ตอนที่ 64 ค้นพบโดยไม่คาดคิด ตัวแร็กคูนด็อก!!

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ ทุกๆ ปีมักจะมีคนขึ้นเขาแล้วต้องจบชีวิตด้วยกรงเล็บเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายอยู่เสมอ

เฉินเล่อในเวลานี้ กวาดตามองหนองน้ำธรรมชาติเบื้องหน้า ในใจพลันเด็ดขาด คิดจะผละจากมัน แล้วมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเขาปั้นลาจื่อ

เขาล้วงเอากบหิมะตัวหนึ่งออกมาจากถุงตาข่ายตามใจชอบ แล้วโยนให้เจ้าหมาต้าหวง

ต้าหวงดมๆ ดู แล้วก็เอาลิ้นเลียแผล็บๆ ไม่มีทีท่าว่าจะอ้าปากกัดกินเลยแม้แต่น้อย

เฉินเล่อยิ้มกว้าง เก็บกบหิมะตัวนั้นกลับมาใส่ถุงตาข่าย พลางบ่นพึมพำ "ไอ้นี่เป็นของดีบำรุงกำลังขนานใหญ่เชียวนะ แกนี่ตาไม่ถึงจริงๆ ไม่กินก็ดี ประหยัดไปได้อีกตัว!"

บ่นงึมงำจบ เฉินเล่อก็แบกพลั่วกับอีเตอร์ขึ้นบ่า กระตุกเชือกจูงต้าหวง เตรียมตัวมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของขุนเขา

ในใจเฉินเล่อกระจ่างแจ้งดี พอก้าวเข้าสู่ฤดูหนาว กบหิมะพวกนี้ไม่ได้ซ่อนตัวอยู่แค่ตามหนองน้ำเท่านั้น

ขอเพียงเป็นจุดที่อบอุ่นในป่าเขา ใต้ก้อนหินใหญ่ ในกองใบไม้แห้ง ริมขอบหนองน้ำ ตราบใดที่เป็นที่เปียกชื้น มีความชื้นแฉะ ก็ไม่แน่ว่าจะหามันไม่เจอ

อีกทั้งเขาปั้นลาจื่อแห่งนี้ คนทั่วไปต่างขยาดกลัวจนไม่กล้าก้าวเข้ามา ไม่มีใครมาขุดหา ดังนั้นกบหิมะที่อยู่ข้างในนี้กะดูแล้วคงมีไม่น้อยเลย

ปกติแล้วคนในหมู่บ้านหากอยากได้กบหิมะ ไม่ว่าจะเอาไว้กินเองหรือเอาไปขายหาเงิน ส่วนใหญ่ก็มักจะไปขุดคุ้ยอยู่แถวๆ หนองน้ำธรรมชาติเชิงเขากันทั้งนั้น!

แถมยังต้องพึ่งพาแต่ดวงล้วนๆ...

ทว่าเฉินเล่อไม่เหมือนใคร เขามีความสามารถในการรับรู้ สามารถย่างกรายเข้าสู่ป่าลึก แล้วค้นหาตำแหน่งจำศีลของกบหิมะได้อย่างแม่นยำ

เฉินเล่อพาเจ้าหมาต้าหวง ลากเลื่อนหิมะ เดินหอบฮักๆ มุ่งหน้าขึ้นเขาไป

กลางฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ อุณหภูมิติดลบราวสามสิบองศา หนาวเยียบจนอากาศแทบจะแข็งตัวค้างเติ่ง

ทั่วทั้งเขาปั้นลาจื่อเต็มไปด้วยผืนป่า ต้นไม้แห้งโกร๋นสลับซับซ้อนกับดงสน ยิ่งในยามค่ำคืนแลดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ฟ้ามืดมิดสนิท ในป่าเขาอบอวลไปด้วยความลึกลับและบรรยากาศชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิวผ่านแมกไม้ หากไม่ใช่คนใจเด็ดขวัญกล้า คนทั่วไปคงกลัวจนฉี่ราดไปนานแล้ว!!

ใบหน้าของเฉินเล่อถูกลมหนาวบาดจนแดงก่ำ ลมหายใจที่พ่นออกมาจับตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำค้างขาวโพลนในพริบตา ทว่าเขาไม่มีความคิดที่จะถอยหนีแม้แต่น้อย ในอกเปี่ยมล้นไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น

เฉินเล่อย่ำเท้าไปตามป่าเขาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว คอยแผ่สัมผัสจับความเคลื่อนไหวบริเวณโดยรอบ ไม่ว่าจะมีความเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิดแค่ไหนก็มิอาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

ยิ่งเขาก้าวลึกเข้าไปในเขาปั้นลาจื่อมากเท่าไร อากาศก็ยิ่งทวีความหนาวเย็นยะเยือกขึ้นเท่านั้น!!

เฉินเล่อมีแผนในใจ มุ่งตรงดิ่งไปยังจุดที่เคยพบผลอู๋เว่ยจื่อแห้งเมื่อคราวก่อนทันที

เขาคิดคำนวณไว้แล้ว ตรงนั้นมีความชื้นสูง ใต้ผืนดินแปดเก้าส่วนต้องมีตาน้ำพุร้อนอยู่แน่ ทำเลดีขนาดนี้ พวกกบหิมะต้องชอบมุดมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่เป็นแน่แท้

แต่ทว่า พอเขาไปถึงที่หมายแล้วลงมือขุดคุ้ยรอบบริเวณ สถานการณ์กลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่วาดฝันไว้

เขาออกแรงขุดจนหอบแฮ่ก ได้หลุมใหญ่เบ้อเร่อตั้งหลายหลุม หลุมดินลึกจนแทบจะฝังคนไปได้ครึ่งตัว แต่ผลลัพธ์คือข้างในกลับว่างเปล่า อย่าว่าแต่ตัวเลย แม้แต่เงาของกบหิมะก็ยังไม่เห็นสักแอะ

เฉินเล่อถูมือไปมาพลางขมวดคิ้วมุ่น เสียแรงเปล่าไปตั้งนานสองนาน ในใจย่อมรู้สึกไม่ยอมจำนนอยู่บ้าง

ด้วยเหตุนี้เขาจึงเดินวนเวียนค้นหารอบข้างต่อไป

พอลองควานหาดูรอบๆ ก็พบว่ามีแต่โพรงรูเต็มไปหมด ปากโพรงเหล่านั้นมีรูปร่างประหลาด มอแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ฝีมือคนขุด

ที่ประหลาดพิกลยิ่งกว่านั้นคือ โพรงพวกนี้แต่ก่อนต้องมีกบหิมะซ่อนอยู่เป็นแน่ ทว่าตอนนี้กลับถูกล้วงแคะไปจนเกลี้ยงเกลา

เฉินเล่อรู้สึกอึดอัดขัดข้องใจราวกับถูกใครมาแย่งชิงของไปต่อหน้าต่อตา

เขานั่งยองๆ อยู่ข้างปากโพรง หรี่ตาเพ่งมองอย่างละเอียดลออ ในใจใคร่ครวญว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ที่ชิงลงมือตัดหน้าคาบกบหิมะไปก่อนเขา

กำลังคิดอยู่นั้นเอง จู่ๆ เจ้าต้าหวงที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงเห่าขรมขึ้นมา

เฉินเล่อได้ยินเสียงผิดปกตินี้เข้า หัวใจก็กระตุกวูบ รีบสาวเท้าวิ่งพรวดเข้าไปดูทันที

มือไม้ของเขาคล่องแคล่วว่องไว ปลดโซ่ล่ามคอของต้าหวงออก แล้วตบก้นมันเบาๆ เป็นสัญญาณสั่งให้ไล่ตามไป

ต้าหวงพุ่งทะยานพรวดออกไปราวกับเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง

เฉินเล่อรีบวิ่งกวดตามหลังไปติดๆ ทั้งตื่นเต้นทั้งระทึกใจ ไม่รู้ว่าสิ่งที่ต้าหวงกำลังไล่กวดอยู่นั้นคืออะไร และจะเจออะไรแปลกใหม่หรือไม่

ต้าหวงพุ่งตะลุยไปข้างหน้าด้วยความเร็วสุดขีด เฉินเล่อพลันเหลือบไปเห็นเงาดำอยู่เบื้องหน้า ตรงนั้นเป็นทางลาดชัน มีหิมะทับถมกันหนาเตอะ ความชันของมันน่าหวาดเสียวเป็นที่สุด

ต้าหวงชะงักหยุดกึกตรงหน้าทางลาดอย่างกะทันหัน คล้ายกับเบรกแตกจนเสียหลักไปวูบหนึ่ง

เฉินเล่อรีบวิ่งเข้าไป ย่อตัวลงดู โฮะ บนผิวกิมะมีรอยเท้าเป็นแนวยาว ราวกับเพิ่งเหยียบย่ำลงไปสดๆ ร้อนๆ พอยื่นมือไปลูบตรงขอบ รอยก็ยังไม่ทันแข็งตัว

เฉินเล่อยื่นนิ้วออกไป ทาบวัดขนาดรอยเท้า แล้วเริ่มครุ่นคิดในใจ

เขาคาดคะเนว่านี่น่าจะเป็นสัตว์ตระกูลหมาขนาดเล็ก

ในป่าเขาตงเป่ยอันกว้างใหญ่นี้ เขาคลุกคลีมานานหลายปี ปราดตามองแวบเดียวก็รู้ว่า แปดส่วนสิบต้องเป็นจิ้งจอกแรคคูน ภาษาพื้นบ้านเรียกกันว่า หลี หมาดิน ตัวตุ่นดิน หรือหมาขน

เจ้าจิ้งจอกแรคคูนนี้จำศีลแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น รูปร่างอ้วนท้วน ลำตัวสั้นหนา ขาทั้งสี่ข้างทั้งสั้นทั้งเรียวเล็ก แถมยังอ้วนพีเนื้อแน่นอีกต่างหาก!

ขนจิ้งจอกแรคคูนนั้นนับเป็นขนสัตว์ชั้นเลิศระดับกลางถึงสูง ขนทั้งยาวทั้งหนานุ่ม สัมผัสหรืออะไรต่างๆ ล้วนไม่มีที่ติ

เฉินเล่อใจเต้นวาบ เจ้าจิ้งจอกแรคคูนนี่มันของล้ำค่าชัดๆ ทั่วทั้งตัวล้วนเป็นของมีราคา หนังเอาไปขายได้เงิน เนื้อก็รสชาติดี นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกับตัวแบบนี้

เขาคิดในใจว่า ต้องตามรอยเท้านี้ต่อไป ไม่แน่อาจจะจับเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้ได้!

ตอนนี้พอมาเจอจิ้งจอกแรคคูนเข้า เฉินเล่อก็พลอยตื่นเต้นระทึกใจ นัยน์ตาเป็นประกายวาววับในความมืด...