ตอนที่ 60 ทิ้งกวางโรว์ไว้ให้ที่บ้าน

จริงๆ แล้วเมื่อช่วงเช้า เฉินเล่อสะลึมสะลือได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอกแว่วๆ เหมือนว่าพ่อจะออกไปข้างนอก!

แม่กัวสี่เฟิ่งเองก็ตื่นมาทำกับข้าว ยืมไข่ไก่จากเพื่อนบ้านมาไม่กี่ฟองทำไข่ตุ๋น แล้วยกเข้ามาส่งให้ในห้องของเฉินเล่อ วางไว้ข้างหมอนของเขา!

ถ้าจะถามว่าคนตงเป่ยตามใจลูกไหมน่ะหรือ?

ตามใจสิ!

เช้าตรู่ขนาดนี้ถ้ายังไม่ตื่น คนเป็นแม่ถึงขั้นยกข้าวปลาอาหารมาส่งให้ถึงในผ้าห่มได้เลย

แต่ก็ต้องดูด้วยว่าเป็นเรื่องอะไร...

ถ้าเกิดไปก่อเรื่องก่อราวขึ้นมา ก็โดนซ้อมหลังลายจริงๆ เหมือนกัน

จะว่าไม่ตามใจก็ไม่ตามใจจริงๆ นั่นแหละ ถึงเวลาต้องตีกวดขันก็ฟาดไม่ยั้งมือ!

เมื่อก่อนตอนเด็กๆ พอทำผิด พ่อก็ลงมือตีจริงๆ แถมทุกบ้านก็เป็นแบบนี้กันหมดทั้งนั้น!!

จนถึงตอนนี้เฉินเล่อยังจำได้ บ้านเหล่าเฉียนข้างๆ ลูกชายแอบขโมยสาลี่แช่แข็งของคนอื่นกิน พอถูกจับได้ก็โดนแขวนไว้กับขื่อบ้าน เอาไม้หลิวหวดเสียจนเลือดซิบไปทั้งตัว...

ที่ตงเป่ยมีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่ง กินดื่มล้างผลาญ ต้มตุ๋น ล่อลวง หลอกลวง ลักขโมย ขอแค่มีเอี่ยวสักอย่าง ก็ถือเป็นคนไม่เอาถ่านแล้ว

การอบรมสั่งสอนในบ้านจึงเข้มงวดมาตั้งแต่เด็ก...

พอนอนยาวมาจนถึงเที่ยงวัน เฉินเล่อถึงได้ลืมตาตื่น ท้องไส้หิวจนร้องประท้วงโครกคราก เขาออกแรงยื่นมือออกไปคว้าไข่ตุ๋นมาแล้วตักกินคำโตๆ

เวลาเที่ยงวันแบบนี้ กัวสี่เฟิ่งเฝ้าอยู่หน้าเตาไฟ รอให้ลูกชายตื่นนอน จากนั้นก็ตักน้ำมันหมูลงกระทะ แล้วโยนถั่วแขกเส้นตากแห้งที่เก็บไว้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงลงไปในกระทะ ใส่เนื้อกระต่ายที่เฉินเล่อนำกลับมาเมื่อคืนลงไปอีกสองสามชิ้น โรยต้นหอมซอยกับเกลือลงไปหน่อย

กลิ่นหอมฟุ้งก็ลอยเตะจมูกขึ้นมาทันที...

"แกจะลุกขึ้นมาทำไม นอนต่อในผ้าห่มไปสิ!"

"อุตส่าห์กลับมาทั้งที อยู่บ้านสักสองวันเถอะ!" เมื่อเห็นลูกชายคลานออกจากผ้าห่ม สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยกระทั่งเสื้อนวมก็ใส่แล้ว กัวสี่เฟิ่งจึงรีบเลิกม่านประตูขึ้นแล้วร้องบอก

"ผมไม่อยู่แล้วครับ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน เตาคั่งก็ไม่ได้ก่อไฟ ต้องรีบกลับไปจัดการให้เรียบร้อย!"

"แม่ อีกสองวันผมกลับมา จะพาพ่อไปตรวจขาดูสักหน่อย!" เฉินเล่อพูดจบก็สวมหมวก แต่กลับถูกกัวสี่เฟิ่งดึงตัวไว้

"ข้าวปลาใกล้จะเสร็จอยู่รอมร่อ แกจะเผ่นไปไหน?" พอดึงตัวเฉินเล่อกลับมาแล้ว กัวสี่เฟิ่งก็รีบเปิดฝาหม้อ หยิบแป้งจี่แผ่นใหญ่ออกจากขอบกระทะมาวางลงในจาน

ตักถั่วแขกและเนื้อตุ๋นจนเปื่อยนุ่มใส่เต็มจาน จากนั้นก็รีบกุลีกุจอออกไปข้างนอก ควักแตงดองออกมาสองสามลูกจากไหเต้าเจี้ยว ซึ่งก็คือผักดองในไหเต้าเจี้ยวที่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ แล้ววางทั้งหมดลงบนเตา

เฉินเล่อเพิ่งจะเตรียมกินสักหน่อยค่อยไป ทันใดนั้นเฉินเป่าไฉก็กลับมา ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม!

กัวสี่เฟิ่งเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ!

"ตาเฒ่า เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย?"

เฉินเป่าไฉไม่ได้พูดอะไร แต่โยนถังน้ำลงบนพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ ข้างในมีปลาไนสองสามตัวดิ้นกระแด่วๆ ดังพึ่บพั่บ!

เฉินเล่อเห็นท่าไม่ดีก็รีบถอยฉากหลบไปข้างหลังทันที!

"ไอ้ลูกเวร บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้าป่า อย่าเข้าป่า... แกบอกว่าแค่ไปล่ากระต่ายไม่ใช่เรอะ แล้วกวางโรว์เซ่อข้างนอกนั่นมันมาจากไหน?!"

เฉินเป่าไฉแผดเสียงตะโกนลั่น!

"อะ...กวางโรว์อะไรนะ?" กัวสี่เฟิ่งเองก็งงเป็นไก่ตาแตก รีบเอ่ยถามขึ้นมา

ทว่าวินาทีถัดมา เฉินเป่าไฉก็พุ่งพรวดเข้าไป ง้างฝ่ามือเหล็กฟาดใส่หัวเฉินเล่อเต็มแรง!

เฉินเล่อรีบวิ่งหนีเข้าไปในห้องเล็ก เพราะประตูห้องใหญ่ปิดอยู่น่ะสิ!

กัวสี่เฟิ่งเห็นแล้วร้อนใจ ไอ้ลูกทึ่มเอ๊ย วิ่งเข้าไปในห้องเล็กแบบนั้น มันก็เท่ากับยืนรอโดนซ้อมชัดๆ!

ส่วนเฉินเป่าไฉสบโอกาสเหมาะพอดี ก็พุ่งตามเข้าไปในห้องเล็ก กัวสี่เฟิ่งไม่กล้าเข้าไปห้าม ยิ่งพอรู้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีไปล่ากวางโรว์มาได้ ในใจก็พาลโมโหขึ้นมาด้วยเหมือนกัน

ถ้าจะโดนตบสั่งสอนสักยกก็ดี จะได้จำเสียบ้าง!!

"พ่อ จะทำอะไรน่ะ พ่อจะหวดผมจริงๆ เหรอเนี่ย!!" เฉินเล่อทั้งยื้อยุดฉุดกระชากกับเฉินเป่าไฉ ทั้งพยายามจะเผ่นหนีออกไปข้างนอก แต่กลับถูกตบซัดจนเซถอยกลับเข้ามา!

เฉินเล่อยังไม่ทันตั้งตัว เฉินเป่าไฉก็กระโดดขึ้นไปบนเตาคั่ง ดึงเชือกป่านที่ใช้รัดเอวออกมาฟาดใส่เฉินเล่อรัวๆ ไม่ยั้งมือ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินเล่อไปเล่นการพนันก็เคยโดนซ้อม แต่คนมันติด ต่อให้โดนตีเจียนตาย ก็ยังแอบย่องไปเล่นอยู่ดี

เฉินเป่าไฉจนปัญญาจริงๆ ถึงอย่างไรก็คงตีลูกชายให้ตายคามือไม่ได้อยู่แล้ว

แต่เรื่องขึ้นเขาล่าสัตว์มันจะไปติดเป็นนิสัยได้ยังไงกัน ในหน้าหนาวเดือนสิบสองอันยะเยือกแบบนี้ยังจะมุดเข้าป่า น้ำมูกไหลย้อยจนแข็ง ต้องปีนป่ายตามซอกเขา ลุยฝ่าชั้นหิมะหนา มันทรมานจะตายไป!

ซ้อมสั่งสอนสักยก ให้รู้จักหลาบจำ รับรองว่าคราวหน้ามันไม่กล้าไปอีกแน่

"มึงอย่ามาพล่ามไร้สาระกับกู! กูเคยสั่งไว้ว่ายังไง ไม่ให้มึงมุดเข้าป่าเข้าเขา มึงเห็นเป็นลมพัดผ่านหูหมดเลยใช่ไหม!"

"เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา มึงเห็นคำพูดกูเป็นผายลมจริงๆ มึงจะไปผลาญเงินเล่นการพนันกูห้ามไม่ได้ มึงตีลูกด่าเมียกูก็ยังดัดสันดานไม่สำเร็จ รู้สึกผิดต่อบ้านพ่อตาจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน แต่ถ้ามึงคิดจะมุดเข้าป่าอีก วันนี้ต่อให้กูตีขามึงหักก็คุ้มแล้ว!"

"กูไม่ยอมให้มึงเป็นเหมือนกูเด็ดขาด ถ้าต้องมาพิการไปอีกคน มึงสร้างความฉิบหายให้คนในบ้านน่ะช่างหัวมัน แต่ถ้าไปทำร้ายครอบครัวสกุลซ่งเข้า มันจะกลายเป็นการสร้างเวรสร้างกรรม..." เฉินเป่าไฉด่าไปพลางเงื้อมือที่ใหญ่ราวกับคีมเหล็กกระหน่ำซัดใส่ตัวเฉินเล่อไม่ยั้ง

"พ่อ! ถ้าพ่อตีอีกผมจะสู้กลับแล้วนะ!" เฉินเล่อโดนฟาดจนหน้าเบี้ยว ร่างถูกต้อนจนมุม จะหนีก็หนีไม่พ้นเลยสักนิด

พอเฉินเป่าไฉได้ยินก็ตาขวางขึ้นมาทันที ดูดุดันราวกับพญายมราชตัวเป็นๆ เขาใช้มือใหญ่เพียงข้างเดียวคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเฉินเล่อ แล้วกระชากยกร่างลูกชายขึ้นมาจากเตาคั่งหน้าตาเฉย

อย่ามองว่าเฉินเป่าไฉแก่ตัวลงแล้วเชียว ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเขาเคยเป็นทหารกองหนุนมาก่อน ถึงจะอายุมากแต่ก็มีกล้ามเนื้อแน่นปึ้กไปทั้งตัว ตอนสู้กับหมีนี่ดุดันเอาเรื่องเลยทีเดียว

การตีเฉินเล่อจึงง่ายเหมือนเล่นสนุก ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เฉินเล่อปากดีขู่ไปอย่างนั้น แต่เจ้าตัวจะกล้าลงไม้ลงมือกับพ่อแท้ๆ จริงหรือ

ขืนทำแบบนั้นก็โดนฟ้าผ่าตายพอดี

ต่อให้เป็นชาติก่อนตอนที่สิ้นไร้ความเป็นคน หลอกเอาเงินพ่อแม่ ก่อเรื่องสุดเหวี่ยงเต็มที่ก็แค่คว่ำโต๊ะหรือจุดไฟเผาบ้าน แต่ก็ไม่เคยกล้าลงมือกับพ่อตัวเองเลยสักครั้ง

สาเหตุที่ตอนนั้นทะเลาะจนต้องแยกบ้านกันไป ก็เพราะเฉินเล่อกลัวฝ่ามือเหล็กของพ่อนี่แหละ ขืนอยู่ด้วยกันคงโดนพ่อวิ่งจากหมู่บ้านฉางหลินไปหมู่บ้านไท่ผิงเพื่อซ้อมเขาทุกวันไม่ไหวแน่

ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนั้นเฉินเป่าไฉก็ผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้จนถึงที่สุด ขนาดแรงจะลงมือสั่งสอนยังขี้เกียจเสียด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นอารมณ์โกรธของพ่อพุ่งพรวดขึ้นมาไม่หยุด เฉินเล่อที่เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยวก็รีบตะโกนร้องขอความช่วยเหลือออกไปข้างนอกทันควัน

"แม่! แม่ไม่รีบเข้ามาดูหน่อยเหรอ เดี๋ยวลูกชายแม่จะโดนตาแก่นี่ตีตายแล้วนะ!"

ทว่าตรงเตาไฟ กัวสี่เฟิ่งที่ได้ยินเสียงลูกชายร้องขอความเมตตา กลับนั่งนิ่งไม่ยอมขยับตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถ้าเป็นเวลาปกติ แค่เฉินเล่อออกจากบ้านแล้วใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น คนเป็นแม่อย่างเธอก็กลัวลูกจะหนาวจนใจจะขาด

แต่ในเวลานี้ที่ลูกชายโดนพ่อซ้อมเอาๆ กัวสี่เฟิ่งกลับไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวลูกชายเองทั้งนั้น!

คนที่เดินริมน้ำอยู่บ่อยๆ มีหรือรองเท้าจะไม่เปียก ฝีมือการขึ้นเขาล่าสัตว์ของสามีเธอยังต้องพูดถึงอีกหรือ สุดท้ายแล้วก็ยังไม่วายโดนหมีดำตบจนพิการอยู่ดี

ทางด้านเฉินเล่อที่ตกอยู่ในสภาพไร้คนช่วยเหลือโดยสิ้นเชิง และหมดหวังที่จะพึ่งพาแม่ ก็จำใจกอดหัวยอมให้พ่อกระหน่ำซ้อมไปแต่โดยดี!

ตีกันอยู่ร่วมหลายนาที เฉินเป่าไฉถึงได้หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะกระโดดลงจากเตาคั่ง วิ่งไปหยิบเศษผ้าขี้ริ้วจากห้องด้านนอกมาเช็ดรอยเท้าเปื้อนๆ บนเตาคั่งจนสะอาดหมดจด

"ห้ามไปไหนนะ รอให้แม่แกทำปลาเสร็จแล้วกินข้าวก่อนค่อยกลับ!" เฉินเป่าไฉสั่งทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วก็หมุนตัวเดินเข้าห้องไป

นี่มันไม่เข้าท่าเอาเสียเลย อย่างน้อยในสายตาของเฉินเล่อก็คิดแบบนั้น!

ตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ... ซ้อมเสร็จแล้วตบท้ายด้วยการให้กินปลาเนี่ยนะ...

เฉินเล่อเอามือกุมหน้า นวดก้นไปพลาง เอวก็พลอยปวดระบมไปด้วย เวลาเฉินเป่าไฉลงมือนี่มีชั้นเชิงจริงๆ เจาะจงตีแต่จุดที่เจ็บแสบที่สุด ทว่ากลับไม่ทำให้ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสเลยสักนิด

ล้วนเป็นแค่แผลฟกช้ำภายนอก แต่เวลาเจ็บขึ้นมานี่แทบเอาชีวิตไม่รอด

การโดนตีครั้งนี้มีความรักของพ่อแฝงอยู่ไหม ย่อมมีอยู่แล้ว อย่างน้อยในมุมมองของเฉินเป่าไฉ มันก็คือการทำเพื่อลูกชาย การลงไม้ลงมือก็เพื่อ... ให้มันรู้จักหลาบจำ

พอนั่งพักจนอาการเจ็บทุเลาลง กับข้าวกับปลาก็ทำเสร็จเรียบร้อยพอดี... เฉินเล่อแสยะยิ้มเหยเก หมุนขยับแขนไปมาสองสามทีเพื่อคลายเส้น จากนั้นก็คว้าตะเกียบขึ้นมาจ้วงกินคำโต

ได้กินผักดองจากไหเต้าเจี้ยว แกล้มกับข้าวฟ่างและแผ่นแป้งข้าวโพด เคี้ยวถั่วฝักยาวคำเนื้อคำ ชีวิตแบบนี้มันช่างสุขล้นราวกับอยู่บนสวรรค์...

ทว่าก็พอมองออกว่าที่บ้านแทบจะไม่เหลือเสบียงอาหารแล้ว ถ้าไม่ขึ้นเขาแล้วจะเอาอะไรกิน ต่อให้ต้องโดนซ้อมอีก เฉินเล่อก็ยังยืนยันที่จะมุดเข้าป่าอยู่ดี

ส่งเนื้อส่งเงินกลับมาให้ที่บ้านบ่อยๆ อย่างมากก็แค่โดนด่าสักสองสามประโยค แต่ชีวิตความเป็นอยู่มันต้องดำเนินต่อไปให้ได้นี่หว่า!

พอกินจนอิ่มแปล้ เฉินเล่อก็เรอออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตักน้ำจากโอ่งขึ้นมาหนึ่งกระบวยแล้วกรอกเข้าปากเสียงดังอึกๆ!

"แม่ ผมกลับบ้านก่อนนะ!" เฉินเล่อพูดจบก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยลาผู้เป็นพ่อ รีบเดินกะเผลกๆ ออกไปข้างนอกทันที!

แม้กัวสี่เฟิ่งจะยังอาลัยอาวรณ์ แต่ก็เดินออกมาส่งลูกชายถึงหน้าประตูใหญ่ รอจนเงาร่างของลูกลับสายตาไปแล้ว นางถึงได้เดินกลับเข้าบ้าน!

ผลักประตูเปิดออก กัวสี่เฟิ่งก็เปิดฉากซักไซ้ขึ้นมาทันควัน "เฉินเป่าไฉ แกคิดจะทำอะไรกันแน่ แค่ล่ากวางโรว์ตัวเดียว ทำเป็นอวดเก่งไปได้ ถ้าตีจนลูกเจ็บหนักขึ้นมาจะทำยังไง!"

เวลานี้เฉินเป่าไฉนั่งอยู่หน้าอ่างไฟกำลังมวนยาสูบ พอได้ยินคำนี้ก็จุดไฟแล้วสูบเสียงดังจ๊วบไปคำหนึ่ง!

"ล่ากวางโรว์มันไม่มีอะไรหรอก... แต่แกรู้ไหมว่าไอ้ลูกชายคนเล็กของแกมันไม่มีปืน แล้วมันเอาอะไรล่ามา?"

กัวสี่เฟิ่งฟังแล้วก็ส่ายหน้าดิก ไม่มีปืนแล้วจะเอาอะไรล่าได้ล่ะ?

"ใช้มีดล่า ลูกชายแกมันใช้มีดล่าสัตว์ เจริญแล้ว เก่งกาจขึ้นมาแล้ว เก่งจนพิสดารยิ่งกว่าพ่ออย่างฉัน เก่งกว่าไอ้น้องชายที่เป็นทหารของแกซะอีก ถึงขั้นไม่ต้องใช้ปืนกันแล้วเนี่ย!!"

"แกตามใจมันเข้าไปเถอะ รอวันที่มันแอบหยิบมีดดามัสกัสในบ้านเข้าป่าไปใช้มีดล่าหมีดำล่าเสือเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นแกได้ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดแน่!"

เฉินเป่าไฉพูดถึงตรงนี้ก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง!

พอได้ยินแบบนั้น ในใจของกัวสี่เฟิ่งก็พลอยสั่นสะท้านขึ้นมาด้วย

"นั่นแกจะไปไหนน่ะ!" จู่ๆ เฉินเป่าไฉก็เห็นกัวสี่เฟิ่งคว้าไม้ปัดขนไก่แล้วสาวเท้าเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก!

"ฉันจะไปดูว่าไอ้เด็กบ้านั่นเดินไปไกลหรือยัง ถ้ายังไปไม่ไกล ฉันก็จะหวดมันสักทีสองทีเหมือนกัน!"

"ไอ้ลูกเวรนี่... ไม่เคยทำให้ที่บ้านเบาใจได้เลยสักนิด!!" กัวสี่เฟิ่งพูดจบก็วิ่งไล่ตามออกไปจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่มองเห็นกวางโรว์วางอยู่ตรงประตูใหญ่ โทสะก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นมาจนแทบระงับไม่อยู่!!