ตอนที่ 58 ก็ได้เชื้อมาจากบ้านเฉินของพวกแกนั่นแหละ

"อย่าถามเลย... พ่อแกไม่ยอมให้แม่พูด นิสัยแบบเขาน่ะ พูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!" กัวสี่เฟิ่งถอนหายใจยาว

ยิ่งแม่ไม่ยอมพูด เฉินเล่อก็ยิ่งร้อนใจจนเหมือนมีแมวมาข่วนอยู่ในอก

เห็นอยู่ตำตาว่าขาของพ่อมีปัญหา จะปล่อยให้ทนกัดฟันฝืนต่อไปแบบนี้ได้ยังไง

"แม่ นี่มันตอนไหนแล้ว แม่จะปิดบังผมไปทำไมอีก!"

"แต่ไหนแต่ไรมาพ่อร่างกายแข็งแรงดีแท้ ๆ แต่ตอนนี้เดินเหินยังลำบาก ขามันเป็นอะไรกันแน่ ต้องรีบรักษา ไม่อย่างนั้นปล่อยทิ้งไว้นานเข้าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะจ๊ะ" เฉินเล่อไม่ได้แกล้งขู่แม่ให้กลัว แต่เรื่องนี้มันร้ายแรงจริง ๆ

พอได้ยินน้ำเสียงจริงจังของเขา กัวสี่เฟิ่งก็นั่งไม่ติด ลังเลอยู่นานก่อนจะปีนขึ้นไปบนเตียงเตา ชะโงกหน้าแนบหน้าต่างมองออกไปข้างนอกสองที

เมื่อแน่ใจว่าผัวยังไม่กลับมา เธอจึงหันกลับมานั่งลงที่ริมขอบเตียงเตาอีกครั้ง

"ก็โรคเกาต์กำเริบน่ะสิ... เรื่องมันเกิดตั้งแต่ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิโน่น แถวเขาฉางหลินหลังหมู่บ้านฉางหลินของเรามีหมีดำออกอาละวาด ผู้ใหญ่บ้านเลยเกณฑ์นายพรานไปสองสามคนเพื่อจะไปล่ามัน!"

"แต่ใครจะไปคิดล่ะ ดันไปแหย่รังมันเข้า โพรงดินตรงนั้นมีหมีดำตัวเบ้อเริ่มตั้งสามตัว ผู้ใหญ่บ้านกับพวกเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว!"

"พอเห็นท่าว่าจะลงมาจากเขาไม่ได้ เมียผู้ใหญ่บ้านก็คืออาสะใภ้ของแกนั่นแหละ รีบวิ่งโร่มาตามพ่อแก ที่จริงแล้ว... ฝีมือระดับพ่อแกน่ะ ต่อให้เจอหมีดำสามตัวคนเดียวก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่วันนั้นเขาดันเมาแอ๋ คนกำลังจะตายมิรอมร่อ อาสะใภ้รองของแกเลยต้องเขย่าปลุกแทบตาย!"

"แกก็เลยเดินโซซัดโซเซเข้าป่าไปทั้งที่ยังงัวเงีย อาวุธก็ไม่ได้พกไปสักอย่าง คว้าได้แค่ขวานด้ามโต... พ่อแกช่วยผู้ใหญ่บ้านกับพวกเขากลับมาได้ก็จริง แต่ขาข้างหนึ่งโดนหมีดำตบเข้าให้ ทีแรกก็นึกว่าไม่มีอะไรมาก กระดูกกระเดี้ยวไม่ได้หัก แค่เป็นแผลเหวอะหวะ พอกลับมาพักรักษาตัวก็น่าจะหาย!"

พูดถึงตรงนี้ กัวสี่เฟิ่งก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ ชำเลืองมองออกไปข้างนอกอีกสองรอบ แล้วจึงเล่าต่อ "ใครมันจะไปคิด พอเข้าฤดูใบไม้ร่วงโรคเก่ามันก็กำเริบขึ้นมา ฝืนทนมาจนถึงป่านนี้ มีแต่จะยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ..."

"มีอยู่สองสามครั้งที่แผลอักเสบ น้ำหนองกับเลือดไหลเยิ้ม ไปตามหมอในหมู่บ้านมาเจียดสมุนไพรให้กิน ประคอง ๆ ตัวไปแค่นั้นแหละ สภาพบ้านเรามันไม่มีเงินพาไปส่งโรงพยาบาลในตำบลนี่นา..."

เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ เฉินเล่อก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุเสียที ในยุคสมัยนี้ไม่ว่าจะเด็กหรือแก่ พอเจ็บไข้ได้ป่วยก็ต้องทนเอาทั้งนั้น เนื้อสัตว์แทบไม่ได้เข้าปาก คนบ้านจนหน่อยข้าวปลาแทบจะกินไม่อิ่ม ยามป่วยไข้ย่อมไม่มีปัญญาไปรักษา

อาศัยแค่ร่างกายที่แข็งแรงกับพลังวัยหนุ่มสาวทู่ซี้เอาตัวรอดไปวัน ๆ...

"จะทนไปแบบนี้ตลอดไม่ได้หรอกแม่ เดี๋ยวพ่อกลับมา ผมจะคุยกับพ่อเอง!" เฉินเล่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"แกอย่าไปพูดเชียวนะลูก กว่าแกจะกลับมาบ้านได้สักเที่ยว ถ้าแกขืนพูด คืนนี้คงไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!"

"แกก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักพ่อนี่ คนหยิ่งในศักดิ์ศรีจะตายชัก!"

"อีกอย่างบ้านเราก็ไม่มีเงินทองขนาดนั้น แกพูดไปแล้วมันจะทำอะไรได้ล่ะ?" กัวสี่เฟิ่งรีบห้ามปรามทันควัน!

เธอเองก็สงสารผัวจับใจ แต่นิสัยดื้อรั้นพรรค์นั้น พูดเตือนอะไรไปเคยฟังเสียที่ไหน

พออ้าปากจะพูดทีไรก็โดนตอกกลับมาทุกที!

เห็นสีหน้ากระวนกระวายของแม่ เฉินเล่อก็รู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในใจอย่างรุนแรง และตัดสินใจเด็ดขาดว่าพรุ่งนี้จะต้องรีบเอาของป่าที่บ้านออกไปขายให้หมด

ขายได้เงินเท่าไรก็เอาเท่านั้น

ยังไงก็ต้องรักษาขาของพ่อให้หายก่อนเป็นอันดับแรก

ชั่วครู่ต่อมา เฉินเป่าไฉก็เดินกลับเข้ามา ทว่าสีหน้าเหเกจากความเจ็บปวด เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก แต่พอเหยียบย่างเข้ามาในบ้าน เขากลับปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมตามเดิม แล้ววางฟืนลงที่โถงครัวด้านนอก

"สี่เฟิ่ง ใส่ฟืนในเตาเพิ่มหน่อยสิ ฉันจะไปจัดการปลาที่เพิ่งช้อนขึ้นมาสักหน่อย!"

เฉินเป่าไฉเจ็บปวดรวดร้าวถึงขนาดนี้แล้ว แต่ยังดึงดันจะทำกับข้าว เดินงก ๆ เงิ่น ๆ วนอยู่หน้าเตาไฟ ก่อนจะนั่งยอง ๆ ตรงประตู ช้อนเอาปลาเฉาตัวใหญ่ออกจากตุ่มน้ำ ทุบหัวสองสามทีแล้วเริ่มลงมือขอดเกล็ด

เฉินเล่อนั่งมองออกไปทางหน้าต่างของห้องเล็ก ห้องนี้ถูกกั้นแบ่งออกมาจากโถงครัวด้านนอก ปกติไม่มีใครอยู่ ก่อนหน้าที่เฉินเล่อจะแต่งงานยามที่ยังอยู่บ้านหลังนี้ ห้องเล็กห้องนี้ก็คือห้องนอนของเขานั่นเอง

มองแผ่นหลังที่ง่วนอยู่กับการทำโน่นทำนี่ของผู้เป็นพ่อ ในใจเฉินเล่อรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

พอนำปลาลงหม้อ โรยต้นหอมแช่แข็งซอยลงไป กลิ่นหอมก็โชยฟุ้งออกมาทันที

ง่วนอยู่ครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเฉินเป่าไฉเริ่มทนไม่ไหว ลากขากะเผลกเดินกลับเข้าห้องไป เฉินเล่อจึงรีบลุกขึ้น แง้มประตูออกเป็นช่องแคบๆ อย่างเงียบเชียบ

จากนั้นเขาก็เห็นเฉินเป่าไฉนั่งลงหน้าอ่างไฟ ดึงขากางเกงบุฝ้ายขึ้น บนนั้นมีเศษผ้าขี้ริ้วพันแผลไว้ ดูสกปรกมอมแมม แถมยังเปรอะไปด้วยคราบเลือด

ครั้นเฉินเป่าไฉกัดฟันค่อยๆ คลายเศษผ้านั้นออก ก็เผยให้เห็นบาดแผลด้านใน

เฉินเล่อเห็นเข้าก็เบิกตากว้าง น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าตา อารมณ์สะเทือนใจพุ่งพล่านขึ้นมาทันที มือที่บีบขอบประตูไว้ถึงกับส่งเสียงลั่นเอี๊ยด

เห็นเพียงเฉินเป่าไฉค่อยๆ เลิกขากางเกงขึ้น การกระทำนั้นราวกับแบกรับน้ำหนักไว้พันชั่ง ยามที่ขากางเกงถูกร่นขึ้น บาดแผลน่าเกลียดน่ากลัวสายหนึ่งก็ปรากฏต่อสายตาท่ามกลางอากาศ

ต่อจากนั้น เขาก็บดเม็ดแก้ปวดสองเม็ดเป็นผงละเอียดแล้วโรยลงบนแผลให้ทั่ว ผงยาผสมปนเปไปกับน้ำหนองและเลือด ราวกับปากแผลถูกฉีกทึ้งอย่างโหดเหี้ยม ริมฝีปากของเฉินเป่าไฉเม้มแน่นจนแทบจะห้อเลือด ร่างกายสั่นเทาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเขากลับกัดฟันกรอด ไม่ยอมส่งเสียงครวญครางออกมาแม้แต่แอะเดียว

เฉินเล่อยืนอยู่หลังบานประตู มองผ่านช่องประตูเห็นริ้วรอยบนใบหน้าพ่อที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดได้อย่างชัดเจน หัวใจของเขาราวกับถูกค้อนหนักกระหน่ำทุบลงมาอย่างจัง เจ็บปวดจนสุดทานทน

เขารู้ดีว่าชั่วชีวิตของพ่อนั้นผ่านความเจ็บปวดมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุในป่าเขาหรือภาระอันหนักหน่วงของชีวิต ก็ไม่เคยทำให้พ่อยอมก้มหัวให้เลยสักครั้ง!

แต่ในยามนี้ บาดแผลที่ขาดูเหมือนจะสะกิดโดนจุดที่เปราะบางที่สุดและเจ็บปวดที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของพ่อ

นั่นไม่ใช่แค่ความทรมานทางร่างกายเท่านั้น

สิ่งที่พ่อทนรับได้ยากที่สุด บางทีอาจไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายจากบาดแผลนี้ แต่เป็นการที่ต้องทนดูลูกชายหลงผิดและทำให้ความคาดหวังของตนต้องพังทลาย

เขาเฝ้ามองพ่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดทำแผลอยู่อย่างเงียบงัน ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกผิดและความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า เขาจะปล่อยให้พ่อทนรับความทรมานทั้งกายและใจแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขาต้องรีบเก็บเงินมารักษาพ่อให้เร็วที่สุด!

เฉินเล่อค่อยๆ ปิดประตูลง ไม่ได้เดินเข้าไป เพราะเขารู้จักนิสัยของพ่อดี ขืนเดินเข้าไปตอนนี้มีหวังถูกด่าเปิงจนเสียหมาแน่นอน

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เฉินเล่อก็นอนอยู่บนเตียงในห้องเล็ก พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ในหัวมีแต่ภาพขาข้างที่บาดเจ็บของพ่อวนเวียนอยู่

ส่วนในห้องใหญ่ เฉินเป่าไฉเองก็ยังไม่หลับ เขานอนหันหลังให้เมีย สายตาจับจ้องไปทางอ่างไฟ ใบหน้าชราภาพนั้นกลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมา

เพราะว่า วันนี้ลูกชายคนที่สามกลับมาบ้านแล้ว!

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เอาเสื้อนวมบุฝ้ายมาคลุมทับอีกชั้น

กัวสี่เฟิ่งเห็นเข้าจึงรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที "พ่อมัน จะลุกไปทำอะไรน่ะ กระโถนก็วางไว้ให้ตรงพื้นแล้วนี่!"

"ไม่ได้จะทำอะไร!"

"จริงสิ ฉันมีเรื่องจะถามแกหน่อย เนื้อกระต่ายป่าในกระสอบป่านใบเล็กข้างนอกนั่น ไอ้ลูกเวรนั่นเอามาใช่ไหม"

เฉินเป่าไฉเอ่ยถามขึ้นลอยๆ

กัวสี่เฟิ่งอึกๆ อักๆ เล็กน้อย หล่อนกลัวว่าถ้าพูดออกไป ผัวจะรู้ว่าลูกชายแอบขึ้นเขาไปล่าสัตว์

เพราะในตอนนั้นสองพ่อลูกก็ผิดใจกันเพราะเรื่องเข้าป่าล่าสัตว์นี่แหละ ถึงขนาดข้าวปีใหม่ก็ยังกินกันไม่ลง โต๊ะกินข้าวถูกคว่ำกระจุยกระจาย

แต่เรื่องนี้ก็ปิดไม่มิด ในเมื่อผัวเอ่ยปากถามขึ้นมาแล้ว ก็แปลว่าต้องรู้อยู่แล้วแน่นอน!

"ลูกมันอุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที แกก็อย่าเอาเรื่องนี้มาหาเรื่องไม่เลิกราเลยน่า!"

"ก็แค่ขึ้นเขาไปยิงไก่ป่า จับกระต่ายสักตัวสองตัว มันจะมีเรื่องอะไรกันนักกันหนา"

"ตัวแกเองก็เป็นพรานล่าสัตว์แท้ๆ สำนวนโบราณว่าไว้ดี มังกรออกลูกเป็นมังกร หงส์ออกลูกเป็นหงส์ ลูกหนูก็ต้องขุดรูเป็น... นี่มันก็ถอดเชื้อสายบ้านตระกูลเฉินของพวกแกมาไม่ใช่หรือไง" กัวสี่เฟิ่งบ่นพึมพำเสียงเบา

"ผู้หญิงอย่างแกจะไปรู้อะไรวะ! ทำไมฉันถึงไม่ยอมให้มันขึ้นเขา ไม่ยอมให้มันไปล่าสัตว์ บ้านตระกูลเฉินเหลือผู้ชายแค่คนเดียวแล้ว ลูกสาวสองคนที่แกคลอดมาก็แต่งออกเรือนไปหมด เหลือมันที่มีไอ้จ้อนอยู่คนเดียวเนี่ย ถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมา ตระกูลเฉินไม่สิ้นทายาทไร้คนสืบสกุลไปเลยเรอะ!"

"แกคิดว่าฉันอยากจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์นักหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะสมัยหนุ่มๆ มันหิวจนไส้กิ่ว โดนความจนบีบคั้น มีหรือฉันจะไปทำ!"

"ยุคนี้สมัยนี้ ขอแค่มีมือมีเท้า ไปหางานทำ ทำไร่ทำนาสักหน่อยก็ไม่มีวันอดตายแล้ว จะดิ้นรนแหย่ตัวมุดเข้าไปในป่าทำไมกัน ถ้าเกิดไปเจอหมีดำ เจอเสือโคร่งเข้า แกรับประกันได้ไหมล่ะว่ามันจะสู้ไหว" ได้ยินเฉินเป่าไฉพูดแบบนี้ ในที่สุดกัวสี่เฟิ่งก็เข้าใจเหตุผลเสียที!

มิน่าเล่าสามีถึงได้คัดค้านไม่ยอมให้ลูกชายมุดเข้าป่าไปล่าสัตว์มาตลอด เพราะเขารู้ดีว่ามันอันตรายแค่ไหน พลาดพลั้งไปแค่นิดเดียวก็เอาชีวิตไปทิ้งได้เลย

ถ้าดวงซวยขึ้นมา ไปเจอกลุ่มหมาป่าเข้า แม้แต่กระดูกสักท่อนก็คงไม่เหลือซาก

มีนายพรานคนไหนบ้างที่เนื้อตัวไม่พิการ แล้วจะมีใครบ้างที่ตายดี?