ตอนที่ 59 พูดอะไรก็ไม่ยอมให้เข้าป่าล่าสัตว์อีกเด็ดขาด

"เรื่องน้องชายเธอมันเป็นยังไงก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ คราวก่อนฉันไปช่วยมัน ก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งเหมือนกัน!!" เฉินเป่าไฉ

เขาขมวดคิ้วแน่น ริ้วรอยบนใบหน้าย่นเข้าหากันเป็นก้อน ในแววตามีประกายเพลิงโทสะวาบผ่าน

กัวสี่เฟิ่งกำลังนั่งอยู่ริมเตียงเตา มือถือเข็มกับด้าย เดิมทีนางกำลังมีสมาธิอยู่กับการปะชุนเสื้อผ้า แต่คำพูดที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้ทำเอานางตกใจจนเข็มในมือสั่นระริก!

ก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ พ่อลูกคู่นี้ถึงได้คว่ำโต๊ะกินข้าวกันตั้งแต่มื้อส่งท้ายปีเก่า ไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องทะเลาะกันไปจนถึงเมื่อไหร่ถึงจะเลิกรา!

พอนึกสาวไปถึงต้นตอ ก็เป็นเพราะเด็กคนนี้ไม่รู้ประสาเกินไปแท้ๆ เชียว!

แล้วมีหรือที่นางจะไม่เข้าใจว่าทำไมสามีถึงได้คัดค้านหัวชนฝา ไม่ยอมให้ลูกชายมุดเข้าป่าล่าสัตว์เด็ดขาด!

นางนึกถึงท่าทีเคร่งขรึมเอาจริงเอาจังของสามีในยามปกติ ขอแค่ลูกชายเอ่ยถึงเรื่องล่าสัตว์ขึ้นมาเมื่อไหร่ เขาก็เป็นเหมือนประทัดที่ถูกจุดไฟ เปลวไฟแห่งความโกรธจะลุกพรึบทันที

เพราะเขารู้ซึ้งถึงความอันตรายในป่าเขาลึกดี ในส่วนลึกของขุนเขาดงดิบเช่นนี้ การล่าสัตว์ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูนรก หากประมาทพลาดพลั้งไปแม้เพียงนิดเดียว ย่อมหมายถึงเอาชีวิตไปทิ้งไว้ในแดนปรโลก

ยิ่งถ้าโชคร้ายถึงขีดสุดไปเจอกับฝูงหมาป่าเข้า นั่นน่ะแม้แต่กระดูกก็คงไม่เหลือซาก

กัวสี่เฟิ่งวางเข็มกับด้ายในมือลง ใช้แขนข้างหนึ่งยันเตียงเตาไว้ นางเงยหน้าขึ้น สื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรู้สึกผิดพลางเอ่ยเสียงเบา "พ่อมันจ๊ะ ถ้าเธอพูดแบบนี้ฉันก็เข้าใจแล้วล่ะ ไว้พรุ่งนี้ฉันจะลองคุยกับลูกดู ต่อไปจะไม่ยอมให้มันขึ้นเขาอีก!"

เฉินเป่าไฉได้ยินเข้าก็โกรธจนกระทืบเท้า ตะเบ็งเสียงลั่น "ขืนรอให้เธอไปคุยกับมัน มันคงได้นอนแข็งทื่อขาชี้ฟ้าไปก่อนแล้วล่ะสิ!"

กัวสี่เฟิ่งเห็นท่าไม่ดี ในใจก็เริ่มลนลาน รีบมุดออกจากผ้าห่มแล้วยื่นมือไปเหนี่ยวรั้งแขนของเฉินเป่าไฉไว้แน่น นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจระคนเกรงใจ "อีกอย่าง มันก็แค่ไปล่าไก่ป่า จับกระต่ายไม่ใช่เหรอ จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนาเชียว?"

เฉินเป่าไฉสะบัดมือของนางออกอย่างแรง โมโหจนหน้าดำหน้าแดง แผดเสียงตวาดลั่น "มันตามคนอื่นไปล่าหมูป่ามา เธอรู้บ้างไหมฮะ! แถมยังพากลุ่มหมาล่าเนื้อไปด้วยเป็นเรื่องเป็นราว วันนี้มันกล้าล่าหมูป่า พรุ่งนี้มันก็คงกล้าไปล่าหมีดำแล้วมั้ง!"

ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งเดือดดาล น้ำลายกระเซ็นเป็นฝอย มือไม้ทั้งสองข้างโบกสะบัดไปมาไม่หยุด

"ถ้าไม่ติดว่าวันนี้ฉันไปช่วยงานที่หมู่บ้านอื่น แล้วบังเอิญเจอเฒ่าหวังที่เปิดร้านชำในหมู่บ้านพวกมัน ร่ำสุราด้วยกันไปหลายจอก ฉันก็คงไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอกนะ มันอวดเบ่งเอาเนื้อไปแบ่งให้คนอื่นเขา ไอ้เรื่องธรรมเนียมพรานป่าเนี่ย มันล่ะจำแม่นนักนะ!"

เฉินเป่าไฉกัดฟันกรอดเอ่ยออกมา มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเป่าไฉกับลูกชายจะตึงเครียดมาโดยตลอด วันๆ พูดกันไม่กี่ประโยคก็ตั้งท่าจะทะเลาะกันแล้ว แต่พอมาเจอเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ คนเป็นพ่ออย่างเขาจะนิ่งดูดายอยู่เฉยได้อย่างไร?

ยุคนี้สมัยนี้ มีตัวอย่างคนออกไปล่าสัตว์แล้วเกิดเรื่องนับไม่ถ้วน ในหมู่บ้านมีพรานสิบคนก็พิการไปเสียเก้าคน ไม่แขนขาดขาด้วน ก็โดนสัตว์ร้ายตะปบจนเสียโฉมดูไม่ได้ สภาพน่าเวทนาจนไม่มีใครอยากจะมอง

กัวสี่เฟิ่งฟังที่สามีพูดแล้ว ในใจก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แต่นางก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกต้องอยู่ดี ถึงอย่างไรลูกชายก็อุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที คนในครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน อย่าได้สร้างเรื่องวุ่นวายกันอีกเลย

ยิ่งไปกว่านั้นดึกดื่นป่านนี้แล้ว ลูกก็คงหลับไปแล้วด้วย ต่อให้ไปพูดอะไรตอนนี้ เจ้าตัวก็คงไม่ยอมฟังหรอก

มิสู้รอให้ถึงวันพรุ่งนี้ตอนฟ้าสว่างก่อน นางที่เป็นแม่ค่อยไปเปิดอกคุยกับลูกดีๆ ให้ลูกพยายามล่าแค่พวกเป็ดพวกไก่ก็พอ อย่าได้คิดเดินลึกเข้าไปในป่าดงดิบเป็นอันขาด

"อย่าเพิ่งพูดเลย ไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยไปคุยกับมันเอง ดีไหมจ๊ะ?" กัวสี่เฟิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงแผ่ว "เด็กคนนี้น่ะไม้ตายคือต้องพูดดีๆ ใช้ไม้อ่อน ขืนใช้ไม้แข็งมีแต่จะพัง!"

เฉินเป่าไฉถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา เขาส่ายหน้าแล้วมุดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม พลางบ่นพึมพำในลำคอ "ตามใจกันเข้าไปสิ ลูกมันถึงได้เสียคนเพราะเธอคอยให้ท้ายแบบนี้นี่แหละ ไม่อย่างนั้นมันจะวิ่งโร่ไปมั่วสุมที่บ่อนการพนันเรอะ? ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ต่อไปถ้ามันเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันจะไม่สนใจความเป็นความตายของมันเด็ดขาด!"

พูดจบ เขาก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ไม่นานเสียงกรนก็ดังขึ้น สนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้อง

กัวสี่เฟิ่งมองแผ่นหลังของสามีแล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

เธอผุดลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ แง้มเปิดประตู ลมหนาวสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้า จนเธออดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

เธอเอ่ยเรียกเสียงเบา "เจ้าสาม นอนหรือยังลูก"

ในห้องไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ดูท่าลูกชายคงหลับไปแล้ว

เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ดับตะเกียงน้ำมันก๊าดเบาๆ ห้องทั้งห้องพลันจมดิ่งสู่อักษรแห่งความมืดมิด

กัวสี่เฟิ่งล้มตัวลงนอนบนเตียงเตา ทว่าข่มตานอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ ในหัวมีแต่ภาพลูกชายต้องเผชิญอันตรายกลางป่าเขาลอยวนเวียน ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ

เธอพลิกตัวไปมา กระสับกระส่ายอยู่ค่อนคืน กว่าจะสะลึมสะลือผล็อยหลับไปได้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เฉินเป่าไฉก็ลุกจากเตียงเตาอย่างแผ่วเบา

เขาขยับตัวระมัดระวังมาก ด้วยกลัวว่าจะปลุกคนในบ้านที่กำลังหลับสบายให้ตื่นขึ้นมา

อันที่จริงกัวสี่เฟิ่งตื่นตั้งนานแล้ว เธอคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของสามีอยู่ตลอด

พอเห็นเฉินเป่าไฉลุกขึ้น ใจเธอก็กระตุกวูบ กลัวว่าตาแก่คนนี้จะไปหาเรื่องลูกชายเข้าอีก นิสัยของพ่อลูกคู่นี้ถอดแบบกันมาเป๊ะๆ คุยกันไม่กี่คำก็พร้อมจะทะเลาะ ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันได้เลย

กัวสี่เฟิ่งรีบเอ่ยปากห้าม "ตาเฒ่าจะไปไหนน่ะ เช้าตรู่ขนาดนี้ ลูกยังนอนอยู่เลย กว่าจะกลับมาได้สักหน จะอยู่นิ่งๆ ให้สบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง!"

น้ำเสียงของเธอแฝงความร้อนรนและความกังวลอยู่ชัดเจน

เฉินเป่าไฉตวัดสายตามองเธอปราดหนึ่งโดยไม่พูดไม่จา เดินตรงไปยังตู้ไม้แล้วเริ่มรื้อค้นข้าวของ เขารื้อค้นในตู้อยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็หยิบตาข่ายดักปลาออกมาสองสามผืน จากนั้นรีบสวมเสื้อนวมอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอาตาข่ายพาดบ่า

กัวสี่เฟิ่งมองการกระทำของสามี ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นรอยยิ้มก็ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า...

ในใจเธอเข้าใจทะลุปรุโปร่ง แม้ตาแก่นี่จะปากแข็งไม่พูดอะไรสักคำ แต่ถึงขนาดยอมงัดเอาของรักก้นหีบออกมาแบบนี้ จะต้องออกไปดักปลาแน่ๆ

เขารู้ว่าลูกชายกลับบ้าน ปากน่ะไม่พูดหรอก แต่ในใจยังไงก็เป็นห่วงลูก อยากหาของอร่อยๆ มาบำรุงปากท้องให้ลูกกิน

พอคิดได้แบบนี้ กัวสี่เฟิ่งก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ทำเพียงเฝ้ามองสามีเดินออกจากบ้านไปเงียบๆ

เฉินเป่าไฉเดินมาถึงริมลำห้วย ตอนนี้ผิวน้ำยังคงมีแผ่นน้ำแข็งจับตัวอยู่หนาเตอะ เขาเงื้ออีเตอร์ขึ้นแล้วเริ่มจอบเจาะลงไปทันที!

ครั้นเจาะเปิดเป็นโพรงน้ำแข็งได้แล้ว!

เขาก็หาทำเลเหมาะๆ แล้วเริ่มวางตาข่ายดักปลาลงไปอย่างระมัดระวัง

ท่วงท่าของเขาชำนาญยิ่ง ทุกขั้นตอนทำอย่างพิถีพิถันรอบคอบ

ลมหนาวหวีดหวิวพัดบาดใบหน้า เจ็บแปลบราวกับโดนมีดกรีด ทว่าเขาหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

ในเวลาเดียวกัน ทางฝั่งกัวสี่เฟิ่งเองก็เริ่มง่วนกับงานครัว

เธอเตรียมจะทำมื้อเช้าอันแสนอุดมสมบูรณ์ให้ลูกชาย

เธอตอกไข่ในครัว ล้างผักป่าแล้วนำมานวดคลุกเคล้าเข้ากับแป้งข้าวโพด เตรียมจะเอาลงหม้อนึ่ง!

บนเตายังตั้งหม้อต้มน้ำร้อนเอาไว้หนึ่งหม้อ แถมยังมีซาลาเปาถั่วเหนียววางเรียงอยู่เต็มถาดสาน กินคู่กับแกงผักกาดดอง บอกได้คำเดียวว่าอร่อยเด็ดอย่าบอกใคร!!

เธอทำกับข้าวไปพลาง เฝ้ารอเวลาที่ลูกชายจะตื่นขึ้นมาไปพลาง...

ห้องครัวด้านนอกแห่งนี้อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อนกรุ่นตั้งนานแล้ว