ตอนที่ 65 จับจิ้งจอกแรคคูนกันเถอะ!

เฉินเล่ายืนขึ้น ปัดหิมะบนตัวออก ราวกับนักรบที่เตรียมพร้อมจะลงสู่สนามรบ มุ่งหน้าออกล่าสัตว์ต่อไป

การผจญภัยอันน่าตื่นเต้นในป่าเขานี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เฉินเล่านึกในใจว่า สมบัติล้ำค่าที่บังเอิญเจอคราวนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด ต้องพิสูจน์ความคิดของตัวเองดูสักหน่อย

เขามองสำรวจไปรอบ ๆ หาเนินที่ดูมั่นคงปลอดภัยที่สุด กะว่าจะค่อย ๆ ไต่ลงไป

ตลอดทางนี้ เฉินเล่านั่งก้นจ้ำเบ้าลงบนแผ่นคราบหิมะ แล้วไถลกลิ้งตัวลงไปตามแนวลาดเขา

พอกลิ้งเร็วเกินไปก็ใช้มือยันไว้ จะได้ไม่พุ่งไปชนหินหรือต้นไม้ที่จมอยู่ใต้หิมะ

ยามเฉียดเข้าใกล้ต้นไม้ เขายังยื่นมือออกไปกันไว้ กลัวว่าจะส่งเสียงดังเกินไปจนสัตว์ตกใจหนีเตลิด

เขาทั้งกลิ้งทั้งกระเสือกกระสนอยู่อย่างนั้น ในที่สุดก็ลงมาถึงแอ่งเขาด้านล่างเนินชัน

เฉินเล่าลุกขึ้นจากพื้น สะบัดหิมะบนตัวออกอย่างแรง

ตอนนี้ต้าหวงก็กระหายน้ำเต็มทน มันก้มหัวลงแล้วเริ่มเลียกินหิมะ

สัญชาตญาณรับรู้ของเฉินเล่าบอกให้รู้ว่า เจ้าตัวนั้นอยู่แถวนี้เอง

ตำแหน่งของมันผุดขึ้นมาในหัวทันที เขารีบคว้าตัวต้าหวงไว้ ไม่กล้าทำให้มันตื่นตกใจ

เพราะเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้ฉลาดเป็นกรด แค่มีลมพัดหญ้าไหวก็อาจมุดหายเข้าไปในกองหิมะ พริบตาเดียวก็ไร้ร่องรอย

เฉินเล่าย่อตัวลง จูงต้าหวงเดินตามรอยเท้าไปทีละก้าวอย่างช้า ๆ พลางนึกถึงทิศทางที่สัมผัสได้ในหัว แกะรอยตามไปอย่างระมัดระวัง

ไม่นาน ทั้งคนทั้งหมาก็มาถึงพื้นที่ชุ่มน้ำผืนใหญ่ หิมะแถบนี้ละลายหมดแล้ว ซ้ำยังได้ยินเสียงสายน้ำไหลริน

กลางฤดูหนาวแท้ ๆ แม่น้ำสายนี้กลับไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง แสดงว่านี่เป็นน้ำไหล

เฉินเล่ากลืนน้ำลายลงคอ ต้าหวงเองก็เริ่มยิงฟันแยกเขี้ยว ดูท่าจะเจอเป้าหมายแล้ว

เฉินเล่ามองไปข้างหน้า ก็เห็นเงาร่างสีดำขนาดย่อมกำลังหมอบตะกุยดินอยู่หน้าเนินดินจริง ๆ หิมะกับเศษดินกระเด็นฟุ้งไปทั่ว

เฉินเล่ารีบเอามือปิดปากต้าหวง ค่อย ๆ ย่อตัวลง เตรียมพร้อมจะจับมัน

แสงจันทร์สาดส่องลงมากะทันหัน ทำให้ผืนหิมะสว่างโร่ขึ้นมาทันตา

เฉินเล่าจึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของเจ้าจิ้งจอกแรคคูนได้ชัดเจนเสียที

เห็นจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้อ้วนท้วนจ้ำม่ำ ขนสีน้ำตาลดำทั่วร่างเป็นมันขลับ หางฟูฟ่องราวกับไม้กวาดอันใหญ่ แกว่งไปมาปัดหิมะบนพื้น

มันกำลังออกแรงขุดโพรงอย่างเอาเป็นเอาตาย สี่ขาตะกุยอย่างเมามัน เกล็ดหิมะกับละอองดินปลิวกระจายไปทั่ว

ไม่นานนัก มันก็ควักเอากบฮาซือหม่าออกมาหลายตัว เคี้ยวเสียงดังจั๊บ ๆ กินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มพองตุ่ย เห็นชัดว่าหิวโซมานาน

เฉินเล่ารู้แจ้งแก่ใจ เจ้าตัวเล็กนี่ต้องหิวจนตื่นขึ้นมากลางการจำศีลแน่ ๆ ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้วิ่งออกมาคุ้ยหาของกิน

รอบนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ นอกจากจะเจอจิ้งจอกแรคคูนแล้ว ยังบังเอิญเจอแหล่งหากินของมันเข้าอีก

ในใจเฉินเล่าเบิกบานยิ่งนัก แต่ก็ไม่ได้ดีใจจนลืมตัว เขารีบคิดวางแผนว่าจะจับเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้มาอย่างไร

เขารู้ดีว่าหนังจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้มีค่ามาก ยิงปืนไม่ได้เด็ดขาด ขืนยิงไปนัดเดียว ขนสัตว์ชั้นดีแค่ไหนก็พังยับ คราวนี้มีหวังขาดทุนย่อยยับ

แต่จะให้วางบ่วงดักตอนนี้ก็คงไม่ทันการ ไม่มีเวลาขนาดนั้น

เอาเถอะ ตอนนี้คงต้องหวังพึ่งไอ้หมาต้าหวงตัวนี้แล้วล่ะ ต้องดูว่าฝีเท้ามันจะคล่องแคล่วพอไหม มีดวงจับเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้กดลงกับพื้นได้หรือเปล่า

"ต้าหวงเอ๊ย คราวนี้ต้องพึ่งแกแล้วนะเว้ย!"

"ถ้าแกจับไอ้ตัวนี้ให้ฉันได้ พรุ่งนี้จะเพิ่มของดีให้มื้อใหญ่เลย น่องไก่โต ๆ สองน่อง แถมตูดไก่อีกสองอัน!"

เฉินเล่ายิ้มกว้าง โน้มตัวไปกระซิบกระซาบข้างหูต้าหวงสองสามคำ

แต่พอเขาส่งเสียงพึมพำออกไปเพียงนิด ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด หูของเจ้าจิ้งจอกแรคคูนที่กำลังแทะกบฮาซือหม่าก็ตั้งชันขึ้นทันที มันระแวดระวังขึ้นมาฉับพลัน หัวกลมเล็กส่ายกวาดมองไปรอบทิศทาง

เฉินเล่าหมอบนิ่งอยู่ในคราบหิมะ สายตาจับจ้องไปยังจุดที่จิ้งจอกแรคคูนขุดกบฮาซือหม่าเขม็ง ในใจครุ่นคิดว่าจะวางกับดักอย่างไรดี

เขาคาบก้านหญ้าไว้ในปาก เดี๋ยวก็บ้วนทิ้ง เดี๋ยวก็เอาเท้าเหยียบจมลงในหิมะ ท่าทางนั้นเหมือนพรานเฒ่าเจนป่า ทั้งนิ่งทั้งเจ้าแผนการ ดูปราดเปรียวยิ่งกว่าหมาจิ้งจอกเสียอีก!

เขาหยิบข้าวของเครื่องมือลงจากเลื่อนลากหมาอย่างเบามือ แล้ววิ่งไปตัดต้นไม้น้อยข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว

ขวานแต่ละเล่มจามลงไป จมลึกเข้าไปในเนื้อไม้ ส่งเสียงดังเบา ๆ!

ยังดีที่ระยะห่างไม่นับว่าใกล้เกินไป ก่อนจะเริ่มวางกับดัก เฉินเล่อยังวิ่งย้อนกลับไปชำเลืองมองรอบหนึ่ง เจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนั้นยังอยู่ที่เดิม ทว่าดูเหมือนจะกินอิ่มแล้ว ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาขุดโพรงเล่นอยู่ตัวเดียว

เฉินเล่ายิ้มกริ่ม แอบย่องกลับมาอีกครั้ง เอากิ่งไม้ท่อนไม้ที่ตัดไว้ตอกลงไปในดินทีละท่อน เริ่มลงมือวางกับดัก

เจ้าสิ่งนี้เรียกว่า "รั้วขัด" วิธีการคือตามแนวต้นไม้ที่โค่นลงมา ทุกระยะห้าถึงหกเก้า จะตอกหลักไม้ขนาดเทียมปากชามเล็กไว้สองต้น แล้วผูกบ่วงรัดเอาไว้บนเสาหลัก รอให้พวกสัตว์ป่าตัวเล็ก ๆ มุดเข้ามา พอผลุบหัวเข้าก็ติดบ่วงแน่นหนาทันที

เฉินเล่อไม่มีเวลาทำกับดักขนาดใหญ่ สำหรับจัดการเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้ แค่ "รั้วขัด" ก็เหลือเฟือแล้ว

เมื่อจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย เฉินเล่อไม่กล้าชักช้า รีบจูงต้าหวงไปทางทิศตรงข้ามกับจิ้งจอกแรคคูน หนึ่งคนหนึ่งหมาหมอบซุ่มอยู่ในลานหิมะ เฝ้ามองเจ้าจิ้งจอกแรคคูนที่ยังคงโก่งก้นขุดรู หิมะรอบข้างถูกตะกุยจนเห็นดินดำทะมึน

ดวงตาของเฉินเล่าวาวโรจน์ราวนกฮูก จ้องมองจิ้งจอกแรคคูนในหิมะเขม็ง ไม่มีวอกแวกแม้แต่น้อย

เขาจูงต้าหวงมายังฝั่งตรงข้ามของจิ้งจอกแรคคูนอย่างคล่องแคล่ว หนึ่งคนหนึ่งหมาหมอบซุ่มในลานหิมะ แทบไม่กล้าหายใจแรง เห็นเพียงไอขาวจากการพ่นลมหายใจลอยเอื่อยขึ้นฟ้า!

หิมะรอบตัวจิ้งจอกแรคคูนถูกมันขุดคุ้ยจนเผยให้เห็นผืนดินแฉะชื้น แต่มันกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาทีละก้าว

เฉินเล่ายื่นมือออกไปช้า ๆ ปิดตาของต้าหวงไว้ ร่างของต้าหวงเกร็งขึ้นมาทันที ลิ้นแลบออกมาเล็กน้อย มีสมาธิแน่วแน่รอรับคำสั่งจากเฉินเล่อ

ในตอนนั้นเอง จิ้งจอกแรคคูนราวกับรับรู้อะไรได้ มันเงยหน้าขึ้นขวับ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง

เร็วกว่าที่คิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเฉินเล่อ กล้ามเนื้อทั่วร่างพลันตึงเปรี๊ยะ ขาถีบพื้นอย่างแรงพร้อมกับกดเสียงต่ำตะโกนสั่ง "ต้าหวง ลุย!"

ต้าหวงพุ่งพรวดออกไปราวกับเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง ร่างมหึมาของมันกวาดพาละอองหิมะฟุ้งกระจาย ดูราวกับบินถลาอยู่กลางดงหิมะ...

จิ้งจอกแรคคูนตกใจแทบสิ้นสติกับความเคลื่อนไหวที่โผล่มาอย่างกะทันหัน มันหันหลังกลับแล้วใส่เกียร์หมาโกยแน่บ ทิ้งรอยทางยาวเหยียดไว้บนผืนหิมะ

จิ้งจอกแรคคูนกระโดดเผ่นโผนบนลานหิมะอย่างรวดเร็ว โดดซ้ายทีขวาที ทุกครั้งที่เท้าแตะพื้นก็เตะเอาหิมะสาดกระจายเป็นวงกว้าง

ต้าหวงไล่กวดตามหลังติด ๆ เสียงเห่าโฮ่ง ๆ ดังก้องสะท้อนไปทั่วป่าหิมะอันเวิ้งว้าง ทำหน้าที่ข่มขวัญได้อย่างดีเยี่ยม จนเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตื่นตระหนกวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไม่คิดชีวิต!

เฉินเล่อเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาวิ่งตัดเฉียงออกไปราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ฝีเท้าไวเหลือเชื่อ ทุกก้าวที่เหยียบย่ำลงบนผิวน้ำแข็งหิมะล้วนซัดละอองหิมะฟุ้งเป็นม่านหมอก

เขาวิ่งพลางกู่ร้องตะโกนเสียงดังลั่น เสียงนั้นยิ่งฟังดูกึกก้องท่ามกลางผืนหิมะอันโล่งกว้าง จุดประสงค์ก็เพื่อต้อนให้จิ้งจอกแรคคูนวิ่งไปทางกับดักนั่นเอง

จิ้งจอกแรคคูนเสียขวัญ วิ่งเปลี่ยนทิศเปะปะไปหมด ทว่าแผนของเฉินเล่าได้ผลชะงัด เขาและต้าหวงวิ่งประกบหน้าหลัง ขนาบข้างเจ้าจิ้งจอกแรคคูนราวกับคีมเหล็ก บีบให้มันมุ่งหน้าไปทางกับดักทีละนิด

หัวใจของเฉินเล่อเต้นระรัวราวกับรัวกลอง ลมหายใจหอบแฮ่กกลั่นตัวเป็นไอหมอกขาวโพลนในอากาศอันหนาวเหน็บ

เสียงตะโกนแต่ละคำของเขาแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่ยอมให้ขัดขืน ทุกย่างก้าวใส่แรงเต็มพิกัด

เมื่อโดนกระหนาบข้างเข้าหนักเข้า จิ้งจอกแรคคูนยิ่งลนลาน หลายครั้งที่คิดจะแฉลบออกนอกเส้นทาง แต่ก็ถูกเฉินเล่อที่มีสายตาและมือเท้าอันฉับไววิ่งดักหน้าปิดทางหนีไว้ได้หมด

ในที่สุด ก็บีบให้เจ้าจิ้งจอกแรคคูนกลับเข้ามาในเส้นทางเดิมจนได้...

ภาพที่เห็นคือเจ้าจิ้งจอกแรคคูนที่ลนลานจนหัวหมุนมุดหัวทิ่มเข้าไปในกับดัก คอของมันถูกบ่วงเชือกรัดแน่นเข้าเต็มเปาเสียงดัง "กริ๊ก"

มันดิ้นรนสุดชีวิตและแผดเสียงร้องแหลมสูง เสียงนั้นดังก้องไกลออกไปในพงไพรที่เงียบสงัด

ใจของเฉินเล่าหล่นวูบลงไปทันที เขามองจิ้งจอกแรคคูนที่กำลังดิ้นพล่านทำลายกับดักด้วยความร้อนใจ มันแทบจะกระชากท่อนไม้ที่ปักลงดินหลุดออกมาอยู่รอมร่อ

ถ้าท่อนไม้ถูกกระชากหลุดออกมา จิ้งจอกแรคคูนตัวนี้ก็คงเตลิดหนีไปได้ แล้วที่ลงแรงมาทั้งหมดก็ต้องสูญเปล่า

"แย่ละสิ!" เฉินเล่อสบถในใจ เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เร่งด่วนแบบนี้ ทำกับดักออกมาได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่งแล้ว

ยังดีที่แม้กับดักจะค่อนข้างหยาบและเรียบง่ายไปสักหน่อย แต่ก็ยังพอสะกดเจ้าจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้เอาไว้ได้ชั่วคราว

แรงของจิ้งจอกแรคคูนตัวนี้มหาศาลจริง ๆ หิมะรอบข้างถูกมันเตะจนฟุ้งกระจายไปทั่ว ท่อนไม้ก็ถูกมันดึงรั้งจนส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ลั่น ราวกับจะหักสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ

"ต้าหวง อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้นะ!" เฉินเล่อแผดเสียงตะโกนลั่น เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่า จนใบไม้พากันสั่นไหวเบา ๆ

เสียงตะโกนนี้ไม่เพียงทำให้การดิ้นรนของจิ้งจอกแรคคูนชะงักไปชั่วขณะ แต่ยังปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวของต้าหวงให้พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที...