ตอนที่ 62 กบหิมะหน้าหนาวมีราคาที่สุด คืนนี้ต้องไปลุยสักตั้ง!!

"ในกระเป๋าฉันมีแค่นี้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ต้องเดินกลับไปเอาที่บ้าน ยุ่งยากจะตาย"

"ถ้านายมีของป่าแปลกๆ หายากอีก ก็เอามาส่งให้ฉันหมดนี่เลย คราวหน้าฉันค่อยทบส่วนที่ขาดให้ ดีไหม?"

เมื่อเห็นว่าจางอันสี่ควักเงินออกมาแล้ว เฉินเล่อก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนกระสอบทั้งสองใบลงบนพื้นทันที จากนั้นก็ยื่นมือไปคว้าข้อมือของอีกฝ่าย บิดเบาๆ ไปทีหนึ่ง

มืออีกข้างรับทั้งธนบัตรและเหรียญมาทั้งหมด แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อตัวเองทันที

จางอันสี่มองแล้วก็หัวเราะออกมา ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่พอมองดูกระสอบทั้งสองใบที่น้ำหนักไม่เบาเลย ก็พูดขึ้นเรียบๆ ว่า "นายจะทิ้งไว้ตรงนี้ไม่ได้นะ อย่างน้อยก็ต้องช่วยฉันแบกเข้าไปข้างในสิ!"

"ฉันเป็นคนงานบ้านแกหรือไง?"

"ยังขาดอีกห้าเหมา จำไว้ด้วยล่ะ" เฉินเล่อพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

"น้องเฉิน บัญชีมันไม่ได้คิดกันแบบนี้นะ ก่อนหน้านี้นายก็เอาเงินจากฉันไปตั้งสามสี่สิบหยวนแล้ว ฉันเห็นว่านายรีบใช้เงินเลยให้เงินสดไป แต่นายยังไม่ได้คืนเงินที่ติดฉันไว้เลยนะ!"

"หนี้พวกนี้ เคลียร์ตรงไหนก็ต้องจบตรงนั้นสิ นายช่วยบอกกำหนดวันมาให้ฉันแน่ชัดหน่อยได้ไหม!" จางอันสี่ขมวดคิ้วพูด

"คราวหน้า คราวหน้าฉันเอาของป่ามาขายอีก ไม่ว่าจะขายได้เท่าไหร่ ให้หักส่วนของแกไปก่อนเลย!!"

"แต่มีเรื่องหนึ่งต้องพูดให้ชัด ถ้าเมียฉันหรือพ่อตาฉันมาใช้หนี้ แกห้ามรับไว้แม้แต่สตางค์แดงเดียว ไม่อย่างนั้นแล้ว แกเอาไปเท่าไหร่ฉันจะบังคับให้แกคายออกมาให้หมด!!"

แววตาและสีหน้าของเฉินเล่อฉายความดุดันเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที

จางอันสี่คนนี้ค่อนข้างกลัวเฉินเล่ออยู่เหมือนกัน เพราะยังไงเสีย เฉินเป่าไฉพ่อของเฉินเล่อก็ไม่ใช่คนเคี้ยวง่ายอยู่แล้ว

แถมเฉินเล่อเองก็สู้คนเก่ง ลงมือแต่ละทีก็โหดเหี้ยม ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ จางอันสี่ก็ไม่กล้าไปมีเรื่องกับเขาหรอก

ลูกหนี้ตั้งมากมาย เขามีสารพัดวิธีทวงเงินกลับคืนมา มีเพียงเฉินเล่อคนนี้คนเดียวที่เวลาไปทวงหนี้ทีไร เขาต้องพูดจาดีๆ อ่อนหวานเข้าใส่ ไม่กล้าทำตัวมีปัญหาเลยสักนิด!

หมอนี่มันกล้าสู้ตายเข้าแลกจริงๆ

"เอาละๆ น้องเฉิน ในเมื่อนายพูดขนาดนี้แล้ว ฉันจะพูดอะไรได้อีก?"

"ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ในบ้านกำลังทำกับข้าวอยู่พอดี สนใจเข้าไปกินสักคำไหมล่ะ?" ก่อนจากกัน จางอันสี่ยังถามอย่างมีมารยาทขึ้นมาคำหนึ่ง

ทว่าเฉินเล่อกลับส่ายหน้า เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ยังไม่มืดสนิท กะว่าจะแวะเข้าไปเดินดูในป่าสักรอบ

เพราะของพวกนี้มันเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้นนี่นา

ในจังหวะที่เฉินเล่อเตรียมจะลากแคร่เลื่อนหิมะจากไปนั้นเอง จางอันสี่ก็พลันนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงรีบตะโกนเรียกอีกครั้ง

"น้องเฉิน นายอย่าเพิ่งไป!"

"ฉันยังมีอีกเรื่องอยากจะถามนายหน่อย..." จางอันสี่วางกระสอบลง แล้ววิ่งตามออกมา

เฉินเล่อยืนพักขาในท่าทางอันเป็นเอกลักษณ์ของคนตงเป่ย เขย่งปลายเท้าข้างหนึ่งมองดูอีกฝ่าย

"ในหมู่บ้านพวกนายมีพวกกบหิมะบ้างไหม?"

"ไอ้ของพรรค์นี้มีราคามากเลยนะ ช่วงนี้ที่รีสอร์ตบนเขาของเรามีคนจากแดนใต้ต่างถิ่นมากันเยอะแยะ พวกเขามาเพื่อหาชิมสิ่งนี้โดยเฉพาะเลย กะมาบำรุงสุขภาพกันทั้งนั้น!"

"ถ้านายไปรับซื้อมาได้ในราคาถูก เอามาส่งให้ฉันให้หมดเลย มีเท่าไหร่ฉันรับหมด ถ้าเป็นตัวเมียที่มีไข่ได้จะยิ่งดีเลย ไอ้พวกนั้นไข่เยอะน้ำมันเยอะ ราคาแพงที่สุด!"

พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของจางอันสี่ เฉินเล่อก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาเพิ่งโดนเฉินเป่าไฉซ้อมมา ร่างกายยังไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก ในช่วงวันสองวันนี้คงออกไปล่าสัตว์ใหญ่ไม่ได้

แต่เฉินเล่อยังคิดจะไปเก็บสมุนไพรมีราคา หรือไม่ก็ไปจับปลาขึ้นมาขายแลกเงินอยู่ พอได้ยินอีกฝ่ายสะกิดขึ้นมาแบบนี้ หนทางหาเงินเข้ากระเป๋าก็โผล่มาแล้วไม่ใช่หรือไง?

สิ่งที่เรียกว่าฮาชื่อหม่าจื่อ ก็คือชื่อที่คนตงเป่ยรุ่นเก่าใช้เรียกกบป่า ซึ่งกบป่าชนิดนี้ก็คือกบหิมะนั่นเอง ไม่ว่าจะในยุคนี้หรือในชาติที่แล้ว มันล้วนเป็นของหายากทั้งสิ้น

น้ำมันกบหิมะแท้ๆ ในชาติที่แล้วนั้น ราคาชั่งหนึ่งพุ่งไปถึงหลายพันหยวนเลยทีเดียว

"ที่นี่แกให้ราคาเท่าไหร่?"

ตามที่เฉินเล่อคำนวณ ตอนนี้คือยุคทศวรรษ 1980 กบหิมะธรรมดาๆ ชั่งหนึ่งอย่างน้อยก็น่าจะได้สักหลายหยวน!

ถ้าคุณภาพดีขึ้นมาหน่อย ก็ต้องนับเป็นรายตัว หากน้ำมันกบหิมะยังคงสภาพสมบูรณ์ ชิ้นใหญ่ คุณภาพดี กบหิมะเพียงตัวเดียวก็ขายได้ถึงสองสามหยวนแล้ว!

ทันทีที่เฉินเล่อเอ่ยถามเรื่องราคานี้ออกไป จางอันสี่ก็ชูสามนิ้วขึ้นมาตรงๆ โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!

"ตัวผู้ชั่งละสามหยวน มีเท่าไหร่ฉันรับซื้อหมด!"

ราคาที่จางอันสี่เสนอนี้ไม่สูงเลยสักนิด แม้จะสูงกว่าราคาตลาดทั่วไป แต่เขาสามารถไปเบิกเงินกับเถ้าแก่ได้เต็มๆ

โดยเฉพาะช่วงนี้ที่คฤหาสน์รีสอร์ตขาดแคลนกบหิมะอย่างหนัก เถ้าแก่ถึงกับออกปากสั่งลงมาเองว่า ช่วงนี้จะมีทั้งญาติคนสำคัญจากแดนใต้และหุ้นส่วนทางธุรกิจเดินทางมาตงเป่ยหลายชุด เพื่อลิ้มลองรสชาติของดีสิ่งนี้โดยเฉพาะ

ดังนั้นจึงต้องกว้านซื้อกักตุนไว้ด้วยราคาสูง!

เถ้าแก่ตั้งราคารับซื้อไว้ถึงชั่งละสามหยวน แถมถ้าเป็นตัวเมียเกรดดีมีคุณภาพ ก็จะคิดเงินตามขนาดเป็นรายตัวไปเลย!!

เพราะฉะนั้นราคาที่จางอันสี่เสนอจึงมีส่วนต่างซ่อนอยู่

มันย่อมต้องฟันกำไรเข้ากระเป๋าตัวเองตรงกลางก่อนอยู่แล้ว

เฉินเล่อได้ยินราคาแล้วใจกระตุกวาบ เดาออกทันทีว่าไอ้หมอนี่ต้องคิดงาบหัวคิวแน่ๆ แต่ก็นับว่าละโมบไม่เบาเลยทีเดียว

"ไว้ฉันกลับไปดูลาดเลาก่อนแล้วกัน... ของพรรค์นี้หน้าหนาวมันหายากจะตาย!"

"รอฟังข่าวจากฉันในสองสามวันนี้ก็แล้วกัน!" เฉินเล่อพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที

ส่วนจางอันสี่มองตามหลังเฉินเล่อไป พลางแสยะยิ้มพึมพำกับตัวเอง "ทำท่าทางขึงขังเอาเรื่อง ไม่รู้จะไปผลาญบ้านใครเข้าอีกล่ะสิ บ้านพ่อตากลวงๆ ของแกจะมีปัญญาหาของแบบนี้ได้เรอะ?"

"แต่ก็นะ เฉินเป่าไฉน่าจะพอหาของได้อยู่หรอก!"

ที่จางอันสี่เอ่ยปากทักขึ้นมา ไม่ใช่เพราะเห็นว่าเฉินเล่อมีฝีมืออะไร แต่เป็นเพราะคิดว่าเฉินเป่าไฉผู้เป็นพ่อน่าจะมีลวดลายอยู่บ้าง

อย่างไรเสียก็หากินกับป่ามาทั้งชีวิต ย่อมมีประสบการณ์ล้นเหลือ โดยเฉพาะกลางฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ กบหิมะจับยากที่สุดและหายากที่สุด เพราะส่วนใหญ่จำศีลกันหมดแล้ว

ทว่าก็เพราะการจำศีลนี่เอง กบหิมะพวกนี้โดยเฉพาะตัวเมีย ท้องไส้จึงอุดมไปด้วยไขมันล้นปรี่ นับเป็นของล้ำค่าจากธรรมชาติโดยแท้

สำหรับคนอื่นอาจไม่กล้ารับประกัน แต่สำหรับเฉินเล่อแล้ว การหาของพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลย ในเมื่อหน้าหนาวของยิ่งขาดแคลนและเป็นที่ต้องการจนราคาสูงลิ่ว เขาก็ยิ่งตาลุกวาว!

เวลานี้เฉินเล่อเร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวกลับบ้าน ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทุกที ฤดูหนาวอันโหดร้ายของตงเป่ยนั้นฟ้ามืดเร็วนัก เพียงสี่ห้าโมงเย็นดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปแล้ว

พอย่างเข้าหกโมงเย็น ทั่วทั้งบริเวณก็มืดสนิทจนมองแทบไม่เห็นทาง

ทว่าเฉินเล่อตั้งใจจะลงมือตอนกลางคืนอยู่แล้ว หากผลุนผลันวิ่งเข้าป่าตอนกลางวันแสกๆ นานวันเข้า ชาวบ้านคงได้เอาไปลือกันทั่ว

วันข้างหน้าหากล่าสัตว์ใหญ่ขึ้นมาได้ อย่างเช่นล้มหมีดำหรือดักกวางโรว์ได้สักตัว คงปิดข่าวไว้ไม่อยู่แน่!

ยิ่งเป็นการขุดจับกบหิมะด้วยแล้ว ยิ่งปล่อยให้คนในหมู่บ้านรู้ไม่ได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องรอให้ตัวเองลืมตาอ้าปากตั้งตัวได้เสียก่อน!

กว่าเฉินเล่อจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสี่โมงกว่า ท้องฟ้าเริ่มสลัวมืดลง เขาไม่รีบร้อนผลีผลามออกไป แต่ไปขนฟืนที่เก็บไว้ข้างนอกมาใส่ปากเตา จุดไฟอุ่นเตียงคั่งให้ร้อนระอุเสียรอบหนึ่งก่อน

จากนั้นก็ทำกับข้าวกินประทังความหิวไปง่ายๆ แล้วจึงเริ่มลงมือประดิษฐ์อุปกรณ์

เฉินเล่อนั่งยองๆ อยู่หน้าปากเตา แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายเจือแววเย็นชา ช่วยขับเน้นให้ดูอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน

ในมือเขาถือพลั่วเหล็กเล่มหนึ่ง นี่คืออุปกรณ์ที่ขาดไม่ได้ เพราะในป่าเขายามหน้าหนาว พื้นดินถูกแช่แข็งจนแข็งโป๊ก พลั่วเหล็กจึงมีประโยชน์อย่างมหาศาล

เขาตรวจดูใบพลั่วอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าคมกริบและไม่มีรอยบิ่นแตก จากนั้นใช้เศษผ้าหยาบๆ เช็ดถูด้ามพลั่วให้แห้งสนิท เพื่อให้จับได้กระชับถนัดมือยิ่งขึ้น

ต่อมา เขาก็เริ่มเตรียมอุปกรณ์สำหรับเจาะน้ำแข็ง

เขาไปรื้อท่อนไม้เนื้อแข็งมาจากมุมห้อง ปลายข้างหนึ่งมัดสิ่วเหล็กขนาดเล็กที่ทำขึ้นเองเอาไว้อย่างแน่นหนา สิ่วเหล็กอันนี้เฉินเล่อใช้เศษเหล็กเก่ามาขัดฝนอย่างประณีตจนกลายเป็นรูปลิ่มแหลมคม สะดวกต่อการเจาะทะลวงผ่านชั้นน้ำแข็งหนาๆ

เขาลองเอาไปเจาะท่อนไม้แช่แข็งข้างปากเตาดูสองสามที คอยปรับองศาของหัวสิ่วและน้ำหนักมือจนพอใจ ตรงด้ามจับของท่อนไม้ เฉินเล स्टังเอาเศษผ้ามาพันทบไว้ชั้นหนึ่งอย่างใส่ใจ นอกจากจะช่วยเพิ่มแรงเสียดทานไม่ให้ลื่นหลุดแล้ว ยังช่วยกันความเย็นไม่ให้มือชาแข็งจนบาดเจ็บอีกด้วย

ส่วนอุปกรณ์สำคัญที่สุดในการจับกบหิมะอย่างตาข่าย เฉินเล่อยิ่งใส่ใจเป็นพิเศษ

เขารื้อตาข่ายดักปลาเก่าๆ ออกมาจากในห้อง แม้ตาข่ายนี้จะดูทรุดโทรมไปบ้าง แต่เมื่อผ่านการปะชุนด้วยฝีมืออันช่ำชองของเฉินเล่อ มันก็กลับมาเหนียวแน่นทนทานดังเดิม

เขาใช้เชือกเส้นเล็กเสริมความแข็งแรงรอบขอบตาข่ายอย่างประณีต เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่ฉีกขาดง่ายๆ ตอนช้อนจับกบหิมะ

ขณะเดียวกัน เขายังเตรียมถุงตาข่ายขนาดกะทัดรัดเอาไว้อีกใบ สำหรับใส่กบหิมะที่จับได้เพื่อกักไว้ชั่วคราว

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เฉินเล่อยังตระเตรียมอุปกรณ์เสริมอื่นๆ ไว้อีกหลายอย่าง

เขาค้นหากริชเล่มคมออกมาหนึ่งเล่ม เอาไว้ใช้ตัดเชือกยามจำเป็นหรือรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินอื่นๆ

จากนั้นก็หยิบกล่องเหล็กใบเล็กออกมา ภายในอัดแน่นไปด้วยหินเหล็กไฟและเชื้อจุดไฟ เผื่อไว้ใช้ก่อไฟคลายหนาวและให้แสงสว่างในยามค่ำคืน

นอกจากนี้ เขายังเตรียมเชือกยาวอีกหนึ่งเส้น เอาไว้ใช้ยึดโยงร่างกายในจุดที่ภูมิประเทศซับซ้อน หรือไม่ก็ใช้ลากจูงของหนัก

ตลอดขั้นตอนการทำเครื่องมือเหล่านี้ เฉินเล่อมีสมาธิจดจ่ออย่างยิ่งอยู่ตลอดเวลา

เขาผิงไฟไปพลาง คอยใช้มือลูบคลำตามส่วนต่างๆ ของเครื่องมือไปพลาง เพื่อสัมผัสถึงเนื้อวัสดุและความอุ่นร้อนของพวกมัน

เมื่อใดที่พบจุดที่ยังไม่สมบูรณ์แบบพอ เขาจะหยุดมือเพื่อแก้ไขในทันที

เปลวไฟในเตาเริงระบำ สลัดประกายไฟเปรี๊ยะปร๊ะออกมาเป็นระยะ สอดประสานไปกับเสียงกุกกักกระทบกันยามเฉินเล่อทำเครื่องมือ ก่อเกิดเป็นท่วงทำนองแห่งการลงแรงขับกล่อมค่ำคืนฤดูหนาว

ยิ่งเครื่องมือใกล้เสร็จสมบูรณ์มากเท่าไร แววตาของเฉินเล่อก็ยิ่งฉายความมั่นใจและความคาดหวังแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมองเห็นภาพกบหิมะตัวอวบอ้วนกำลังดิ้นรนอยู่ในตาข่ายดักจับแล้วก็ไม่ปาน...