ตอนที่ 63 ขุดฮาชื่อหมาจื่อ!!

ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ เฉินเล่อก็ยกตะเกียงน้ำมันก๊าดที่เปลวไฟไหวระริกขึ้นมาก่อน แสงสีเหลืองสลัวดูริบหรี่เป็นพิเศษท่ามกลางความมืดมิด ทว่าก็ยังคงส่องสว่างอย่างมั่นคง

จากนั้นเขาก็นำเครื่องไม้เครื่องมือที่ทำขึ้นมาอย่างประณีตจัดวางลงบนเลื่อนไม้ทีละชิ้น มั่นใจว่าตรึงไว้กับตัวเลื่อนอย่างแน่นหนาดีแล้ว จะไม่หล่นระหว่างทางแน่นอน

ต่อมาจึงเอาเชือกคล้องตัวเจ้าหมาต้าหวงอย่างคล่องแคล่ว เจ้าต้าหวงคล้ายจะรู้ว่ากำลังจะต้องออกไปทำภารกิจ มันกระดิกหางอย่างตื่นเต้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

เฉินเล่อตบหัวหมาเบา ๆ แล้วโยนน่องไก่ป่าให้มันท่อนหนึ่ง ถือเป็นรางวัลก่อนออกเดินทาง เพราะอย่างไรเสียคืนนี้เจ้าต้าหวงก็ต้องไปทนหนาวเคียงข้างเขากลางป่าเขาทั้งคืน!

เขาเก็บกระบอกไฟฉายเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง กะว่าจะรอให้เข้าสู่เขตเขาปั้นลาจื่อเสียก่อนค่อยเปิดใช้ เพื่อประหยัดถ่านไฟฉายอันมีค่า

อาศัยช่วงที่ราตรีกำลังมืดมิด เฉินเล่อก็พาเจ้าหมาต้าหวงลากเลื่อนที่บรรทุกเครื่องมือเต็มคัน ออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ

ต้องเอาผ้าพันคอของเมียมาพันปิดหน้าไว้มิดชิด ป้องกันความหนาวอย่างแน่นหนา!!

เพราะคืนนี้เขาต้องลุยงานกลางทุ่งหิมะเยือกแข็งตลอดทั้งคืน ต้องหมอบอยู่ตามแอ่งเขาน้ำแข็งเพื่อจับกบหลินวา จะปล่อยให้ตัวเองหนาวตายไม่ได้เด็ดขาด

หนึ่งคนหนึ่งหมา ก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากท่ามกลางพื้นหิมะ

หิมะที่ทับถมหนาแน่นกลายเป็นหลุมหิมะลึก ก้าวแต่ละก้าวต้องออกแรงมหาศาล

เจ้าหมาต้าหวงออกแรงลากเลื่อนอย่างสุดกำลัง เท้าทั้งสี่ข้างเหยียบย่ำทิ้งรอยอุ้งเท้าลึกเป็นทางยาวบนผืนหิมะ

ส่วนเฉินเล่อก็เดินตามหลังติด ๆ คอยใช้ท่อนไม้ในมือปัดกิ่งไม้หรือกองหิมะที่ขวางทางอยู่เป็นระยะ

เฉินเล่อพาต้าหวงเดินโซซัดโซเซย่ำไปบนหิมะหนาเตอะ จนกระทั่งมาถึงริมลำธารสายเล็กที่เคยมาจับกุ้งจับปลา ลมหนาวบาดผิวหน้าราวกับคมมีด เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นเยียบหวีดหวิวหมุนวนอยู่ข้างหู

ด้วยสัญชาตญาณหยั่งรู้อันน่าอัศจรรย์นั้น เขาจึงปักใจเชื่อว่าในหนองน้ำธรรมชาติเบื้องหน้าที่กลายเป็นน้ำแข็งหนาปึ้กไปแล้ว ต้องมีฮาชื่อหมาจื่ออยู่อย่างแน่นอน

ถึงแม้กะดูแล้วคงมีไม่มากนัก แถมยังถูกผนึกอยู่ใต้น้ำแข็ง แต่แค่นี้ก็เพียงพอจะทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับแล้ว

ยังไงก็ต้องไม่พลาดโอกาสนี้เด็ดขาด!

เฉินเล่อหยิบเครื่องมือเจาะน้ำแข็งลงมาจากเลื่อนลากอย่างคล่องแคล่ว เล็งพิกัดผิวน้ำแข็งข้างดงหญ้าตามที่ลางสังหรณ์ชี้บอก จากนั้นก็เหวี่ยงแขนจามลงไปอย่างสุดแรงเกิด

ปลายอีเต้อจามลงไปทีหนึ่ง เศษผงน้ำแข็งก็ฟุ้งกระจายดัง "พรูด" ปลิวว่อนไปทั่ว บ้างก็กระเด็นเข้าปากตรง ๆ บ้างก็สาดเต็มหน้า

เขาใช้มือปาดหน้าลวก ๆ ไม่สนใจจะปัดกวาดให้เรียบร้อย แล้วก้มหน้าก้มตาออกแรงต่อไป

ต้าหวงนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์เย็นเยียบ ตาหมาสองข้างของมันส่องประกายเขียววาบ ดูแล้วน่าขนลุกพิลึก

ง่วนอยู่นานสองนาน จนแขนที่เหวี่ยงอีเต้อเริ่มชาไปหมด แต่รอยฟกช้ำบนตัวที่โดนเฉินเป่าไฉทุบตีมา กลับไม่ค่อยเจ็บเท่าไรแล้ว

เฉินเล่อกลับไม่อยากหยุดพักซะงั้น เพราะอะไรน่ะหรือ?

เพราะทันทีที่หยุด บาดแผลพวกนั้นก็จะปวดแปลบขึ้นมาราวกับโดนเข็มทิ่ม สู้ลุยขุดโพรงน้ำแข็งให้เสร็จในรวดเดียว เอาฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้ขึ้นมาให้ได้ก่อนดีกว่า นั่นมันเงินทองทั้งนั้นเลยนะ!

พวกวัชพืชริมหนองน้ำ พอถึงฤดูหนาวก็แห้งกรอบไปหมด แถมยังถูกแช่แข็งติดแน่นอยู่ในน้ำแข็งอีก

บางทีพอจามลงไปทีหนึ่ง ก็ไปเกี่ยวโดนเศษหญ้าพวกนั้นเข้า เปลืองแรงเป็นบ้า

แต่เฉินเล่อมีความอดทนเหลือเฟือ ในเมื่อรู้ราคาค่างวดของฮาชื่อหมาจื่อแล้ว ในใจก็คันยุบยิบจนแทบทนไม่ไหว มีแรงฮึดสู้เต็มเปี่ยม!

"ปัง! ปัง! ปัง!"

กลางดึกสงัด ณ หนองน้ำธรรมชาติใต้เชิงเขาปั้นลาจื่อ มีเพียงเงาร่างหนึ่งใต้ดวงจันทร์ดวงโต กำลังก้มหน้าก้มตาขุดเจาะหลุมน้ำแข็งเสียงดังทึบ ๆ ท่ามกลางหิมะเยือกแข็ง ความบ้าบิ่นนั้นราวกับจะทุบแผ่นน้ำแข็งให้แหลกเป็นรูโบ๋

"กร๊อบ!"

เห็นชัด ๆ ว่าผิวน้ำแข็งถูกเจาะทะลุแล้ว เฉินเล่อขุดเปิดเป็นโพรงน้ำแข็งขนาดใหญ่ พอจามอีเต้อลงไปอีกที น้ำก็เริ่มผุดทะลักออกมา

เขารีบหยิบพลั่วเหล็กขนาดเล็กมา แล้วตักเศษน้ำแข็งรอบ ๆ สาดออกไปข้างนอกเสียงดัง "ซ่า" จากนั้นก็ถอดถุงมือบุฝ้ายออก ย่อตัวลงนั่งข้างโพรงน้ำแข็ง

พอยกไฟฉายส่องลงไปในโพรงน้ำแข็ง เฮ้ย! ก็เห็นฮาชื่อหมาจื่อที่ถูกน้ำแข็งแช่แข็งไว้เรียงกันเป็นแถวอยู่ข้างใน

เขายื่นมือไปดึงทีเดียว ลากออกมาเป็นพวงห้อยต่องแต่ง อย่างน้อยก็มีสักสี่ห้าตัว ทั้งยังแข็งติดกันเป็นพรืด

เฉินเล่อไม่สนหรอกว่าฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้จะเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย ขอแค่ขายได้เงินก็พอ! เขาโยนพวกมันใส่ถุงตาข่ายที่เตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่ออีเต้อสับลงไปทีละครั้ง ชั้นน้ำแข็งรอบปากโพรงก็ค่อย ๆ ปริแตกส่งเสียงกร๊อบแกร๊บ

แต่ปากโพรงยังแคบเกินไป เฉินเล่อเห็นฮาชื่อหมาจื่ออีกพวงหนึ่งอยู่ข้างใน ในใจพลันยินดีปรีดาขึ้นมา แต่ก็รู้ว่าต้องขยายปากโพรงให้กว้างขึ้นอีกถึงจะเอาพวกมันออกมาได้

ดังนั้น เขาจึงวางอีเต้อลงแล้วหยิบเหล็กสกัดกับค้อนขึ้นมา ค่อย ๆ เคาะผิวน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง

เหล็กสกัดถูกค้อนตอกอัดลงไปในชั้นน้ำแข็งอย่างแรงทีละครั้ง ตามจังหวะการตอกของเฉินเล่อ ปากโพรงก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น

ราว ๆ สิบนาทีผ่านไป ปากโพรงก็กว้างพอ เฉินเล่อก้มตัวลง ยื่นมือเข้าไปในปากโพรงอันเย็นยะเยือกเสียดกระดูกนั้น

ยามที่มือของเขาสัมผัสโดนฮาชื่อหมาจื่ออันเย็นเฉียบเหล่านั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

แม้ว่าหน้าหนาวนี้จะเหน็บหนาวจนแทบแช่แข็งคนได้ และฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้ก็ถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อไปหมด แต่เฉินเล่อรู้ดีแก่ใจว่าพวกมันยังไม่ตาย

ขอแค่เอาไปไว้ในที่อุ่น ๆ หรือต่อให้โยนลงในกะละมังน้ำที่บ้าน ผ่านไปสักคืน รับรองว่าจะกลับมาดิ้นกระแด่ว ๆ มีชีวิตชีวาแน่นอน

เฉินเล่อคลำหาอย่างระมัดระวังในโพรง ทุกครั้งจะรู้สึกได้ว่ามีฮาชื่อหมาจื่อสองสามตัวถูกอุ้งมือของเขากุมเอาไว้

เขาออกแรงควักออกมา เพียงครู่เดียว ก็ควักฮาชื่อหมาจื่อออกมาได้สิบกว่าตัว

ฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้ขนาดไม่เท่ากัน ทว่าทุกตัวก็ราวกับแบกความหวังมาด้วย แม้ว่าการเก็บเกี่ยวคราวนี้จะไม่นับว่ามากมายอะไร แต่เฉินเล่อก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมาแล้ว

ในใจเขารู้ดีว่า ต่อให้เป็นฮาชื่อหมาจื่อตัวผู้ที่ตัวเล็กที่สุด ตัวหนึ่งก็ขายได้ถึงสองหยวนห้าสิบเหมา ฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้มากพอที่จะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาดีขึ้นแล้ว

เขาค่อย ๆ ใส่ฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้ลงในถุงตาข่าย ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข!!...

โพรงน้ำแข็งยิ่งเจาะก็ยิ่งกว้างขึ้น แต่สิ่งที่ได้กลับน้อยลงเรื่อย ๆ

เฉินเล่อตรวจดูโพรงน้ำแข็งอย่างละเอียดรอบคอบรอบหนึ่ง มั่นใจว่าข้างในไม่มีฮาชื่อหมาจื่อหลงเหลืออยู่อีกแล้ว จึงหันกลับไปหยิบถุงตาข่ายขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

เขาแหวกปากถุงตาข่ายดู พลางนับคร่าว ๆ ข้างในกะดูแล้วมีฮาชื่อหมาจื่อสักสิบเจ็ดสิบแปดตัว ตัวผู้เป็นส่วนใหญ่ ตัวเมียมีแค่สี่ห้าตัว

แม้ว่าฮาชื่อหมาจื่อพวกนี้ขนาดตัวจะไม่ใหญ่นัก แต่เฉินเล่อก็รู้กระจ่างแก่ใจ คำนวณดูคร่าว ๆ ก็น่าจะขายได้ถึงสิบกว่าหยวนเชียวล่ะ

เขานึกในใจว่า ไอ้นี่พอถึงหน้าหนาวแล้วหายากชะมัด ถ้าหาง่าย คนอื่นคงพากันไปจับมาแลกเงินกันหมดแล้ว ไม่ปล่อยให้ขายได้ราคาแพงขนาดนี้หรอก

พอคิดว่าตนเองมีความสามารถในการรับรู้และหยั่งรู้ สามารถหาจุดที่มีฮาชื่อหมาจื่อได้เร็วและแม่นยำขนาดนี้ เฉินเล่อก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก นี่มันข้อได้เปรียบติดตัวที่สวรรค์ประทานให้ชัด ๆ!

อาศัยข้อได้เปรียบนี้ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือในอนาคต ขอแค่เฝ้าภูเขาลูกใหญ่นี้ไว้ ก็เหมือนเฝ้าอ่างสมบัติที่มีทรัพย์สินเงินทองมากมายไม่รู้จบ

เขารู้สึกว่าตนเองคือนายแห่งขุนเขาแห่งนี้ พอยึดครองเขาปั้นลาจื่อได้แล้ว เฉินเล่อก็กะว่าจะมุ่งหน้าไปยังผืนป่าหิมะกว้างใหญ่ไพศาลที่อยู่หลังหมู่บ้านฉางหลินซึ่งพ่อของเขาอาศัยอยู่ นั่นก็คือเขาฉางหลิ่ง!

ที่นั่นเต็มไปด้วยของล้ำค่าอุดมสมบูรณ์ หลายแห่งไม่มีใครเคยเหยียบย่างเข้าไปเลยแม้แต่คนเดียว และไม่มีใครกล้ามุดเข้าไปด้วย... ทำไมน่ะหรือ?

ก็เพราะบนภูเขาลูกนั้นมีทั้งเสือโคร่งไซบีเรีย เสือดาวหิมะ ฝูงหมาป่า หมีดำ หมีสีน้ำตาล เสือดาวอามูร์ และฝูงสัตว์ร้ายกินเนื้อตัวมหึมาอีกเพียบ

คนธรรมดาถ้าเข้าป่าไปแล้วหลงทาง หรือซวยจัดไปเจอกับเจ้าพวกนี้เข้า ก็เตรียมตัวตายได้เลย!!