรขจายออกไป

ก็นับว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและเป็นที่เคารพคนหนึ่ง!

ตอนนี้เฉินเป่าไฉกำลังนึกแปลกใจในอก มองไปทางไหนก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลไปหมด เขาเปิดประตูบ้าน พลางรู้สึกว่ามันพิลึกอยู่บ้าง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมไฟในบ้านยังเปิดอยู่อีก?

ปกติยายแก่หลับไปตั้งนานแล้วนี่

"ยายแก่ ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่นอน ก่อนไปไม่ได้บอกหรือไงว่าไม่ต้องรอฉันน่ะ!"

เฉินเป่าไฉถอดหมวกออกแล้ว พลางปัดไอน้ำค้างแข็งบนตัว พลางเดินเข้ามาในห้อง แล้วก็ปลดผ้าพันคอที่ผูกเอวไว้ออกด้วย

พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฉินเล่อนั่งอยู่ตรงขอบเตียงคัง!

กัวสี่เฟิ่งยิ่งรีบลงจากเตียงคัง เอามือแตะแขนของเฉินเป่าไฉ พลางขยิบตาส่งสัญญาณไม่หยุด

"ลูกอุตส่าห์กลับมา..."

"ตาเฒ่าอย่าเพิ่งโวยวายได้ไหม??" กัวสี่เฟิ่งใช้น้ำเสียงเชิงอ้อนวอน

"นี่จะปีใหม่อยู่รอมร่อแล้ว แกกลับมาทำไม!"

"ที่บ้านไม่มีเงินให้แกเอาไปถลุงเล่นหรอกนะ!"

แม้เฉินเป่าไฉไม่ได้ตะเบ็งเสียงลั่น แต่ก็โยนหมวกลงบนเตียงคังอย่างส่งเดช แล้วเดินไปด้านข้างเพื่อถอดรองเท้ายางบุกำมะหยี่

ทว่าเฉินเล่อเห็นเฉินเป่าไฉเดินกะเผลกๆ อารมณ์กระอักกระอ่วนที่มีอยู่เดิมก็พลันมลายหายไป สิ้นกังวลเรื่องอื่น ใจหล่นวูบ ไม่ได้สนใจคำพูดเมื่อครู่ของพ่อเลยสักนิด

"แม่ครับ ขาของพ่อ...เป็นอะไรไปน่ะ?"

พอถูกเฉินเล่อถามแบบนี้ กัวสี่เฟิ่งก็อึกอักพูดไม่ออก ได้แต่ชี้ไปที่ขาของเฉินเป่าไฉอยู่นานสองนาน แม้คำพูดจะมาจ่อถึงปากแล้วแต่ก็ยังกลืนกลับลงไป

เฉินเล่อเหลือบมองพ่ออีกครั้ง แล้วก็พบว่าพ่อเบิกตากว้าง คล้ายกำลังส่งสัญญาณเตือนแม่ไม่ให้พูด...

ปิดบังอำพรางกันแบบนี้ ชัดเจนว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่ๆ!

"เหอะ แกยังมีแก่ใจมาห่วงความเป็นความตายของพ่อแกด้วย พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วมั้ง!"

"แม้แต่ลูกเมียตัวเองแกยังไม่ดูแล จะมาสนใจคนแก่อย่างฉันทำไม รีบตายๆ ไปจะได้รีบไปผุดไปเกิด..."

เฉินเป่าไฉพูดไปพลางถอดรองเท้าออกจนหมด นั่งขัดสมาธิพิงอยู่ข้างอ่างไฟ

จากนั้นจึงเหลือบตาขึ้น มองเฉินเล่อแวบหนึ่ง บนใบหน้าชราปรากฏความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเขาประชดประชันไปไม่กี่คำ เจ้าเฉินเล่อก็คงชักสีหน้าใส่ไปนานแล้ว!

แต่ตอนนี้เฉินเล่อกลับนั่งอยู่ตรงขอบเตียงคัง สายตาจ้องเขม็งไปที่เท้าของเขา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ได้เถียงกลับมาเลยสักคำ

"ทำไมไม่พูดล่ะ แทงใจดำเข้าล่ะสิ!"

"นี่ก็ดึกแล้ว มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา พรุ่งนี้เช้าฉันกับแม่แกยังต้องไปเดินตลาดนัดอีก..."

"พ่อครับ ผมรู้ว่าผมผิด แต่ถ้าผมบอกว่าผมกลับตัวแล้ว พ่อก็คงไม่เชื่อหรอก..."

"แต่มันมีคำโบราณว่าไว้ หมาป่าเดินทางพันลี้ก็กินเนื้อ หมาบ้านเดินทางพันลี้ก็กินขี้ ตระกูลเฉินของเราไม่มีคนขี้ขลาด ตั้งแต่รุ่นปู่ผมก็เป็นถึงหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัคร กล้าสู้ตายกับพวกทหารญี่ปุ่น!"

"พอมาถึงรุ่นพ่อ ก็ไม่ได้ทำให้พ่อเฒ่าเสียชื่อเลยแม้แต่น้อย หลายปีก่อนแถบสิบลี้แปดหมู่บ้านนี้ หมีดำลงเขามาทำลายพืชผล เสือลงเขามาทำร้ายคน ฝูงหมาป่าคุกคามผู้คน..."

"พ่อใช้แค่ปืนกระบอกเดียว พาลูกพี่ลูกน้องไม่กี่คนบุกเข้าไปในเทือกเขาฉางหลิ่ง กล้าสู้กับฝูงหมาป่า กล้าฟัดกับเสือ เคยบุกทลายโพรงหมีดำ... กำจัดภัยให้ชาวบ้าน เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียง..."

พอเฉินเล่อพูดมาถึงตรงนี้ เขาก็กระโดดลงมาจากขอบเตียงเตา มายืนอยู่ตรงหน้าเฉินเป่าไฉ...

"อย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน ดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้ วิ่งโร่กลับมามีเรื่องอะไรกันแน่ รีบพูดมาเร็วเข้า"

รู้ใจลูกที่สุดก็คือพ่อ เฉินเป่าไฉไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเจ้าลูกเวรนี่ดึกดื่นค่ำมืดวิ่งกลับมา เพียงเพื่อจะมาประจบสอพลอพ่อตัวเองไม่กี่ประโยค!

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกคนนี้เขาเป็นคนโบยตีสั่งสอนมาเองกับมือ เฉินเล่อมีนิสัยสันดานอย่างไร เฉินเป่าไฉรู้ดีกว่าใครทั้งหมด

ยามยังไม่แตะต้องเรื่องการพนัน ก็เป็นเด็กหนุ่มที่ดีคนหนึ่งแท้ ๆ แต่พอก้าวขึ้นโต๊ะพนัน ก็เปลี่ยนเป็นคนไม่เห็นแก่หน้าญาติพี่น้อง ไร้ความเป็นคน...

และก็ตั้งแต่ตอนนั้นนั่นแหละ ที่เขาเริ่มเดาสันดานของเจ้าลูกผลาญสมบัติคนนี้ไม่ออกอีกเลย

"ตุ้บ!"

ใครจะรู้ว่าวินาทีถัดมา สองขาของเฉินเล่อกลับงอพับ หัวเข่ากระแทกลงบนพื้นเสียงดังสนั่น คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินเป่าไฉ

เฉินเป่าไฉที่นั่งค่อมตัวอยู่บนเตียงเตา เอียงคอคาบมวนยาเส้นอยู่ พอเห็นภาพนี้เข้าก็ตกใจสะดุ้งสุดตัว มวนยาเส้นร่วงผล็อยลงไปในอ่างไฟ เขารีบลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงเตาทันที

กัวสี่เฟิ่งตกใจจนกระโดดลงจากเตียงเตา แทบจะล้มคะมำลงกับพื้น ด้วยความร้อนรนกระวนกระวาย รองเท้ายังไม่ทันได้สวมก็รีบเดินเข้ามา

"เจ้าสาม แกเป็นอะไรไปหรือเปล่า"

"แกอย่าทำให้แม่ตกใจสิ มีเรื่องอะไรก็พูดมา ต่อให้แม่ต้องทุบหม้อขายเศษเหล็ก ก็ไม่มีทางปล่อยให้แกต้องลำบากหรอก!" กัวสี่เฟิ่งตกใจจนใบหน้าขาวซีดไปหมดแล้ว

วันนี้ลูกชายผิดปกติไปมาก จู่ ๆ ก็กลับมาบ้าน แถมพฤติกรรมยังประหลาดพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว!

เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมพูด ๆ อยู่จู่ ๆ ถึงคุกเข่าลงไปได้

นี่ต้องเจอเรื่องใหญ่เข้าให้แล้วแน่ ๆ...

เฉินเป่าไฉซึ่งแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยตื่นตระหนกยามเกิดเรื่อง บัดนี้ก็ลนลานไปหมด ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาเขาก็ไม่กลัว แต่พอเห็นลูกชายคุกเข่าให้ตัวเอง ในใจก็พลันกระวนกระวายขึ้นมาทันที

ดูท่าทางแบบนี้ ต้องเกิดเรื่องไม่เล็กแน่ ๆ

"ดูแม่แกสิ ร้อนใจจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว แกยังไม่พูดอีก!" เฉินเป่าไฉตบขอบเตียงเตาฉาด ๆ อารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป ร่างกายสั่นเทาตามไปด้วย

"ไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ ถ้ามีเรื่องอะไรผมคงไม่กลับมาหรอก ศักดิ์ศรีแค่นี้ผมยังมีอยู่!"

"พ่อกับแม่อย่าได้คิดมากกังวลไปเลยครับ ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองผิดต่อพ่อแม่ จู่ ๆ ก็คิดได้ กระจ่างแจ้งขึ้นมาแล้วครับ!"

"พ่อ แม่ รีบนอนกันเถอะครับ ผมเองก็ต้องรีบกลับแล้ว ที่บ้านเตียงเตายังต้องก่อไฟอยู่เลย!" หลังจากเฉินเล่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้ว ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความอาลัยอาวรณ์

เรื่องที่อยากจะขอยืมปืน สุดท้ายก็ยังพูดไม่ออกอยู่ดี

พริบตาที่เฉินเล่อเตรียมจะก้าวเดินออกไป คนเป็นแม่ก็รีบตามไปติด ๆ ทว่าเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงของเฉินเป่าไฉดังแว่วมาจากในห้อง

"จะไปไหน กลับไปแล้วไม่ต้องก่อไฟเตียงเตาอีกหรือไง ในห้องในเก็บกวาดหน่อยก็พอนอนได้ เดี๋ยวให้แม่แกไปก่อไฟเตียงเตาให้อุ่น ๆ คืนนี้นอนที่นี่ซะ พรุ่งนี้เช้ากินข้าวเสร็จแล้ว ค่อยรีบไสหัวไป!"

พอกัวสี่เฟิ่งได้ยินตาเฒ่าของตนพูดประโยคนี้ออกมา ก็คว้ามือของเฉินเล่อไว้ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข นี่ก็เกือบปีแล้วที่แทบไม่ได้พบหน้ากัน คืนนี้ลูกชายไม่ต้องไปแล้ว ยังได้นั่งคุยกันต่ออีกหน่อย ในใจจะมีความสุขมากแค่ไหนคงไม่ต้องบอก

ทางตาเฒ่าเองก็นับว่ายอมเปิดทางให้แล้ว ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนเมื่อก่อน หากเป็นแต่ก่อนเรื่องแบบนี้กัวสี่เฟิ่งไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้เหมือนกับถังดินปืนที่จุดติดได้ในพริบตา บ้านนี้ก็ไม่เป็นเหมือนบ้าน แค่พูดผิดหูไปคำเดียว ก็อาละวาดบ้านแตกสาแหรกขาด

"เจ้าสาม พ่อแกพูดแล้ว คืนนี้ไม่ต้องไปแล้วนะ แม่จะออกไปเก็บฟืนข้างนอก มาจุดเตียงเตาให้แก!"

กัวสี่เฟิ่งสวมเสื้อตัวนอกด้วยความดีอกดีใจ จากนั้นก็ผลักเฉินเล่อเข้าไปในห้อง เตรียมจะออกไปขนฟืนข้างนอก

ใครจะไปคิดว่าจังหวะนั้นเอง เฉินเป่าไฉกลับเดินกะเผลกออกมาจากข้างใน แถมยังสวมหมวกเรียบร้อยแล้วด้วย

"พวกเธอสองคนแม่ลูกไม่ต้องขยับหรอก ฉันจะไปเก็บฟืนกลับมาหน่อย แล้วค่อยทำอะไรกิน ตอนเย็นอยู่ที่โน่นแทบไม่ได้กินอะไรเลย..."

"แล้วฉันจะแวะไปซื้อเหล้ากลับมาสักขวดตรงหัวบ้านฝั่งตะวันออกด้วย!" เฉินเป่าไฉทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ชำเลืองมองเฉินเล่อแวบหนึ่ง จากนั้นจึงผลักประตูก้าวออกจากบ้านไป

พอมองส่งพ่อเดินลับตาไปแล้ว เฉินเล่อก็ดึงแขนแม่กลับเข้ามาในห้องทันที!

"แม่ รอบนี้แม่ต้องบอกผมแล้วนะ ว่าขาพ่อมันไปโดนอะไรมากันแน่!"

"เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลยนี่ ทำไมเดินกะเผลกไปแบบนั้นล่ะ?"

เฉินเล่อขมวดคิ้ว ใจหายวาบขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป...