ตอนที่ 61 ขายของป่า ก้าวแรกสู่ความมั่งคั่ง!!

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง!

เฉินเล่อเดินกะเผลกๆ กลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือเอาไก่ฟ้าถอนขนแล้วสองตัวกับกระต่ายอีกสองตัว ยัดลงกระสอบป่านรวดเดียวทั้งหมด

กระสอบป่านทางซ้ายหนึ่งใบ กิ่งตงชิงครึ่งกระสอบทางขวา ถูกเขายกขึ้นวางบนเลื่อนลากไม้ จากนั้นก็คลุกข้าวฟ่างกับน้ำแกงมันๆ พอเป็นพิธี

เอาไปป้อนให้ต้าหวงกินจนอิ่มหนำสำราญ แล้วเฉินเล่อจึงจับมันคล้องสายเทียมเข้ากับเลื่อนลาก

"ไปกัน ต้าหวง!"

สุนัขลากเลื่อนวิ่งนำอยู่ด้านหน้า เฉินเล่อเดินตามหลัง ลัดเลาะไปตามทางเดินในหมู่บ้าน ตลอดทางเจอดาวบ้านอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ชาวบ้านพวกนี้พอเห็นเฉินเล่อก็พากันหลบไปข้างทางตามสัญชาตญาณ บางคนถึงขั้นไม่ทักไม่ทายด้วยซ้ำ

มีเพียงไม่กี่คนที่คุ้นเคยกันหน่อยยังส่งยิ้มให้ บางคนก็เอ่ยปากทักถามสักสองสามคำว่าจะไปทำอะไรที่ไหน เฉินเล่อก็ตอบบ่ายเบี่ยงคลุมเครือไปคำหนึ่ง ต่างคนต่างเดินสวนกันไปก็แค่นั้น

พอพ้นจากหมู่บ้านไท่ผิง ทางที่เดินตลอดสายก็เป็นทางสายเล็กที่หิมะถูกเหยียบจนเรียบกริบ จากตรงนี้ไปยังรีสอร์ตยังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่ง อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีเจ็ดแปดลี้

จนกระทั่งบ่ายสองบ่ายสามโมง เฉินเล่อถึงได้มาถึงหน้าประตูใหญ่ของรีสอร์ตหลงเฉวียน จะว่าไปแล้ว ในยุค 80 แบบนี้ รีสอร์ตหลงเฉวียนถือว่าโอ่อ่าภูมิฐานมาก ประตูเหล็กบานใหญ่นั่นดูข่มขวัญคนได้ชะมัด!

เถ้าแก่ของรีสอร์ตหลงเฉวียนแห่งนี้เป็นคนทางใต้ สาเหตุที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาลงทุนเปิดร้านอาหารที่นี่ ก็เพราะที่นี่มีอาหารป่ารสเลิศอันเป็นเอกลักษณ์ให้กิน

ทั้งยังมีกลุ่มลูกค้าประจำ คอยดึงพวกเถ้าแก่ใหญ่จากทางใต้มาเปิดหูเปิดตากินอาหารป่าแถบตงเป่ยโดยเฉพาะ ปีหนึ่งๆ ฟันกำไรไปไม่ใช่น้อย

เฉินเล่อเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็เจอคนรู้จักเข้าพอดี เป็นชายคนหนึ่งสวมหมวกหนัง ใส่เสื้อโค้ตผ้าวูล สวมถุงมือหนังอย่างดี

ดูทันสมัยและมีภูมิฐานไม่เบา

ชายคนนั้นมองเห็นเฉินเล่อจูงเลื่อนลากหมามาแต่ไกลจากในลาน ตอนแรกไม่ได้เอะใจอะไร พอเพ่งมองชัดๆ นี่มันเฉินเล่อไม่ใช่เรอะ!!

เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นเดินดุ่มๆ ออกมา เฉินเล่อก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีทันที!

"เดี๋ยวสิวะ เจอผีหลอกรึไง หันหัววิ่งป่าราบเชียว!"

"ไม่ได้เห็นหน้าแกตั้งหลายวัน ช่วงนี้มัวยุ่งอะไรอยู่วะ?" ชายคนนั้นเดินเข้ามา กวาดสายตามองเฉินเล่อหัวจดเท้าสองรอบ แล้วมองไปยังกระสอบป่านบนเลื่อนลากพลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

ผู้ชายตรงหน้านี้ เฉินเล่อรู้จักจากบนบ่อนพนัน ปกติก็คบหากันเป็นพี่เป็นน้อง นับเป็นหนึ่งในพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว ชื่อนายจางอันสี่!

เขาคอยดูแลจัดการธุระอยู่ในรีสอร์ตหลงเฉวียนแห่งนี้ ทว่าใต้ร่มเงาของรีสอร์ตหลงเฉวียน มีบ่อนใหญ่ซ่อนอยู่ข้างในด้วย!

ได้ยินว่าแต่ละรอบแค่เงินค่าน้ำต๋งอย่างเดียว ก็ฟาดไปสองสามพันหยวนแล้ว ในยุคสมัยนี้ ต่อให้เป็นหมู่บ้านที่มีคนเป็นร้อยครัวเรือน ก็ใช่ว่าจะเรี่ยไรเงินได้มากขนาดนั้น

จางอันสี่คนนี้มีพี่น้องอยู่หลายคน ล้วนเป็นคนในหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง ในท้องถิ่นนี้ก็นับว่ามีอิทธิพลอยู่บ้าง ถึงได้รับงานพรรค์นี้มาทำได้

หากเทียบกับชาติที่แล้ว งานที่มันทำอยู่ตอนนี้ ก็เทียบเท่ากับผู้จัดการห้องโถงดีๆ นี่เอง!

"ฉันจะมีอะไรให้ยุ่งเล่า!!"

"แค่แวะมาดูเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก จะไปเดี๋ยวนี้แหละ!" ได้เกิดใหม่มาทั้งที เฉินเล่อไม่อยากข้องแวะกับพวกเพื่อนกินพวกนี้อีกต่อไป ยิ่งไม่อยากให้คนรู้จักหรือชาวบ้านผ่านมาเห็นเข้า

ไม่อย่างนั้นเกิดปากหอยปากปูปากต่อปากลอยไปเข้าหูบ้านพ่อตาเข้า ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาคงสูญเปล่ากันพอดี!

"ดูแกทำเข้าสิ จะรีบไปไหน ฉันไม่ได้จะจับแกกินสักหน่อย!"

"ตั้งหลายวันแล้วไม่เห็นแกขึ้นโต๊ะมาเล่นสักสองตามือ วันนี้อุตส่าห์มาถึงนี่ นึกจะไปก็ไปง่ายๆ งี้เลยเหรอ?"

"ข้างในกำลังมีวงอยู่พอดี ให้ฉันจัดที่ให้แกสักที่ไหมล่ะ?"

จางอันสี่แสยะยิ้มพูด

"ไม่เล่นแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันเลิกเล่นเด็ดขาด!" เฉินเล่อส่ายหน้าปฏิเสธ

"แต่แกเป็นหนี้หัวโตอยู่นี่หว่า ถ้าไม่ถอนทุนคืนมาบ้าง จะเอาอะไรไปใช้หนี้วะ?" จางอันสี่ฟังแล้วไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย ผีพนันหน้าไหนบ้างไม่เคยพล่ามว่าตัวเองจะล้างมือเลิกเล่น?

แต่สุดท้ายเป็นไงล่ะ เล่นหนักขึ้นทุกที ชะตากรรมอนาถขึ้นทุกรอบ

"ค่อยๆ ทยอยคืนไป คนไม่ตายหนี้ไม่สูญหรอก!"

"ติดเงินใครไว้ก็ต้องใช้อยู่แล้ว..."

"เอาเถอะ ขี้เกียจพล่ามกับแกแล้ว แกเป็นคนคอยจัดการเรื่องต่างๆ ในรีสอร์ตนี้ไม่ใช่เรอะ ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่ารีสอร์ตหลงเฉวียนรับซื้อของป่า แกมาดูซิว่าของพวกนี้ของฉันขายได้เท่าไหร่!" เฉินเล่อเอาเท้าเขี่ยเลื่อนลาก พลางพูดขึ้นลอยๆ

จางอันสี่พอได้ยินว่ามีของป่า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที หมอนี่เดิมทีก็เป็นคนตะกละอยู่แล้ว เรื่องของป่าจึงทั้งพิถีพิถันและเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี!

พอได้ยินที่เฉินเล่อพูด เขาก็ก้มตัวลงไปแกะกระสอบแล้วชะโงกหน้ามองดูทันที บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

"ตงชิงเรอะ หน้าหนาวแท้ๆ หาตงชิงไม่ง่ายเลยนะเว้ย แกไปเสาะหามาจากไหนวะเนี่ย?"

"ซี๊ด... นี่ยังมีไก่ฟ้ากับซานเที่ยวจื่อด้วย ของดีทั้งนั้นเลยนี่หว่า ฉันว่านะน้องเฉิน แกไปเอาของพวกนี้มาจากไหนวะ คงไม่ใช่ว่าแอบปีนรั้วบ้านพ่อตาตอนดึกๆ ดื่นๆ มาอีกหรอกนะ?"

จางอันสี่ตบมือเข้าหากันสองสามที แล้วเอาไปเช็ดกับเสื้อผ้า ยิ้มร่าพลางเอ่ยแซวเฉินเล่อ มันก็แค่การหยอกล้อกันขำๆ

"อย่ามาพูดจาไร้สาระ!"

"เลิกพูดจาเฉไฉได้แล้ว แกแค่บอกมาก็พอว่าของพวกนี้จะรับซื้อไหม ถ้ารับก็ตีราคามา!!" ตอนนี้เฉินเล่อกำลังรีบใช้เงิน ขี้เกียจจะมาเสียเวลาพล่ามกับอีกฝ่าย

เพียงแต่ท่าทางร้อนรนของเขาในสายตาของจางอันสี่ มันดูเหมือนคนที่อยากรีบแลกเงินไปลงบ่อนพนันเสียมากกว่า

สันดานของพวกผีพนัน มีหรือที่เขาจะไม่รู้ไส้รู้พุง?

จากนั้นเขาก็ชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว

เฉินเล่อเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วถาม "แบงก์ต้าถวนเจี๋ยห้าใบเรอะ?"

ได้ยินคำพูดของเฉินเล่อ จางอันสี่ก็หลุดหัวเราะก๊ากออกมาทันที

"ฉันว่านะน้องชาย นี่มันบ่ายคล้อยจนตะวันจะตกดินอยู่รอมร่อแล้ว แกยังไม่ตื่นจากฝันอีกเรอะไง!"

"ของกระจอกแค่นี้ แกจะเอาตั้งห้าสิบหยวน อยากได้เงินจนบ้าไปแล้วหรือไงวะ?!" จางอันสี่กลอกตาไปมาคิดคำนวณอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ้มแสยะแล้วพูดว่า "แบงก์ห้าคนงานถลุงเหล็ก ให้ได้มากสุดใบเดียว ไม่ขายก็ช่าง!"

ในใจรู้ดีว่าเฉินเล่อร้อนเงิน จิตวิทยาของพวกผีพนันแบบนี้ จางอันสี่กำไว้ในมือได้อย่างอยู่หมัด อ่านขาดทะลุถึงกระดูกดำมานานแล้ว

อย่าว่าแต่แบงก์ห้าหยวนใบเดียวเลย ถ้าพวกผีพนันหน้ามืดตามัวอยากจะกระโจนเข้าบ่อนขนาดนี้ จะกดราคาเหลือเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับปากเขาทั้งนั้นไม่ใช่เรอะ?

จางอันสี่ยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างสบายอารมณ์ รอฟังประโยคถัดไปที่เฉินเล่อจะบอกว่าตกลง แล้วค่อยยื่นหมูยื่นแมวจ่ายเงินรับของกันตรงนี้

ทว่าคิดไม่ถึงว่าเฉินเล่อจะคว้าสายจูงหมา ดึงเชือกเลื่อนลากแล้วหันหลังเตรียมเดินจากไปทันที!

มิหนำซ้ำดูจากท่าทางแล้ว ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

จางอันสี่ใจหายวาบ คิดไม่ถึงว่าไอ้หมอนี่จะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ หรือว่าวันนี้มันไม่ได้มาเล่นการพนันจริงๆ?

"น้องเฉิน... น้องชาย แกจะรีบร้อนวิ่งหนีไปไหนเล่า!" เมื่อเห็นว่าเฉินเล่อเดินห่างออกไปไกลขึ้นทุกที และดูท่าทางแล้วไม่ได้แกล้งทำ จางอันสี่จึงรีบวิ่งตามไปตะโกนรั้งไว้ "ถ้าแกไม่พอใจราคานี้ พวกเราก็คุยกันใหม่ได้นี่หว่า!"

พอเห็นจางอันสี่วิ่งมายืนขวางทางอยู่ตรงหน้า เฉินเล่อก็พูดขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญใจเต็มทน "ไปไหว้สุสานแต่เสือกเผาหนังสือพิมพ์ แกหลอกผีอยู่เรอะไงวะ?"

"ไอ้ไก่ฟ้ากับซานเที่ยวจื่อพวกนี้ไม่กี่บาทกี่สตางค์ก็ช่างมันเถอะ แต่นี่มันหน้าหนาวนะเว้ย ตงชิงสุกล้นจนแดงก่ำขนาดนี้ แกกลับให้ฉันแค่แบงก์ห้าใบเดียวเนี่ยนะ!"

"ไสหัวไปเลยไป ขี้เกียจเสวนากับแกแล้ว!" เฉินเล่อแทบจะปล่อยหมาให้พุ่งเข้าไปกัดอยู่รอมร่อ

"เอาละๆๆ ฉันก็แค่เห็นแกกระวนกระวายอยากจะไปเล่นสักสองสามตามือ ก็เลยกะว่าจะตีราคาให้จบๆ ไปเร็วๆ ไงล่ะ!"

"ถ้าแกพูดขนาดนี้ ฉันก็ไม่อ้อมค้อมแล้วกัน แบงก์ต้าถวนเจี๋ยหนึ่งใบ... ตีเป็นเลขกลมๆ ให้เลย ให้เกียรติกันสุดๆ แล้วนะเนี่ย?"

จางอันสี่เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้ถือว่าให้ราคาที่มีมโนธรรมอยู่บ้าง

ทว่าเฉินเล่อก็ยังคงไม่พอใจ เรื่องอื่นเขาไม่กล้าพูดหรอก แต่ของป่าที่เขาลากมาเต็มเลื่อนนี้ ถ้าได้น้อยกว่าสิบหยวน บอกเลยว่าไม่มีทาง!

ยุคสมัยนี้เงินแค่สองสามหยวนก็ซื้อเนื้อหมูได้ตั้งหลายชั่งแล้ว

"สิบสอง แล้วไอ้พวกลูกเฮเซลนัต ลูกโอ๊ก กับวอลนัตป่าพวกนั้นฉันแถมให้แกหมดเลย คิดไปห้าเหมา ถ้ายังไม่ได้อีก ก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว!!" เฉินเล่อเอ่ยราคาของตัวเองออกมาอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

จางอันสี่ได้แต่แสยะยิ้ม ดูท่าทางแล้วงานนี้คงเอาเปรียบไม่ได้แม้แต่นิดเดียว พอเห็นท่าทางเฉินเล่อทำท่าจะเดินหนีไปอีกรอบ เขาก็กัดฟันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วควักเอาแบงก์ต้าถวนเจี๋ยออกมาหนึ่งใบ พ่วงด้วยเหรียญอีกหนึ่งกำมือ!

มีทั้งเหรียญหนึ่งเหมา สองเหมา ไปจนถึงเหรียญเฟินย่อยๆ

พอนับดูแล้วรวมกันได้สิบสองหยวนพอดี!

ยังขาดอยู่อีกตั้งห้าเหมา...